24 Σεπ 2009

"Λογοτεχνική" υπερ-παραγωγή..


του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr


Επτά ταινίες κάνουν πρεμιέρα αυτή την εβδομάδα στις κινηματογραφικές αίθουσες, με το 15ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθηνών - Νύχτες Πρεμιέρας και το 32ο Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας να βρίσκονται σε εξέλιξη αποσπώντας εκατοντάδες σινεφίλ από τις κανονικές αίθουσες. Αδιαμφισβήτητα, η ταινία που ξεχωρίζει είναι το “Coco Chanel & Igor Stravinsky” του Ολλανδού σκηνοθέτη Γιαν Κουνέν (βλ. συνέντευξη του στην “Α” του Σαββάτου, 26/9), που παρουσιάζει τη θυελλώδη σχέση δυο μεγάλων προσωπικοτήτων του Παρισιού του Μεσοπολέμου. Πλάι στο δικαστικό δράμα, με έντονα στοιχεία σασπένς, “Και μόνο την αλήθεια” του πάλαι ποτέ σημαντικού κριτικού κινηματογράφου στην Αμερική Ροντ Λιούρι, στέκεται όχι και τόσο άξια το ψυχολογικό θρίλερ “Orphan” του Γάλλου Ζομ Κολέ-Σερά, το οποίο αν και προβλέψιμο προσφέρει μερικά τινάγματα από την καρέκλα ανά στιγμές. Κατά τα άλλα, το υπόλοιπο πρόγραμμα μιλάει διάφορες γλώσσες : δυο ταινίες κλασικής κινηματογράφησης έρχονται από την Ιαπωνία, ενώ το “Summer Book” του Τούρκου Σεϊφί Τεομάν, με μπόλικα διεθνή βραβεία στη φαρέτρα του, ψυχαγωγεί με τρόπο σκεπτόμενο έχοντας μια ανυπέρβλητη ηδύτητα. Τέλος, σε πρώτη πανελλήνια προβολή καταφτάνει το αμερικανικό ντοκιμαντέρ “Sir! No Sir!” του Ντέιβιντ Ζίγκερ (2005), το οποίο ανασύρει μνήμες από τον πόλεμο του Βιετνάμ και τις φιλειρηνικές εκδηλώσεις της εποχής.

Coco Chanel & Igor Stravinsky

Δραματική, γαλλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Γιαν Κουνέν, με τους Μαντς Μίκελσεν, Άννα Μουγκλαλίς, Ανατόλ Τάουμπμαν, Γελένα Μορόζοβα.

Παρίσι 1913. Η Κοκό Σανέλ αφοσιωμένη στη δουλειά της δημιουργεί και πρωτοπορεί στο χώρο της μόδας. Παράλληλα, ο σημαντικός μουσουργός Ιγκόρ Στραβίνσκι προσπαθεί ν' αλλάξει την αντίληψη του κόσμου για τη μουσική. Δυο διαφορετικοί κόσμοι συναντιούνται και ένας μεγάλος και ανατρεπτικός έρωτας γεννιέται.

Το σίγουρο είναι ότι η φετινή χρονιά ανήκει στη μεγάλη δημιουργό του 20ου αιώνα Κοκό Σανέλ. Διότι πλην αυτής της φαντασιακής βιογραφίας του Γιαν Κουνέν (“Doberman”, “Blueberry”) καταφτάνει οσονούπω η Οντρέι Τοτού στην καθ' αυτώ βιογραφία της διάσημης Γαλλίδας σχεδιάστριας μόδας. Όσον αφορά την ταινία του Κουνέν με τη “δική” μας Άννα Μουγκλαλίς, μπορούμε να πούμε ανενδοίαστα ότι πρόκειται για ένα μεγαλόσχημο όραμα και μια ανυπέρβλητη υπέρ-παραγωγή. Η κάμερα του Ολλανδού σκηνοθέτη κινείται διεισδυτικά στο χώρο, ψυχαναλύει τους πρωταγωνιστές του ερωτικού δράματος, τοποθετώντας τους στο περιθώριο των μεγάλων γεγονότων της εποχής (Οκτωβριανή επανάσταση, οικονομικό κραχ, γαλλική πρωτοπορία). Τεχνικά η ταινία είναι άψογη. Υποβλητική φωτογραφία, ατμοσφαιρική μουσική. Όπως άλλωστε και οι ερμηνείες. Το κάτι άλλο. Όλα κινούνται βάσει μιας εκρηκτικής ερωτικής σχέσης, που όμως δεν έγινε ακριβώς έτσι. Τα γεγονότα έχουν τραβηχτεί παραπέρα, όπως μας εξήγησε ο Κουνέν στη συνομιλία μας, για να προσδοθεί το απαραίτητο δραματουργικό βάρος. Μολοντούτο, στη μεγάλη οθόνη βλέπεις ένας έπος. Από κάθε άποψη. Διασκεδαστικό, επίσης, από κάθε άποψη. Σαν να έχεις διαβάσει ένα βιβλίο ιστορίας ή λογοτεχνίας. Και εκεί αναρωτιέσαι : έχει νόημα, εν τέλει, να μεταφερθεί όλο αυτό στο κινηματογραφικό πανί;

