12 Νοε 2009

Παράθυρο αγάπης με θέα τη Νέα Υόρκη..

του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr


Νέα Υόρκη, Σ' αγαπώ


Δραματική, αμερικανικής/ γαλλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Φατίχ Ακίν, Ιβάν Ατάλ, Άλεν Χιουζ, Σούνζι Ιβάι, Γιέν Ζιανγκ, Σεκάρ Καπούρ, Τζόσουα Μάρστον, Μίρα Νάιρ, Νάταλι Πόρτμαν, Μπρετ Ράτνερ, Ράνταλ Μπολσμέγιερ.


Ανοίγεται ένα ρομαντικό παράθυρο αγάπης και έρωτα με θέα τη Νέα Υόρκη : από την πρώτη αγάπη, την ανεκπλήρωτη και τη χωρίς διάρκεια, μέχρι την αγάπη που μένει ανεξίτηλη στη μνήμη, την ατελέσφορη, την αγάπη που λαχταράς και την αγάπη που διαρκεί για πάντα.


“Ξέρεις γιατί μ' αρέσει αυτή η πόλη; Γιατί ανάβεις το τσιγάρο σου έξω από το ρεστoράν, στο πεζοδρόμιο, και μπορείς να μιλήσεις για τα πάντα με έναν ξένο...”, έλεγε η Ρόμπιν Ράιτ Πεν στην κρύα νυχτερινή Νέα Υόρκη.
Όταν ανάβεις το τσιγάρο σε μια όμορφη μελαχρινή για να την φλερτάρεις. Όταν η κάμερα της τουρίστριας απαθανατίζει την πιο προσωπική στιγμή μελαγχολίας σου. Όταν πιάνεις το χέρι του συντρόφου σου και κοιτάζεις τον ωκεανό ως τα πέρατα. Όταν ξανασμίγεις με τον άνθρωπο που πέρασες μια απρόσμενη “βραδιά” μεθυστικού έρωτα την περασμένη νύχτα. Όταν περπατάς στον πολύβουο δρόμο και δεν ξέρεις τι αναπάντεχα ωραίο θα σου συμβεί στο επόμενο τετράγωνο... Πολύ κοντά στον εν γένει ρεαλισμό και... πολύ κοντά στην ανθρώπινη ονειροφαντασία. Αυτά που σκεφτόμαστε, που ονειρευόμαστε, που αγωνιούμε να ζήσουμε όταν κινούμαστε τους ταχείς ρυθμούς μιας εσωστρεφούς πόλης. Από τη σκοπιά του ξένου, του γιάπη, του τουρίστα, του καλλιτέχνη, του μετανάστη, του φοιτητή, του εργάτη, του μαθητή, του υπερήλικα, της ιερόδουλης, του υπαλλήλου... Όλοι έχουν δικαίωμα στο όνειρο, στην πλάνη που θα γίνει μεθυστική ζάλη άπαξ και συμβεί το πραγματικά μοιραίο. Το φιλί, ο έρωτας, το άγγιγμα, το συναίσθημα, το βλέμμα. Ό,τι αποζητά ο άνθρωπος -το αλατοπίπερο στη μουντή, μίζερη, πεζή αστικής καθημερινότητά του. Η σπονδυλωτή “Νέα Υόρκη, Σ' αγαπώ” δεν είναι η πόλη του Σκορσέζε, του Γούντι Άλεν, του Φ.Φ. Κόπολα ή του Σπάικ Λι. Είναι το αστικό τοπίο της νέας γενιάς σκηνοθετών και, δη, των ξένων που αγαπούν να τη λατρεύουν έτσι γυμνή, παρθένα ως είναι χωρίς να την έχουν βαρεθεί, να πλήττουν ήδη. Τη ζουν, την αντέχουν, την αισθάνονται, τη ρουφούν ως το μεδούλι. Η συνέχεια του προ τριετίας “Paris Je t' aime” αποδείχθηκε ένα μελαγχολικό, ερωτικό, παθιασμένο σινεφιλικό διαμαντάκι. Και τι “εξεψιονέλ” μουσική... Σε ταξιδεύει, σε μαγεύει, σε συνεπαίρνει. Ότι πρέπει για τη φθινοπωρινή εικόνα της πόλης μας αυτή την περίοδο. Ότι πρέπει για να πάτε σινεμά, έτσι κι αλλιώς. Ενδεικτικά πρωταγωνιστούν οι Μπράντλεϊ Κούπερ, Σία Λαμπέφ, Νάταλι Πόρτμαν, Ορλάντο Μπλουμ, Κριστίνα Ρίτσι, Τζον Χαρτ, Ρόμπιν Ράιτ Πεν, Ίθαν Χοκ, Άντον Γιέλτσιν, Άντι Γκαρσία, Τζούλι Κρίστι, Μπερτ Γιανγκ κ.ά

Τι απέγινε η Έλι


Δραματική, ιρανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ασγκάρ Φαρχαντί, με τους Ταρανέχ Αλιντούστι, Σαμπάμπ Χοσεϊνί.


