31 Μαρ 2009

Όταν ο Καράξ συνάντησε τον Μπόουι..

video

Find this movie... #4


O Nέστορας Πουλάκος προτείνει :

Mauvais Sang (1986) -> όταν η γαλλική σχολή κινηματογράφου έχει κέφια το αποδεικνύει περίτρανα - ο Λεό Καράξ είναι ο γνήσιος απόγονος του Γκοντάρ - ο άξιος συνεχιστής του τη δεκαετία του '80 - που αποδείχθηκε όμως αυτοκαταστροφικός και τα διέλυσε όλα - το "Mauvais Sang" είναι η δεύτερη ταινία του - η απόθεωση της περιπέτειας της ποίησης - με τη μούσα του, τον Ντενίς Λαβάν - με τη Ζυλιέτ Μπινός και τον Μισέλ Πικολί - με τη νεαρή Ζουλί Ντελπί - όταν το κορίτσι αγαπάει το αγόρι και τούμπαλιν - όταν το αγόρι καταστρέφει το κορίτσι και τούμπαλιν - όταν ο έρωτας κι η αγάπη ανακατεύονται στην κοινωνική χύτρα - και στο μεταξύ - πλάνα από αέρος - αβαν γκαρντ ντίσκο κουλτούρας - σπάσιμο της φόρμας - πήδημα του άξονα - Καράξ σε μεγάλα κέφια με την κινηματογραφική μηχανή - γράφοντας ποίηση - το καλύτερο : τέτοιο τράβελινγκ όλαλαλά - ο Λαβάν τρέχει στους παρισινούς δρόμους, βράδυ ανοιξιάτικο, και τραγουδά το "Modern love" του Ντέιβιντ Μπόουι (δες παραπάνω) - η αποθέωση του τυφλού έρωτα - δεν χορταίνω να το βλέπω - δεν περιγράφω άλλο.

Ο Αδελφός του (2003) -> οικογενειακό γαλλικό μελόδραμα - all time classic πράγματα δηλαδή - όταν ο μπήχτης αδελφός και μηδενιστής αρρωσταίνει και πεθαίνει - κι ο αδελφός του, ομοφυλόφιλος, περιθωριοποιήμενος και δάσκαλος, τον δέχεται στη ζωή του, στην αγκαλιά του - δέχεται να ταξιδέψει μαζί του ως το τέλος - στο τελευταίο καλοκαίρι - εκεί στην παραλία, στη γαλλική επαρχία - που το αεράκι φυσά και τους παίρνει τα μαλλιά - και τα μυαλά - ο θεατρικός σκηνοθέτης Πατρίς Σερό, δυο χρόνια από την υγρή "Σαρκική εξάρτηση" - με την αργυρή άρκτο της Μπερλινάλε ανά χείρας - αμ, πως!

Ιταλικά για αρχάριους (2000) -> τη δανέζα Lone Scherfig την είδαμε το περυσινό καλοκαίρι με το κοινωνικό δράμα "Just like home" που είχε φέρει στην Ελλάδα η Seven Films - νωρίτερα όμως είχε εμπλακεί με το "Δόγμα '95" των Τρίερ-Βίντεμπεργκ - το "Ιταλικά για αρχάριους" είναι η ταινία νο 12 του "Δόγματος" - κάμερα στο χέρι - φυσικός φωτισμός - ο σκηνοθέτης είναι υπό - ερμηνείες ανεπιτήδευτες - σενάριο ανατρεπτικό - τα ξέρετε - εδώ η Scherfig μπλέκει τους ανθρώπους σε καταστάσεις φιλία, έρωτα, συνεργασίας - ένας αποτυχημένος ποδοσφαιριστής-σερβιτόρος, μια καταπιεσμένη υπάλληλος φούρνου, ένας ντροπαλός ξενοδοχοϋπάλληλος, μια φιλήσυχη κωμώτρια, ένας καταθλιπτικός ιερέας - όλοι παγανιά - για μουσειακούς λόγους η ταινία.

