31 Δεκ 2009

Όλες οι πτυχές του έρωτα..

του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr


Αγριόχορτα


Δραματική, γαλλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Αλέν Ρενέ, με τους Αντρέ Ντισογιέ, Αν Κονσινί, Σαμπίν Αζεμά, Ματιέ Αμαλρίκ, Εμανουέλ Ντεβός.


Η Μαργκερίτ δεν είχε προβλέψει ότι θα της έκλεβαν την τσάντα στην έξοδο του καταστήματος κι ακόμα λιγότερο ότι ο κλέφτης θα πέταγε το πορτοφόλι της σ' ένα πάρκινγκ. Όσο για το Ζορζ αν ήξερε τι τον περίμενε, δεν θα έσκυβε να το μαζέψει.


Έρωτας είναι θα περάσει. Προφανώς. Και τι μένει; Η αγάπη. Καταφανώς. Γιατί ο ακαταμάχητος έρως αν και έντονος και καθηλωτικός, παραμένει παροδικός. Σε όλες τις σχέσεις των ανθρώπων. Όχι μόνο των δυο φύλων. Δείτε τον “έρωτα” στην οικογένεια, τους φίλους, τους συναδέλφους. Υπό μια ευρύτερη έννοια. Γενικά. Σαν στάση ζωής, το πως βλέπεις τα πράγματα, την κοινωνία, την καθημερινότητά, την ίδια τη ζωή.
Τα “Αγριόχορτα” είναι ένα φιλοσοφικό δοκίμιο, που κουβαλά το παιχνίδισμα του γαλλικού Νέου Κύματος. Είναι και λίγο αβάν-γκαρντ, κάνει πλάκα, έχει χιούμορ. Λέει αστεία. Παίζει. Με τα πάντα. Και ξέρετε ποιος είναι πίσω από όλα αυτά; O 87χρονος Αλέν Ρενέ! Ο σκηνοθέτης του “Χιροσίμα αγάπη μου” και του “Πέρυσι στο Μαριένμπαντ”, του “Θείου από την Αμερική”. Ο άνθρωπος που έσπασε την κλασική, στυλιζαριζέ φόρμα του κινηματογράφου, πειραματίστηκε με το σενάριο, την κάμερα, τους ηθοποιούς του. Και παραμένει αειθαλής, πάντα μπροστά, ακμαίος και ευθυτενής, δείχνοντας ακόμη τον δρόμο στους Ευρωπαίους σκηνοθέτες της σύγχρονης εποχής. Ο Ρενέ κάνει μια ταινία με διαφορετικές πτυχές, που μπορεί ο καθένας να αναγνώσει κάτι διαφορετικό ή και να δει στιγμές της ζωής του μέσα σε αυτήν, είπε στην “Α” η πρωταγωνίστρια της ταινίας Αν Κονσινί (βλ. Σάββατο, 2/1). Πράγματι. Συνταξιούχος πλην υπερδραστήριος σύζυγος ερωτεύεται παράφορα μικρότερη του γυναίκα εξαιτίας ενός κλεμμένου πορτοφολιού. Και μπερδεύεται σε καταστάσεις απροσδόκητες. Η γυναίκα του δεν το αντέχει αλλά καταλαβαίνει και μπαίνει στο τρίγωνο το ερωτικό. Τα παιδιά του περιφέρονται και σχολιάζουν. Η πέτρα του σκανδάλου κάνει τη δύσκολη, αλλά κάνει και όνειρα με αεροπλάνα, πτήσεις και ουρανούς. Η στενή της φίλη παίρνει μέρος στην υπόθεση ενεργά. Και η αστυνομία εμφανίζεται με τρόπο περίεργο. Ταινία αισιοδοξίας ή προβληματισμού; Ή μια ιστορία χαράς και άκρατου συναισθηματισμού; Με χαρακτήρες, που γεννούν θέματα κοινωνικά και βιώνουν καταστάσεις καθημερινές. Ή τα πάντα είναι φαντασία γιατί κάνουμε σινεμά, όπως λέει ο Αλέν Ρενέ. Ότι κι αν δείτε στα “Αγριόχορτα” απολαύστε το, γιατί ο ποιοτικός ευρωπαϊκός κινηματογράφος δηλώνει παρών, με τρόπο εντυπωσιακό.

Νήsos


Κωμωδία, ελληνικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Χρήστου Δήμα, με τους Βλαδίμηρο Κυριακίδη, Ελένη Καστάνη, Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Τάνια Τρύπη, Δημήτρη Τζουμάκη, Κώστα Βουτσά, Ζέτα Δούκα, Δάφνη Λαμπρόγιαννη κ.ά


Η κλειστή κοινωνία ενός νησιού που όλα δείχνουν να κυλάνε ήσυχα, αναστατώνεται από τον ξαφνικό και περίεργο θάνατο του άρχοντα του τόπου, Θεμιστοκλή Δίκαιου, που αφήνει πίσω του μια τεράστια περιουσία. Καθώς είναι άκληρος, όλοι αναρωτιούνται σε ποιον θα μείνουν τόσα χρήματα.


