7 Ιουλ 2009

Συνέντευξη της Βικτόρια Αμπρίλ..


Συνέντευξη στον Νέστορα Πουλάκο
nespoulakos2000@yahoo.gr

Κι ενώ η Αθήνα μύριζε άνοιξη και το Πάσχα κοντοζύγωνε απειλητικά, έτοιμο να εφορμήσει στη μαλθακή καθημερινότητά μας, η εγχώρια κινηματογραφική κοινότητα βρέθηκε σε εγρήγορση λόγω της παρουσίας μερικών εκ των σημαντικότερων καλλιτεχνών της γαλλικής ή γαλλόφωνης σκηνής στην πόλη μας. Ανάμεσά τους η Βικτόρια Αμπρίλ, η άλλοτε μούσα του εκκεντρικού Ισπανού σκηνοθέτη Πέδρο Αλμοδόβαρ, πρωταγωνίστρια των καλτ και εξαντρίκ επιτυχιών των '90s, “Δέσε με”, “Ψηλά τα κούνια” και “Κίκα”. Εκείνη η “θεόμουρλη” ηθοποιός, που εκτόξευσε τη δημοφιλία του Αλμοδόβαρ στα ύψη όπως και τη δική της καριέρα άλλωστε, έφτασε στην Αθήνα, προσκεκλημένη του 10ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, για δύο λόγους : πρώτον για να προωθήσει τη γαλλική κομεντί “Άλλο αυτοί, άλλο εμείς” της Φλοράνς Κέντεν (βγαίνει στις αθηναϊκές αίθουσες από την Odeon την επόμενη σεζόν), όπου και πρωταγωνιστεί, και δεύτερον για να λάβει μέρος στο θεματικό αφιέρωμα του φεστιβάλ στη σημαντική Γαλλίδα σκηνοθέτιδα και ηθοποιό Ζοσιέν Μπαλασκό, με την οποία είχε συμπρωταγωνιστήσει στη μαύρη κωμωδία “Για όλα φταίει το γκαζόν”. Η Βικτόρια Αμπρίλ που έχει πατήσει τα 50, γεννήθηκε στη Μαδρίτη και από το 1982 ζει μόνιμα στη Γαλλία. Αν και ξεκίνησε ως χορεύτρια, από το 1974 την κέρδισε η υποκριτική : πρώτα έγινε διάσημο τηλεοπτικό πρόσωπο στην Ισπανία, πρωταγωνιστώντας σε σειρές, τηλεταινίες και σόου, για να μεταπηδήσει στον κινηματογράφο, όπου έχει λάβει μέρος σε περισσότερες από 80 διεθνείς παραγωγές, σκηνοθετών όπως ο Βινσέντε Αράνδα, ο Ζαν Ζακ Μπενέξ, ο Ναγκίσα Οσίμα, ο Τζιανκάρλο Τζιανίνι, ο Πέδρο Αλμοδόβαρ, ο Μπάρι Λέβινσον, η Ζοσιέν Μπαλασκό, ο Μπαλτάζαρ Κόρμακουρ κ.ά. Έχει κερδίσει περί τα 19 βραβεία σε φεστιβάλ της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και της Ιταλίας, ενώ το 1991 απέσπασε την Αργυρή Αρκούδα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου για την ερμηνεία της στην ταινία “Εραστές” του Βινσέντε Αράνδα. Η δημοφιλής Ισπανίδα ηθοποιός, η οποία τα τελευταία χρόνια επιδεικνύει μια πλούσια μουσική πορεία με τουλάχιστον 5 άλμπουμ, μίλησε αποκλειστικά στον Νέστορα Πουλάκο και το περιοδικό Bang για την ταινία της αλλά και τη πολύ σημαντική ακτιβιστική της δράση.

