28 Φεβ 2009

Συνέντευξη του Γιώργου Πυρπασόπουλου...


Στον πρώτο του, αμιγώς, πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Γιώργος Πυρπασόπουλος (που είχε συμμετάσχει στην ταινία «Να μ’ αγαπάς» του Ανδρέα Θωμόπουλου το 2003) κινεί τα νήματα της… γκαντεμιάς στη φρέσκια ελληνική κωμωδία «Γκίνες», που βγαίνει αύριο στις αίθουσες όλης της χώρας. Συνεχίζοντας την πορεία των πολύ καλών, ποιοτικά κι εμπορικά, ελληνικών κωμωδιών, η δεύτερη ταινία του σκηνοθέτη και σεναριογράφου Αλέξη Καρδαρά (συνεργάστηκε στο σενάριο της ταινίας «Η γυναίκα είναι σκληρός άνθρωπος» του Αντώνη Καφετζόπουλου) αφηγείται την ιστορία ενός γκαντέμη χαρτοπαίχτη που προσπαθεί να γλιτώσει απ’ τη «δολοφονική» γοητεία νεαρής συζύγου και να βρει ένα κιβώτιο με χρυσάφι, που είναι θαμμένο στην ερημική ταβέρνα του άντρα της. Τον «γκαντέμη» κι επίδοξο κυνηγό θησαυρού υποδύεται ο Γιώργος Πυρπασόπουλος, ο οποίος μίλησε στην «Α» για τη νέα του κινηματογραφική εμπειρία, την αναζήτηση του ανθρώπου στη «θεά» τύχη αλλά και το μέλλον του σύγχρονου ελληνικού σινεμά.

- Πιστεύετε στη «θεά» τύχη;
- Μερικές φορές νομίζω ότι είναι αναγκαίο να πιστεύεις στην τύχη.
- Θεωρείτε ότι εξακολουθούν να συναρπάζουν το κοινό ιστορίες θαμμένων θησαυρών;
- Πιστεύω πώς ναι. Γιατί το μυστήριο πάντα γοήτευε και πάντα θα γοητεύει το κοινό. Άλλωστε τέτοιου είδους ιστορίες είναι διασκεδαστικές και ψυχαγωγικές για τον θεατή.
- Σε ποια κατηγορία ταινιών θα κατατάσσατε το «Γκίνες» ;
- Το «Γκίνες» είναι μια πολύ ιδιαίτερη ταινία με στοιχεία μαύρης κωμωδίας, περιπέτειας αλλά και ρομάντζου. Πιστεύω ότι είναι από τις ταινίες που δεν κατηγοριοποιούνται εύκολα και θα ήταν άδικο να προχωρήσω σε οποιοδήποτε συγκεκριμένο χαρακτηρισμό της.
- Όπως συμβαίνει με τον ήρωά σας (χαρτοπαιξία) εσείς πιστεύετε ότι ανάλογα πάθη μπορούν να «καταστρέψουν» την καθημερινότητά σας;
- Γενικότερα τα πάθη χωρίς ελέγχο είναι συνήθως καταστροφικά. Γιατί τα πάθη είναι ανθρώπινες αδυναμίες με δεδομένα αποτελέσματα.
- «Ευτύχης», «Γιάννης», ή «Γκίνες»; Ποια από τα τρία ονόματα του ήρωά σας προτιμάτε;
- Προσωπικά προτιμώ το «Ευτύχης». Στην ταινία, όμως, λειτουργούνε όλα όπως πρέπει, χρονικά και θεματικά. Ταιριάζουν απόλυτα.
- Με ποιους από τους δυο ήρωες καρτούν ταυτίζεστε; Τον Γκαστόνε (στο «Ντόναλντ Ντακ») ή τον Γρουσούζη (στα «Στρουμφάκια»);
- Μάλλον με τον «Γκαστόνε» στο «Ντόναλντ Ντακ»! Θα το προτιμούσα σίγουρα!
- Πως κρίνετε τον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο;
- Είναι σαφές το γεγονός ότι, πλέον, πραγματοποιούνται μεγάλες ελληνικές παραγωγές που προσελκύουν κόσμο στην κινηματογραφική αίθουσα, Αυτό είναι, αναμφίβολα, μια σημαντική πρόοδος που μπορεί να οδηγήσει σε ένα καλύτερο επίπεδο το μέλλον του εγχώριου κινηματογράφου. Νομίζω ότι είμαστε σε καλό δρόμο.
- Εσείς, γιατί δεν κάνετε πολύ κινηματογράφο;
- Μ’ αρέσει πολύ ο κινηματογράφος αλλά είμαι αρκετά επιλεκτικός στα σενάρια που μου προτείνουν.

Νέστορας Πουλάκος
npoulakos@apogevmatini.gr

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 25-2).

27 Φεβ 2009

Συνέντευξη του Σταμάτη Τσαρουχά..


Το κυρίαρχο ζητούμενο για τον σκηνοθέτη Σταμάτη Τσαρουχά στην τ

Η προβληματική που συνθέτει ο σκηνοθέτης Σταμάτης Τσαρουχάς στην τελευταία του ταινία, «Carousel», είναι ένα θέμα που καίει την ελληνική κοινωνία : η σεξουαλική κακοποίηση παιδιών από πρόσωπα του συγγενικού τους περιβάλλοντος και η συνακόλουθη αποσιώπηση της, στα κλειστά κοινωνικά σύνολα, όπου ζουν. Με τη συγγραφέα Σοφία Σωτηρίου στον πρωταγωνιστικό ρόλο, η οποία συνάμα υπογράφει το σενάριο, πολλούς καλούς ηθοποιούς όπως ο Τάκης Μόσχος, ο Αυγουστίνος Ρεμούνδος, ο Ζαχαρίας Ρόχας και ο Τάσος Παλαντζίδης, το «Carousel» αφηγείται την ιστορία μιας νέας γυναίκας που έχοντας «θεραπευτεί» από τα ψυχολογικά της τραύματα -ύστερα από βιασμό που υπέστη στα εφηβικά της χρόνια- δίνει τον αγώνα της ζωής.

  • Πως αποφασίσατε να στραφείτε στο δράμα έπειτα από δυο πετυχημένες κωμωδίες («Οι γενναίοι της Σαμοθράκης», «Ηθικόν ακμαιότατον»);

  • Ήταν μια δύσκολη απόφαση. Αφενός η διάθεση μου να πειραματιστώ σε διάφορα είδη του σινεμά. Αφετέρου με απασχόλησε το ίδιο το θέμα, το οποίο με ιντρίγκαρε, με την παραίνεση της Σοφίας Σωτηρίου.

  • Σε ποια κατηγορία δράματος θα τοποθετούσατε το «Carousel»;

  • Θεωρώ ότι είναι ένα ψυχολογικό δράμα, με στοιχεία θρίλερ. Περισσότερο έχει να κάνει με τις επιδράσεις, τις ψυχολογικές επιπτώσεις και το παιχνίδι των χαρακτήρων στα όρια.

  • Πιστεύετε ότι θα μπορούσατε να είχατε χρησιμοποιήσει άλλη πρωταγωνίστρια κι όχι την κ. Σωτηρίου, η οποία είναι ταυτόχρονα η συγγραφέας του βιβλίου κι η σεναριογράφος της ταινίας;

  • Αυτό το ζήτημα με είχε απασχολήσει πάρα πολύ. Όμως κατέληξα στη Σοφία, γιατί έχει δεθεί πολύ με το έργο, ενώ είχε καταπιαστεί με το θέμα για πάρα πολλά χρόνια. Νομίζω ότι καμία άλλη ηθοποιός δεν θα μπορούσε να μπει στην ψυχοσύνθεση του ρόλου όπως η Σοφία, που το είχε κεκτημένο, χωρίς να υποτιμώ κανέναν.

  • Ασχοληθήκατε με ένα θέμα που απασχολεί την ελληνική κοινωνία. Μάλιστα, παρακολουθώντας το αστυνομικό δελτίο τον τελευταίο καιρό τα κρούσματα σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών έχουν αυξηθεί. Πιστεύετε ότι το κοινό θα ανταποκριθεί σε ένα θέμα ταμπού, όπως αυτό;

  • Εδώ υπάρχει το πρόβλημα. Όντως πρόκειται για ένα θέμα ταμπού, κανείς δεν μιλάει, υπάρχει ένα πέπλο σιωπής που πρέπει να σπάσει και να αφυπνιστεί ο κόσμος. Το κοινό θα δυσκολευτεί με την ιστορία, γιατί τη ζει γύρω του, ίσως μέσα στο συγγενικό του περιβάλλον. Σε αυτό το σημείο έχουμε την αμέριστη βοήθεια από το «Χαμόγελο του Παιδιού», που έχει αγκαλιάσει την ταινία, και προσπαθεί να την προωθήσει. Το κοινό πρέπει ν’ ανταποκριθεί προκειμένου να υπάρξει μια ανησυχία για το ζήτημα, ένα μέτρο προφύλαξης των παιδιών και των ίδιων των γονιών.

  • Σχολιάστε μου τις παρακάτω ταινίες σας.

  • «Το Παζάρι» : Η πρώτη μου σκηνοθετική προσπάθεια. Ένα πρωτόλειο με πολλά συναισθήματα.

«Πουλιά με το χρώμα του φεγγαριού» : Ένα road movie που πέτυχε εν μέρει, γιατί υπήρχαν διάφορα προβλήματα οργανωτικής φύσεως.

«Ο ανθός της λίμνης» : Η πιο πλούσια παραγωγή που έχω κάνει, και έτυχε ευρωπαϊκής στήριξης. Έπεσε όμως σ’ ένα πολιτικό κλίμα που δεν την ευνόησε.

«Οι γενναίοι της Σαμοθράκης» : Μια μεγάλη εμπορική επιτυχία, που έχει αφήσει το στίγμα της και θα μπορούσε να κόψει περισσότερα εισιτήρια αν είχε καλύτερη διανομή.

«Ηθικόν ακμαιότατον» : Μια καλή κωμωδία που αδικήθηκε τόσο από την κριτική όσο και από την ταυτόχρονη προβολή της με την πετυχημένη «Λούφα και Παραλλαγή 2».

Νέστορας Πουλάκος

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 27-2).

Το κυρίαρχο ζητούμενο για τον σκηνοθέτη Σταμάτη Τσαρουχά στην τ Το κυρίαρχο ζητούμενο για τον σκηνοθέτη Σταμάτη Τσαρουχά στην τ

25 Φεβ 2009

ΡαδιοΒακχικόν = Radio Bubble # Vol. 2


Αν γδύσεις τον θάνατό μου
Από κάτω θα βρεις τον έρωτά μου
Κι αν γδύσεις τον έρωτά μου
Από κάτω θα βρεις τον θάνατό μου

Θανάτου τραγούδια τραγουδώ
[Γιάννης Γκιόκας, "Νιρβάνα", Εκδ. Γαβριηλίδης, 2008]

Καλεσμένος στο στούντιο ο μουσικός και ποιητής Βασίλης Παπαδόπουλος-παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του "Ισημερία" (Εκδ. Εκάτη, 2007)-
ανέκδοτα ποιήματά του νέας εσοδείας-
απαγγελία ποιημάτων του από την ηθοποιό Έφη Μουγκαράκη.
+
Αφιέρωμα στον Ίγκυ Ποπ
+
Πολιτικό-σατυρικό πεντάλεπτο της Αγγελικής Δημοπούλου.
+
Προτάσεις για σινεμά, θέατρο, εικαστικά, βιβλίο.
+
Τζαζ επιλογές από τον Βασίλη Παπαδόπουλο-
ροκ επιλογές από τον Στράτο Π.
+
Στα μικρόφωνα ο Νέστορας Πουλάκος & ο Νίκος Μπίνος.

*

Στη συχνότητα του Radio Bubble
την Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου
κι ώρα 23.00 με 01.00 το βράδυ.

*

Στους απύθμενους γαλαξίες του ονείρου
ξεχνιέμαι κάποιο βακχικό πρωϊνό

Κινηματογραφικές Πρεμιέρες 26ης Φεβρουαρίου..


Gran Torino ****

Πίστευε και μη ερεύνα

Δραματική, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Κλιντ Ίστγουντ, με τους Κλιντ Ίστγουντ, Μπι Βανγκ.

Ο Γουόλτ Κοβάλσκι είναι ένας συνταξιούχος εργάτης αυτοκινητοβιομηχανίας, που περνάει τις μέρες του επισκευάζοντας το σπίτι του, πίνοντας μπύρες, πηγαίνοντας μια φορά το μήνα στο κουρείο και λέγοντας ιστορίες για το πόλεμο της Κορέας. Ώσπου κάνει φίλο του το νεαρό Ασιάτη γείτονα του και αποκτά ένα νόημα η καθημερινότητά του.

Αν προσλάβουμε τη φράση που λέει κάποια στιγμή στη μέση της ταινίας ο Κλιντ Ίστγουντ, «δεν τα φτιάχνουν πια όπως τότε», τότε αυτόματα τη μεταγλωττίζουμε για να πούμε, «δεν φτιάχνουν πια ταινίες όπως στο Χόλιγουντ του ‘50».
Το είχαμε γράψει πριν από λίγους μήνες για την «Ανταλλαγή» : ο Ίστγουντ έχει φθάσει σε μια τέτοια σκηνοθετική πληρότητα, ώστε το παλιό καλό Χόλιγουντ του Χιούστον, του Φορντ, του Χοκς, πρέπει να αισθάνεται περήφανο για τον άξιο συνεχιστή του.
Στη συγκεκριμένη ιστορία, ο Ίστγουντ πρωταγωνιστεί για τελευταία φορά, όπως έχει δηλώσει, ξεδιπλώνοντας σκηνοθετικά ένα άρτιο δείγμα αμερικάνικου κινηματογράφου, με στέρεο σενάριο, καλοσχηματισμένο μοντάζ και ατμοσφαιρική μουσική.
Διηγούμενος την καθημερινή ιστορία ενός μικροαστού των αχανών αμερικανικών πόλεων, που ζει με το όπλο του, φοβούμενος τους «επεκτατικούς» ξένους και αγαπώντας την Αμερική, μιλάει για την ανθρώπινη μοίρα, την κοινωνική δικαιοσύνη και για μια ουμανιστική αγάπη οικουμενική.
Απλός κινηματογράφος, λιτός, ρεαλιστικός που θυμίζει σοβιετικό μεγαλείο, με δόσεις μελό αλά Ντάγκλας Σερκ, προκύπτει μια εξαίσια ταινία ενός αγέραστου δημιουργού.

Μια ιστορία με θέμα την αγάπη ***

Ερωτική αναπαράσταση σε διπλό ταμπλό

Δραματική, δανέζικης παραγωγής, σε σκηνοθεσία Όλε Μπόρνενταλ, με τους Άντερς Μπέρτελσεν, Ρεμπέκα Χέμσε, Νικολάι Λι Κάας.