Και μόνο την αλήθεια

Δραματική, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ροντ Λιούρι, με τους Κέιτ Μπέκινσειλ, Ματ Ντίλον, Άντζελα Μπάσετ.

Η Ρέιτσελ Άρμστρονγκ είναι μια νεαρή ρεπόρτερ που εργάζεται σε μια μεγάλη ημερήσια εφημερίδα της Ουάσινγκτον. Μ' ένα εκρηκτικό της άρθρο, αποκαλύπτει την ταυτότητα μιας μυστικής πράκτορα της CIA και όταν η υπόθεση φτάνει στα δικαστήρια η επίμονη άρνηση της Ρέιτσελ ν' αποκαλύψει την πηγή της την οδηγεί στη φυλακή.

Δικαστικό δράμα με στοιχεία νουάρ σκηνοθεσίας, που είναι βασισμένο στις κλασικές αρχές του λειτουργήματος της δημοσιογραφίας. Κάπως έτσι μπορεί να περιγραφεί αυτό το γραμμικό χολιγουντιανό ψυχόδραμα του Λιούρι. ο οποίος περιέκλεισε όλα τα στοιχεία που είχε αφομοιώσει ως σινεφίλ-κριτικός κινηματογράφου από τα προηγούμενα χρόνια. Η ταινία, πάντως, σου κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο μέχρι τέλους. Παρά το γεγονός ότι η “πηγή”, που τόσοι και τόσοι διεκδικούν στην ιστορία, γίνεται από ένα σημείο και μετά προβλέψιμη, το σενάριο είναι τόσο στιβαρό και δυνατό που σ' έχει σε συνεχή εγρήγορση. Όμως, η ταινία χωλαίνει σκηνοθετικά. Είναι τόσο ανιαρός ο χειρισμός της κάμερας, χωρίς κανένα τρικ κορύφωσης, ώστε πραγματικά σε κάνει να απορείς.

Ιαπωνικός κινηματογράφος

Το “Καμπέϊ, η μητέρα μας” είναι ένα αντιπολεμικό και αντιστασιακό έπος για την αυτοκρατορική Ιαπωνία των μέσων του 20ου αιώνα. Σε σκηνοθεσία Γιόζι Γιαμάντα, με τους Σαγιούρι Γιοσινάγκα, Ταντανόμπου Ασάνο. Στο κατώφλι του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Σιγκέρου Νογκάμι συλλαμβάνεται για τις αντιπολεμικές του δηλώσεις, που στρέφονται κατά της κυβέρνησης. Η σύζυγος του Καμπέϊ και οι δυο κόρες του, βιώνουν την απουσία του πατέρα και τις συνέπειες της ελεύθερης πολιτικής έκφρασης σ' έναν κόσμο ακραίου εθνικισμού, λογοκρισίας και προδοσίας. Τόσο βαθιά ανθρωποκεντρική, πρόκειται για μια γλυκιά ιστορία όμορφα δοσμένη στο κοινό. Το “Μια μέρα του καλοκαιριού” είναι ένας χαρακτηριστικός φόρος τιμής στο κλασικό “Tokyo Story” του Γιασουχίρο Όζου. Σε σκηνοθεσία Χιροκάζου Κορέεντα, με τους Χιρόσι Άμπε, Γιουι Νατσουκάουα. Ένα οικογενειακό δράμα με επίκεντρο ενήλικες που επισκέπτονται τους ηλικιωμένους γονείς τους. Ενώ όλοι τους έχουν αλλάξει με το πέρασμα των χρόνων, τους ενώνει η αγάπη και κάποια μικρά μυστικά. Η ταινία που εντυπωσίασε σε πολλά διεθνή φεστιβάλ κερδίζοντας βραβεία, δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια ιστορία κοινωνιολογικού περιεχομένου με βαθιές ρίζες στις απωανατολίτικες ουμανιστικες αξίες και αρχές της ζωής.

Coco Chanel & Igor Stravinsky ***
Και μόνο την αλήθεια **
Καμπέϊ, η μητέρα μας **
Summer book **
Μια μέρα του καλοκαιριού *
Orphan *
Sir! No Sir! *

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" *φύλλο 24-9).