18 Νοε 2009

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : In the port of Amsterdam" - No 38

Written by Jacques Brel & Performed by David Bowie in English

In the port of Amsterdam
There's a sailor who sings
Of the dreams that he brings
From the wide open sea
In the port of Amsterdam
There's a sailor who sleeps
While the river bank weeps
To the old willow tree

In the port of Amsterdam
There's a sailor who dies
Full of beer, full of cries
In a drunken town fight
In the port of Amsterdam
There's a sailor who's born
On a hot muggy morn
By the dawn's early light

In the port of Amsterdam
Where the sailors all meet
There's a sailor who eats
Only fish heads and tails
And he'll show you his teeth
That have rotted too soon
That can haul up the sails
That can swallow the moon

And he yells to the cook
With his arms open wide
"Hey, bring me more fish
Throw it down by my side"
And he wants so to belch
But he's too full to try
So he stands up and laughs
And he zips up his fly


In the port of Amsterdam
You can see sailors dance
Paunches bursting their pants
Grinding women to porch
They've forgotten the tune
That their whiskey voice croaked
Splitting the night
With the roar of their jokes
And they turn and they dance
And they laugh and they lust
Till the rancid sound of the accordion bursts
And then out of the night
With their pride in their pants
And the sluts that they tow
Underneath the street lamps

In the port of Amsterdam
There's a sailor who drinks
And he drinks and he drinks
And he drinks once again
He'll drink to the health
Of the whores of Amsterdam
Who've given their bodies
To a thousand other men
Yeah, they've bargained their virtue
Their goodness all gone
For a few dirty coins
Well he just can't go on
Throws his nose to the sky
And he aims it up above
And he pisses like I cry
On the unfaithful love

Απέραντη θλιμμένη Ανταρκτική

Στίχοι: Παντελής Ροδοστόγλου
Μουσική: Διάφανα Κρίνα

Εκεί που οι μεθυσμένοι ψιθυρίζουν
τραγούδια της αγάπης, του χαμού
εκεί που οι νεκροί στριφογυρίζουν
στον ύπνο τους και κλαίνε που και που.

Εκεί που η αγάπη έχει τελειώσει
και σιγοσβήνουν των χαμένων οι λυγμοί
εκεί που το κορμί σου έχουν στοιχειώσει
τουρίστες της ζωής σου θλιβεροί.

Μέσα στα μπαρ που αυτοκτονούνε οι θαμώνες
μέσα στην πιο καλή μας μουσική
στους σκοτεινούς της νιότης μας χειμώνες
μέσα στα έγκατα της γης.

Παντού θα με ζητάς και θα με ψάχνεις
μα εγώ θα κρύβομαι βουβός για πάντα εκεί
εκεί μέσα στα μάτια σου που αστράφτει
μια απέραντη θλιμμένη Ανταρκτική.

Βασίλης Βασιλικός

Μουσικοί σ' ένα παραθαλάσσιο κέντρο
(Από τη συγκεντρωτική έκδοση Τα Ποιήματα 2006)

Κάποτε ξεκίνησαν κι αυτοί με όνειρα μεγάλα:
να παίξουν Μότσαρτ, Μπετόβεν, Σοπέν
σε αμφιθέατρα, κατάμεστα από κόσμο,
την επομένη να διαβάζουν κριτικές
για το ταλέντο τους. Και άλλα.

Τώρα, τι κι αν ξέπεσαν σ' αυτό
το φτωχικό, παραθαλάσσιο κέντρο,
με μια φτηνή τζαζ, ξενυχτώντας
πάνω από ταμπούρλα, τραγουδώντας
τα τραγουδάκια της εποχής
--στο πιάνο μια γριά-φώκια τούς συνοδεύει--
τι κι αν μένουν μετά τη μία να τους ακούν
οι άδειες καρέκλες, τα άδεια τραπέζια
τ' αδιάφορα νυσταγμένα γκαρσόνια...

Υπάρχει πάντα η θάλασσα να δέχεται
ακούραστα, τα κουρασμένα όνειρά τους.

