1 Ιουλ 2009

"Τα πάντα ρή-τος : This history of music and poetry : Babe" - No 21


Monika – Babe

Written by: Monika

Τάσος Λειβαδίτης
Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας (απόσπασμα)

Δως μου τα χέρια σου να κρατήσω τη ζωή μου.
Σ' όλους τους τοίχους απόψε ντουφεκίζεται η ζωή.
Ανάμεσά μας ρίχναν οι άνθρωποι το μεγάλον ίσκιο τους.
Τι θ' απογίνουμε αγαπημένη;
μια φέτα ψωμί που δε θα τη μοιραζόμαστε πώς να την αγγίξω;
Πώς θ' άνοιγα μια πόρτα όταν δε θα' τανε για να σε συνατήσω
πώς να διαβώ ένα κατώφλι αφού δε θα' ναι για να σε βρω.

Ήταν σα να'χε πεθάνει κι η τελευταία ανάμνηση πάνω στη γη.
Πού είναι λοιπόν ένα χαμόγελο να μας βεβαιώσει πως υπάρχουμε;
ένιωσες ξαφνικά ένα χέρι να ψαχουλεύει στο σκοτάδι
και να σφίγγει το δικό σου χέρι.
Κι ήταν σα να' χε γεννηθεί η πρώτη ελπίδα πάνω στη γη.
έτσι λέει ο Ηλίας:"εγώ θα βρω τον τρόπο να παίζω φυσαρμόνικα" κι ας του' χουν κόψει και τα δυο του χέρια.
Κι έτσι κάθε βράδυ η λάμπα έσβηνε τη μέρα μας.
Κι όταν ήτανε να πεθάνουμε αυτοί μας μίλησαν για τη ζωή.
Τότε κι εμείς μπορέσαμε να πεθάνουμε.
Σ' έβρισκα, αγαπημένη, στο χαμόγελο όλων των αυριανών ανθρώπων.

Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου
είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου
αγαπημένη μου.
Μα και τί να πει κανείς
όταν ο κόσμος είναι τόσο φωτεινός και τα μάτια σου
τόσο μεγάλα.
Ύστερα ερχόταν η βροχή. Μα έγραφα σ' όλα μας τα χνωτισμένα
τζάμια τ' όνομά σου
κι έτσι είχε ξαστεριά στην κάμαρά μας. Κράταγα τα χέρια σου
κι έτσι είχε πάντοτε η ζωή ουρανό κι εμπιστοσύνη.
Τα μαλλιά σου είναι μαύρα όπως μια νύχτα, στο στόμα σου ανασαίνει
ολάκερη η άνοιξη.
Όλα μπορούσανε να γίνουνε στον κόσμο, αγάπη μου
τότε
που μου χαμογελούσες.
Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή.
Ήξερες να δίνεσαι, αγάπη μου. Δινόσουνα ολάκερη
και δεν κράταγες για τον εαυτό σου
παρά μόνο την έγνοια αν έχεις ολάκερη δοθεί.
Το παιδί μας, Μαρία, θα πρέπει να μοιάζει μ' όλους τους ανθρώπους
που δικαιώνουν τη ζωή.

Φοβούνται τον ουρανό που κοιτάζουμε
φοβούνται το πεζούλι που ακουμπάμε
φοβούνται το αδράχτι της μητέρας μας και το αλφαβητάρι του
παιδιού μας
φοβούνται τα χέρια σου που ξέρουν ν' αγκαλιάζουν τόσο τρυφερά.
Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα.
Και τότε
όλα τα βράδια κι όλα τ' άστρα κι όλα τα τραγούδια
θα'ναι δικά μας.

Θα' θελα να φωνάξω τ' όνομά σου, αγάπη, μ' όλη μου τη δύναμη...
Να το φωνάξω τόσο δυνατά
που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο
καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει.
Αφού κάθε στιγμή οι άνθρωποι θα μας βρίσκουν
στο ήρεμο ψωμι,
στα δίκαια χέρια,
στην αιώνια ελπίδα,
πώς θα μπορούσαμε, αγαπημένη μου,
να' χουμε πεθάνει...

Σαν σήμερα - 1 Ιουλίου

1881: Πραγματοποιείται το πρώτο διεθνές τηλεφώνημα από τον Καναδά στο Καλαί της Γαλλίας.

1899: Γεννιέται ο πατέρας της μουσικής γκόσπελ, Τόμας Ντόρσεϊ.

1910: Το ταγκό γίνεται ο νέος χορός, που ξεσηκώνει τον κόσμο. Επικρίνεται ωστόσο έντονα επειδή χορεύεται αγκαλιαστά από δύο.

1934
: Γεννιέται ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Σίντνεϊ Πόλακ.


1945
: Γεννιέται η τραγουδίστρια των Blondie, Ντέμπορα Χάρι.


1968: Υπογράφεται στη Γενεύη μεταξύ 60 κρατών συμφωνία για τη μη διάδοση των πυρηνικών.

1985
: Πεθαίνει ο ηθοποιός Λάμπρος Κωνσταντάρας.