Μια γυναίκα με απώλεια μνήμης. Ένας άντρας που θέλει να ξεχάσει τη βαρετή ζωή του. Ένας άλλος, επικίνδυνος άντρας από το παρελθόν. Μια γυναίκα που θέλει να κρατήσει τον άντρα που αγαπάει.

Φιλμ νουάρ, ερωτική ιστορία, δράμα χαρακτήρων, ψυχολογικό θρίλερ. Το φιλμ του Μπόρνενταλ αποτελεί αυτό που ονομάζουμε σύγχρονος κινηματογράφος. Ανεβάζει τον πήχη του ευρωπαϊκού σινεμά, ξεπερνά τα εθνικά σύνορα και τα φαντάσματα των Ντράγιερ και Τρίερ, και κατατάσσεται στην εναλλακτική ελίτ της ποιοτικής εικόνας της 7ης τέχνης. Χωρίς φανφαρονισμούς κι άλλα τινά. Γιατί καλλιτεχνίες σαν του Μπόρνενταλ είναι αυτές που έχουν εκτοξεύσει τη δημοφιλία του δανέζικου σινεμά, σε σημείο που να συναγωνίζεται επάξια το γερμανικό νέο βλέμμα.
Στο σημείο αυτό, η «Ιστορία με θέμα την αγάπη» που συζητήθηκε στο περυσινό φεστιβάλ του Σαντάνς, αναμειγνύει τη σκηνοθετική κάμερα, με το εξαντρίκ σενάριο, τη νουάρ φωτογραφία και τη μουσική θρίλερ, για να αφηγηθεί ένα ερωτικό τρίγωνο που αναδεύει μυρωδιά ανθρώπινης αρρώστιας μέσα από τον έρωτα.
Τέτοιον κινηματογράφο θέλουμε, κι ενίοτε τον έχουμε.

Η ιστορία του Ντεσπερό **

Το ποντίκι που βρυχάται

Κινούμενο σχέδιο, αμερικανικής/ βρετανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Σαμ Φελ και Ρόμπερτ Στίβενχάνγκεν, με τις φωνές των Μάθιου Μπρόντερικ, Έμα Γουότσον, Ντάστιν Χόφμαν, Σίγκουρνι Γουίβερ, Φρανκ Λαντζέλα.

Στο βασίλειο του Ντορ, γεννιέται ο Ντεσπερό Τίλινγκ, ένα γενναίο ποντίκι με τεράστια αυτιά και μεγάλη ψυχή. Μετά το θάνατο της βασίλισσας, η περιπέτειά του ξεκινά.

Ευχάριστο και διασκεδαστικό κινούμενο σχέδιο, που προσφέρει τρελές στιγμές γέλιου σε μικρούς και μεγάλους. Συνεχίζοντας την πολύ καλή παραγωγή κινουμένων σχεδίων αυτής της χρονιάς (π.χ. Kung fu Panda, Bolt, Wall-e, Madagascar 2), η ιστορία του αξιολάτρευτου ποντικιού «Ντεσπερό», οδεύει κατευθείαν για πολλά εισιτήρια, με συνάμα σίγουρη επιτυχία στη χώρα μας. Στα συν του, η παρουσία (των φωνών) σημαντικών και γνωστών ηθοποιών του αμερικάνικου κινηματογράφου, ενώ στην Ελλάδα θα προβληθεί μεταγλωττισμένο από εγχώριους ηθοποιούς (στα μείον του).

Ελληνικές ταινίες

Γκίνες *

Κωμωδία, σε σκηνοθεσία Αλέξη Καρδαρά, με τους Γιώργο Πυρπασόπουλο, Στέλιο Μάινα, Αντώνη Καφετζόπουλο.

Γκαντέμης χαρτοπαίχτης αναζητά χρυσάφι θαμμένο σε ερημική ταβέρνα κι ερωτεύεται τη γυναίκα του ταβερνιάρη. Νέο-ελληνική κωμωδία γκροτέσκο καταστάσεων, με gang διαστάσεις, που αποτυγχάνει στο ξεδίπλωμα των χαρακτήρων και στο «καλοδουλεμένο» αλλά ανεπαρκές σενάριο. Έμπειροι ηθοποιοί, ανερχόμενος ο σκηνοθέτης-σεναριογράφος, μέτριο το αποτέλεσμα, φτιαγμένο όμως για μεγάλο κοινό και πολλά εισιτήρια.

Carousel *

Δραματική, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Τσαρουχά, με τους Σοφία Σωτηρίου, Τάκη Μόσχο, Τάσο Παλαντζίδη.

Νέα γυναίκα έχοντας θεραπευτεί από τα ψυχολογικά της τραύματα –είχε βιαστεί στην εφηβική της ηλικία- δίνει τον αγώνα της ζωής. Ένα σκληρό και δυνατό θέμα που «πληγώνει» την ελληνική κοινωνία, μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη με τρόπο σφιχτοδεμένο και πινελιές ψυχολογικού θρίλερ. Μια ταινία που έχει να διηγηθεί μια ιστορία σημαντική, μια φιλότιμη και τίμια προσπάθεια από έναν πετυχημένο σκηνοθέτη κωμωδιών («Οι γενναίοι της Σαμοθράκης»).

Μικρές ελευθερίες

Δραματική, σε σκηνοθεσία Κώστα Ζάππα, με τους Αντώνη Παπαδόπουλο, Μάρλεν Σαΐτη.

Μια οικογένεια στα όρια του παράδοξου, ένας πατέρας αυταρχικός, μια κόρη ψυχικά ανάπηρη, ένας γιος με τάσεις αυτοκτονίας. Το νέο (3ο κατά σειρά) ψηφιακό «κατόρθωμα» του Κώστα Ζάππα φέρνει τη σφραγίδα της Zentropa, εταιρείας παραγωγής των Τρίερ-Βίντεμπεργκ και θεωρείται πρωτοποριακό αβάν-γκαρντ, ανατρεπτικό και καυστικό. Προσωπικά δεν κατάλαβα τίποτε από όλα αυτά. Μου φάνηκε θορυβώδες και ελλειμματικό καθ’ ολοκληρίαν. Ίσως να μην είμαι σύγχρονος, τι να πω.

* Επίσης προβάλλονται, οι αμερικανικές παραγωγές «Push, το επικίνδυνο χάρισμα» (*) του Πολ ΜακΓκίγκαν και «Επτά ζωές» (*1/2) του Γκαμπριέλ Μουτσίνο με τον Γουίλ Σμιθ. Καθώς και η δανέζικη παραγωγή «Μέρες θυμού» (**) του Όλε Κρίστιαν Μάντσεν.

Νέστορας Πουλάκος
npoulakos@apogevmatini.gr

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 26-2).

+

Μ’ ΑΡΕΣΕΙ

- Το αγέρωχο στυλ και το ερμηνευτικό εκτόπισμα του Κλιντ Ίστγουντ. Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν, άραγε; Ποτέ! Απ’ ότι φαίνεται.
- Ρεαλιστική κάμερα, σφιχτοδεμένο σενάριο, καλοδουλεμένη φωτογραφία, χειρουργικό μοντάζ, ατμοσφαιρική μουσική = «Gran Torino».
- Το μινιμάλ του κάδρου του Ζάππα είναι το μοναδικό θετικό των «Μικρών ελευθεριών».
- Η αληταρία που έβγαζαν οι φάτσες κι οι γκριμάτσες των Flame και Citron αναδεικνύει το επαγγελματικό ερμηνευτικό ταλέντο των ηθοποιών, που τους υποδύονταν.
- Η σκηνογραφία στις «Μέρες Θυμού» είναι εξαιρετική.
- Το τρελό «ποντίκι που βρυχάται» στην «Ιστορία του Ντεσπερό» είχε πολύ γέλιο.
- Κινούμενα σχέδια σαν αυτό αξίζουν προσοχής και μάλιστα πολύς. Ειδικά σε μια χρονιά που τα καλά κινούμενα σχέδια είναι πολλά (π.χ. Wall-e, Bolt, Madagascar 2, Kung fu Panda).
- O δανέζικος κινηματογράφος στα φόρτε του.
- Στην «Ιστορία με θέμα την αγάπη» βλέπουμε ένα άρτιο δείγμα του.
- Οι χαρακτήρες της δανέζικης ταινίας του Μπόρνενταλ είναι άξιοι προσοχής.
- Φιλμ νουάρ, ερωτική ιστορία, ψυχολογικό θρίλερ, κοινωνική δικαιοσύνη. Όλα αναμιγνύονται στην «Ιστορία με θέμα την αγάπη».
- Η μετάβαση του Σταμάτη Τσαρουχά από την κωμωδία των «Γενναίων της Σαμοθράκης» στο δράμα του «Καρουζέλ» είναι γενναίο και τολμηρό.
- Με όλο το σεβασμό. Αλλά η δίδα Μαρκέλα Γιαννάτου στο «Γκίνες» είχε εξαιρετικό στήθος. Α! Κι ερμηνεία παρεμπιπτόντως.
- Στο «Γκίνες» ο Αλέξης Καρδαράς κάτι προσπάθησε να κάνει…

ΔΕΝ Μ’ ΑΡΕΣΕΙ

- Αυτή που δεν είναι γενναία του Τσαρουχά είναι η σκηνοθεσία. Παλιομοδίτικη και passé.
- Όπως και το σενάριο της Σοφίας Σωτηρίου. Συγγραφέας, σεναριογράφος, πρωταγωνίστρια της ταινίας, μάλλον της πέσανε βαριά και τα έκανε μαντάρα. Σε όλα.
- Ερμηνείες στο «Καρουζέλ». Να τις σχολιάσω;
- Ερμηνείες στις «Μικρές ελευθερίες». Να τις σχολιάσω;
- Σενάριο στις «Μικρές ελευθερίες». Δεν το σχολιάζω κι ας επιμένετε.
- Αβαν γκαρντ, πρωτοποριακό, καυστικό, απελευθερωμένο. Οι «Μικρές ελευθερίες» λένε. Μάλλον είμαι βλάκας. Δεν κατάλαβα τίποτα από όλα αυτά. Κι ηλίθιος, και χαζός, και παλιομοδίτης. Αχ, τι κάνω ο άνθρωπος σε τούτο το μάταιο κόσμο…
- Ενώ στο «Γκίνες»; Πα μαλ, πα μαλ.
- Εκεί που έχει όμως πολύ γέλιο είναι να βλέπεις τον Γουίλ Σμιθ να παίζει τον καλό. Αχ τον γλυκούλη μου… Άχουτο!
- Και να δείτε που θα κόψει πάλι εισιτήρια ο γελοίος! Τι ατάλαντος!
- Πλάκα, πλάκα, εκεί στο Χόλυγουντ πρέπει να κόψουν αυτές τις «πίπες» τύπου «Push». Προσβάλουν τη νοημοσύνη όλων μας.
- Χίλιες φορές να βλέπω το «Απλώς δε σε γουστάρει» που έχει κι ωραίες γυναίκες.
- Τι τηλεμεταφορές κι εξωγήινες – ανθρώπινες – ξέρω γω τι, ικανότητες. Ποιος τα σκέφτεται όλα αυτά;
- Κάποια στιγμή ας κόψουμε αυτές τις ιστορίες από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σε λίγο θα γίνει ο Γ’ Π.Π. κι ακόμη θα ασχολούμαστε με τον Χίτλερ.
- Σοβαρά τώρα. Πείτε μου. Έχετε ή δεν έχετε δει τουλάχιστον 100 ταινίες για τον Β’ Π.Π.;
- Και φέτος βλέπουμε : πολωνοί αξιωματικοί δολοφονούνται από το Στάλιν – λευκορώσοι πολίτες από τους ναζί – λευκορώσοι εβραίοι αντιστέκονται – η Δανία είχε αντίσταση (άντε!). Κάτι άλλο; Τώρα που γυρίζει!

υ.γ. Δεν βρίσκω τίποτε το αρνητικό στο «Gran Torino». Να δούμε τι άλλο αριστούργημα θα δούμε από αυτόν τον γερόλυκο του σινεμά. Κλιντ Ίστγουντ και ξερό ψωμί παίδες.

Νέστορας Πουλάκος

*To κείμενο δημοσιεύτηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό "MyFilm" (www.myfilm.gr).

24 Φεβ 2009

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : Cold Water" - No 4


Written by: Tom Waits, Kathleen Waits-Brennan
Published by: Jalma Music 1999
Released: 1999 by Epitaph
Top spot in charts: No. 30

Όταν ήμουν μικρός, έκανα συνέχεια οτοστόπ για να πάω από την Καλιφόρνια στην Αριζόνα, μαζί με έναν φιλαράκο, τον Σαμ Τζόουνς. Θέλαμε απλώς να δούμε πόσο μακριά μπορούσαμε να φτάσουμε μέσα σε τρεις ημέρες, σ’ ένα Σαββατοκύριακο: αν μπορούσαμε να γυρίσουμε πίσω την Δευτέρα. Θυμάμαι μια νύχτα που είχε ομίχλη, χαθήκαμε σε ένα παράδρομο και δεν ξέραμε που βρισκόμασταν. Έπειτα μας έπιασε κι η ομίχλη και τότε χαθήκαμε στ’ αλήθεια – έκανε πολύ κρύο. Σκάψαμε λοιπόν ένα μεγάλο χαντάκι σε μια στενή κοίτη ενός ξεροπόταμου, ξαπλώσαμε εκεί μέσα και ρίξαμε πάνω μας όλο το χώμα και τα φύλλα, σαν κουβέρτα. Περάσαμε τη νύχτα τρέμοντας μέσα στο χαντάκι. Όταν ξυπνήσαμε το άλλο πρωί, η ομίχλη είχε καθαρίσει και ακριβώς απέναντί μας είδαμε ένα μικρό εστιατόριο – δεν φαινόταν μέσα στην ομίχλη. Μπήκαμε μέσα και φάγαμε ένα υπέροχο πρόγευμα – αυτό το πρόγευμα παραμένει το μέτρο σύγκρισης για όλα τα προγεύματα. Το εστιατόριο φάντασμα.

(Jonathan Valania Περιοδικό Magnet July 1999
Interview: Tom Waits
)

*
Charles Bukowski - Μεγάλη νύχτα

Ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου έρχεται στο τραπέζι μας κι αρχίζει να φιλοσοφεί για πολλά και διάφορα: το εθνικό χρέος, για το πώς ξεχωρίζεις ένα καλό κρασί, για το μυστήριο του έρωτα, κλπ. Φυσικά, δεν λέει τίποτα καινούργιο ή εξαιρετικό – κι όσο για τις γαριδοουρές που τρώω είναι σκληρές. Γελάει ύστερα από κάθε σοφή του δήλωση. Η γυναίκα μου χαμογελάει, εγώ κουνάω το κεφάλι. Ο ιδιοκτήτης έχει ανέβει στην πίστα και τραγουδάει μαζί με τον πιανίστα και δυο μεθυσμένους. Είναι ένας γέρος ασπρομάλλης, χαρούμενος που βγάζει λεφτά ή επιχείρησή του αλλά η ερμηνεία του είναι χάλια: παλιομοδίτικη, στενάχωρη, μελοδραματική, χώρια οι γαρίδες που είναι σκληρές.
Θα φύγει κάποτε, σκέφτομαι και φεύγει φυσικά αφού μου σφίξει το χέρι μια φορά ακόμη. Η γυναίκα μου με κοιτάει και λέει, «είσαι μεθυσμένος». Όχι όσο θα έπρεπε, νομίζω.
Κοιτάζω τ’ άλλα τραπέζια και παρατηρώ ότι όλα είναι κατειλημμένα από νεκρούς.
Η γυναίκα μου κοιτάζει ένα φυτό κοντά στο τραπέζι μας.
«Το φυτό αυτό είναι ετοιμοθάνατο», λέει κι εγώ κουνάω το κεφάλι.
Ένας άνθρωπος στο διπλανό τραπέζι κουνάει το χέρι του μιλώντας και ρίχνει το κρασοπότηρό του. Τινάζεται πάνω και μένει όρθιος σκυμμένος με την πλάτη γυρισμένη σ’ εμάς, το μόνο που βλέπω είναι ο χοντρός του πισινός.
Φτάνει πια, κάνω νόημα στον σερβιτόρο να φέρει το λογαριασμό.