30 Μαρ 2009


Όνειρα κεντημένα με εφιάλτες
λέξεις, σταγόνες πάνω σ’ ένα άδειο νιπτήρα
ο πάτος του μπουκαλιού...
Πόσα γαμημένα χρόνια αλκοόλ...

Σε σταυροδρόμια σκοτεινά
στοιχήματα με το διάβολο
κ κάπου εκεί, αν η μνήμη μου δε μ’απατά
την ψυχή μου για το τίποτα έχασα 

Το αποκρουστικό βουητό επίμονο,
λοβοτομή, στις ρακένδυτες αναμνήσεις μου
στ’ ακροδάχτυλά σου, φεγγάρια
αργοσβήνουν μέρα με τη μέρα

Αυτό που ένιωσα; μια φέστα λουλουδιών
σερνόταν πάνω μου σα φίδι
δεν ξέρω τι σκατά είναι, το μόνο που ξέρω
αν πεθάνει θα χάσει τη δύναμή του

Η ευχή; να ξεχνώ
Η κατάρα; να θυμάμαι κάθε που πίνω
Πόνος: το μόνο πράγμα που διαρκεί
Έρωτας: το μόνο πράγμα που δεν υπάρχει

Johnny Handsome

Συνέντευξη του Άγγελου Σπάρταλη...


του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr

Τι μπορεί να συμβεί όταν ο πραγματικός αρχηγός της τρομοκρατικής οργάνωσης 17Ν ζει ελεύθερος ανάμεσα μας σχεδιάζοντας το επόμενο χτύπημα; Ενώ την ίδια στιγμή, η τελευταία εκτελέστρια της οργάνωσης ερωτεύεται το μυστικό πράκτορα που την καταδιώκει, γνωρίζοντας ότι είναι αστυνομικός αλλά όχι ότι είναι και ο αδελφός της; Όλα αυτά, σε μία ταινία… κόμικ!
Μιλάμε φυσικά για την καινούρια δουλειά του Άγγελου Σπάρταλη. Ενός νέου δημιουργού, που κυκλοφορεί “ελεύθερος” με την ιδιότητα του ζωγράφου, και που το 2002 βρήκε την πόρτα του κινηματογράφου ανοιχτή και... μπήκε. Από τότε έχει κατασκευάσει τόσο με τα χεράκια του, όσο και με τα κουμπάκια του υπολογιστή, δεκάδες ψηφιακές ταινίες μεγάλου και μικρού μήκους, ντοκιμαντέρ και video art, που έχουν ταξιδέψει σε φεστιβάλ της Ελλάδας και του εξωτερικού. Βέβαια το μεγάλο “μπαμ” έγινε με το “Σύνδρομο της Χιονάτης”, όταν τον περασμένο Νοέμβριο, κατά το 49ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, απέσπασε δυο βραβεία στο νεοσύστατο τμήμα του Digital Wave, εκείνο της καλύτερης ταινίας όπως κι εκείνο του κοινού.
Διηγούμενος μια ιστορία φανταστική, δομημένη όμως με ιστορικά γεγονότα, όπως η χούντα της 21ης Απριλίου, η τρομοκρατική οργάνωση 17Ν, και συντεθειμένη με τηλεοπτικά επίκαιρα της χώρας μας, ο Σπάρταλης θεωρεί ότι “η μαζική τρομοκρατία είναι αυτή που εμφανίζεται στις μέρες μας, όχι η ατομική τρομοκρατία τύπου “Επαναστατικός Σεχτό-Αγώνας” και άλλα τέτοια κατασκευάσματα”. Με τη… μονταζιέρα του ηλεκτρονικού του υπολογιστή να κάνει θαύματα, παρέμβαλε με πινελιές κόμικ πρόσωπα και καταστάσεις, ζωγραφίζοντας σαν σε καμβά επί της οθόνης, όμως. Το σχόλιο του Σπάρταλη πολιτικό και κοινωνικό, με μπόλικη φαντασία και τρέλα, απορρέει από μια ιστορία διασκεδαστική όσο και σκεπτόμενη, με τον ίδιο να καταλήγει στο συμπέρασμα ότι “ όλα αυτά δεν είναι το αποτέλεσμα της αποτυχίας του καπιταλισμού αλλά, εντελώς αντίθετα, είναι η πλήρης επιτυχία του : όλοι χρεωμένοι με μια προοπτική να επανα-χρεωθούν”.
Ο Άγγελος Σπάρταλης μίλησε στην “Α” για το ψηφιακό... κατόρθωμά του, το οποίο έξι μήνες από την προβολή του στο φεστιβάλ βρήκε το δρόμο του στις κινηματογραφικές αίθουσες, και συγκεκριμένα σε εκείνη του “Μικρόκοσμου”, χωρίς το σπρώξιμο κάποιας εταιρείας διανομής ούτε καν παραγωγής, μιας και στηρίζεται σε ιδιωτικά κεφάλαια του δημιουργού της (μέσω της ανεξάρτητης εταιρείας του Wish you luck).

