11 Δεκ 2009

Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα. . . (Μέρος Β)

Στον Μιχάλη Γκιζέττη

Σε βλέπω στη δύση και στην ανατολή,
στη σκιά του χρόνου,
στον ξέφρενο χορό του χώρου,
στο λεπτό άρωμα των λουλουδιών,
στην ανάσα των ποιητών.


Σ’ ακούω στο τρεμουλιαστό χάιδεμα του ανέμου,
στη γαλήνη των αστεριών,
στο σιγανό κι αργό ξεψύχισμα των κεριών,
στη φλόγα,
στην ελπίδα.


Σε γεύομαι στο ανασκάλεμα του χώρου,
στο ξεσκέπασμα του ωραίου,
στον ήχο του ιδανικού.


Σ’ αισθάνομαι κοντά μου,
μέσα μου και είναι μου,
για να σου πω το: σ’ αγαπώ!

Αλήθεια λέω,
όπως και τότε,
που στο έλεγα στα ψέματα.


(Η ανάσα του ποιητή, Θόδωρος Ζαμπογιάννης)

Ψάχνω τη θάλασσα που μοιάζει με πηγάδι,
να πλυθώ και να βουτήξω,
να φτάσω στον βυθό που οδηγεί στον πυρήνα!