21 Νοε 2009

Σαν κάτι να έλειπε από το φετινό Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης..

Του Απεσταλμένου μας στη Θεσσαλονίκη
Νέστορα Πουλάκου

Υπάρχει το άσμα το λαϊκό που αναφέρεται στην «όμορφη Θεσσαλονίκη», δεν ξέρω αν το θυμάστε. Αυτές τις ημέρες, εδώ, αμφιταλαντεύομαι κατά πόσο ομόρφυνε ή όχι αυτή η πόλη, ειδικότερα όταν έχουμε να κάνουμε όχι με μια καθιερωμένη διοργάνωση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου αλλά με την επετειακή, τη νούμερο 50, που θα φώτιζε όλα τα Βαλκάνια με τη γιορτή της. Τώρα, μέχρι που φώτισε θα σας γελάσουμε…

Εμείς, πάλι, σίγουρα βγήκαμε πλουσιότεροι άνθρωποι γιατί όπως πάντα είδαμε μπόλικο σινεμά. Και μάλιστα καλό. Από όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου. Με παράλληλα τμήματα, ρετροσπεκτίβες και αφιερώματα σε σπουδαίους δημιουργούς όπως ο Χέρτζογκ και ο Πασκάλιεβιτς και δρώμενα για ότι τραβάει η ψυχή του καθενός. Εκθέσεις, συναυλίες, ημερίδες, συζητήσεις, masterclasses, διαδραστικά events και πάρτι.

Παρακολουθήσαμε σημαντικές ταινίες του παγκόσμιου σινεμά : τον «Λίβανο» του Σαμιουέλ Μαόζ και το «Soul Kitchen» του Φατίχ Ακίν, το «Capitalism : a love story» του Μάικλ Μουρ και το «Λουλούδι της ερήμου» της Σέρι Χόρμαν. Ακόμη και Σάκη Ρουβά σε χολιγουντιανές «ατασθαλίες» είδαμε για να καταλάβετε.
Όμως σαν κάτι να έλειπε, μα να έλειπε. Το έβλέπες στα μάτια όλων. Των ιθυνόντων του φεστιβάλ, των θεσμικών, των δημοσιογράφων και του κοινού. Όλων τους.
Μόνοι τους έμειναν με 8 ελληνικές ταινίες όλες κι όλες. Και δεν λέω φυσικά ότι με τις υπόλοιπες της «Έλλης», που είδαμε αρχές του Νοέμβρη στην Αθήνα, θ’ ανέβαινε η ποιότητα. Θα ανέβαινε όμως ο παλμός και θα γινόταν διάλογος δημιουργικός. Θα υπήρχε ένταση, αγάπη, κουβεντολόϊ και προστριβές που θα άναβαν τα αίματα και θα γινόταν ο χαμός. Ξέρετε ποιος; Αυτός ο όμορφος, ο καλλιτεχνικός, ο πάντα πρόσφορος για μια καλύτερη εικόνα αυτού που ονομάζεται ελληνικό σινεμά.

Το είχα αναφέρει σε κείμενα μου κατά καιρούς. Το λέω και τώρα ξεκάθαρα. Οι κινηματογραφιστές που απείχαν από το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης κακώς δεν ήλθαν. Πολύ κακώς. Για όλους μας. Και κυρίως για τους ίδιους.
Κλείνοντας ένα σχόλιο πάνω στις ελληνικές ταινίες που συμμετείχαν. Χωρίς να έχουμε δει την «Μπιλόμπα» της Σοφίας Παπαχρήστου, η οποία για έναν «ιδιαίτερο» λόγο προβάλλεται σήμερα το πρωί, αναμφισβήτητα ξεχώρισαν η «Καντίνα» του Σταύρου Καπλανίδη, ο «Διαχειριστής» του Περικλή Χούρσογλου και το «Χορεύοντας στον πάγο» του Σταύρου Ιωάννου.

Ο πρώτος για το θέατρο του παραλόγου, το οποίο έστησε, αποδομώντας κάθε χαρακτηριστικό της λαϊκής νυχτερινής κουλτούρας. Ο δεύτερος για το μεσοαστικό μικρόκοσμο που έχτισε, καταγγέλοντας τα κλισέ της καθημερινής ζωής που μας περιβάλλουν. Και ο τρίτος, για τον επίπονο αγώνα επιβίωσης που διηγήθηκε σαν ένα μακρόσυρτο ποίημα απνευστί.
Ραντεβού στην Αθήνα!

*To κείμενο δημοσιεύτηκε στη "Σαββατιάτικη Απογευματινή" (φύλλο 21-11).