14 Ιουλ 2009

Συνέντευξη της Ούρσουλα Μέγιερ..


Συνέντευξη στον Νέστορα Πουλάκο
npoulakos@apogevmatini.gr


Με τρόπο σπαρακτικό κλείνει ένα φιλμ - μελέτη, σχεδόν μιάμισης ώρας, πάνω στην ανθρώπινη αποξένωση, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την οικογενειακή απομόνωση – με την έννοια της κτητικότητας του γονιού στο παιδί του εξ αφορμής του συμπεριφορικού παράδοξου του ανθρώπινου νου. Το τράβελινγκ – σεκάνς διάρκειας λίγων λεπτών αποτυπώνει επί της μεγάλης οθόνης την απελευθέρωση από τον πλινθόκτιστο “τάφο” - σπίτι μιας οικογένειας που κινείται στα όρια της ψύχωσης : ο πατέρας επιδιώκει λύση αγανάκτησης, η μητέρα παίρνει την απόφαση της λύτρωσης, ο γιος κι η μικρή κόρη ζουν υπό την επήρεια του γονεϊκού πατροναρίσματος, ενώ η μεγάλη κόρη έχει ήδη δραπετεύσει μακριά από την παράνοια. Υπό τους τζαζ ήχους του “Wild is the wind” της Νίνα Σιμόν, το τράβελινγκ χάνεται κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου, ανάμεσα στα ξανθά στάχυα της εξοχής, αποστρεφόμενο τα “καταραμένα” πρόσωπα του οικογενειακού δράματος. Το υπαρξιακό δράμα “Σπίτι με Θέα”, γαλλικής/ βελγικής/ ελβετικής παραγωγής, προβλήθηκε στην Εβδομάδα Κριτικής του Φεστιβάλ των Καννών του 2008, σάρωσε τα βραβεία σε μερικά κέντρο-ευρωπαϊκά φεστιβάλ και ήλθε στη χώρα μας τον Απρίλιο που μας πέρασε για το 10ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου. Κερδίζοντας το Μέγα Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής του φεστιβάλ, έκανε την πρεμιέρα του στις κινηματογραφικές αίθουσες προχθές το βράδυ. Με πρωταγωνιστές τους πλέον διάσημους ηθοποιούς της γαλλικής αλλά και συνολικά ευρωπαϊκής υποκριτικής σκηνής, την Ιζαμπέλ Ιπέρ και τον Ολιβιέρ Γκουρμέ, η Γαλλίδα σκηνοθέτις Ούρσουλα Μέγιερ αισθάνεται κάτι παραπάνω από ευχαριστημένη αφού η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους της άγγιξε κοινό και κριτικούς σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Στα πλαίσια της αθηναϊκής βράβευσης της, μίλησε στην “Α” για το θέμα που επέλεξε να θίξει, τον τρόπο σχηματισμού του και την υφή του μετασχηματισμού του στην μεγάλη οθόνη προς τέρψη και σκέψη του φιλοθεάμονος κοινού.


Καθώς ξετυλιγόταν το νήμα της ιστορίας του “Σπιτιού με Θέα” παρατηρούσα όλο και περισσότερες επιρροές ή ομοιότητες με το σινεμά του Μίκαελ Χάνεκε. Συμφωνείτε; Σας έχει κεντρίσει το έργο του σημαντικού αυστριακού σκηνοθέτη;
Έχετε απόλυτο δίκιο! Στη σκηνοθετική μου πορεία έχω προστρέξει πολλές φορές στο σινεμά του Χάνεκε. Οι επιρροές μου από αυτό είναι πάρα πολλές και σημαντικές. Ειδικώς για το “Σπίτι με Θέα”, πρέπει να ομολογήσω ότι δυο παλιότερες παραγωγές αποτέλεσαν τον “μπούσουλα” μου : η “Έβδομη Ήπειρος” του Χάνεκε και το “Gerry” του Γκας Βαν Σαντ. Πάντως δεν συνηθίζω να έχω σινεφίλ αναφορές στις ταινίες μου. Τις αποφεύγω για να μην παρεξηγηθώ. Θέλω, όμως, να σας πω ότι αυτό που με ρωτάτε μου το πρώτο-είπαν πριν από ένα χρόνο στο Φεστιβάλ των Καννών.

Βασιστήκατε σε κάποιο πραγματικό γεγονός για την ανάπτυξη της κεντρικής ιδέας της ιστορίας σας ή λειτουργήσατε καθαρά φαντασιακά;
Η αλήθεια είναι ότι σε μεγάλο βαθμό η ιστορία του “Σπιτιού με Θέα” είναι αποκύημα της φαντασίας μου. Βέβαια υπάρχει κάποια σύνδεση με την πραγματικότητα, αναφορικά με το τρόπο ζωής μου : είμαι Ελβετή από την πλευρά του πατέρα μου και Γαλλίδα από την πλευρά της μητέρας μου, ενώ έχω σπουδάσει και ζω στο Βέλγιο. Πάντα, δηλαδή, ζούσα και ζω στη μέση του δικού μου κόσμου, σε κάτι απροσδιόριστο ή μάλλον υπάρχω μέσα σε μια “no man's land”. Αυτός ο τρόπος μ' ευχαριστεί, τον επιδιώκω και, φυσικά, προσπαθώ να τον αποδώσω στο σινεμά που κάνω.

Από τι εμπνευστήκατε ώστε να αποδώσετε τον τρόπο ζωής μιας οικογένειας παρακείμενης σε έναν πολύβουο, εθνικής εμβέλειας, αυτοκινητόδρομο;
Ολόκληρη η ιστορία χτίστηκε βάσει των εικόνων που “ρούφηξα” στα ποικίλα ταξίδια που έχω πραγματοποιήσει με αυτοκίνητο. Σ' αυτά, συνηθίζω να παρατηρώ σπίτια όπου ζουν ολόκληρες οικογένειες όσο πιο... ήσυχα μπορούν δίπλα σε αυτή την “τρέλα” του δρόμου. Συγκεκριμένα, μια φορά στο παρελθόν, είδα μια οικογένεια να τρώει μεσημεριανό στην αυλή του σπιτιού της κι έδειχνε πολύ ευτυχισμένη. Σε αντίθεση με τα ταξίδια μου στο βόρειο τμήμα της Γαλλίας, όπου τα περισσότερα σπίτια είναι εγκαταλειμμένα αφού οι κάτοικοί τους έχουν πράξει το “λογικό”. Κάτι το οποίο δεν μπορούσαν να κάνουν, ήταν ανίκανοι να αποφασίσουν οι πρωταγωνιστές της ταινίας μου.

Σε τι είδους σινεμά θα κατατάσσατε το “Σπίτι με Θέα”;
Πάντοτε ήθελα να κάνω ένα road movie. Κι ακόμη έχω αυτή την επιθυμία. Όμως σε αυτή την ταινία έκανα πραγματικότητα μια αντίστροφη σκέψη μου : μια οικογενειακή/ σπιτική ταινία, που παρατηρεί τη ζωή του δρόμου. Πλέον δεν είναι οι επιβάτες του αυτοκινήτου οι ήρωες αλλά οι κάτοικοι ενός σπιτιού που παρατηρούν τ' αυτοκίνητα.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στη "Σαββατιάτικη Απογευματινή" (φύλλο 11-7).