19 Οκτ 2009

"Αντίχριστος" - Ελισάβετ Φωτοπούλου


Η φύση είναι η εκκλησία του σατανά σύμφωνα με τη νέα ταινία του Lars von Trier από την προβολή της οποίας στις Κάννες αποχώρησε κόσμος μην αντέχοντας το θέαμα (!). Το στόρι, ταμπού : μητέρα προσπαθεί να ξεπεράσει τις τύψεις της για το χαμό του 5χρονου γιου της, ο οποίος έπεσε από το παράθυρο τη στιγμή μιας ‘’άγριας συνουσίας’’ των γονιών του. Όπως είναι αναμενόμενο, η μητέρα θεωρεί τον εαυτό της υπεύθυνο ενώ ο πατέρας –ψυχολόγος στο επάγγελμα- αναλαμβάνει τη θεραπεία της εμβαθύνοντας στο μεγαλύτερο φόβο της : το δάσος.

Η φωτογραφία τρία κλικ παραπάνω από άψογη, η κάμερα Τριερική και η αισθητική κλειστοφοβική όσο δεν πάει. Με ύπουλο τρόπο ο σκηνοθέτης ρίχνει τις άμυνες του θεατή στο πρώτο μισό της ταινίας μέσω ενός σασπένς που δεν φαίνεται να έχει λόγο ύπαρξης, με αποτέλεσμα να γίνει πιο ευάλωτος στις σκηνές φρίκης που ακολουθούν στο δεύτερο μισό. Και όπου σκηνές φρίκης βλέπε καρφώματα σιδερικών στα πόδια, κοψίματα κλειτορίδων με ψαλίδι κλπ.

Το ερώτημα που τίθεται όμως είναι το αν και κατά πόσο ο θεατής, ύστερα από το σοκ/φρίκη των τελευταίων σκηνών, αφενός θα θυμηθεί να προβληματιστεί πάνω στο θέμα της ταινίας, αφετέρου θα μπει στη διαδικασία να αποκωδικοποιήσει τους τόσους συμβολισμούς της. Είναι σαν να προσπαθεί ο Trier να μας τονίσει μια λεπτή άσπρη κλωστούλα με φόντο ένα κατακόκκινο τοίχο…