Στην μνήμη των αγωνιστών που άδικα έπεσαν . . .στα βουνά του Γράμμου

Πωλ Ελυάρ

Ο Γράμμος

Ο Γράμμος είναι λίγο τραχύς
Όμως η άνθρωποι τον μερεύουν

Τους βάρβαρους τους σκοτώνουμε
Συντομεύουμε τη νύχτα μας

Πιο κουτοί απ’ το μπαρούτι
Μας αγνοούν οι εχτροί μας

Δεν γνωρίζουν τίποτα για τον άνθρωπο
Ούτε για την αδάμαστη δύναμή του

Η καρδιά μας στιλβώνει την πέτρα

Η ιστορία ενός ποιήματος
(Πηγή : Ριζοσπάστης 2/2/97)

Μια συγκινητική επιστολή ενός αναγνώστη

“Αγαπητοί σύντροφοι του “Ρ”,

Το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, με βρήκε όμηρο στο χιτλερικό στρατόπεδο πολιτικών κρατουμένων του Βρανδεμβούργου, απ’ όπου με απελευθέρωσαν τα σοβιετικά στρατεύματα. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, τον Αύγουστο του 1945, βρήκα τον πατέρα μου κρατούμενο από το μεταπολεμικό κράτος, ως αντιστασιακό. Τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα και η ζωή πολύ σκληρή.
Το 1948 ήρθε η σειρά μου να υπηρετήσω τη στρατιωτική θητεία και με κάλεσαν στρατιώτη. Με ενέργειες του τότε δημάρχου Φιλιατρών Μεσσηνίας, με τον οποίο είμαστε γείτονες και με αγαπούσε σαν παιδί του, γλίτωσα τη Μακρόνησο και μετά τη βασική εκπαίδευση στην Καλαμάτα, βρέθηκα στο Γράμμο, στην πρώτη γραμμή, απέναντι από τις δυνάμεις του ΔΣΕ.
Εκεί, το καλοκαίρι του 1949, σ’ ένα πολυβολείο βρήκα ορισμένες προκηρύξεις του ΔΣΕ και ανάμεσά τους ένα ποίημα, αφιερωμένο στην επίσκεψη του Γάλλου ποιητή, Πωλ Ελυάρ, στο Γράμμο. Όταν το διάβασα, κρυφά από τους άλλους στρατιώτες της μονάδας μου, συγκλονίστηκα τόσο πολύ, που κατάλαβα ότι πρέπει να το διασώσω. Να το φυλάξω, όμως, γραμμένο ήταν πολύ επικίνδυνο. Έπρεπε να το μάθω απ’ έξω και να το κρατήσω στη μνήμη μου. Και αυτό έκανα. Από τότε, ποτέ δεν το ξέχασα… Πενήντα περίπου χρόνια πέρασαν και μένει ανεξίτηλα χαραγμένο στο μυαλό μου. Και νομίζω, ότι με αφορμή το αφιέρωμα του “Ρ” το ποίημα αυτό πρέπει να διασωθεί πλέον και γραπτά και να βρει μια θέση σ’ αυτό. Γι’ αυτό και σας το αποστέλλω.

Απόστολος ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

Φιλιατρά Μεσσηνίας
Υ.Γ. Πολύ θα ήθελα, έστω και πενήντα χρόνια μετά, να γνωρίσω τον ποιητή, μαχητή ή μαχήτρια του ΔΣΕ, που εμπνεύστηκε κι έγραψε το υπέροχο αυτό ποίημα”.

Ο Πωλ Ελυάρ στο Γράμμο

Ο Γράμμος μας σύντροφε
ορθώνεται να σε φιλήσει στο μέτωπο.
Είναι ο δικός σου πανανθρώπινος Όλυμπος
των θνητών που νίκησαν το θάνατο
με το Εμπρός ΕΛΑΣ για την Ελλάδα.
Σήμερα οι κορυφές του ψήλωσαν
κι αστράφτουν πιο τρομερά
για τους δήμιους της ελπίδας.
Ένας αγέρας λευτεριάς κι περηφάνιας
φουσκώνει τα στήθη μας
από τις ψηλές κορφές του κόσμου
από την αδάμαστη θάλασσα εκατομμυρίων συντρόφων μας.
Ο Πωλ Ελυάρ στο Γράμμο.
Σήμερα γι’ αυτόν θα μιλήσουμε στη συνέλευσή μας.
Τι να χαρίσουμε σύντροφοι
ενθύμιο του πιστού μας συντρόφου;
Μια αδελφούλα μας
τρεις φορές λαβωμένη από το μίσος του Τρούμαν
ας του βάλει στο στήθος μετάλλιο τιμής
το κόκκινο τούτο αγριόκρινο
που άνθισε στο άπαρτο Κάμενικ.
Για να μη ντρέπεται ο σύντροφος Ελυάρ
και οι τίμιοι άνθρωποι όλου του κόσμου.
Για να κοιτάζουν τον ήλιο
που νικάει κι ανατέλλει.

Δημήτρης Γκόγκος, Μπαγιαντέρας

Αρχηγό μου έχω τον Άρη
(Στίχοι, μουσική, αρχική εκτέλεση)

Για ντουφέκι δε με νοιάζει
ούτε βάζω πια μαράζι,
αρχηγό μου έχω τον Άρη
το λεβεντοπαλικάρι.