Τα ασήμαντα ψέματα που αρχίζουν να συσσωρεύονται απ’ τη στιγμή που μια παρέα φτάνει στην παραλία για ένα τριήμερο διασκέδασης, γίνονται ξαφνικά μπούμερανγκ όταν η Έλι εξαφανίζεται χωρίς κανείς να ξέρει που είναι.


Λεπτό προς λεπτό χτίζεται το μωσαϊκό της απώλειας. Στιγμή τη στιγμή αποδομείται ολόκληρο το αξιακό σύστημα μιας φυλής. Θρησκεία, φύλο, οικογένεια, ήθη, αρχές, δεσμοί αίματος. Οι επιθυμίες γίνονται διαταγές -από την ψυχή του ανθρώπου κατακλύζουν το μυαλό πρωτίστως και το σώμα μετέπειτα. Κι όταν η δυτική κουλτούρα επιβάλλεται στις πατροπαράδοτες νόρμες των ανατολίτικων κοινωνιών τότε οι αγκιστρωμένοι άνθρωποι επαναστατούν ερχόμενοι σε αντίθεση με τους γύρω τους και, κυρίως, με τον ίδιο τους τον εαυτό. Σαν άλλη Άννα στην “Περιπέτεια” του Αντονιόνι, η Έλι του Φαρχαντί εξαφανίζεται από προσώπου γης για να μη δει ποτέ τον εαυτό της να κατρακυλά στην αμαρτία της θέλησης της. Η οικογένειά της και ο αρραβωνιαστικός της δεν πρόκειται να φύγουν ποτέ από πάνω της. Σαν βραχνάς θα στέκονται μπρος στην εξέλιξη της ζωής της. Ο Ιρανός σκηνοθέτης Ασγκάρ Φαρχαντί αποτελεί μια σημαντική σκηνοθετική “μπαγκέτα” της πατρίδας του. Με το “Τι απέγινε η Έλι” κέρδισε την Αργυρή Άρκτο στην 59η Μπερλινάλε καθώς και το μεγάλο βραβείο του φεστιβάλ της Τριμπέκα.


Άλλες ταινίες


Το “2012” σε σκηνοθεσία Ρόλαντ Έμεριχ, αμερικανικής παραγωγής, με τους Τζον Κιούζακ, Αμάντα Πιτ, Ντάνι Γκλόβερ, είναι η πολυαναμενόμενη ταινία επιστημονικής φαντασίας με το γνωστό εσχατολογικό περιεχόμενο και την προφητεία περί του τέλους του κόσμου σε τρία χρόνια. Το 2012, ένας κατακλυσμός επικών διαστάσεων θα απειλήσει τη γη : το έχουν ανακαλύψει οι αστρολόγοι, το έχουν υπολογίσει οι νουμερολόγοι, το θεωρούν αναμενόμενο εδώ και καιρό οι γεωλόγοι, ακόμα και οι επιστημονικοί σύμβουλοι των κρατικών υπηρεσιών δεν το αποκλείουν. Κλασική παραγωγή των οπτικών εφέ από εκείνες που ειδικεύεται το Χόλιγουντ με σκοπό και μόνο τη διασκέδαση. Φαντασμαγορικά πλάνα, υψηλών προδιαγραφών dolby ήχος, όλα προσφέρονται αφειδώς για την τέρψη του θεατή. Όπως πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις η ιστορία είναι αδύναμη, ενώ οι γνωστές “αμερικανιές” δεν λείπουν. Η “Πάπισσα Ιωάννα” σε σκηνοθεσία Σόνκε Βόρτμαν, γερμανικής/ ιταλικής/ βρετανικής/ ισπανικής παραγωγής, με τους Γιοχάνα Βόκαλεκ, Τζον Γκούντμαν, Ίαν Γκλεν, είναι μια γραμμική βιογραφία ξεδιπλώματος του γνωστού θρύλου της ανόδου της Πάπισσας Ιωάννας. Το 853 μ.Χ., έχοντας γίνει πλέον ένας φημισμένος θεραπευτής και δάσκαλος, ο Τζοβάνι Ανγκλίκο ανέλαβε το αξίωμα του Πάπα της Καθολικής Εκκλησίας. Μόλις δύο χρόνια μετά, λιθοβολήθηκε μέχρι θανάτου γιατί στην πραγματικότητα ήταν γυναίκα - η μοναδική γυναίκα που έχει χειροτονηθεί Πάπας. Η πασίγνωστη ιστορία ανά τους αιώνες, που έχει συνταράξει την Καθολική Εκκλησία, περικλείεται σε μια ταινία άρτια κατασκευαστικά, ιδιαίτερα όμως κουραστική σκηνοθετικά. Σαν σε παραμύθι παρακολουθείς τη ζωή της Ιωάννας με μια νωχελική πλοκή 2,5 ωρών.


Νέα Υόρκη, Σ' αγαπώ ***

Τι απέγινε η Έλι ***
2012 **
Πάπισσα Ιωάννα *


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 12-11).