*

Σαν σήμερα - 25 Φεβρουαρίου

1707: Γεννιέται ο Ιταλός θεατρικός συγγραφέας Κάρλο Γκολντόνι.
1841: Γεννιέται ο ιμπρεσιονιστής ζωγράφος Πιερ Ογκίστ Ρενουάρ.
1917: Γεννιέται ο Άντονι Μπάρτζες, συγγραφέας του βιβλίου "Το Κουρδιστό Πορτοκάλι", το οποίο ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ μετέφερε στη μεγάλη οθόνη το 1971.
1932: Γεννιέται ο Φάρον Γιουνγκ , Αμερικανός τραγουδιστής της Κάντρυ.
1943: Γεννιέται το θρυλικό "Σκαθάρι" Τζορτζ Χάρισον.
1950: Γεννιέται ο Ιρλανδός σκηνοθέτης, συγγραφέας και παραγωγός, Νιλ Τζόρνταν.
1956: Η αυτόχειρας ποιήτρια Σίλβια Πλαθ συναντά και ερωτεύεται τον ποιητή Τεντ Χιουτζ, με τον οποίο παντρεύονται τέσσερις μήνες αργότερα. Η Πλαθ αυτοκτόνησε το 1963 σε ηλικία 30 ετών.
1964: Πεθαίνει ο Γκρέις Μετάλιους, συγγραφέας του μυθιστορήματος "Πέιτον Πλέις", που προκάλεσε την εποχή του με τη σεξουαλική του ευθύτητα.
1972: Εκτοξεύεται από το Ακρωτήριο Κένεντι, με προορισμό το Δία, το αμερικανικό διαστημόπλοιο "Πάιονιρ Χ", στο πλαίσιο του προγράμματος της ΝΑΣΑ για την εξερεύνηση του διαστήματος από μη επανδρωμένα διαστημόπλοια.
1972: Το σοβιετικό διαστημόπλοιο "Λούνα 20" επιστρέφει στη Γη με δείγματα από την επιφάνεια της Σελήνης.
1973: 3.000 φοιτητές οχυρώνονται στη Νομική Σχολή της Αθήνας και διαδηλώνουν από την ταράτσα του κτηρίου με συνθήματα κατά της χούντας.
1983: Πεθαίνει ο Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας, Τένεσι Γουίλιαμς. Από τα πιο γνωστά του έργα, "Λεωφορείον ο Πόθος", "Ξαφνικά, πέρυσι το καλοκαίρι", "Το γλυκό πουλί της νιότης", "Λυσσασμένη Γάτα".
1993: Έξι βραβεία Γκράμι αποσπά ο τραγουδιστής, Έρικ Κλάπτον, μεταξύ των οποίων κι εκείνο του καλύτερου άλμπουμ και του καλύτερου τραγουδιού.

23 Φεβ 2009

"Ήχοι Ψιθύρων" - Ευγ. Παπανδρέου / "Νιρβάνα" - Γιαν. Γκιόκας / "Λατρευτικό" - Αθην. Νικολάου




3 ποιητικές συλλογές των Εκδ. Γαβριηλίδης, παραγωγής 2008.

"Ήχοι Ψιθύρων" - Ευγενία Παπανδρέου

Μοντέρνες ευέλικτες πολιτείες
με αποστειρωμένα κτίρια
με σύγχρονους εξοπλισμούς
και χιλιοστά πρασίνου
με φυλλωσιές ανθεκτικές.

Πρώτη ποιητική συλλογή της συμβολαιογράφου από την Πάτρα, συγκεντρώνει -προφανώς- 30 από τα πλέον ώριμα και μεστά ποιηματά της μέχρι τώρα ανέκδοτης ποιητικής ζωής της. Φιλοσοφικές αναζητήσεις, λεξιλογικά παιχνίδια, καθαρός στίχος, ακαδημαϊκή αναπαράσταση της ποιητικής μούσας, μια μελωδική μουσική που ξεπηδά μέσα από λέξεις της αστικής ζωής. Ανάγκη έκφρασης για μια κοινωνία, σε μια ζωή, ορισμένου χρόνου.

"Νιρβάνα" - Γιάννης Γκιόκας

Ο ανόητος άνθρωπος έχει
την καρδιά στη γλώσσα του
Ο έξυπνος έχει
τη γλώσσα στην καρδιά του.

23χρονος μουσικός από τα Γιάννενα, εκδίδει τη δεύτερη ποιητική συλλογή του σε διάστημα δύο χρόνων και πάλι από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδης, που δίνουν χώρο και χρόνο για ποητική ζύμωση σε νέους δημιουργούς. Στίχος απλός, όχι απλοϊκός, συμπλέγματα παραφοράς καταδιωκούν τα ολιγόστιχα ποιήματα, που ζουν για τον θάνατο, ερωτεύονται τη ζωή, αγαπούν το όλο. Σίγουρα με προοπτικές, αν δεν καεί από την ανάγκη της έκδοσης.

"Λατρευτικό" - Αθηνά Νικολάου

Μισητό νεκροσήμαδο
συφορά φτερωμένη
το είδος, το είκασμα...

92σέλιδη θεατρική πρόζα, στιχουργικό έπος σε πρότυπα αρχαϊκά ή μάλλον αττικής τραγωδίας, που παίζεται Επίδαυρο και Εθνικό συνάμα. Με ρίμα, με ζεύξη στιγμών, με τρόπο παιγνιώδη, ευχάριστο, ανάλαφρο, ατίθασο, αλλά και ζοφερό ενίοτε και θανατερό σαν ευθύβολο μαχαίρι που πληγώνει βαθιά. Ποίημα μονοκοντυλιά, με μια ρουφηξιά, και τρεις-τέσσερις σύνθετες σκέψεις στο οπίσθιο του εγκεφάλου. Σίγουρα τραγικό στη σημαντικότητά του. Σίγουρα λατρευτικό στο ανάγνωσμά του. Η ποιήτρια εκδίδει ποίηση, θεατρικό, πεζό από το 1989 στις Εκδόσεις Θεμέλιο, Οδυσσέας, Δωδώνη, Λιβάνη...

Ν.Ι.Π.

22 Φεβ 2009

Find this movie... # 1


O Nέστορας Πουλάκος προτείνει :

Aναζητώντας ένα φιλί τα μεσάνυχτα (2007) -> Σινεφιλική ρομαντική κομεντί, που έσκισε καρδιές και εισιτήρια στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 2008 - ανεξάρτητη Αμερικάνικη παραγωγή, από τους μέντορες του Ρίτσαρντ Λίκλατερ στο "Πριν το ηλιοβασίλεμα" - νεανική ιστορία ανάλογου ύφους, με ευθείες αναφορές στα βιώματα και τα πάθη της πιτσιρικαρίας του 21ου αιώνα, πολλοί θα δουν τον εαυτό τους ή κάποιο οικείο τους πρόσωπο ανάμεσα στους πρωταγωνιστές - ασπρόμαυρη οθόνη, εξαίσιες μουσικές επιλογές - στυλ από Γούντι Άλεν και Τζων Κασσαβέτη - ο Άλεξ Χόλντριτζ είναι ένας σκηνοθέτης αρκετά "διαβασμένος" κινηματογραφικά που κοπιάρει με επιτυχία - του λείπει το στυλ αλλά έχει τη στόφα.

Το Διάφανο Δέρμα (1990) -> Θρίλερ βγαλμένο από πίνακες του Βαν Γκονγκ - εμφανίστηκε στο μεταίχμιο δυο δεκαετιών και αποτυπώνει την εικαστική νοοτροπία της εποχής - χρήση ειδικών εφέ, λίγο πασέ για τώρα ίσως και για τότε, αλλά δίνουν στο έργο χαρακτήρα καλτ - ο Βίγκο Μόρτενσεν στα πρώτα του βήματα αποδεικνύει το μεγάλο του ταλέντο - ένας πιτσιρικάς ονόματι Τζέρεμι Κούπερ έβγαλε μάτια αλλά δεν τον ξαναείδαμε από τότε - χαρακτηριστική φιγούρα ο Ντάνκαν Φρέιζερ σε έναν απολαυστικό ρόλο - βρετανική, αβάν γκαρντ, σχολή του σινεμά που ανέδειξε το ταλέντο του Φίλιπ Ρίντλευ, ο οποίος από τη μεριά του και με τις επιλογές του απέδειξε τη σνομπαρία του και την εκλεκτικότητά του - η φωτογραφία του Ντικ Πόουπ και η μουσική του Νικ Μπικάτ τσακίζουν συνειδήσεις, είναι ανεπανάληπτες - ενώ ο Ρίντλευ αν και πρωτοεμφανιζόμενος δίνει μαθήματα σκηνοθεσίας - πάνω σε ένα ελλειματικό σενάριο χτίστηκε ένα θρίλερ που στιγμάτισε μια ολόκληρη εθνική κινηματογραφία - ήλθε στην Ελλάδα σε επανέκδοση πέρυσι κι έκανε ντόρο - Μια ιστορία σαπίλας του ανθρώπινου είδους, στην Αμερική του '50, για όσους αντέχουν - Αργυρός Λέοντας στο Φεστιβάλ του Ρότερνταμ.

Matando Cabos (2004) -> O Aλεχάντρο Λοτσάνο είναι ο Γκάι Ρίτσι του Μεξικό -γνήσιο τέκνο σχολής Ταραντίνο, φτιάχνει μια gang περιπέτεια τρέλας, με μπόλικο χιούμορ, ενίοτε μαύρο, φιγούρες καλτ, χαρακτήρες καρικατούρες και σενάριο πανέξυπνο - μακριά από τις συνήθεις κοινωνικές ταινίες της χώρας αυτής - με βραβεία MTV και μερικές ερμηνείες άκρως ενδιαφέρουσες - ο Σιλβέριο Παλάθιος εξαιρετικός - ο Χοακίν Κόσιο απολαυστικός - ένα mainstream διαμαντάκι από τη χώρα της νομεκλατούρας της βίας.

Η πιο λαμπερή βραδιά του σινεμά..


Τα βλέμματα των σινεφίλ όλου του κόσμου είναι στραμμένα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στην τελετή των βραβείων Όσκαρ, περιμένοντας τους μεγάλους νικητές.
Όπως συμβαίνει κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, το έντονο κλίμα που υπάρχει μέχρι την τελετή των βραβείων Όσκαρ λαμβάνει τέλος και το υπόλοιπο χρονικό κινηματογραφικό γίγνεσθαι κολυμπά στα ήρεμα νερά του μέχρι την επόμενη χρονιά. Δυο μήνες τώρα γράφουμε για τη λαμπερή βραδιά της 22ας Φεβρουαρίου στο Kodak Theater του Λος Άντζελες -ξημερώματα Δευτέρας 23 Φεβρουαρίου ώρα Ελλάδας-, συζητάμε για τα φαβορί, σχολιάζουμε τα βραβεία των Χρυσών Σφαιρών και των BAFTA που δείχνουν το δρόμο, αναμοχλεύουμε τις τιμητικές διακρίσεις των αμερικανικών σωματείων (σκηνοθετών, σεναριογράφων, παραγωγών, ηθοποιών, κριτικών), που προαναγγέλλουν τα φαβορί.
Εν τέλει ήλθε η ώρα. Για να στραφούν τα βλέμματα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και να ζήσουν οι σινεφίλ αυτό που βιώνουν κάθε πέντε χρόνια, βέβαια, οι πολιτικοί συντάκτες με τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές. Το απόλυτο entertainment της παγκόσμιας κινηματογραφικής πιάτσας.
Στην κατηγορία της καλύτερης ταινίας, η μάχη του κλασικού Χόλιγουντ με το διασκεδαστικό φιλμ της βρετανικής σχολής δεν μοιάζει, πλέον, τόσο αμφίρροπη.
Το «Slumdog Millionaire» του Ντάνι Μπόιλ, που διατρέχει την ινδική κοινωνία της ταξικής αδικίας και της κοινωνικής ανισότητας μέσα από τα μάτια ενός νεαρού που γίνεται πάμπλουτος στο τηλεπαιχνίδι «Εκατομμυριούχος», φαίνεται να επικρατεί από την πομπώδη γραμμική ιστορία, το σύγχρονο αμερικανικό έπος του Ντέιβιντ Φίντσερ «Η απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον». Προτιμώντας τη δεύτερη, προκρίνοντας την κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ, ελπίζουμε τα προγνωστικά να ανατραπούν.
Τα Όσκαρ σκηνοθεσίας και σεναρίου, επίσης, μοιάζουν ξεκάθαρα. Ο Ντάνι Μπόιλ είναι βήματα μπροστά από τον Ντέιβιντ Φίντσερ, ακολουθώντας τη χρυσή μοίρα της ταινίας του, ενώ ο Βρετανός Μάικ Λι («Τυχερή κι ευτυχισμένη») δεν φοβάται τόσο την ισχνή δυναμική του Μάρτιν ΜακΝτόνα της «Αποστολής στη Μπριζ». Τώρα, στο διασκευασμένο σενάριο η κατάσταση είναι λίγο μπερδεμένη, μιας και τόσο ο Έρικ Ροθ («Η απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον») με τον Σιμόν Μπιφόι («Slumdog Millionaire») όσο κι ο Τζον Πάτρικ Σένλεϊ («Αμφιβολία») με τον Πίτερ Μόργκαν («Frost/ Nixon: η Αναμέτρηση»), μοιάζουν ισάξιοι διεκδικητές του βραβείου.
Στις κατηγορίες των ηθοποιών τα φαβορί έχουν φανεί ήδη, με τη μόνη αμφιλεγόμενη περίπτωση να παραμένει το Όσκαρ β’ γυναικείου ρόλου. Στους άνδρες, ο Μίκι Ρουρκ («Ο παλαιστής») είναι έτη φωτός μπροστά από τον Σον Πεν («Milk»), ενώ ο Χιθ Λέτζερ («Σκοτεινός Ιππότης») θα πάρει το πρώτο του Όσκαρ έστω και… μετά θάνατον. Στις γυναίκες, η Κέιτ Γουίνσλετ θα καθίσει με αέρα νικήτριας στο κάθισμα του Kodak Theater, έπειτα από τις δύο Χρυσές Σφαίρες και το «χρυσό» BAFTA, που έχει κατακτήσει φέτος. Όσον αφορά το β’ γυναικείο ρόλο, η Πενέλοπε Κρουζ («Βίκι, Κριστίνα, Μπαρτσελόνα») νιώθει τις ανάσες των δύο γυναικών της «Αμφιβολίας», της Βιόλα Ντέιβις και της Έιμι Άνταμς, να αμφισβητούν το πρώτο της αγαλματίδιο.
Στα τεχνικά μέρη θα επικρατήσει ο κλασικός πανικός που υπάρχει στα βραβεία χρόνια τώρα. Βέβαια, τα περισσότερα φαίνεται ότι θα τα συγκεντρώσει η «Απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον» (φωτογραφία, σκηνικά, κοστούμια, μακιγιάζ), ο «Σκοτεινός ιππότης» (οπτικά εφέ, επεξεργασία ήχου) και το «Slumdog Millionaire» (μουσική, τραγούδι, μοντάζ).
Τέλος, και για να επιτρέψουμε στις κατηγορίες των ταινιών, το «Wall-e» θα είναι ο νικητής της φετινής κατηγορίας κινουμένων σχεδίων, παρόλο που τόσο το «Kung fu Panda» όσο και το «Bolt» είναι από τα αξιολογότερα κόμικς των τελευταίων χρόνων. Στο Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας θα γίνει μεγάλη μάχη.
Μετά τη μεγάλη αδικία με το «Γόμορρα», που έμεινε εκτός, το γαλλικό «Ανάμεσα στους τοίχους», το γερμανικό «Σύμπλεγμα Μπάντερ-Μάινχοφ» και το ισραηλινό «Βαλς με τον Μπασίρ» είναι ταινίες σοβαρές και ίδιου βεληνεκούς, με τον Ισραηλινό Άρι Φόλμαν να κλείνει το μάτι στο βραβείο λόγω των γεγονότων στη Γάζα. Άλλωστε, η πολιτική πάντα άγγιζε τα Όσκαρ, δεν συμφωνείτε;

