8 Οκτ 2009

Μια μάχη πέρα από τα όρια του χρόνου..


του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr


Ο χρόνος που απομένει


Δραματική, γαλλικής/ βρετανικής/ ιταλικής/ βελγικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ελία Σουλεϊμάν, με τους Ελία Σουλεϊμάν, Αλί Σουλιμάν, Σαλέχ Μπακρί.


Η ιστορία ενός Παλαιστίνιου που ξεκινά από το 1948 με την αντιστασιακή του δράση απέναντι στον ισραηλινό στρατό και φτάνει μέχρι τις μέρες μας. Χωρισμένη σε τέσσερις περιόδους, αναφέρεται στη ζωή του ΕΣ και των οικογενειακών/ φιλικών του προσώπων στην πολύπαθη Μέση Ανατολή.


Μια φιλοσοφική ελεγεία πάνω στα διαχρονικά ζητήματα της ύπαρξης του ανθρώπου, του συναισθηματικού του κόσμου και της συλλογικής του συμβίωσης ενώ οι εξουσιαστικές κυριαρχίες καθίζουν το ιστορικό γίγνεσθαι. Μια ταινία για τον άνθρωπο και μόνον. Το φόντο είναι πολιτικό, το ζητούμενο όμως για τον Σουλεϊμάν παραμένει ουμανιστικό κι έτσι προσεγγίζει το χρόνιο πρόβλημα της πατρίδας του. Ισραήλ-Παλαιστίνη. Μια μάχη χωρίς τέλος (;). Και ο μεγάλος χαμένος παραμένει το μικρό παιδί, ο συνειδητοποιημένος ενήλικας, χωρίς να περιθωριοποιείται ο φιλειρηνιστής καθώς και ο πολεμοχαρής αντιστασιακός που επιθυμεί την αλλαγή του σκηνικού. Όλα τα παραπάνω εικονοποιεί ο Σουλεϊμάν. Σε μια ταινία που διατρέχει το ιστορικό δράμα της Παλαιστίνης, χωρίς να γίνεται μελό. Αντίθετα. Παρωδεί την κατάσταση στο επιτρεπτό όριο, παίζει με τα χρώματα, τις μουσικές, τους χαρακτήρες. Επικεντρώνεται στο ατέρμονο του ανθρώπινου παραλογισμού χωρίς να ξεχνά τη χαρά της ζωής. Άλλωστε δεν είναι όλα άσπρο-μαύρο. Υπάρχουν κοινωνικές επιταγές σε απόχρωση γκρίζου.
Ο Ελία Σουλεϊμάν της αριστουργηματικής “Θεϊκής Παρέμβασης” βασίζεται στα προσωπικά ημερολόγια του πατέρα του και “μεταφέρει” το παγκόσμιο σινεφίλ κοινό στις άγνωστες πτυχές της καθημερινής ζωής του τόπου του. Στην άψογη σκηνοθεσία του προστίθενται οι ερμηνείες των ηρώων του και ο χειρισμός τους, που θυμίζουν κάτι από βωβό σινεμά. Ενώ, ο κινηματογραφικός χρόνος δείχνει να σταματά και να ξεκινά αλλεπάλληλα. Θεωρούμε πως αυτό είναι αληθινό σινεμά. Σε απορροφά με τη μαγεία του, σε φυλακίζει με τη γοητεία του και σε τοποθετεί στο σεναριακό καμβά του σαν άλλον ήρωα της Ιστορίας.

Ραγισμένες αγκαλιές


Δραματική, ισπανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Πέδρο Αλμοδόβαρ, με τους Πενέλοπε Κρουζ, Λουί Ομάρ, Μπλάνκα Πορτίγιο, Χοσέ Λουίς Γκόμεζ.


Ένας άντρας γράφει, ζει και αγαπάει μέσα στο σκοτάδι. Ήταν το θύμα ενός μοιραίου αυτοκινητικού δυστυχήματος δεκατέσσερα χρόνια πριν. Δεν έχασε απλά την όρασή του αλλά και τη γυναίκα της ζωής του...


