9 Ιουλ 2009

Kινηματογραφικές πρεμιέρες 9ης Ioυλίου..


του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr

Έξι ταινίες κάνουν πρεμιέρα αυτή την εβδομάδα στις κινηματογραφικές αίθουσες, που μόνο καλοκαίρι δεν θυμίζουν τόσο θεματολογικά όσο και υφολογικά. Το οικογενειακό δράμα βρίσκεται σε πρώτο πλάνο είτε μιλάμε για τον ψυχασθενικό απομονωτισμό του “Σπιτιού με Θέα”, γαλλικής παραγωγής, της Ούρσουλα Μέγιερ, είτε για την προβληματική της ανεργίας και της οικονομικής δυσπραγίας της ιταλικής παραγωγής “Συννεφιές με Λιακάδα” του Σίλβιο Σολντίνι (“Ψωμί και Τουλίπες”), είτε για την αντιμετώπιση της σοβαρής ασθένειας της λευχαιμίας και την παράλληλη τραγωδία της στην αμερικανική “Η Αδελφή μου κι Εγώ” (με την Κάμερον Ντιάζ και τον Άλεκ Μπάλντουϊν) του Νικ Κασσαβέτη (“Το Ημερολόγιο”). Μαζί τους, συνυπάρχουν τόσο η καυστική αλλά και οριακή σάτιρα του Σάσα Μπάρον Κοέν στο “Μπροϋνο” όσο και η απελπιστικά αδύναμη περιπέτεια της Μίμι Λέντερ, “Εντιμότατοι Διαρρήκτες”, με πρωταγωνιστές τον Μόργκαν Φρίμαν και τον Αντόνιο Μπαντέρας, που αποτίει φόρο τιμής στο σινεμά του Ζυλ Ντασέν. Ενώ, η κοινωνική ταινία “Προς το Παρόν”, ελληνικής παραγωγής, του Αντώνη Καλογιάννη, που προβλήθηκε στο περυσινό 49ο ΦΚΘ... προτίμησε να βγει στις αίθουσες καλοκαιριάτικα για να μας δείξει τι; Έλα ντε! Αν πάλι αποφάσιζε το αντίθετο, έχω την εντύπωση πως δεν θα μας έλειπε! Τέλος, και αποκλειστικά στο θερινό σινεμά Ριβιέρα, θα προβληθεί ο “Πορτοφολάς” του Ρομπέρ Μπρεσόν, ένα διαχρονικό masterpiece του γαλλικού σινεμά που έχει μεγαλώσει γενιές σινεφίλ.


Σπίτι με Θέα


Δραματική, ελβετικής/ γαλλικής/ βελγικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ούρσουλα Μέγιερ, με τους Ολιβιέ Γκουρμέ, Ιζαμπέλ Ιπέρ.


Η Μάρτε και ο Μισέλ, έχουν τρία παιδιά και ζουν μια φιλήσυχη και αγαπημένη οικογενειακή ζωή. Όλα αυτά θ' αλλάξουν όταν ξαφνικά δίπλα στο σπίτι τους θα χτιστεί ένας αυτοκινητόδρομος...


...και τότε η απόλυτη παράνοια παίρνει τη θέση κάθε τι φιλήσυχου. Ή μήπως προϋπήρχαν ψήγματα ψυχωσικών συμπεριφορών; Η πρωτοεμφανιζόμενη σκηνοθέτις Ούρσουλα Μέγιερ αποφασίζει να μη μας δώσει στοιχεία του παρελθόντος μιας οικογένειας, που κινείται σε γραμμές οριακές τόσο στις μεταξύ τους σχέσεις όσο και στις κοινωνικές συναναστροφές τους. Η απόφαση της αποξένωσης από την κοινότητα, του απόλυτου απομονωτισμού στη μέση του πουθενά ή, τέλοσπάντων, του εγκλεισμού αγάπης ενός πατροναρίσματος χωρίς όρια, ταράζεται από την έλευση του “πολιτισμού” : την ενεργοποίηση του μεγάλου εθνικού αυτοκινητοδρόμου που φέρνει θόρυβο, επισκέπτες, αυτοκίνητα και, εντέλει, οριστική ρήξη με την παρελθούσα καθημερινότητα. Η φυγή της μεγάλης κόρης είναι η απαρχή. Η αλλόκοτη συμπεριφορά της μητέρας οδηγεί στη σιωπή της άλλης κόρης και τον αποπροσανατολισμό του γιου. Ώσπου ο πατέρας αποφασίζει να τους ωθήσει εκτός κόσμου... Το λυτρωτικό τράβελινγκ του τέλους υπό τους ήχους της Νίνα Σιμόν αποτυπώνει ανάγλυφα το οικογενειακό δράμα της διπλανής πόρτας. Το ρεαλιστικό με το φανταστικό στο μυαλό της Μέγιερ εναλλάσσονταν με τέτοια συχνότητα ώστε απορείς για την πιθανή ανθρώπινη διαστροφή που κρύβεται ανάμεσά μας. Κοιτάξτε γύρω σας...


