11 Δεκ 2009

Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα. . . (Μέρος Β)

Στην Θεοδοσία Ζαμπάκα

Είναι πλάι μου: ένα κουβάρι.
Μπορώ να νιώσω το τεράστιο, άδειο, βουνό του κεφαλιού της.
Είναι ζωντανή – χασμουριέται, ξύνει την μύτη της, τραβά τα σκεπάσματα.
Σε λίγο θα την καληνυχτίσω μ’ ένα φιλί και θα κοιμηθούμε.
Πέρα, μακριά, είναι η Σκοτία και κάτω απ’ τη γη τρέχουν τυφλοπόντικες.
Ακούω μέσα στη νύχτα μηχανές, κι απ’ τον ουρανό ένα κατάλευκο χέρι μας γνέφει: καληνύχτα, γλυκιά μου, καληνύχτα.

(Δική μου, Charles Bukowski)

Πότε θα ξεχυθούμε στο απέραντο Τρικαλινό λιβάδι των βουνών. . .
Πότε θα κολυμπήσουμε στον νεραϊδόμυλο των κύκνων. . .
Πότε θα δούμε την Θέα των ψυχών και σε λευκό άτι χαμογελώντας να μεταμορφωθούμε. . .