Νέστορας Πουλάκος

*To κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 21-2).

Ραδιο-προβλέψεις των επικείμενων βραβείων Όσκαρ 2009

από τον Νέστορα Πουλάκο

στο ρ/σ "ΑΝΤ 1 - 97,2 fm"

την Κυριακή 22 Φεβρουαρίου
στο πρωϊνό ενημερωτικό μαγκαζίνο
του Δημήτρη Κοτταρίδη
στις 10.00 - 12.00.

21 Φεβ 2009

"Στο Μύλο" - Ν.Ι. Πουλάκος


Το άγριο είναι, κάπου, στον άνεμο, αγαπημένη μου»..
Κι εσύ, κάποτε, σκεφτικός με ένα ιρλανδέζικο στο χέρι, παραμιλάς για σένα και για κείνη. Τα βράδια ατελείωτα, δικά σας, στης αβύσσου του μυαλού σας τα στενά.
Μα, άκου.. «Φέρε μου, άλλο ένα σε παρακαλώ.. ok, λοιπόν».
Θα ταξιδέψετε στον άνεμο παρέα με τα ουίσκια τα ιρλανδέζικα και θα κάνετε sand art στην άμμο τις καρδιές σας. Θα την αγαπήσεις; Θα σε αγαπήσει, λες; «Who knows, my dearest..».
Και μετά απ' όλα αυτά, Αιγάλεω - Περιστέρι, μια ευθεία τεμνομένη κι οξεία, θα κλαίει κάποιο βράδυ για κείνο το καλοκαίρι.. όμως εσύ, Ζωοδόχου Πηγής και Ναυαρίνου γωνία, θα την περιμένεις να γυρίσει!

*

Κοίτα να δεις τώρα τι γίνεται..
την αγαπούσες και τη λάτρευες τόσο που φοβόσουν όταν θα σε έβλεπε να βάζεις λίγο, έστω λίγο Jameson στο στόμα.
Τόσο σιχαινόταν το ουίσκι και την αγάπη σου γι' αυτό.
Πίστευε ότι εκείνη ήταν αρκετή να είναι το ουίσκι και η μούσα σου, η κάβλα και η ραστώνη σου, η ψυχή και το σώμα σου, η καρδιά και ο κόσμος σου. Φαιδρότητες.
«Tι προτιμώ;», λες.

«Tο γυναικείο λάγνο βλέμμα της υπεροψίας της σημαντικότητας της ή ένα ιρλανδέζικο με πάγο στην ξύλινη μπάρα του Μύλου, μεσημέρι ντάλα ήλιος, να παίζει τζαζ και να μιλάς με την Ίριδα για αστειότητες της ζωής;»
The second choice, I think..

*

Η ζωή σου έπαιζε κάτι περίεργα παιχνίδια φορές φορές, ρε παιδί μου..
Στην έκλειψη του Αυγούστου κι ενώ είσαι με την τσάντα στον ώμο και ετοιμάζεσαι να ταξιδέψεις στο νησί – απάγκιο του μεγάλου Αλεξανδρινού (.. σαν βγεις στο πηγαιμό για την Ιθάκη), κάτι –μα θες- η νηφαλιότητα σου, που δε σε διακρίνει, κάτι μερικές αμέτρητες λίγες ατελείωτες ώρες στο καφέ την Ναυαρίνου, κάτι το μεθυστικό άρωμα μιας νεαρής λεπτής μελαχρινής που καθόταν απέναντι σου, κάτι η μικροαστική μιζέρια που διακατέχει όλη την ύπαρξή της, τα τίναξαν όλα στον αέρα.
Τώρα πως σου φαίνεται, όταν κάθεσαι με ένα Dewar's μπόμπα στο χέρι, που είχες ψωνίσει σ' ένα βλαχοπανηγύρι στη Μονεμβάσια έναν καιρό, κι ατενίζεις τη ζεστή Αθήνα από την καλύβα σου, με τον Μύλο κλειστό, το Jameson τελειωμένο, τους φίλους μακριά κι εκείνη χαμένη σε κάτι κατσικοχώρια..;

Μελαγχολία, θλίψη, ανασφάλεια;
Πιωμένος είσαι πάλι, ρε; Σκατά, ρε, πούστη μου!

*

Είσαι στη Ναυαρίνου και πίνεις το πρωινό ιρλανδέζικο ρόφημα για να ξυπνήσεις. Φοράει μαύρα ρούχα, ούτε μέηκ-απ κι άλλες τέτοιες μπούρδες.
Τσίτα διάθεση και κόκκινα νύχια.
Αυτή φρέντο εσπρέσσο σκέτο και σε κοιτά αμέσως.
Κουνάει το κεφάλι της και σε πλησιάζει.
-"Με λένε Τζέρεμυ και μ' αρέσει η μουσική του Πράισνερ" της λες.
-"Δε δίνω δεκάρα κι ούτε καταλαβαίνω τι μου τσαμπουνάς!" σου αποκρίνεται. "Εγώ είμαι η Ζυλιέτ και γουστάρω να πηδιέμαι" συνεχίζει.
Κάνετε έρωτα τρεις ώρες με κατεβασμένες τις γρίλιες κι οι ήχοι των ταξί στη Χαριλάου Τρικούπη να... γρυλίζουν συνεχώς.
Όλη η Αθήνα γαμιέται μέρα μεσημέρι με σαρανταδύο βαθμούς κελσίου και κανείς τριγύρω δεν παίρνει χαμπάρι τίποτα.
Τί οργασμός είναι αυτός!

*

Σκέφτεσαι ότι πάντα σου άρεσε να της πιάνεις τον κώλο.
Να περπατάτε στο δρόμο, να μιλάτε ερωτικά, να παίζεται σα μικρά παιδιά κι εσύ να της πιάνεις πάντα τον κώλο.
Κι εκείνη ν' αντιστέκεται.
Της στέλνεις αμέσως μήνυμα:
«Πες μου, ποιός σου πιάνει τώρα τον κώλο; Ναι, πες μου τώρα!»
Ο βλάκας τον πρώτο καιρό χαίρεται και μετά φωνάζει για τη μαλακία του.
Να μη την έκανε, να μη φωνάζει.
Να μη την έκανες, να μην ουρλιάζεις, λοιπόν, μαλάκα!

*Επιλογή ποιημάτων της ενότητας "Στο Μύλο", δημοσιευμένα στα ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά "Ποιείν" και "Περί-γραφής".

Νέστορας Ι. Πουλάκος
Αύγουστος 2008
Στη Λένα Τσιλιβή

20 Φεβ 2009

Συνέντευξη του Σωτήρη Δημητρίου...


Με το «Σαν το λίγο το νερό» (Ελληνικά Γράμματα, 2008) ο συγγραφέας Σωτήρης Δημητρίου έκανε το βήμα παραπέρα, πειραματιζόμενος για ακόμη μια φορά με τη γλώσσα και τη ντοπιολαλιά της Ηπείρου, αλλά κι εκθέτοντας το βάθος της ψυχής του στο ευρύ αναγνωστικό κοινό του, με τόνο εξομολογητικό και τρόπο άμεσο. Τολμηρός στη γραφή του, πλέον, πιστεύει ότι είναι έτοιμος για την περαιτέρω εξέλιξη του λογοτεχνικού του έργου.

- Το καινούριο σας βιβλίο σε ποιο είδος πεζού λόγου θα το εντάσσατε;

- Δεν το έχω εντάξει. Και νομίζω ότι δεν εμπίπτει σε συγκεκριμένη κατηγορία. Είναι μεταξύ νουβέλας και μυθιστορήματος, θα έλεγα.
- Τι σας ώθησε να μιλήσετε σε γλώσσα καθαρευουσιάνικη, με το ηπειρώτικο ιδίωμα τόσο έντονο κι ενστικτώδες; Γιατί δεν επιλέγετε την απλή καθομιλουμένη πλέον;
- Πάντα με οδηγεί το θέμα, ο ήρωας, το ύφος του προς λογοτεχνία θέματος. Δεν κάνω την επιλογή γλώσσας με πρόθεση. Σε άλλα διηγήματά μου χρησιμοποιώ την καθομιλουμένη, σε άλλα την καθαρεύουσα. Όσον αφορά το συγκεκριμένο βιβλίο, με απασχόλησε κυρίως η εκφορά του λόγου και το τοπικό ιδίωμα της Ηπείρου, χωρίς να παρεκκλίνω από τους κανόνες της δημοτικής γλώσσας όλων των περιοχών της Ελλάδα.
- Δεν σας απασχόλησε η δυσκολία στην ανάγνωση του βιβλίου σας από το κοινό;
- Το κοινό δεν μπορεί ν’ ακούει δημοτικά τραγούδια; Δεν τα καταλαβαίνει; Θεωρώ ότι είναι παρόμοιο γεγονός. Άλλωστε, η ανάγνωση θέλει κόπο!
- Τόσο στο «Ν’ ακούω καλά τ’ όνομά σου» (Κέδρος, 1993) όσο και στο «Τους τα λέει ο Θεός» (Μεταίχμιο, 2002), υπάρχουν κοινά στοιχεία, θεματολογικά και γλωσσικά, που ταυτίζονται με το παρόν βιβλίο. Πρόκειται για κάποιου είδους τριλογία ή είναι τυχαίο γεγονός;
- Τυχαίο είναι αλλά, όλως περιέργως, πραγματικά προέκυψε μια άτυπη τριλογία. Με το τρίτο βιβλίο έκλεισε ένας κύκλος μείξης των δυο γλωσσικών ιδιωμάτων, που επιχείρησα. Τα δυο βιβλία που αναφέρεται είναι δημώδη κι έχουν σχέση με το «Σαν το λίγο το νερό».
- Νιώσατε ότι «έφυγε» από μέσα σας μεγάλο ψυχικό βάρος γράφοντας αυτές τις 195 σελίδες; Λειτούργησαν για σας ψυχαναλυτικά;
- Α, δεν τα πάω καλά με αυτά τα πράγματα. Δεν τα πολυπιστεύω. Βέβαια είναι νωπό ακόμα, ίσως αναδειχθεί κάτι. Αν κάτι λειτούργησε με αυτό το βιβλίο, είναι ένα καθάρισμα του «χωραφιού» μου. Να γράφω από μια διαφορετική θέση. Να προχωρήσω τη λογοτεχνική δουλειά μου. Να γίνω πιο τολμηρός, αλλά και να δυναμώσω την παρρησία, που πάντα χρειάζεται. Δεν υφίσταται, όμως, κανενός είδους λύτρωση.
- Θεωρείτε ότι το βιβλίο αυτό είναι τολμηρό;
- Ως προς την προσωπική έκθεση, ναι. Έγραψα με ειλικρίνεια για τον εαυτό μου και έδωσα την ευκαιρία στους αναγνώστες να μετέχουν ενεργά.
- Θέλετε να μου πείτε πως σκέφτεστε την επικείμενη κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου σας, τα «Οπωροφόρα της Αθήνας», από τον Νίκο Παναγιωτόπουλο;
- Θα ήθελα, κυρίως, να επικεντρωθεί στο καλαμπούρι, στο γέλιο. Άλλωστε το κωμικό στοιχείο υπερέχει σε αυτό το βιβλίο. Βέβαια ο Παναγιωτόπουλος θέλει να το εξισορροπήσει λίγο και να βάλει κι άλλα πράγματα. Προσωπικά, πάντως, θα προτιμούσα να αναδειχθεί το γέλιο.

Νέστορας Πουλάκος
npoulakos@apogevmatini.gr

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 18-2).

19 Φεβ 2009

ΡαδιοΒακχικόν = Radio Bubble # Vol. 1


Στ’ άρματα, στ’ άρματα, εμπρός στον αγώνα…
Η ραδιοφωνική περιπέτεια
του περιοδικού γραμμάτων και τεχνών
Βακχικόν
συνεχίζεται,
αυτή τη φορά
στη διαγαλαξιακή συχνότητα του Radio Bubble.
Με περίσσια ποίηση,

μπόλικη λογοτεχνία και μουσική,
αναρίθμητα εικαστικά και θεατρικά παρελκόμενα,
της ζωής ερχόμενα

θα είναι τα λόγια που θα λέγονται
σταθερά, εβδομαδιαία και συνεπέστατα,
αφιερώματα αρκούντως επιμελημένα
για καλλιτέχνες που αγαπήσαμε, αγαπάμε, θα αγαπάμε.
Γιατί, σαν άλλοι Ασασσίνοι,
με μέντορα κάποιον σύγχρονο Ασάν ι Σαμπάχ,

θα τελείται προπαγάνδα στο ακέραιο,
άλλωστε
τίποτα δεν είναι αληθινό, ηπροπαγάνδα συνεχίζεται”.
Εξ ονόματος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού,

καταδυόμενοι στα μονοπάτια τηςονειροφαντασίας
και ανερχόμενοι,
εκ του σύνεγγυς,
στα ακριβοθώρητα μάρμαρα
της έξω-συμπαντικής πλάνης,
ο Νέστορας Πουλάκος κι ο Νίκος Μπίνος

στα μικρόφωνα,
ο Φώτης Σάγος και ο Στράτος Π.
στις μουσικές επιλογές,
η Αγγελική Δημοπούλου
στο πολιτικό-σατυρικό πεντάλεπτό της,

σύντροφοι κι οδηγοί του ταξιδιού.
Και φυσικά, κατά διαστήματα
και με α-συνεχή εξακολούθηση,
θα παρελάσουν
όλα τα «τρανταχτά» ονόματα του περιοδικού
από τα bubble-μικρόφωνα.
Στους απύθμενουςγαλαξίες του ονείρου
ξεχνιέμαι κάποιο βακχικό πρωινό
”.

