11 Δεκ 2009

Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα. . . (Μέρος Β)

Στην Μαρία Καζαντζίδου

Ήταν μόνο η νύχτα και τα αστέρια φωτεινά,
η άμμος χάζευε τα δάκτυλα των ποδιών σου,
μεθυσμένα ψιθυριστά τα χνώτα σου,
κι ανάσα σου αγέρας σιωπηλός,
η μουσική ανέμελα ζωγράφιζε τα νώτα μου,
κουλουριασμένος εγώ στην αέρινη ξαπλώστρα,
το χαμόγελο ελπίδα, ο χρόνος παρελθόν,
ο μήνας απρόσμενα με πετούσε από τον Αύγουστο στον Φλεβάρη,
κι η ώρα προς τα πίσω σκοτείνιαζε,
τα λεπτά οργιασμένα πάνω στους δείκτες μπλεγμένα,
και τα δευτερόλεπτα χοροπηδούσαν μέσα στο άδειο ποτήρι,
όλα τα ζωύφια χαρούμενα επιτίθονταν στο ξύλινο τραπεζάκι,
μια φωνή, ο τζίτζικάς και το φύλλο στα μαβιά μαλλιά σου,
συμπλήρωσαν το πάζλ της ιστορίας που μου εξιστορούσες,
πλανήθηκα κι γω στους λαβύρινθους που σχημάτιζαν οι λέξεις σου.

Μη σταματάς να μιλάς για εκείνες τις ιστορίες με τον επιστάτη!


(Ιστορίες με τον Επιστάτη, Τάσος Ρήτος)