- Χιούμορ και δράμα. Animation και αστυνομικό. Κοινωνικό σχόλιο και πολιτικός ακτιβισμός. Τα αναμιγνύεις όλα. Γιατί; Τι θες να πετύχεις;


Είμαστε θύματα της μεταμοντέρνας εποχής μας. Εδώ όλα αποδομούνται, αναμιγνύονται και ανασυντίθενται σε κάτι “νέο” που πρέπει πάντα να σηματοδοτεί και πρόοδο. Μία, ίσως, χαζή πρόοδο αλλά πάντα πρόοδο. Στην ταινία όλα ξεκινάνε την 17η Νοεμβρίου του 1973. Τότε η Μάνα γεννά τα δίδυμα, τότε αρχίζει και αυτή η εκδρομή που δεν έχει τέλος. Θέλω να πω ότι δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, ανατράφηκα με τα κοκτέιλ και σαν σημερινός οπαδός των καθαρών ποτών θέλω να πετύχω την οριστική κατάργηση τους.

- Σε τι είδος σινεμά θα κατέτασσες το “Σύνδρομο της Χιονάτης”;

Στο αυτόνομο σινεμά και στο θρασύ σινεμά. Και φυσικά στο αυτάρεσκο σινεμά.

- Τελικά η ψηφιακή κινηματογράφηση είναι “ευκολία” στην εποχή μας; Λύνει τα χέρια του σκηνοθέτη;

Η ψηφιακή τεχνολογία “εκδημοκρατίζει” το σινεμά, με την έννοια της άμεσης και φυσικά μη αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Ο καθ’ ένας μπορεί να εισβάλει κάθε λεπτό που περνά όλο και περισσότερο στο μέγα μυστήριο της κινηματογραφικής δημιουργίας, που μέχρι πριν από πολύ λίγο καιρό ήταν αποκλειστικό προνόμιο μιας διακεκριμένης ελίτ. Ψηφιακή ή αναλογική κινηματογράφηση, είναι αυτό που τελικά στις μέρες μας αποτελεί δίλημμα ταξικό.

- Θα επιχειρήσεις στο μέλλον να κάνεις ταινία σε φιλμ;

Α! Όχι! Αυτό θα το κάνουν για τα επόμενα χρόνια μόνο κάποιοι που μπορούν να βρουν χρήματα, όπως για παράδειγμα ο κ. Αγγελόπουλος. Εγώ θα... βλέπω ταινίες σε φιλμ και θα κάνω τα ψηφιακά μου πράγματα. Βλέπεις δεν υπάρχει δραχμή (ούτε ευρώ!).