Μπροϋνο


Σάτιρα, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Λάρι Τσαρλς, με τον Σάσα Μπάρον Κοέν.


Περιδιαβαίνοντας τον πλανήτη σε αναζήτηση της δόξας αλλά και του έρωτα, ο Μπρούνο προκαλεί τα πλήθη με την ανάρμοστη συμπεριφορά του και καταγράφει τις αυθόρμητες αντιδράσεις τους απέναντι σε θέματα που παραμένουν ταμπού, όπως η ομοφυλοφιλία.


Ο Σάσα Μπάρον Κοέν ξαναχτυπά κατακούτελα! Μετά την πετυχημένη περσόνα του Μπόρατ, δημοσιογράφου από το Καζακστάν, επανήλθε με τον Αυστριακό γκέι fashionista Μπροϋνο, και πάλι υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα του Λάρι Τσαρλς (είδαμε πρόσφατα το “Πίστευε... και γέλα”). Αυτή τη φορά ο Κοέν “καφρίζει” λίγο περισσότερο -χρησιμοποιώντας την αργκό γλώσσα, καθώς τα σεξουαλικά αστεία κρίνονται χοντροκομμένα και τα βωμολοχικά περιστατικά υπέρ του δέοντος. Εξακολουθώντας να καυτηριάζει καρικατούρες της κοινωνίας από το Τέξας μέχρι το Ισραήλ κι από την Αφρική μέχρι την Ιταλία, προσφέρει αφειδώς γέλιο μέχρι δακρύων για... τους θεατές που δεν προσβάλλονται. Τα όρια είναι λεπτά, σε αρκετές περιπτώσεις ξεπερνιούνται και, προς Θεού, μακριά τους ανήλικους από την αίθουσα!

Επανέκδοση

Ο Πορτοφολάς (1959)


Δραματική, γαλλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ρομπέρ Μπρεσόν, με τους Μαρτίν Λασάλ, Μαρίκα Γκριν, Πιερ Λιμαρί.


Παρά τον κίνδυνο να συλληφθεί και γοητευμένος από την παρανομία ο Μισέλ γίνεται κλέφτης πορτοφολιών, μαθητεύει δίπλα σε “ειδικούς” και αντιμετωπίζει την τσιμπίδα του νόμου.

Με το πνεύμα του Γαλλικού Νέου Κύματος διάχυτο, βαθιά επηρεασμένος από το “Έγκλημα και Τιμωρία” του Ντοστογέφσκι, ο Ρομπέρ Μπρεσόν, ο αρχιερέας του γαλλικού σινεμά της μεταπολεμικής περιόδου, τότε που η σινεφίλ αναμόχλευση και ο κοινωνικός αναβρασμός συνδέονταν υπό το πρίσμα της τέχνης, συνθέτει το προσωπικό του υπαρξιακό δοκίμιο πάνω στην ανθρώπινη ματαιότητα. Τοποθετώντας την κάμερα στο κέντρο του Παρισιού, ασπρόμαυρη αλλά και διεισδυτική στην κοινωνική αδικία και τη μικροαστική κατακραυγή, αποδομεί χαρακτήρες του λούμπεν προλεταριάτου που κινούνται ενάντια στην αστική τάξη της εποχής. Πέραν τούτου, η δραματοποίηση του ήρωα του και η μετέπειτα παρακμή του, τον καθιστούν έρμαιο των επιλογών του.

Ο Πορτοφολάς (1959) ****

Σπίτι με Θέα ***

Μπροϋνο **
Συννεφιές με Λιακάδα **
Η Αδελφή μου κι Εγώ *
Εντιμότατοι Διαρρήκτες *
Προς το Παρόν -

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 9-7).