Το έχουμε γράψει ξανά στο παρελθόν : η ουσία στο σινεμά του Αλμοδόβαρ είναι το παραμύθι. Ο Μαδριλένος δημιουργός είναι ένας εξαιρετικός story-teller, ίσως ο “Χανς Κρίστιαν Άντερσεν” της εποχής μας, που αρέσκεται να φτιάχνει ιστορίες πάνω στο συναισθηματικό τέλμα του ανθρώπου.
Σίγουρα αποτελεί μετεξέλιξη -αρκούντως διαφορετική βέβαια- του Μαξ Οφίλς, του Ντάγκλας Σερκ ή του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ στο είδος του “σκληρού” μελοδράματος, το οποίο υπηρετεί πιστά όλα αυτά τα χρόνια. Ο Αλμοδόβαρ με την προσωπική του μούσα Πενέλοπε Κρουζ, η οποία δίνει μια θαυμάσια ερμηνεία και πάλι, συνθέτει μια σκοτεινή ιστορία έρωτα, χρήματος, τέχνης και ανθρώπινου πόνου. Τα χρώματα του παραμένουν έντονα. Και οι ερμηνείες των ηθοποιών του επιτηδευμένες βέβαια. Όλα όμως εξυπηρετούν το χρόνιο όραμα του δημιουργού τους : την εικονοπλασία μιας ατέρμονης εξτραβαγκάντζας που θα στιγματίσει μια για πάντα το παγκόσμιο σινεμά.

Άλλες ταινίες

Η “Γυμνή αλήθεια” σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Λούκετιτς, με τους Κάθριν Μέιγκλ και Τζέραρντ Μπάτλερ, είναι μια κλασική κομεντί του είδους, χολιγουντιανής προελεύσεως, που σκοπό έχει τη γλυκιά ψυχαγωγία του θεατή. Η Άμπι Ρίχτερ, μια ρομαντική παραγωγός τηλεοπτικών εκπομπών, αναζητά τον κ. Τέλειο και... καταλήγει στον Μάικ Τσάντγουει, έναν σκληροπυρηνικό σόουμαν της τηλεόρασης που μιλά για τις σχέσεις των δυο φύλων έξω από τα δόντια. Ταινία προς τέρψη και μόνον, χωρίς βέβαια αυτό να μην είναι ζητούμενο επιθυμητό. Από εκείνες τις παραγωγές που λατρεύουν να βλέπουν τα ζευγάρια. Το “Halloween 2 : Η νύχτα με τις μάσκες” σε σκηνοθεσία Ρομπ Ζόμπι, με τους Μάλκολμ Μακ Ντάουελ και Σκάουτ Τέιλορ-Κόμπτον, αμερικανικής παραγωγής, αποτελεί σίκουελ-ριμέικ του πλέον κλασικού b-movie θρίλερ της δεκαετίας του '70. Ο Μάικλ Μάιερς επιστρέφει στην παλιά του γειτονιά, το Χάντονφιλντ, για ν' ασχοληθεί με ανειλημμένες οικογενειακές υποθέσεις. Δεν σταματά πουθενά και σπέρνει τον τρόμο στο διάβα του. Η πρώτη ταινία αυτής της σειράς ριμέικ, σε σκηνοθεσία του διάσημου ρόκερ Ρομπ Ζόμπι, στέφθηκε με επιτυχία γι' αυτό και συνεχίζεται. Η ιστορία εξακολουθεί να φοβίζει, ενώ το ύφος της παραμένει εξπρεσιονιστικό. Το μουσικό ντοκιμαντέρ “Once in a lifetime” σε σκηνοθεσία Νικόλ Αλεξανδροπούλου, είναι ελληνικής παραγωγής και έκανε πρεμιέρα στο πρόσφατο 15ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας. Με επίκεντρο την ευφυΐα και τις μουσικές ιστορίες του πλέον δημοφιλούς ραδιοφωνικού παραγωγού Γιάννη Πετρίδη, επιχειρείται μια κοινωνικό-πολιτική επισκόπηση των μεγάλων γεγονότων από την δεκαετία του '60 διαμέσου της μουσικής. Και ακόμη : από σήμερα και μέχρι τις 14 Οκτωβρίου θα προβληθεί στον κινηματογράφο Ααβόρα, μια ρετροσπεκτίβα ντοκιμαντέρ ελληνικής και ξένης παραγωγής για τον Τσε Γκεβάρα, με αφορμή τα 42 χρόνια από τον θάνατό του.

Ο χρόνος που απομένει *****

Ραγισμένες αγκαλιές ***
Η γυμνή αλήθεια **

Halloween 2 : Η νύχτα με τις μάσκες **

Once in a lifetime *


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 8-10).