29 Σεπ 2009

Τα Παραμύθια μου Σκούριασαν

fotο: stratos p
Kι αν η Μοίρα γραμμή τράβηξε ευθεία
γυμνή τώρα χορεύει μ’ένα παιδί στην αγκαλιά
βαμμένη με τα χρώματα της ειρήνης
υπό τις ιαχές του πολέμου.
Εκεί όπου το χιόνι γλυκό σα νανούρισμα,
ο γερόλυκος έτοιμος να εγκαταλείψει την αγέλη
προτού αυτό το τρέμουλο γίνει αστάθεια,
όσο στέκει ακόμα περήφανος.
Μια πριγκίπισσα στην κορυφή ενός βουνού
κλεισμένη μέσα στο ίδιο της το χρυσό κλουβί,
με κορμί σκουριασμένο γεμάτο ρυτίδες,
σκεύος που ούτε καν εναπόθεσαν
απλώς το πέταξαν στην άκρη,
πλάθει ακόμα με το μυαλό της παραμύθια,
ιστορίες φανταστικές.
Σε έναν αλλο πίνακα σα φωτογραφία ασπρόμαυρη
η Μοίρα χορεύει μόνη
καθώς ο λύκος αργοπεθαίνει στο κρύο ξαπλωμένος,
τα μάτια του δύο κομμάτια από κρύσταλο ,
σπάνε κ βάφουν τα δάκρυά μου κόκκινα.
Η κοπέλα με τους μαύρους κύκλους δε προσμονά καμιά λύτρωση
σκότωσε σε κάθε όνειρό της τον σολιψιστή πρίγκιπα.
Ακούμπησα το κεφάλι στα χέρια και έκλεισα τα μάτια.
Τα χέρια μούδιασαν, ανήμπορος, ανίκανος, ακίνητος.
Αυτός ο κλόουν δε ψυχαγωγεί τον κόσμο, τον τρομάζει... Μπού!
Οι ευθείες γίνονται καμπύλες...
Δρόμος:
η μοναδική ερωμένη στην οποία παραμένω πιστός.