Το εγχώριο εμπορικό σινεμά στα ντουζένια του! Από την εποχή του Φίνου και του παλιού ελληνικού κινηματογράφου έχουμε να συναντήσουμε καλό και συνάμα κερδοφόρο σινεμά στη χώρα μας. Η στροφή που έχει γίνει τα τελευταία χρόνια όσο κι αν έχει ξενίσει κάποιους, όσο και “τηλεόραση” να βλέπουν εντός του, σίγουρα μόνο μπροστά μας πάει. Διασκέδαση, κυρίες και κύριοι. Γιατί, ναι, το καλλιτεχνικό σινεμά και τους δέκα μικρούς “Μπέργκμαν” οφείλουμε να τους έχουμε, όπως εκμυστηρεύτηκε ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης στην “Α”, όμως όταν το κράτος δεν μεριμνά και το ιδιωτικό κεφάλαιο μπαίνει μπροστά, ένας μπουρλέσκ θίασος ταλαντούχων ηθοποιών, όπως αυτός της “Νήsου”, κι η έμπειρη μπαγκέτα του Χρήστου Δήμα (“Ακροβάτες του κήπου”) προσφέρουν γέλιο, άφθονο γέλιο και πολλά εισιτήρια (η ταινία έκανε πρεμιέρα προχθές, με άνοιγμα 25 χιλιάδων εισιτηρίων). Σε ένα νησί (σ.σ. η Σίφνος) γίνεται της τρελής, όπως άλλωστε συμβαίνει στην ελληνική επαρχία. Μοιχείες, δολοπλοκίες, δολοφονίες, εκβιασμοί, προύχοντες και κλήρος σε σύγχυση, ο απλός λαός έτοιμος να τρελαθεί. Αν και επιδερμικά αντιμετωπίζεται σεναριακά το όντως υπαρκτό αλαλούμ της εποχής μας, η φαρσοκωμωδία της “Νήsου” θα σας διασκεδάσει όπως και να χει.


Άλλες ταινίες


Το “Σκότωσα τη μητέρα μου” σε σκηνοθεσία Ξαβιέ Ντολάν, καναδικής παραγωγής, είναι η ταινία αποκάλυψη της σεζόν στη χώρα της Βορείου Αμερικής, επίσημη πρόταση της για τα Όσκαρ ξενόγλωσσης 2010, ενώ στο περυσινό Φεστιβάλ των Καννών απέσπασε τρία βραβεία. Ο Υμπέρ Μινέλ, ένας θρασύς 17χρονος, νιώθει έντονη απέχθεια για τη μητέρα του. Την κρίνει με περιφρόνηση, βλέπει μόνο τα παλιομοδίτικα μπλουζάκια της, την κιτς διακόσμησή της και τα αηδιαστικά ψίχουλα που κολλάνε γύρω απ’ το φλύαρο της στόμα... Ανατρεπτική, αρκούντως “επαναστατική” ταινία για την εφηβική ηλικία και την ορμή των νέων, από τον καλλιτέχνη παιδί-θαύμα Ξαβιέ Ντολάν. Μόλις στα 17 του έγραψε το σενάριο και δυο χρόνια αργότερα σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε σε μια ταινία αυθάδη, με περίσσιο θράσος. Πως γίνεται μερικές φορές να βάζουν τα γυαλιά οι πιτσιρικάδες στους μεγάλους! Η “Μαρτυριάρα καρδιά” σε σκηνοθεσία Μάικλ Κουέστα, αμερικανικής/ βρετανικής παραγωγής, με τους Τζος Λούκας και Μπράιαν Κοξ, είναι η ελεύθερη διασκευή του ομώνυμου διηγήματος του Έντγκαρ Άλαν Πόε, σε παραγωγή των Ρίντλεϊ και Τόνι Σκοτ. Μέσα από μια σειρά ανατροπών, ο Τέρι ανακαλύπτει ότι η καρδιά του προήλθε από έναν δολοφονημένο άνδρα. Θα πρέπει λοιπόν να προλάβει ο ίδιος να λύσει το μυστήριο της δολοφονίας, πριν οδηγηθεί στην παράνοια. Θρίλερ έντονης δράσης, με υπαρξιακά δράματα και στιγμές τρόμου. Δεν καταφέρνει όμως να ξεφύγει από τα στεγανά των αντίστοιχων ταινιών του είδους κι έτσι απευθύνεται στο φανατικό κοινό του και μόνο. Για την αγορά του dvd σίγουρα. Δεν είδαμε : O “Άλβιν και η παρέα του 2” σε σκηνοθεσία Μπέτι Τόμας, αμερικανικής παραγωγής, είναι το σίκουελ του πετυχημένου -εμπορικά- παιδικού του 2007, που έσκισε στις Η.Π.Α. Για μια ακόμη φορά τα τρία αγαπημένα σκιουράκια σε δράση.


Νήsos ***

Μαρτυριάρα καρδιά *

Αγριόχορτα ***

Ο Άλβιν και η παρέα του 2 -

Σκότωσα τη μητέρα μου ***


*To κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 31-12).