Η τελευταία σας ταινία, “Άλλο αυτοί, άλλο εμείς”, συνθέτει μια προβληματική πάνω στο ζήτημα του καταναλωτισμού. Ποια είναι η άποψή σας επί του θέματος, δεδομένου και της οικονομικής κρίσης των καιρών μας;
Καταρχάς να σας πως ότι η συγκεκριμένη ταινία γυρίστηκε πριν το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, που βιώνουμε αυτή την εποχή. Η σκηνοθέτις της ταινίας, η Φλοράνς Κέντεν, χρησιμοποιεί συχνά τη κωμωδία ως “κλειδί” για ν' ανοίξουν τ' αυτιά και τις καρδιές τους όλοι οι θεατές και να δουν το πραγματικό πρόσωπο του προβλήματος που έχουν ν' αντιμετωπίσουν. Στη συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε να κάνουμε μ' ένα ζευγάρι, που φαίνεται συμπαθητικό και φυσιολογικό απ' έξω, στην ουσία του όμως είναι διεφθαρμένο και έρμαιο του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και της καταναλωτικής μανίας. Κατά τη γνώμη μου αυτή είναι η εικόνα των δυτικών κοινωνιών.

Θεωρείται ότι το ζευγάρι που υποδύεστε είναι το πρότυπο του μέσου ανθρώπου στη σύγχρονη, καπιταλιστική εποχή;
Σίγουρα, όχι. Δεν θα μπορούσα με τίποτα να πω ότι ο κύριος Αντρέ και η κυρία Μυριέλ αντιπροσωπεύουν ένα γνήσιο κομμάτι αυτής της εποχής. Βέβαια, όλοι μέσα μας έχουμε κάποιο από τα λανθάνοντα στοιχεία του χαρακτήρα τους, αλλά όχι όλα. Είναι ένα ζευγάρι καρικατούρα της κοινωνίας μας, με χαρακτηριστικά τραβηγμένα από τα μαλλιά, ώστε να τονιστεί η αντίθεση που σας έθεσα παραπάνω : ενώ εξωτερικά είναι φυσιολογικοί, μέσα τους είναι σάπιοι. Μάλιστα, θα σας έλεγα ότι η εικόνα του ζευγαριού μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως “εμβόλιο” για την πρόληψη τέτοιου φαινομένου στην πραγματικότητα.

Νοσταλγείτε την εποχή σας ως “μούσα” του Πέδρο Αλμοδόβαρ;
Δεν κοιτάζω ποτέ πίσω μου. Δεν ζω στο παρελθόν αλλά στο παρόν και βλέπω με αισιοδοξία το μέλλον. Ομολογουμένως η συνεργασία μου με τον Πέδρο ήταν μια εξαιρετική περίοδος με καλές ταινίες και μπόλικη επιτυχία. Βέβαια εγώ ήμουν ήδη γνωστή έχοντας παίξει σε ταινίες του Αράνδα, του Μπενέξ, του Οσίμα. Ενώ ο Αλμοδόβαρ ήταν ακόμη ένας σκηνοθέτης της εναλλακτικής σκηνής στην Ισπανία με περιορισμένο και σινεφίλ κοινό. Κοιτάξτε, έχω πάει μπροστά κι έχω κάνει πολλά πράγματα από κει και πέρα και, μάλιστα, όχι μόνο στο σινεμά.

Ακριβώς! Έχετε επιδείξει μια πλούσια ακτιβιστική δράση. Περί τίνος πρόκειται;
Α! Σας ευχαριστώ για την ερώτηση. Η ανάμειξή μου στην Orphan Aid Africa είναι για μένα ένα σημαντικό γεγονός, που μου απορροφά αρκετό χρόνο κι έχει αποσπάσει πολύ από το ενδιαφέρον μου. Προσπαθώ να κάνω ότι καλύτερο μπορώ γι' αυτή την προσπάθεια. Η Orphan Aid Africa είναι μια κίνηση διάσημων καλλιτεχνών κι όχι μόνο, από την Ισπανία, τη Γαλλία, τις Η.Π.Α., την Ιταλία, με σκοπό να συγκεντρώσουμε χρήματα και βοήθεια για τα κέντρα που έχουμε δημιουργήσει στην Γκάνα, το Τόγκο, τη Μπουρκίνα Φάσο κ.ά. Πρόκειται για κέντρα βοήθειας, στέγασης και σίτισης των ορφανών αλλά και άρρωστων παιδιών των αφρικάνικων χωρών που μαστίζονται από τον πόλεμο, την πείνα και άλλα άσχημα τινά της περιοχής αυτής.

Σας ευχαριστώ κα Αμπρίλ και καλή συνέχεια.
Καλή συνέχεια και σε σας.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο τεύχος 13 του 2μηνιαίου fanzine "Bang" (Ioύνιος - Ιούλιος 2009).