*

Η 1η εκπομπή "Vakxikon"
θα μεταδοθεί σήμερα
Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2009
και ώρα 22.00 με 24.00 το βράδυ
από τη συχνότητα www.radiobubble.gr

Περιλαμβάνει :
Aφιέρωμα στον μακαρίτη ποιητή Τάσο Δενέγρη.
Αφιέρωμα στον "Ιρλανδό ροκά" Ρόρυ Γκάλαχερ.
Προτάσεις σινεμά, θέατρο, εικαστικά, βιβλίο, φαγητό.

Σύντομα θα ανακοινωθεί
το μόνιμο πρόγραμμα.

Κινηματογραφικές Πρεμιέρες 19ης Φεβρουαρίου..


Παράδεισος στη Δύση ***

Άλλος για τη βάρκα μας;

Κομεντί, ελληνικής/ γαλλικής/ ιταλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Κώστα Γαβρά, με τους Ρικάρντο Σκαρμάτσο, Ούλριχ Τουκούρ, Ζυλιέν Κόλερ, Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, Μαρίσα Τριανταφυλλίδου, Ιεροκλή Μιχαηλίδη.

Ο Ηλίας είναι ένας λαθρομετανάστης που έρχεται από την Ανατολή με σκοπό ν’ ανακαλύψει στη Δύση ένα καινούριο «σπίτι». Περιπλανιέται σε τόπους άγνωστους, θα γνωρίσει πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους, με τελικό προορισμό του το Παρίσι.

Στον Κώστα Γαβρά πρέπει ν’ αναγνωρίσουμε τη σκηνοθετική και δημιουργική ανανέωσή του, την αναμόχλευση των μηνυμάτων που μεταδίδει, την καλλιτεχνική του ανησυχία για το καινούριο, το φρέσκο, το σύγχρονο. Ο σκηνοθέτης του «Ζ», του «Αγνοούμενου», του «Αμήν», του «Τσεκουριού», εξακολουθεί να καταπιάνεται με σκληρά κοινωνικά θέματα, όπως τώρα το ζήτημα της μετανάστευσης στον 21ο αιώνα. Με τρόπο διαφορετικό, ξεφεύγοντας από τη συνήθη σκηνοθετική του μανιέρα που τον έκανε γνωστό και διάσημο, προσεγγίζει το σκληρό κόσμο της λαθρομετανάστευσης με το συνακόλουθο κυνήγι της ευτυχίας, σε τόνο ανάλαφρο, παιγνιώδες, ευχάριστο, διασκεδαστικό. Η εννοιολογική και ψυχαναλυτική προσέγγιση του Γαβρά μπορεί να ξενίσει τους πιστούς οπαδούς του ή τους πολιτικώς ευαισθητοποιημένους, αλλά όποιος θεατής ψάξει ενδελεχώς πίσω από τις «γραμμές» και κάτω από τις «λέξεις» δε θα μείνει αμέτοχος για ένα θέμα που καίει, με μια προβληματική που συναρπάζει.

Η Ρέϊτσελ παντρεύεται ***

Το κορίτσι με το αγγελικό πρόσωπο

Δραματική, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Τζόναθαν Ντέμι, με τους Αν Χάθαγουεϊ, Ρόζμαρι ΝτεΓουίτ, Μπιλ Ίργουϊν, Ντέμπρα Γουίνγκερ.

Όταν η πρώην αλκοολική Κιμ επιστρέφει στο σπίτι της με αφορμή το γάμο της αδερφής της, Ρέιτσελ, κουβαλάει μαζί της μια μεγάλη ιστορία από προσωπικές απογοητεύσεις, οικογενειακές συγκρούσεις και τραγωδίες.

Θυμίζοντας τη δογματική «Οικογενειακή γιορτή» του Τόμας Βίντεμπεργκ, σε λιγότερο δραματοποιημένο ύφος, η καινούρια ταινία του αμφιλεγόμενου Αμερικανού σκηνοθέτη Τζόναθαν Ντέμι («Η σιωπή των αμνών», «Φιλαδέλφεια») προσεγγίζει περισσότερο το θεατρικό σινεμά, εμβαθύνοντας στον ψυχισμό των ηρώων της, δίνοντας έμφαση στο ξεδίπλωμα των χαρακτήρων τους. Το παιχνίδι των βλεμμάτων, η συναισθηματική φόρτιση, το χτίσιμο του φόντου της τραγωδίας με τέτοια χειρουργική ακρίβεια που θυμίζει σινεμά Ρόμπερτ Άλτμαν, ο Ντέμι φτιάχνει μια ανεξάρτητη παραγωγή, μέσα στα μεγάλα στούντιο, για να φέρει κοντά του ένα εναλλακτικό κοινό με ευαισθησίες και προβληματισμούς. Τα πολλά μπράβο που πρέπει να δώσουμε είναι στη νεαρή ηθοποιό Αν Χάθαγουεϊ, η οποία ξεφεύγει από την ανάλαφρη ερμηνευτική της γκάμα, και απολαμβάνει τον πρώτο σπουδαίο ρόλο της καριέρας της.

Επιχείρηση Βαλκυρία **

Ψηλά τα χέρια Χίτλερ!

Πολεμική, αμερικανικής/ γερμανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Μπράιαν Σίνγκερ, με τους Τομ Κρουζ, Τομ Γουίλκινσον, Μπιλ Νάϊχι, Κένεθ Μπράνα.

Μια ομάδα Γερμανών αξιωματικών, με αρχηγό τον στρατιωτικό Κλάους φον Στάουφενμπεργκ, σχεδιάζει τη δολοφονία του Χίτλερ εν μέσω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ώστε να εξασφαλίσει τη δύναμη του στρατού και να λήξει ο πόλεμος.

Μια αληθινή ιστορία που θα άλλαζε την εξέλιξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αλλά και την ιστορία της ίδιας της Γερμανίας, αν πετύχαινε, παρουσιάζεται όχι τόσο ανάγλυφα και εκ βαθέων όσο διασκεδαστικά και με έμφαση στην ένταση του ήχου και την χαλιναγώγηση του θεατή στον παλμό της εικόνας, από τον μετρ του «μάτσο» σινεμά, Μπράιαν Σίνγκερ («Συνήθεις ύποπτοι», «Superman Returns», «X-men»). Παρατήρηση : πόσο ξένο φαίνεται, Γερμανοί αξιωματικοί να μιλούν «βαριά» Αγγλική στο Βερολίνο του ’40; Λίγο έλεος!

Revolucion *1/2

Ο δρόμος της επανάστασης

Ντοκιμαντέρ, καναδικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Σαρλ Ζεβρέ, με τους Ούγκο Τσάβες κ.ά

Τι συμβαίνει στη Βενεζουέλα τη 10-ετή διακυβέρνηση του Ούγκο Τσάβες; Τι έχει αλλάξει στη χώρα του πετρελαίου μετά την «Μπολιβαριανή επαναστατική διαδικασία» του 1992;

Έπειτα από τη διανομή ενός εκατομμυρίου αντιτύπων του «Δον Κιχώτη» του Θερβάντες από τον Ούγκο Τσάβες, ο Καναδός σκηνοθέτης Σαρλ Ζεβρέ πήρε την κάμερα του και όργωσε τη Βενεζουέλα δείχνοντας όσο πιο αποκαλυπτικά και σφαιρικά μπόρεσε την τωρινή κατάσταση της χώρας. Ταξική αδικία, κοινωνική ανισότητα και στη μέση η «τρέλα» των κόκκινων του Τσάβες.

Άλλες ταινίες

Απλώς δε σε γουστάρει *


Κομεντί, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Κεν Κουάπις, με τους Τζένιφερ Άνιστον, Σκάρλετ Γιόχανσον, Τζένιφερ Κόνελι, Ντρου Μπάριμορ, Μπεν Άφλεκ.

Στη Βαλτιμόρη, μια παρέα 20άρηδων και 30άρηδων διερευνούν τη φύση των σχέσεων των δυο φύλων, μέσα από την αγάπη, τον έρωτα, τη φιλία.

Κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μπεστ σέλερ από τους σεναριογράφους του «Sex and the city», η ρομαντική κομεντί του Κουάπις με τα πολλά «αστέρια» της μεγάλης οθόνης, κουράζει στη διάρκειά του (130 λεπτά), στη θεματολογία του, στη σκηνοθετική και σεναριακή του «ματιά». Πρώτο, όμως, στο αμερικάνικο box office, εξασφαλίζει πολλά εισιτήρια και προσελκύει θεατές που θέλουν να ερωτευτούν…

Αγέννητος *

Θρίλερ, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Γκόγιερ, με τους Οντέτ Γιούστμαν, Γκάρι Όλντμαν, Μέγκαν Γκουντ.

Η νεαρή φοιτήτρια Κέϊσι έρχεται αντιμέτωπη με ένα δαιμονικό πνεύμα, που προέρχεται από την προβληματική σχέση με τη μητέρας της, και στοιχειώνει την ίδια και τον περίγυρό της.

Από τον σεναριογράφο του «Blade» και του «Σκοτεινού Ιππότη», ο «Αγέννητος» είναι ένα τυπικό αμερικάνικο θρίλερ στην «ανάγνωσή» του που δεν μπορεί να συναρπάσει ούτε τους πιο φανατικούς του τρόμου, παρά τις μια-δυο καλοστημένες σκηνές του.

*Επίσης, προβάλλεται το «My bloody Valentine 3D» του Πατρίκ Λισιέ, για το οποίο δεν πραγματοποιήθηκε δημοσιογραφική προβολή.

Νέστορας Πουλάκος
npoulakos@apogevmatini.gr

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 19-2).

+

Μ’ ΑΡΕΣΕΙ

- Ο Κώστας Γαβράς, παρά τα 76 χρόνια του, τις μεγάλες επιτυχίες του, τα Όσκαρ και τα βραβεία του σε όλα τα μεγάλα φεστιβάλ, τη σκηνοθετική μανιέρα του που έχει καθιερωθεί, το «Ζ» - τον «Αγνοούμενο» - το «Αμήν», τολμά κι ανανεώνεται, και κάνει ταινίες καινούριες, φρέσκιες, ολόδροσες. Πάνω απ’ όλα δεν είναι μονόχνοτος κι απόλυτος (ξέρετε σαν ποιον;).
- «Οι άνθρωποι που τολμούν πάνε μπροστά» - απόφθεγμα
- Η εκφραστικότητα του Ρικάρντο Σκαρμάτσο.
- Οι ωραίες γυναίκες στα γυρίσματα του «Παράδεισου στη Δύση» στο ξενοδοχείο της Κρήτης. Οφθαλμόλουτρο για γερά νεύρα…
- Ο εξαιρετικός Κένεθ Μπράνα στο «Επιχείρηση Βαλκυρία».
- Η Αν Χάθαγουει έχει πολύ δρόμο μπροστά της. Ο καλύτερος ρόλος της μέχρι τώρα καριέρας της.
- Ο Τζόναθαν Ντέμι επέστρεψε και μάλιστα δυναμικά. Το «Η Ρέιτσελ παντρεύεται» είναι σπάνιο δείγμα δραματουργικής γραφής του αμερικάνικου κινηματογράφου.
- Με άλλα λόγια ανεξάρτητη παραγωγή υπό την ομπρέλα μεγάλων στούντιο.
- Η καλύτερη σκηνή του «Αγέννητου» είναι τα βρεγμένα οπίσθια της Οντέτ Γιούστμαν στο μπάνιο.
- Το «Revolucion» παίρνει πόντους γιατί ο Σαρλ Ζεβρέ δεν θέλησε να πάρει εντελώς τη μεριά του Τσάβες αλλά να δει την κατάσταση στη Βενεζουέλα σφαιρικά. Μπράβο του!
- Οι σκηνές με τους «κόκκινους» να τραγουδούν τον εθνικό ύμνο της Βενεζουέλας και τον κομαντάντε Ούγκο Τσάβες πάνω στην εξέδρα να δίνει τον ρυθμό, είναι ανατριχιαστικές.
- Τα σκίτσα με τον Δον Κιχώτη στο «Revolucion» είναι πανέξυπνα.

ΔΕΝ Μ’ ΑΡΕΣΕΙ

- To «Απλώς δε σε γουστάρει», απλώς «δεν το γουστάρω». Έτσι, μαγκιά, να πούμε, στη βλακεία που βαράει τον κόσμο.
- Ο Μπράιαν Σίνγκερ πρέπει να συνέλθει γρήγορα. Δεν είναι λίγο πράγμα να έχεις να κάνεις καλή ταινία από τους «Συνήθεις Υπόπτους». Τι κι αν τα «X-men» κι ο «Superman Returns» ήταν εμπορικές επιτυχίες. Ξηροκάρπια ήταν για το ουίσκι μου..
- Χρυσό Βατόμουρο τώρα στον Τομ Κρουζ. Κάποιες φορές στην ταινία νόμιζα ότι έπαιζε στο «Τοp Gun», με τη στάση του σώματός του.
- Θρίλερ τύπου «Αγέννητος»… Να σχολιάσω;
- Χαραμίζεται στη σκηνοθεσία ο Ντέιβιντ Γκογιέρ μετά από τόσο καλά σενάρια που έχει γράψει.
- Το αρνητικό στον «Παράδεισο στη Δύση» είναι τα «πηδήματα» των τόπων. Πως βρίσκεσαι από τις θάλασσες της Κρήτης στα χιόνια της Γερμανίας και το «μαγικό» Παρίσι δεν το παίρνεις καν χαμπάρι. Basta αρχηγέ… Πως πέρασε τόσα σύνορα χωρίς διαβατήριο.. Τέτοια τύχη;
- Το «Revolucion» ήταν απελπιστικά μικρής διάρκειας ντοκιμαντέρ. Για να εξηγήσεις τον πανζουρλισμό στη Βενεζουέλα δεν γυρίζεις μόνο 85 αποσπασματικά λεπτά. Θέλει ενδελεχή έρευνα το πράγμα…
- Πάλι στη ζούλα κε Σπέντζο; Τρίτη ταινία για φέτος που βγαίνει «κρυφά» από τους δημοσιογράφους, μόνο σε αβάν πρεμιέρ με τον Kiss Fm. Έχουμε και λέμε : Το Τρένο του Μεσονυχτίου, The Spirit, My Bloody Valentine 3D – Όλα πήγαν άπατα στα ταμεία… Φαίνεται ότι είχε προβλεφθεί από πριν για να αποφευχθεί η αρνητική κριτική, δεν εξηγείτε αλλιώς.
- Από κει και πέρα σεβαστή η πολιτική του κάθε γραφείου διανομής. Απλώς να μην έχει απαιτήσεις μετά από τους κριτικούς κινηματογράφου.