Συντροφιά μ’ αυτόν νικάμε,
τους Κενταύρους δε φοβάμαι,
θαύματα μαζί του κάνω
στις βουνοκορφές απάνω.

Οι φασίστες σαν με δούνε
ψάχνουν δρόμο για να βρούνε,
και τους στρώνω στο κυνήγι
κι αυτοί όπου φύγει-φύγει.

Cab Calloway

St. James Infirmary

Folks, I'm goin' down to St. James Infirmary,
See my baby there;
She's stretched out on a long, white table,
She's so sweet, so cold, so fair.

Let her go, let her go, God bless her,
Wherever she may be,
She will search this wide world over,
But she'll never find another sweet man like me.

Now, when I die, bury me in my straight-leg britches,
Put on a box-back coat and a stetson hat,
Put a twenty-dollar gold piece on my watch chain,
So you can let all the boys know I died standing pat.

An' give me six crap shooting pall bearers,
Let a chorus girl sing me a song.
Put a red hot jazz band at the top of my head
So we can raise Hallelujah as we go along.

Folks, now that you have heard my story,
Say, boy, hand me another shot of that booze;
If anyone should ask you,
Tell 'em I've got those St. James Infirmary blues.

Σαν σήμερα – 18 Νοεμβρίου

1820: Ο Αμερικανός πλωτάρχης Ναθάνιελ Πάλμερ ανακαλύπτει την Ανταρκτική.

1903: Ο Παναμάς εκχωρεί στις ΗΠΑ την περιοχή, όπου κατασκευάζεται η Διώρυγα. Το έργο ξεκίνησε το 1881 και ολοκληρώθηκε 33 χρόνια μετά, το 1914.

1916: Συμμαχικά αγήματα της Αντάντ κάνουν απόβαση στο Φάληρο και συγκρούονται με τον ελληνικό στρατό. Τα λεγόμενα "Νοεμβριανά".

1922: Πεθαίνει στο Παρίσι σε ηλικία 51 ετών ο Γάλλος συγγραφέας, Μαρσέλ Προυστ.

1923: Γεννιέται ο Άλαν Σέπαρντ, ο πρώτος Αμερικανός, που εκτοξεύτηκε στο Διάστημα το 1961.

1926: Ο Ιρλανδός συγγραφέας Τζορτζ Μπέρναρντ Σο αρνείται να παραλάβει τα χρήματα από το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας με το οποίο τιμήθηκε λέγοντας χαρακτηριστικά: "Μπορώ να συγχωρήσω τον Άλφρεντ Νομπέλ για την εφεύρεση του δυναμίτη αλλά μόνο ένα ανθρώπινο τέρας θα μπορούσε να εφεύρει τα Βραβεία Νόμπελ"!

1928: Κάνει πρεμιέρα στο "Κόλονι" της Νέας Υόρκης ο διάσημος ήρωας των κινουμένων σχεδίων Μίκι Μάους, στην ταινία του Γουόλτ Ντίσνεϊ "Το ατμόπλοιο του Γουίλι".

1934: Γεννιέται στη Θάσο ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός.

1952: Πεθαίνει ο Γάλλος ποιητής και κομουνιστής Πωλ Ελυάρ.

1962: Πεθαίνει ο Δανός φυσικός Νιλς Μπορ σε ηλικία 77 ετών. Από τα μεγαλύτερα επιτεύγματά του είναι η θεωρία του περί ατόμου, κατά την οποία μέσα στο άτομο κινούνται τα ηλεκτρόνια σε καθορισμένες τροχιές γύρω από τον πυρήνα.

1963: Τίθεται σε λειτουργία το πρώτο τηλέφωνο με κουμπιά.

1985: Πεθαίνει ο ρεμπέτης Δημήτρης Γκόγκος ή Μπαγιαντέρας.

1992: 1.575 επιστήμονες, μεταξύ των οποίων και 99 νομπελίστες, υπογράφουν έκκληση για τη σωτηρία της Γης, η οποία εκτιμούν πως αντιμετωπίζει βραχυπρόθεσμα την προοπτική της κατάρρευσης.

1992: Ορίζεται από τον ΟΗΕ πρέσβειρα καλής θελήσεως για τους πρόσφυγες όλου του κόσμου η ηθοποιός Σοφία Λόρεν.

1994: Πεθαίνει ο μουσικός Cab Calloway.

1995: Πραγματοποιείται επέμβαση στο Πολυτεχνείο από τα ΜΑΤ, λίγο μετά την απόφαση της Συγκλήτου για άρση του πανεπιστημιακού ασύλου. 479 άτομα συλλαμβάνονται.