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 28-3).

29 Μαρ 2009

28 Μαρ 2009

26 Μαρ 2009

Ραντεβού στη Θεσσαλονίκη..


Κινηματογραφικές Πρεμιέρες 26ης Μαρτίου..


Με λένε Στέλλα ***

Φύγε Στέλλα κρατάω μαχαίρι

Δραματική, γαλλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Σιλβί Βερχέιντε, με τους Λεόρα Μπάρμπαρα, Γκιγιόμ Ντεπαρντιέ

Η 11-χρονη Στέλλα ζει σε μια εργατική συνοικία έξω απ’ το Παρίσι. Οι γονείς της έχουν ένα μπαρ και εκείνη πάει σ’ ένα καλό παρισινό σχολείο όπου γνωρίζει την Γκλάντις, κόρη εξόριστων διανοούμενων Εβραίων από την Αργεντινή. Η Στέλλα σταδιακά ανακαλύπτει μια άλλη διάσταση της ζωής.

Tο γαλλικό σινεμά, άλλωστε, το αγαπάμε γιατί έχει διάφορα πρόσωπα. Ένα από αυτά, είναι οι απλές, γλυκείες, μελαγχολικές, χαμηλού προφίλ παραγωγές, με φόντο το Παρίσι ή τη γαλλική επαρχία, που σε ταξιδεύουν και σε ονειροπολούν. Τη Σιλβί Βερχέιντε τη γνωρίσαμε πριν δέκα χρόνια, όταν είχε κάνει αίσθηση με το «Ένας αδερφός», ντεμπούτο ελπιδοφόρο κι ευχάριστο. Επιστρέφει με το «Με λένε Στέλλα», μια ωδή στην παιδική ηλικία των ‘70s, ίσως στα δικά της παιδικά χρόνια. Βραβείο σεναρίου στη Γαλλία, μια εκπληκτική Λεορά Μπαρμπαρά στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ενώ ο αδικοχαμένος Γκιγιόμ Ντεπαρντιέ σε έναν ακόμη «βρώμικο χαρακτήρα». Η ταινία της Βερχέιντε είναι από εκείνες τις κινηματογραφικές επιλογές που σου χαράζουν ένα μόνιμο χαμόγελο, όταν φεύγεις από την αίθουσα. Η αθώα παιδική ηλικία «διαβάζει» τον χαρακωμένο κόσμο των μεγάλων. Τι καλύτερο;

Αγάπη στ’ άκρα ***

Κι ο θάνατος δε θα ‘χει πια εξουσία

Δραματική, βρετανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Τζον Μέιμπερι, με τους Κίρα Νάιτλι, Σιένα Μίλερ, Μάθιου Ράις, Σίλιαν Μέρφι

Δύο γυναίκες που τις διακρίνει το ελεύθερο πνεύμα συνδέονται μέσω ενός χαρισματικού ποιητή που αγαπά εξίσου και τις δύο. Το πάθος και η φλόγα του ποιητή Ντίλαν Τόμας ιδωμένο μέσα από τις ζωές δύο γυναικών.

Η κάμερα ταξιδεύει στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, στη Μεγάλη Βρετανία. Αποδομεί τη φιγούρα και το χαρακτήρα του σπουδαίου Ουαλού ποιητή Ντίλαν Τόμας, εκείνου του δεινού πότη, αθεράπευτου γυναικά, ανεξέλεγκτου διασκεδαστή, στοχευμένου οραματιστή - δεινού στοχαστή της κοινωνίας. Η αληθινή ιστορία των δυο γυναικών που έζησαν δίπλα του, τον ερωτεύτηκαν ψυχή και σώμα. Όλα αυτά με την αντιπαραβολή του πολέμου και της τραγωδίας του. Η ταινία του Μέιμπερι δεν είναι μια κοινότυπη βιογραφία ποιητή όπως εκείνες του Όσκαρ Γουάιλντ ή της Σύλβια Πλαθ, που είδαμε τα τελευταία χρόνια. Επικεντρώνεται στη ματαιότητα του έρωτα ενός μεγαλόσχημου μυαλού. Που άλλωστε πέθανε από το αλκοόλ λίγα χρόνια αργότερα στην Αμερική. Ο Μέιμπερι χειρίζεται άψογα την κάμερα, το σενάριο αν και άνισο βγάζει το νόημα του, ενώ η Σιένα Μίλερ σε μια ακόμη ερμηνεία επιβράβευσης του ταλέντου της. Σε αντίθεση με την παρακμή της Κίρα Νάιτλι. Ίσως πρέπει να στραφεί σε άλλου είδους σινεμά. Το ‘χει παρακάνει με τις ταινίες εποχής.