Υ.γ. Δεν βρίσκω τίποτε αρνητικό στο «Η Ρέιτσελ παντρεύεται». Υποκλινόμαστε όλοι στην ερμηνευτική ιδιοφυία της Αν Χάθαγουέι και στη σκηνοθετική εξυπνάδα του Τζόναθαν Ντέμι.

Νέστορας Πουλάκος

*To κείμενο δημοσιεύτηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό "Myfilm" (www.myfilm.gr).

18 Φεβ 2009

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : Love me tender" - No 3


Elvis Presley – Love me tender

Written by: Presley, Vera Watson
Produced by: Steve Sholes
Released: Oct. '56 on RCA
Charts: 23 weeks
Top spot: No. 1

Τo «Love me Tender» ήταν το θεματικό τραγούδι από την πρώτη ταινία του Elvis. Επίσης, αποτέλεσε ένα καινούργιο ήχο για τον βασιλιά. Τραγούδησε με την μαλακή φωνή του, συνοδευόμενη μόνο από την δική του ακουστική κιθάρα. Η μελωδία προέρχεται από την μπαλάντα «Aura Lee» του Εμφύλιου πολέμου, προσαρμοσμένη από τον μουσικό διευθυντή της ταινίας, Ken Darby, που έδωσε συγχαρητήρια στην Watson, την γυναίκα του Elvis.

Won’t you please come home
You’ve been away too long, will you?
How can we carry on
When you are gone me wild one.

Philip Parris Lynott (Thin Lizzy)

*

Σαν σήμερα - 18 Φεβρουαρίου

1546: Πεθαίνει σε ηλικία 63 ετών ο Γερμανός Μαρτίνος Λούθηρος, ο ηγέτης της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης.

1883: Γεννιέται στο Ηράκλειο της Κρήτης ο συγγραφέας Νίκος Καζαντζάκης. Ο Καζαντζάκης πέθανε τον Οκτώβριο του 1957 στη Γερμανία.

1885: Ο Αμερικανός συγγραφέας Μαρκ Τουέιν γίνεται ευρύτερα γνωστός μετά τη δημοσίευση του έργου του "Οι περιπέτειες του Χάκλμπερι Φιν", συνέχεια του βιβλίου "Οι περιπέτειες του Τομ Σόγιερ".

1896: Γεννιέται ο Γάλλος σουρεαλιστής ποιητής Αντρέ Μπρετόν.

1902: Σεισμός στο Μπακού της Ρωσίας σκοτώνει 2.000 ανθρώπους.

1930: Ο αστρονόμος Κλάιντ Τόμποου ανακαλύπτει τον Πλούτωνα, τον 9ο πιο απομακρυσμένο πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος.

1931: Γεννιέται η Αφροαμερικανίδα συγγραφέας Τόνι Μόρισον, που τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1993.

1932: Γεννιέται στην Τσεχοσλοβακία ο σκηνοθέτης της πολυβραβευμένης ταινίας "Η Φωλιά του Κούκου" αλλά και του "Αμαντέους", Μίλος Φόρμαν.

1933: Γεννιέται η σύντροφος του Τζον Λένον, Γιόκο Όνο.

1938: Γεννιέται ο Ούγγρος βραβευμένος σκηνοθέτης, Ίστβαν Ζάμπο.

1943: Στη Γερμανία, συλλαμβάνονται και εκτελούνται οι εκδότες του εντύπου ''Λευκό Ρόδο'', που προσπαθούσε να θέσει το λαό προ του πραγματικού προβλήματος, τονίζοντας ότι, ο Χίτλερ οδηγεί το γερμανικό λαό στην εξόντωση.

1954: Γεννιέται ο Αμερικανός ηθοποιός Τζον Τραβόλτα. Έγινε γνωστός τη δεκαετία του '70 με την ταινία "Πυρετός στο Σαββατόβραδο".

1972: Το Ανώτατο Δικαστήριο της Καλιφόρνιας καταργεί τη θανατική ποινή.

2001: Πεθαίνει ο Γάλλος ζωγράφος Μπαλτύς, σε ηλικία 93 ετών, γνωστός για τους πίνακες του που απεικονίζουν νεαρά κορίτσια, και οι οποίοι συχνά προκάλεσαν αντιδράσεις.

16 Φεβ 2009

Συνέντευξη του Λουί ντε Μπερνιέρ...


Με το χαμόγελο, μονίμως, χαραγμένο στα χείλη του, αν και σκεπτόμενος σοβαρά κάθε φορά την απάντηση που θα έδινε, ο Λουί ντε Μπερνιέρ φαίνεται να απολαμβάνει την ολιγοήμερη παραμονή του στην Ελλάδα, πραγματοποιώντας μικρή περιοδεία που ξεκίνησε από την Αθήνα και συνεχίζεται στο Βόλο και τη Θεσσαλονίκη. Πάντως, τη βρετανική του καταγωγή την επιβεβαίωνε σε κάθε του φράση, αφού το φλεγματικό του χιούμορ υπήρχε διάχυτο παντού, ενώ δήλωσε μεγάλη ικανοποίηση για την αποδοχή του τελευταίου του μυθιστορήματος («Η κόρη του Παρτιζάνου», Εκδόσεις Ψυχογιός), μιας και «ήρθε η ώρα», όπως έλεγε, «να ξορκιστεί η επιτυχία του “Μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι” που τον στοιχειώνει χρόνια τώρα».

- Βρίσκει εφαρμογή στη ζωή των ηρώων του τελευταίου σας μυθιστορήματος η γνωστή ρήση των Ασσασίνων του Ασάν ι Σαμπάχ «τίποτα δεν είναι αληθινό, όλα επιτρέπονται»;
- Απόλυτη εφαρμογή δεν μπορεί να βρει, γιατί ιδιαίτερα στην περίπτωση της «Ρόζα» κανείς δεν ξέρει αν οι ιστορίες που διηγείται είναι αληθινές ή όχι. Όσον αφορά τη σχέση τους, θα μπορούσε να είναι αληθινή αλλά στην πορεία παίρνει λάθος κατεύθυνση. Για την «Ρόζα» όντως τα πάντα επιτρέπονται, για τον «Κρις» όμως όχι, αφού θέτει φραγμούς στη ζωή του.
- Από τη ζωή σε ειδυλλιακά μεσογειακά τοπία («Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι», «Πουλιά χωρίς φτερά») μεταφέρεστε σε μια υπόθεση σεξουαλικής εμμονής, στην οποία εμπλέκεται το πάθος διαμέσου της Ιστορίας. Ποια ήταν η έμπνευση σας για να ασχοληθείτε μ’ ένα τέτοιου είδους θέμα;
- Η αρχική έμπνευση προέρχεται από μια παλιότερη συγκατοίκησή μου με μια γυναίκα που καταγόταν από τη Σερβία κι έμενε στην Αγγλία. Εκείνη είχε εμμονή να μου διηγείται ιστορίες, ειδικότερα εκείνες που αναφέρονταν στην εργασία της ως συνοδός πολυτελείας. Μετά από είκοσι, περίπου, χρόνια, ξεκίνησα να γράφω αυτές τις ιστορίες, δημιουργώντας τον χαρακτήρα του «Κρις», ο οποίος τρόπον τινά είναι μια καρικατούρα εκείνης της περιόδου.
- Στην «Κόρη του Παρτιζάνου» κυριαρχεί μια ιδιόμορφη ιστορία αγάπης, με έντονο το καταθλιπτικό στοιχείο. Πιστεύετε ότι το αναγνωστικό κοινό αντέχει να διαβάζει ιστορίες που τον «δυσκολεύουν» σε χαλεπούς –κοινωνικά και οικονομικά- καιρούς; - Κανείς δεν χρειάζεται να διαβάζει ιστορίες σαν αυτή. Εγώ απλώς θέλω να γράφω αυτά που σκέφτομαι. Δεν θα έκανα ποτέ ένα βιβλίο για να κάνω τους ανθρώπους πιο χαρούμενους, πιο ξέγνοιαστους. Δεν θέλω να «σώσω» κανέναν από καμία οικονομική και κοινωνική κρίση.
- Στη σχέση του «Κρις» και της «Ρόζα» τα όρια της αλήθειας και του ψέματος είναι ρευστά. Τι από τα δύο πιστεύετε ότι κυριαρχεί στις ανθρώπινες σχέσεις σήμερα;
- Νομίζω ότι συνήθως κυριαρχεί το ψέμα, γιατί κάνει τη ζωή του ανθρώπου ευκολότερη και πιο ανώδυνη. Μερικές φορές το ψέμα βολεύει, οι άνθρωποι το έχουν ανάγκη για να αποφεύγουν τις δύσκολες στιγμές.
- Εσείς πόσο συχνά λέτε ψέματα στην καθημερινότητά σας;
- (γέλια) Λέω ψέματα όσο συχνά χρειάζεται. Σε περιπτώσεις που είναι απαραίτητο, σε σχέσεις που το έχουν ανάγκη, σε καταστάσεις που δεν θέλω να φέρω τους άλλους ή τον εαυτό μου σε δύσκολη θέση.
- Αν και δεν τα χρησιμοποιείτε συχνά, πιστεύετε ότι είναι απαραίτητα τα χάπι εντ στις ιστορίες;
- Πιστεύω πως όχι. Διότι τα χάπι εντ κάνουν τον αναγνώστη να ξεχνά το βιβλίο πολύ σύντομα, ενώ ένα δυσάρεστο τέλος του δίνει τροφή για σκέψη και ενδοσκόπηση. Επιπλέον δε μ’ αρέσουν τα χάπι εντ γιατί είμαι επηρεασμένος από τον Τόμας Χάρντυ.
- Μέσα από τα βιβλία σας αναδύεται μια ποιητικότητα. Ποια η σχέση σας με την ποίηση;
- Από τότε που ξεκίνησα να γράφω, ασχολιόμουν πολύ με την ποίηση. Γράφω σχεδόν ένα ποίημα την ημέρα, τα τελευταία τριάντα χρόνια. Ποίηση μου έχει δημοσιευθεί μόνο σε περιοδικά και εφημερίδες, αν κι έχω υλικό για τουλάχιστον τρία βιβλία. Γρήγορα ανακάλυψα ότι μπορούσα να εντάξω την ποίησή στα πεζά μου. Πάντως μες στο χρόνο θα προχωρήσω στην έκδοση ποιητικής συλλογής.

Νέστορας Πουλάκος
npoulakos@apogevmatini.gr

*To κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 13-2).

15 Φεβ 2009

Συνέντευξη του Κώστα Καρακάση...


Η συνάντηση με τον Κώστα Καρακάση ξεκίνησε με αναφορά στον Ντοστογέφσκι : «Ο κόσμος θα σωθεί με την ομορφιά. Κι η λογοτεχνία είναι ομορφιά». Ο συγγραφέας, που στα 65 του έκανε ντεμπούτο στην πεζογραφία με το μπεστ σέλερ «Αθηνά, ευτυχώς που δεν γεννήθηκα όμορφη», μαγεύοντας το ελληνικό αναγνωστικό κοινό, ζει μόνιμα στο Ναύπλιο και συνεχίζει να μοιράζεται το όραμα του μέσω των βιβλίων του. Σε λίγες μέρες θα κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις Ψυχογιός το μυθιστόρημα «Ο Βιολονίστας», που αφηγείται μια ερωτική ιστορία όλο ζωντάνια και πάθος. Ο κ. Καρακάσης μίλησε στην «Α» για το λογοτεχνικό του ταξίδι και την ουσία των ιστοριών του.

- Στο τελευταίο σας μυθιστόρημα μιλάτε για έναν παραμυθένιο έρωτα που περιδιαβαίνει την Ευρώπη, συνοδεία ελεγειακών μουσικών. Πόσο αναγκαία είναι τα παραμύθια στην εποχή των σκληρών κοινωνικών και οικονομικών κρίσεων;
- Τα παραμύθια δεν είναι μόνο για τα παιδιά. Επειδή ζούμε σε μια εποχή δυσάρεστη, η λογοτεχνία υπάρχει για να μαγεύει τον κόσμο, να μιλάει στην ανθρώπινη ψυχή. Μέσα από κάθε βιβλίο, έτσι και στον «Βιολονίστα», ο άνθρωπος βρίσκει ένα κομμάτι του εαυτού του, των οραμάτων του, των ελπίδων του. Το σημαντικότερο είναι, νεαρά παιδιά να μαγεύονται από τα μυθιστορήματα, να αγαπούν τη λογοτεχνία. Άρα στην εποχή της μιζέριας και της δυστυχίας ένα ωραίο βιβλίο δίνει παράθυρο φωτός στον άνθρωπο, ώστε να ανανεώνει την ελπίδα του.
- Συμφωνείτε με την άποψη ότι ο έρωτας κι η αγάπη είναι απαραίτητα συστατικά της ζωής του ανθρώπου ώστε να ξεφεύγει από τις δυσκολίες της καθημερινότητας του;
- Σίγουρα είναι τα ισχυρότερα εφαλτήρια για να συνεχίζει να πορεύεται. Και φυσικά δεν εννοούμε έρωτα κι αγάπη μόνο τις σχέσεις των φύλων, αλλά οτιδήποτε αγαπάμε και ονειρευόμαστε είτε στο επαγγελματικό είτε στο ιδεαλιστικό επίπεδο.
- Τι θέλετε να πετύχετε περιγράφοντας μαγευτικές σκηνές, μυθικούς έρωτες, ονειρικές τοποθεσίες και προορισμούς, στα βιβλία σας;
- Μα φυσικά το όνειρο. Ώστε ο αναγνώστης να μπορεί ταξιδεύει, να μπαίνει σ’ έναν μαγευτικό κόσμο που δεν μπορεί να αποκτήσει, να ξεφεύγει από τη μιζέρια της καθημερινότητας, τη δυστυχία, την αγωνία της επιβίωσης.
- Είστε ρεαλιστής;
- Στην προσωπική μου ζωή είμαι αφάνταστα ρεαλιστής. Δεν τα βλέπω όλα ωραιοποιημένα. Τουλάχιστον σε δυο βιβλία φαίνεται αυτό, δηλαδή στα «Πορτρέτα σε θρυμματισμένο καθρέφτη» (Λιβάνης, 2005) και στο «Ένας Ίκαρος δεν είναι αρκετός» (Λογοσοφία, 2007). Ιδιαίτερα το τελευταίο είναι ένα σκληρό βιβλίο, που εκφράζω τη δυστυχία και τη μιζέρια της εποχής μου στην Ελλάδα. Όπως είχε πει ο Ρίτσος για τον «ποιητή», έτσι κι ο πεζογράφος έχει υποχρέωση να μιλήσει για την εποχή του σκληρά και ρεαλιστικά.
- Η εμπορική επιτυχία του βιβλίου «Αθηνά, ευτυχώς που δεν γεννήθηκα όμορφη» σας άλλαξε σαν άνθρωπο, σας εξέλιξε σαν συγγραφέα;
- Μην κοροϊδευόμαστε. Σαν άνθρωπο δεν θα μπορούσε να με αλλάξει γιατί ήμουν, ήδη, 65 ετών. Σαν συγγραφέα, όμως, με βοήθησε να αποκτήσω αυτοσυνειδησία και υπευθυνότητα, αφού συνειδητοποίησα ότι γράφω και συνάμα έχω τεράστια ευθύνη απέναντι στον αναγνώστη. Τότε κατάλαβα τη δύναμη της λογοτεχνίας στον ανώνυμο αναγνώστη.
- Εν κατακλείδι, ποια πιστεύετε ότι είναι η χρηστικότητα των βιβλίων σας στην ελληνική κοινωνία;
- Αν κάποιο από τα βιβλία μου καταφέρει να κάνει έναν αναγνώστη να κλάψει, να ονειρευτεί, να ταξιδέψει, πιστεύω ότι αφήνω πίσω μου ένα μικρό μετερίζι, κάτι το οποίο σημαίνει ότι αξίζει που γράφω.

