22 Ιουλ 2009

Επόμενη Μέρα

Μακριά, στην αφάνεια κάποιας θάλασσας βαθειάς
με ζήλο σκοτώνω μια Μούσα, τη Μούσα τη δικιά μου.
Ο ήλιος καίει…
Κάνει τα μάτια να καίνε…
Το μαλλί λυτό, έρμαιο του ανέμου.
Μια σημαία κυμματίζει, Πειρατική
Η Μούσα σκούζει…
Ο ουρανός σκοτεινιάζει…
Το Πλήρωμα εξαφανίστηκε
στη δίνη του χθεσινοβραδινού γλεντιού.
Οι Παλλακίδες σφαγιάστηκαν
θυσία στο βωμό της απόλυτης ηδονής.
Γιορτάσαμε με άφθονο ρούμι και ουσίες
τον σημερινό θάνατο
τον αέναο θάνατο…
Η Μούσα σιωπά
το κορμί της μοιάζει άψυχο…
Στο σκοτάδι είπαν θα χαθώ…
Μια Αφροδίτη δεσπόζει ψηλά, με οδηγεί
και το σημάδι του Βάκχου χαραγμένο πάνω μου
με μελάνι ανεξίτηλο.
Το σαπιοκάραβο εχει πλημμυρίσει
μπάζει νερά από παντού
βουλιάζει, βουλιάζει και χάνεται
βυθίζεται μέχρι να βρεί Πάτο
Αν βρεί…
Κάποτε θα βρεί…
Και γω Ζώ, αλώβητος ξανά!
Κάθε που πεθαίνω ξαναζώ!
Ζώ – Επιζώ!


Στράτος Π.
stratos.p@vakxikon.gr