13 Σεπ 2009

Συνέντευξη του Ανδρέα Θωμόπουλου..


Συνέντευξη στον Νέστορα Πουλάκο
npoulakos@apogevmatini.gr

Από τα χρόνια της Μεταπολίτευσης και την “άνοιξη” του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, ο 64χρονος -σήμερα- Ανδρέας Θωμόπούλος είχε να επιδείξει το προφίλ του αμιγώς ευαισθητοποιημένου καλλιτέχνη. Έχει σκηνοθετήσει επτά ταινίες μεγάλου μήκους (“Ο ασυμβίβαστος”, “Ένα γελαστό απόγευμα”), έχει ασχοληθεί με τη θεατρική σκηνοθεσία και συγγραφή όπως και με την τηλεόραση, έχει γράψει στίχους για μουσικούς, ενώ έχει καταπιαστεί με την λογοτεχνία. Από τις “ενοχές της ευημερίας μου”, όπως λέει ο ίδιος, “που μεταμορφώθηκαν σε χρήσιμη θετική ενέργεια”, έγινε μέλος των “Γιατρών του Κόσμου” και από τότε ακολουθεί τις αποστολές τους στις πληγείσες περιοχές του εξωτερικού.
Τις εμπειρίες του από εκείνα τα ταξίδια καταθέτει αυτές τις ημέρες στο 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου “Ιπποκράτης” στην Κω (1-6 Σεπτεμβρίου). Με δυο ταινίες μικρού μήκους συμμετέχει στην κατηγορία “Πανόραμα” του φεστιβάλ, θέλοντας να μοιραστεί τις εμπειρίες του με τους θεατές αλλά και να καταδείξει τα μεγάλα προβλήματα των πληθυσμών της Γάζας και της Τανζανίας : το 18λέπτο “Στη Γάζα” παρουσιάζει τις απώλειες και τα σημαντικά προβλήματα του Παλαιστινιακού πληθυσμού μετά τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς τον Ιανουάριο του 2009. Ενώ το 29λεπτο “Ασάντε Σάνα” ακολούθησε τους Έλληνες μεταπτυχιακούς φοιτητές Ιατρικής στην Ιφακάρα της Τανζανίας τον Ιούνιο που μας πέρασε, όπου ήλθαν σε άμεση επαφή με την πολιτισμική διαφορά της υποσαχάριας Αφρικής, την κοινωνική πραγματικότητα και τα ιδιαίτερα προβλήματα υγείας των κατοίκων της.
Ο Ανδρέας Θωμόπουλος μίλησε στην “Α” για τις συγκεκριμένες ανθρωπιστικές του αποστολές, ενώ αποκάλυψε ότι έχει στα σκαριά νέα ταινία μυθοπλασίας.

- Γιατί επιλέξατε να ζήσετε και να καταγράψετε από κοντά την ανθρώπινη οδύνη στη Γάζα; Νιώσατε ότι το οφείλετε στον εαυτό σας, στους συνανθρώπους σας, στους συναδέλφους σας;

Στη Γάζα πήγα ως μέλος των “Γιατρών του Κόσμου”, βοηθός σε δυο γιατρούς, που αμέσως μετά τους βομβαρδισμούς εκτίμησαν την κατάσταση και χάραξαν τη δράση της οργάνωσης εκεί.
Πιστεύω πως η ιδεολογία κάθε ανθρώπου και οι πράξεις που προκύπτουν απ’ αυτήν φαίνεται πως ανήκουν στο Αναγκαστικό της Συνείδησης Δίκαιο. Δεν υπάρχει θέμα επιλογής σ’ αυτά τα πράγματα. Δεν διαλέγεις, δηλαδή, να πάς ή να μην πάς στις γειτονιές της οδύνης. Κάποια στιγμή προκύπτει το κάλεσμα απ’ έξω, από μέσα σου, κι αν έχεις τη δυνατότητα, πας. Δεν το κουβεντιάζεις. Ίσως να υπάρχει θέμα χρέους, άλλα μόνο προς τους ανυπεράσπιστους. Υπάρχει, επίσης, και το χρέος προς την ανθρώπινη φύση, που, ευτυχώς, διαθέτει ακόμα διορθωτικούς μηχανισμούς απέναντι στις ζημιές εκείνων που κρύβονται πίσω από άρρωστους πατριωτισμούς και βάναυσα συμφέροντα ένθεν κακείθεν.

- Συνοδεύσατε την ταινία “Στη Γάζα” με λόγια ποιητικά. Γιατί δεν θέλατε να παραμείνετε στην απλή καταγραφή των γεγονότων;

Την απλή και χωρίς ή μόνο με δημοσιογραφικό σχόλιο καταγραφή των γεγονότων, την κάνουν άλλοι καλύτερα από μένα. Συχνά λέγεται πως μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις, κάτι που είναι αλήθεια. Σπανίως όμως ακούγεται ότι ο ειλικρινής ποιητικός λόγος εμπεριέχει χίλιες εικόνες – που κι αυτό είναι αλήθεια.


- Στη συνέντευξη τύπου του φεστιβάλ της Κω, η καλλιτεχνική διευθύντριά Λουκία Ρικάκη ανέφερε ότι “στις ταινίες θα παρακολουθήσουμε γιατρούς που δεν έχουν όλα εκείνα τα αρνητικά που ακούγονται για τον κλάδο (π.χ. “φακελάκια”)”. Η εμπειρία σας δίπλα σε φοιτητές Ιατρικής, σας έχει πείσει ότι μπορεί η νοοτροπία αυτή ν' αλλάξει;

Η Λουκία Ρικάκη κοιτάζοντας γύρω της βλέπει. Και ξέρει τι λέει. Οι λίγοι γιατροί του κέρδους μειώνονται ενώ οι πολλοί γιατροί του όρκου του Ιπποκράτη αυξάνονται. Οι δε νέοι γιατροί, δεν συμμετέχουν ούτε στο ελάχιστο στα παιχνίδια της “περί-ουσίας”. Νοιάζονται μόνο για την ουσία και είναι ευτυχείς.
Τα πράγματα αλλάζουν κι ας μην το βλέπουμε. Απλώς στην Ελλάδα, οι αλλαγές αυτού του είδους γίνονται με καθυστέρηση σε σχέση με τη διεθνή κοινότητα.
Και φυσικά η γέννηση του φεστιβάλ της Κω θα βοηθήσει στο να εκφραστεί η υγεία και να αποδυναμωθούν εκείνα τα στοιχεία που την προσβάλουν.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στη "Σαββατιάτικη Απογευματινή" (φύλλο 5-9.)