Νέστορας Πουλάκος
npoulakos@apogevmatini.gr

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 10-2).

14 Φεβ 2009

"Poems" - Spiros Kitsinelis


Commit yourself to sinful acts

Commit yourself to sinful acts
with lustful heart and strong desire.
No guilt to feel,
remorse to show.
These mortal needs, these appetites,
were fed to you inside the womb
of dying mothers,
who laugh at death,
by giving birth, by bringing life.
Commit yourself to sinful acts
and change the names
that some have given
to sons and daughters,
which they denied.
Rename the children while asleep
and they’ll awake to find a life
that bears no bruises and pain is gone.
Commit yourself to sinful acts
and choose the words that speak of devils
who built their heaven alongside hell
and move between them
confused and shameful
but always proud.
Commit yourself to sinful acts
for all you are,
for all you know,
is bound to end, to disappear,
and every death that follows birth
is nothing more than nature’s own
most sinful act.

Celebration of loneliness


Let the wine flow brothers,
tonight I am celebrating loneliness.
Tonight I will drown my bitterness
into the stream of my tears
and I will imprison love
with my pen onto this paper.
All the channels have been blocked;
all the roads lead to dead ends,
so bring on the wine
to celebrate the loss of hope.
For if you want a struggle to end,
you just surrender.
If you want to purify your agonies
you embrace them and dance with them
to the sound of the flowing wine.

For you don’t know

You ever slept in beds of rooms,
that felt they were your freedom's tombs.
You ever smelled the scent of skins,
of girls that filled your nights with sins.
You ever walked the lands I've been,
or ever had the dreams I've seen.
You know the images my eyes can see
and whether inside I feel free.
Well if you don't, don't speak a word,
that paints an image and a world,
where you would place my heart and soul,
for you don't know what makes me whole.
For you don't hear my laugh or sigh,
so save your words and don’t ask why,
for what you think is just a lie.

Desire

In the early summer days
of a year that time forgot,
screams and cries and brilliant rays,
silence and darkness broke.

And the rising brilliant sun
ripped the night and unveiled,
a heroic holy land
where new life was being revealed.

And the newborn in its cry
brought around too much joy,
but the stars upon the sky
spoke the words that it would die.


For the newborn had a twin,
Death its name and with a face
that with eyes cannot be seen
and it wouldn’t act for days.

And for weeks, for months and years,
this new life would grow and seek,
answers to its questions, remedy for all its fears.
Pain and joy would alternate, day by day, week by week.

And in this life one would find,
satisfaction and needs, nightmares as well as dreams,
appetites for soul and mind
challenges to give you smiles or screams.

And with hunger comes a feast,
and with pleasure comes a need,
and with angel comes a beast,
appetites that you should feed.

But most vicious of all games,
pretty maidens, warm as fire
and every time they’d say their names
all you hear is the word Desire.

And the ones you thought were angels,
the ones for which you hide a fire,
will remain forever strangers
as they share the name Desire.

And with hunger comes a feast,
and with pleasure comes a need,
and with angel comes a beast,
appetites that you should feed.

Till one day the twin would show,
uninvited but expected,
in the form of dove or crow
and your birth with him connected.

And he’d ask you about your life,
pose a question about your past,
if the scales you weigh you life
show for him your hate or lust.

On that moment and that land
time and earth don’t know yet,
dark and silence will return,
laugh and cry will reach the end.

Atlantis

Demeter, reveal the blossomed land,
the cold has lasted far too long,
and Persephone is never coming back.
Clear the skies almighty Zeus,
you promised light and music to your son.
Tame the waves Poseidon,
make them sparkle in the sun.
Aeolus calm the winds,
help me find my way Hermes,
for they are taking me away from Atlantis.

13 Φεβ 2009

"Σαν το λίγο το νερό" - Σωτήρης Δημητρίου (2008)

Είδα το χωριό μου και τα συκαρμαθιασμένα γειτονικά χωριά, πριν ακόμη περιχαρακωθούν στο κράτος, και θαύμασα το σφριγηλό πολιτισμό τους. Τα πιο πολλά πράγματα –με δυσκολία, βέβαια– τα έφτιαχναν μόνοι τους. Αλλά αυτή η δυσκολία τούς έμαθε να ξεχωρίζουν το σημαντικό και το απαραίτητο και ενστάλαζε στα αντικείμενα αφοσιωμένον χρόνο. Στα οικιακά σκεύη αλλά και στις λαμπρές φορεσιές τους ήταν έκδηλη η καλαισθησία, που δεν γινόταν ποτέ φανταχτερή και ξεχωριστή γιατί την ισορροπούσε η παράλληλη χρηστικότης.

Κ. Κατσουλάρης : Στο τελευταίο του βιβλίο, «Σαν το λίγο το νερό», ο Δημητρίου σκαλίζει και πάλι τις πληγές του, την αθεράπευτη νοσταλγία του για το «χαμένο κέντρο» της παιδικής του ηλικίας – που στην περίπτωσή του είναι το χωριό Πόβλα, της Ηπείρου. Ο ήρωάς του, ο ίδιος ο συγγραφέας κατά κάποιο τρόπο, πεθαίνει, κι αφού η ψυχή του περιφέρεται για ένα διάστημα άσκοπα, επιστρέφει τελικά στον γενέθλιο τόπο, κι αφήνεται στην αγαπημένη του συνήθεια, να κάθεται και να αφουγκράζεται τις γυναίκες του χωριού να συζητάνε, να λένε ιστορίες από το παρελθόν που σημάδεψαν τη ζωή τους. Οι σκέψεις του Δημητρίοτ, ακόμη κι αν τους στερήσει κανείς την αξίωση της οικουμενικότητας, διαθέτουν κρυστάλλινη διαύγεια και στέρεη πατημασιά, και διατηρούν το βάρος τους ακόμη κι έξω από το ιδεολογικό-βιωματικό πλαίσιο που τις γέννησε. Αναμφίβολα, ένας συγγραφέας που δεν σου επιτρέπει να τον αγνοήσεις.

Ν.Ι. Πουλάκος : Toυ είπα ότι ο ήρωας του μοιάζει με τον ήρωα του Ναμπόκοφ στο "Μάτι". Ότι κινείται, συμπεριφέρεται και λογομαχεί σαν τον χαρακτήρα του Ντοστογέφσκι στο "Υπόγειο". Μου απάντησε ποιητικά : "Διαβάσματα υπάρχουν. Πρωτόγενες δεν είναι τίποτα. Αλλά όλα κατέβηκαν από το δικό μου το μυαλό χωρίς κανένα πρότυπο". Δεκτό. Τέσσερα διηγήματα. Μπλέξιμο καθομιλουμένης και ηπειρώτικου ιδιωματισμού. Λέξεις - στίχοι σαν σε δημοτικό τραγούδι. Κατάδυση το πυθμένα της νοστάλγιας. Ανάδυση στη σφαίρα του φανταστικού. Προσγείωση στην ψύχρα του εμφυλίου. Εισχώρηση στον κόςμο του ουμανιστικού ερωτισμού. Μια ποιητική συλλογή μετράει. Επτά πεζογραφήματα. Το ένα ταινία έγινε από τον Γκορίτσα. Το τελευταίο ετοιμάζεται από τον Παναγιωτόπουλο. Πετυχημένος στο δικό του κόσμο. Χωρίς πρόσβαση στη "δικαιοσύνη του διαδικτύου", "τον κόσμο του ίντερνετ", κι άλλα τέτοια κουραφέξαλα που ακούμε από διάφορους απομονωμένους τυχάρπαστους. Και ελάχιστη σχέση με κινητά και τεχνολογίες. Έτοιμος συγγραφέας από τα γενοφάσκια του χωρίς πτυχίο πανεπιστημίου και δάφνες μορφώσεως. Αυτά.

Ποιος είναι ο Σωτήρης Δημητρίου : Γεννήθηκε το 1955 στη Θεσπρωτία. Διηγήματά του έχουν μεταφερθεί στον κινηματογράφο και στο θέατρο και έχουν περιληφθεί σε ξενόγλωσσες ανθολογίες ελληνικού διηγήματος. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή «Ψηλαφήσεις», τις συλλογές διηγημάτων «Ντιάλιθ’ ιμ, Χριστάκη» (Ύψιλον 1989), «Ένα παιδί απ’ τη Θεσσαλονίκη» (Κέδρος 1989) «Η φλέβα του λαιμού» (Εκδόσεις Πατάκη, 1998) «Η βραδυπορία του καλού» (Εκδόσεις Πατάκη, 2001) και το μυθιστόρημα «Ν’ ακούω καλά τ’ όνομά σου» (Κέδρος 1993). Το 2005 κυκλοφόρησε επίσης, από τις Εκδόσεις Πατάκη το αφήγημά του «Τα οπωροφόρα της Αθήνας».

12 Φεβ 2009

Κινηματογραφικές Πρεμιέρες 12ης Φεβρουαρίου..


Frost/ Nixon : Η Αναμέτρηση ****

Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου

Δραματική, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ρον Χάουαρντ, με τους Μάικλ Σιν, Φρανκ Λαντζέλα, Κέβιν Μπέικον, Σαμ Ροκγουελ, Ρεμπέκα Χωλ.

Η σειρά συνεντεύξεων που εξασφάλισε ο Ντέιβιντ Φροστ από τον πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον το 1977, όταν εκείνος έληξε την τριετή σιωπή του και παραδέχτηκε την ενοχή του σχετικά με τον ρόλο του στο σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ.

Πολιτικός ακτιβισμός και κοινωνική θεώρηση σημαντικών γεγονότων που συγκλόνισαν τον περασμένο αιώνα. Ποιος περίμενε τέτοια ερμηνεία από τον Φρανκ Λαντζέλα στην ηλικία του; Ποιος προέβλεπε τέτοια σκηνοθεσία από τον -πιο ακαδημαϊκός δεν γίνεται- Ρον Χάουαρντ («Ένας υπέροχος άνθρωπος», «Κώδικας Ντα Βίντσι»); Τα πάντα συναινούν στην επίτευξη μιας ταινίας που παραδέχεται ανοιχτά ότι αν οι Αμερικανοί έχουν κέφια μπορούν να κάνουν «διαμάντια».Τόσο το πρωταγωνιστικό δίδυμο όσο και οι περιφερειακοί ρόλοι αποδεικνύονται «λαβράκια». Η ταινία χτίζεται σιγά – σιγά, αποδομώντας παράλληλα τους χαρακτήρες του προέδρου Νίξον και του παρουσιαστή τοκ σόου Φροστ. Για να αγγίξει κορυφώσεις αλλεπάλληλες και ενστικτώδεις όταν έρχεται η ώρα των τεσσάρων συνεντεύξεων. Εκεί σπάνε οι καρδιές και το μυαλό του θεατή εκρήγνυται. Η αληθινή ιστορία, το θεατρικό του Μόργκαν, η άξια κινηματογραφική του μεταφορά. Σ.σ. Φαντάζεστε τον Ανδρέα Μικρούτσικο να παίρνει συνέντευξη από τον μακαρίτη Ανδρέα Παπανδρέου για το «βρώμικο» ’89;

12 ***

Στην κόψη του ξυραφιού

Δραματική, ρωσικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Νικίτα Μιχάλκοφ, με τους Σεργκέι Μακοβέτσκι, Νικίτα Μιχάλκοφ, Σεργκέι Γκάρμας.

Δώδεκα ένορκοι, άγνωστοι μεταξύ τους και διαφορετικοί ως προς την κοινωνική θέση, το επάγγελμα και καταγωγή, όπως το ορίζει ο ρωσικός νόμος, εξετάζουν την υπόθεση δολοφονίας ενός Ρώσου αξιωματικού.

Δραματοποιημένο σινεμά στα όρια. Θεατρόμορφο, μπρεχτικών μεθόδων, χιτσκοκικών διαλόγων όπως κορυφώνονται στη «Θηλιά» και στο «Ποιος σκότωσε το Χάρι;», με την απλότητα ενός «Dogville» του Τρίερ και την κινηματογράφηση της κλασικής ρωσικής σχολής όπως στη «Ρωσική Κιβωτό» του Σοκούροφ. Όλα αυτά συγκεντρώστε τα στο «12» του Μιχάλκοφ. Ενός σκηνοθέτη-ηθοποιού που είτε κάνει τα «Μηχανικά πιάνα» και τον «Ψεύτη ήλιο» είτε τον μεγαλεπήβολο «Κουρέα της Σιβηρίας», παραμένει γεγονός της χρονιάς στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο.
Ο Μιχάλκοφ γύρισε στα ρώσικα και τα τσετσένικα το κλασικό αριστούργημα του Σίντνεϊ Λιούμετ, «12 Ένορκοι» (του 1957), προκαλώντας την παγκόσμια κοινότητα και φτάνοντας μια ανάσα από το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας το 2007. Ο Ρώσος δημιουργός κινηματογραφεί επί δυόμιση ώρες τις λεκτικές αντιπαραθέσεις, ενώ παίζει με την σωματική κινησιολογία, μέσα σε μια σχολική αίθουσα, σε ένα κλειστοφοβικό σύμπαν, που ο θεατής συμπάσχει με τους πρωταγωνιστές, ασφυκτιά με την ένταση, εξεγείρεται με την αδικία. Το σίγουρο είναι το συναίσθημα. Αυτό ήθελε να πετύχει ο Μιχάλκοφ. Και τα κατάφερε.

Η Σκόνη του Χρόνου **

Σκόνη και θρύψαλα να γίνομαι μαζί σου

Δραματική, ελληνικής/ γερμανικής/ ιταλικής/ ρωσικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Θόδωρου Αγγελόπουλου, με τους Γουίλεμ Νταφόε, Μισέλ Πικολί, Μπρούνο Γκαντζ, Ιρέν Ζακόμπ.

