27 Δεκ 2009

Να 'μαστε καλά..

Σιγά σιγά προχώρησε. Όλοι οι τοίχοι ήταν γεμάτοι πορτραίτα μου, μεγεθύνσεις παλιών φωτογραφιών. Σε μια φορούσα ένα μαύρο ψάθινο καπέλο. Μου το είχε δανείσει μια ηλικιωμένη κυρία για τον ήλιο, τότε που είχαμε πάει εκδρομή στο Καρπενήσι.
- Είναι όλες από την εποχή που γνωριστήκαμε;
Η φωνή του έτρεμε.
-Ναι, μουρμούρισε.
Στεκόταν πίσω μου. Γύρισα και τον αγκάλιασα. Να είχε άραγε μαντέψει αυτά που μου είχαν συμβεί τον τελευταίο καιρό;
- Σε ταλαιπώρησα πολύ, βρε Κώστα...
- Δεν πειράζει... Έτσι είναι...
- Τώρα τελείωσε, είπα.
Με κοίταξε. Ήταν κι εκείνος πολύ συγκινημένος.
- Τελειώνουν ποτέ αυτά τα πράγματα;
- Δεν ξέρω, είπα.

*

Κοίταξα ψηλά στον ουρανό που ήταν ακόμη φωτεινός. Είδα τα πουλιά που κάθονταν στα σύρματα του ηλεκτρικού. Τόσες και τόσες φορές έχω δει τα πουλιά στα σύρματα του ηλεκτρικού, πρώτη φορά πρόσεξα ότι τα σύρματα ήταν πέντε κι ότι τα πουλιά έμοιαζαν με νότες μουσικής.

Παρίσι, 30 Απρίλη 1981