Συντρίμμια ψυχής **

Τα συντρίμμια της ψυχής σου…

Δραματική, καναδικής/ ελληνικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Τζέρεμι Ποντεσούα, με τους Στίβεν Ντιλέιν, Ράντε Σερμπέτζια, Ρόζαμουντ Πάικ

Η ζωή του Τζάκομπ Μπιρ στοιχειώνεται από τα παιδικά του τραύματα στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στην Πολωνία, όταν σκοτώνονται οι γονείς του και σώζεται από βέβαιο θάνατο από έναν Έλληνα αρχαιολόγο που τον φυγαδεύει μαζί του στη Ζάκυνθο. Μόνο η αληθινή αγάπη θα τον βοηθήσει να ξεφύγει από την τρομακτική πραγματικότητα και θα τον μεταμορφώσει.


Από τις πλέον αναμενόμενες ταινίες στον Καναδά, έχει πάρει βραβεία στα Φεστιβάλ της Ρώμης και του Τορόντο, ενώ αναμένεται να σαρώσει και τα κρατικά βραβεία της χώρας του. Από τον έμπειρο σκηνοθέτη Ποντέσουα, μεταφέρεται στο σινεμά η ιστορία ενός άνδρα που τον έχουν στοιχειώσει τα φαντάσματα του πολέμου. Μέσα από την απλότητα της ζωής, τον πραγματικό έρωτα, τη ζεστασιά της αγάπης προσπαθεί να ξαναβρεί τον εαυτό του. Το πολύ καλά δομημένο σενάριο προέρχεται από το μπεστ σέλερ «Fugitive pieces» της Αν Μάικλς, που έχει πάρει πολλές διακρίσεις διεθνώς. Στην παραγωγής μπλέχτηκε ελληνικός δάκτυλος, με τα γυρίσματα να γίνονται μεταξύ άλλων στην Αθήνα, τη Λέσβο, την Ύδρα, με την παρουσία εγχώριων ηθοποιών (Μπαζάκα, Καραμίχος, Σκιάδη) καθώς και τη λυρική μουσική του Νίκου Κυπουργού.

Άλλες ταινίες

Το σύνδρομο της Χιονάτης (*1/2)
: Κοινωνική, ελληνικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Άγγελου Σπάρταλη. Η τελευταία εκτελέστρια της 17Ν ερωτεύεται τον μυστικό πράκτορα που την καταδιώκει, γνωρίζοντας ότι είναι αστυνομικός αλλά όχι ότι είναι και ο αδελφός της. Ψηφιακό κοινωνικό-πολιτικό σχόλιο του ζωγράφου Σπάρταλη, με πινελιές animation, κέρδισε δυο «ψηφιακά» βραβεία στο 49ο ΦΝΘ και προβάλλεται αποκλειστικά στον «Μικρόκοσμο» από τις 26 έως τις 29 Μαρτίου.