O Α, Αμερικανός σκηνοθέτης ελληνικής καταγωγής, γυρίζει μια ταινία πάνω στην ιστορία τη δική του και των γονιών του. Κεντρικό πρόσωπο, η Ελένη, ανάμεσα στον Γιάκομπ και τον Σπύρο διεκδικείται και διεκδικεί το απόλυτο της αγάπης.

Να εξηγηθούμε από την αρχή. Κάθε ταινία του Αγγελόπουλου είναι ένα γεγονός. Μεγάλη παραγωγή, σημαντικοί ηθοποιοί, διεθνής προβολή, σκηνοθεσία - μάθημα κινηματογράφου. Ως εδώ όλα καλά. Αλλά… Όλα τα υπόλοιπα, η ουσία δηλαδή, είναι ξεπερασμένα. Και το παράδειγμα είναι απλό και κοντινό : ο Γαβράς, δημιουργός της ίδιας γενιάς με τον Αγγελόπουλο, γιατί έχει φρέσκια ματιά, ανανεωτική σκέψη, διαφορετική προσέγγιση κάθε φορά; Όπως δήλωσε ο –κατά τα άλλα- κορυφαίος Έλληνας σκηνοθέτης του 20ου αιώνα, οι ταινίες του είναι κεφάλαια ενός έργου σαν το «Αναζητώντας το χαμένο χρόνο» του Προυστ. Αυτό δεν λέγεται ματαιοδοξία, ούτε «passé». Λέγεται μεγαλομανία. Γιατί χρεώνεται 10 εκ. ευρώ και γυρίζει τον κόσμο για να κάνει την «ίδια» ταινία όπως δεκαετίες τώρα. Γιατί χρησιμοποιεί σημαντικούς ηθοποιούς αλλά εμφανώς γερασμένους σε όλα τα επίπεδα κι όχι νέα παιδιά : Aδιάφορος o Νταφόε, δυσκίνητος ο Πικολί, εκτός τόπου και χρόνου η Ζακόμπ. Μόνο ο Γκαντζ σώζει την ερμηνευτική μανιέρα. Τι άλλο να πούμε; Για το ασταθές σενάριο; Ξέρετε τι σώζει την κατάσταση; Η κάμερα του Σινάνου, η φωτογραφία του Φωτόπουλου, η μουσική της Καραΐνδρου. Τα τεχνικά, δηλαδή. Κε Αγγελόπουλε, περισσότερο σύγχρονος είναι ακόμη κι ο «Θίασος». Μη γελιόμαστε.

Πορεύσου εν ειρήνη Τζαμίλ **

Βίαιοι, βρώμικοι και κακοί

Δραματική, δανέζικης παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ομάρ Σαργκαουί, με τους Νταρ Σαλίμ, Καλίντ αλ-Σουμπεϊχί.

Ο Τζαμίλ, ένας Σουνίτης Άραβας μετανάστης δεύτερης γενιάς, στην Κοπεγχάγη, βρίσκεται ενώπιον ενός τρομερού διλήμματος όταν καλείται να πάρει εκδίκηση για τη βίαιη δολοφονία της μητέρας του από μια αντίζηλη συμμορία Αράβων Σιϊτών.

Ανεξάρτητη παραγωγή, σκηνοθετικό ντεμπούτο ενός νεαρού Άραβα σκηνοθέτη που ζει στη Δανία. Η ταινία συζητήθηκε στις πρόσφατες Νύχτες Πρεμιέρας στην Αθήνα, ενώ έχει κάνει το γύρο διαφόρων φεστιβάλ ανά τον κόσμο. Δυναμική στο ανάγνωσμά της, αποτυπώνει ανάγλυφα το δράμα των Αράβων της δεύτερης γενιάς αναφορικά με την εμφύλια πολεμική Σουνιτών – Σιϊτών στην Ανατολή και την κατάληξη αυτής της αιώνιας διαμάχης. Μια ταινία για ειδικό κοινό, εμπεριέχει όλα εκείνα τα αρνητικά (αλλά και τα θετικά) στοιχεία ανάλογων παραγωγών, και φυσικά αναφερόμαστε στα τεχνικά μέρη αλλά και στην ανάπτυξη των σεναριακών διαλόγων. Πάντως, εκείνοι που θα μπουν συνειδητοποιημένοι στην αίθουσα ξέροντας τι θα δουν δεν θα απογοητευτούν.

Άλλες ταινίες

Ροζ Πάνθηρας 2 *1/2


Κωμωδία, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Χάραλντ Ζβαρτ, με τους Στιβ Μάρτιν, Ζαν Ρενό, Έμιλι Μόρτιμερ, Άντι Γκαρσία, Άλφρεντ Μολίνα, Τζον Κλιζ.

Όταν εξαφανίζονται θησαυροί αμύθητης αξίας από ολόκληρο τον κόσμο, και ανάμεσά τους το περίφημο διαμάντι «Ροζ Πάνθηρας», συγκροτείται ένα διεθνές δίκτυο ντέντεκτιβ με αποστολή να βρεθεί ο κλέφτης και να επιστραφούν τα κλοπιμαία. Ανάμεσά τους ο διάσημος Επιθεωρητής Κλουζό…

Μια «αρπαχτή» που βλέπεται, είναι το σίκουελ της νέας περιόδου της σειράς ταινιών «Ροζ Πάνθηρας», μιας και ο Στιβ Μάρτιν όσο και να προσπαθεί Πήτερ Σέλερς δεν θα γίνει ποτέ. Ως συνέχεια της εμπορικής επιτυχίας του 2006, με ένα μάτσο γνωστών ηθοποιών του παγκόσμιου κινηματογράφου, το γέλιο κατά διαστήματα σώζει την κατάσταση από μια αφάνταστη ιλαροτραγωδία.

Εναντίωση *

Δραματική, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Έντουαρντ Ζούικ, με τους Ντάνιελ Κρεγκ, Λιβ Στρέιμπερ, Τζέιμι Μπελ.

Καταφέρνοντας να ξεφύγουν το θάνατο, τρία αδέλφια βρίσκουν καταφύγιο σε ένα πυκνό δάσος της Λευκορωσίας, ξεκινώντας τον απελπισμένο τους αγώνα εναντίον των Ναζί. Κοντά τους σιγά – σιγά συσπειρώνονται άνθρωποι όλοι των ηλικιών που θέλουν να εκδικηθούν για το θάνατο αγαπημένων τους προσώπων.

Βασισμένη στην αληθινή ιστορία της εβραϊκής αντίστασης στα δάση της Λευκορωσίας κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ταινία του Ζούικ («Ματωμένο Διαμάντι») δεν θυμίζει σε τίποτα το «Έλα να δεις» του Κλιμόφ που παίζεται ακόμα στη χώρα μας. Χολυγουντιανά κλισέ, κακή επιλογή ηθοποιών (νομίζεις κάποιες στιγμές ότι ο Κρεγκ θα πει «My name is Bond, James Bond»), μελοδραματισμοί και «τραβήγματα» από τα μαλλιά, που δεν συνιστούν ένα αντιπολεμικό έπος αλλά παρωδία σαπουνόπερας με λίγο αίμα.

Νέστορας Πουλάκος
npoulakos@apogevmatini.gr

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 12-2).

+

Μ’ ΑΡΕΣΕΙ

- Η ζωντάνια που έχουν οι Αμερικανοί όταν αποφασίζουν –με όρεξη- να κάνουν καλό πολιτικό κινηματογράφο. Το «Frost/ Nixon : Η Αναμέτρηση» είναι ένα άρτιο δείγμα δουλειάς, απόρροια της όρεξης αυτής.
- Ο Φρανκ Λαντζέλα σε έναν πραγματικά μεγάλο ρόλο της καριέρας του. Γίνεται ο ίδιος Νίξον. Τον νιώθει. Τον αισθάνεται. Δείγμα μεγάλου ηθοποιού, που δυστυχώς στιγματίστηκε από τις μέτριες και κλισεδιάρικες ταινίες που έπαιζε τόσα χρόνια.
- Η Ρέμπεκα Χωλ είναι τόσο όμορφη στην ερμηνεία της ως «το κορίτσι του Φροστ».
- Άψογη η φωτογραφία της ταινίας του Ρον Χάουαρντ.
- Είδαμε επιτέλους από τον Χάουαρντ πολύ καλή ταινία. Γιατί τόσο ο «Υπέροχος Άνθρωπος» όσο και το «Cinderella Man» ήταν δείγματα επίπεδου ακαδημαϊσμού.
- Νικίτα Μιχάλκοφ σαν άλλος απόγονος της μεγάλης των Ρώσων σχολής.
- Το «12» συναγωνίζεται επάξια τους «12 Ενόρκους» του Σίντνεϊ Λιούμετ.
- Η πορεία της Ελένη Καραΐνδρου είναι αντιστρόφως ανάλογη με εκείνη του Αγγελόπουλου. Όσο μεγαλώνει τόσο μας ανατριχιάζει με τις μελωδίες της.
- Για να μην πούμε για την κάμερα του Σινάνου και τη φωτογραφία του Φωτόπουλου. Μεγάλοι καλλιτέχνες.
- Ενώ ο διασωθείς εκ του ναυαγίου, Μπρούνο Γκαντζ, αποδεικνύει ότι τα χρόνια κι αν τον πήραν η στόφα μεγάλου ηθοποιού παραμένει.
- Στο «Πορεύσου εν ειρήνη Τζαμίλ» βλέπουμε τους «Βίαιους, Βρώμικους και κακούς» του Ετόρε Σκόλα στα χωράφια τα ανατολίτικα αυτή τη φορά.
- Ατμοσφαιρικότατη η ταινία του Άραβα, εκ Δανίας ερχόμενου, Σαργκαουΐ.
- Γιατί αξίζει να δείτε το «Ροζ Πάνθηρας 2»; Για να παρακολουθήσετε την σαγηνευτική Aishwarya Rai να παρκάρει το αυτοκίνητό της με φόντο τον Πύργο του Άϊφέλ. Γιατί άλλο;
- Η ίδια ερώτηση και για την «Εναντίωση». Μα φυσικά για τη λυρική μουσική του Τζέιμς Νιούτον Χάουαρντ.

ΔΕΝ Μ’ ΑΡΕΣΕΙ

- Δεν ξέρω κατά πόσον έχει όρεξη ο Κέβιν Μπέικον να αποβάλλει από τις ερμηνείες του αυτή τη στάση, σαν έχει φάει στέκα μπιλιάρδου, την οποία κρατά χρόνια τώρα. Μάλλον οι πολλοί στρατιωτικοί ρόλοι τον έχουν επηρεάσει.
- Τι θέλετε να σας πω για τον Αγγελόπουλο; Χάλια.
- Σαν να βλέπω την ίδια ταινία από το «Βλέμμα του Οδυσσέα» και μετά. (είμαι κι επιεικής)
- Με συγχωρείται είναι αυτό σενάριο; Που είναι η σπιρτάδα του Γκουέρα και του Μάρκαρη;
- Είναι αυτή σκηνοθεσία Αγγελοπουλική; Είπαμε όχι άλλα μακρινά πλάνα, αλλά αυτός το παράκανε με τα κοντινά.
- Η Ιρέν Ζακόμπ επειδή έχει παίξει στον Κισλόφσκι σημαίνει ότι μπορεί να παίξει τα πάντα; Εδώ απέτυχε παταγωδώς.
- Ή τι ήταν αυτό που είπε ο Αγγελόπουλος στη συνέντευξη τύπου; «Η Βαλέρια Γκολίνο αρνήθηκε να παίξει στην ταινία γιατί ήθελε να προσπαθήσει να κάνει ένα παιδί με τον Σκαρμάτσιο (τον πρωταγωνιστή του Γαβρά)». Με μια ξινίλα. Επίσης, τι νόμιζε; Ότι απευθυνόταν σε δημοσιογράφους της «Espresso» ή σε πολιτιστικούς συντάκτες, με την «είδηση» που έδωσε;
- Άλλη δήλωση : «Οι ταινίες μου είναι κεφάλαια ενός μεγάλου βιβλίου που γράφω, που μοιάζει με το «Αναζητώντας το χαμένο χρόνο» του Προυστ». Θέλετε να σχολιάσω; Δεν θέλετε…
- Επίσης, respect στον Μισέλ Πικολί αλλά παραμεγάλωσε και δεν είναι για ταινίες πλέον. Ειδικά του Αγγελόπουλου.
- Τέλος, ο Γουίλεμ Νταφόε μου έμοιαζε εκτός τόπου και χρόνου. Χαμένος. Ότι και να έκανε, να μίλαγε, να έτρεχε, να αγκάλιαζε, να έβηχε, είχε ένα βλέμμα βοδιού, δεν ήξερε που πατούσε και που βρισκόταν.
- «Σκόνη και θρύψαλα να γίνομαι μαζί σου…». Τέλος Αγγελόπουλος. Πολύ διαφήμιση έπεσε.
- Όλα καλά για τον Μιχάλκοφ αλλά πρέπει να κόψει αυτό το υπερεγώ : δηλαδή είναι πάντα ο ήρωας της ιστορίας. Στο «12», οι υπόλοιποι 11 ένορκοι πλακωνόντουσαν επί 2 ήρωες, ώσπου το τελευταίο μισάωρο πήρε το λόγο ο «Μεγάλος Βράχμα» και τους ξελάσπωσε. Ε, αυτόν τον «..Βράχμα» τον έπαιζε ο Μιχάλκοφ. Τυχαίο είναι;
- «Όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας», είχε τίτλο το τελευταίο βιβλίο του Γιώργου Σκαμπαρδώνη. Κάτι ανάλογο συμβαίνει στον «Ροζ Πάνθηρα», απλώς βάλτε «κακώς» στη θέση του «καλώς».
- Πως φαίνεται το κακό Χόλυγουντ; Στο «Έλα να δεις» του Κλιμόφ βλέπαμε την οδύνη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ανάγλυφη. Ε, στην «Εναντίωση» του Ζούικ, σε ανάλογο θέμα, βλέπαμε ερωτικά ειδύλλια, αμπελοφιλοσοφίες, κόντρες αδελφών και συμμάχων λες και ήταν στελέχη πολυεθνικών και κυνηγούσαν κάποια θέση, φλερτ, ψιλομπουνίτσες, ψιλόαποδώ, ψιλοαποκεί.. Ουσία καμία.
- Όταν έβλεπα τον Ντάνιελ Κρεγκ να αγριεύει νόμιζα ότι θα πει «My name is Bond, James Bond».

«υ.γ. Δεν βρίσκω τίποτα αρνητικό στο «Πορεύσου εν ειρήνη Τζαμίλ». Είναι μια καλή και συμπαθητική παραγωγή, low profile, με επίγνωση του θέματος και των δυνατοτήτων που έχει».

Νέστορας Πουλάκος

*To κείμενο δημοσιεύτηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό "MyFilm" (www.myfilm.gr)