Σκοτεινός κώδικας (*) : Μυστηρίου, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Άλεξ Πρόγιας, με τον Νίκολας Κέιτζ. Καθηγητής ανακαλύπτει κωδικοποιημένο μήνυμα που προβλέπει με εξαιρετική ακρίβεια τις ημερομηνίες, τους θανάτους και τις συντεταγμένες όλων των μεγάλων καταστροφών των τελευταίων 50 ετών. Μελλοντολογικό θρίλερ μυστηρίου του σκηνοθέτη του «Κορακιού» και της «Σκοτεινής πόλης», με πρωταγωνιστή τον –μονίμως- αδιάφορο Κέιτζ. Μια έξυπνη ιδέα που εξαντλείται στα, ομολογουμένως, εντυπωσιακά οπτικό-ακουστικά εφέ, και που έχει σαρώσει εισπρακτικά στην Αμερική.

Παρασκευή και 13 : Τρόμου, αμερικάνικης παραγωγής, σε σκηνοθεσία Μάρκους Νίσπελ. Αναζητώντας τη χαμένη του αδελφή, ο Κλέι Μίλερ, φτάνει στη θρυλική περιοχή Κρίσταλ Λέικ, έχοντας μάλιστα και τη βοήθεια μιας κοπέλας που έχει επισκεφτεί με την παρέα της την περιοχή. Reboot του κλασικού αμερικάνικου θρίλερ του 1980, που αναμοχλεύει τα ίδια και τα ίδια, κι απευθύνεται αποκλειστικά σε 15-χρονους. Αυτό δεν είναι κακό απαραίτητα. Απλώς η δόση τρόμου βλέπεται ως αστεία, πλέον. Σημειωτέον πρόκειται για την 12η (!!!) ταινία της σειράς.
Προσοδοφόρο franchise, έτσι;

του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 26-3)

25 Μαρ 2009

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : Should I stay or should I go" - No 8


The Clash – Should I stay or should I go

Written by: The Clash

Released: 1981 on the album Combat Rock

Τάσος Λειβαδίτης - Αντίο

Κάποτε μια νύχτα θ’ ανοίξω τα μεγάλα κλειδιά των τρένων για να περάσουν οι παλιές μέρες
οι κλειδούχοι θα’ χουν πεθάνει, στις ράγιες θα φυτρώνουν μαργαρίτες απ’ το τα παιδικά μας πρωινά
κανείς δεν έμαθε ποτέ πως έζησα, κουρασμένος από τους τόσους χειμώνες
τόσα τρένα που δεν σταμάτησαν πουθενά, τόσα λόγια που δεν ειπώθηκαν,
οι σάλπιγγες βράχνιασαν, τις θάψαμε στο χιόνι
που είμαι; γιατί δεν παίρνω απάντηση στα γράμματά μου;
κι αν νικηθήκαμε δεν ήταν απ’ την τύχη ή τις αντιξοότητες, αλλά απ’ αυτό το πάθος μας για κάτι πιο μακρινό
κι ο αγέρας που κλείνει απότομα τις πόρτες και μένουμε πάντοτε έξω
όπως απόψε σε τούτο το έρημο τοπίο που παίζω την τυφλόμυγα με τους νεκρούς μου φίλους.
Όλα τελειώνουν κάποτε. Λοιπόν, αντίο! Τα πιο ωραία ποιήματα δε θα γραφτούν ποτέ. . .

(Βιολέτες για μια εποχή)

Σαν σήμερα - 25 Φεβρουαρίου

1458: Πεθαίνει ο Ινίγκο Λόπεζ ντε Μεντόζα, ποιητής από την Καστίλλη.

1821: Επίσημα παραδεγμένη ημέρα έναρξης του Αγώνα Απελευθέρωσης της Ελλάδος από την Οθωμανική αυτοκρατορία που άρχισε να εορτάζεται μετά παρέλευση 17 ετών με σχετικό διάταγμα του Βασιλέως της Ελλάδος Όθωνα το 1838.

1857: Λαμβάνεται η πρώτη φωτογραφία ηλιακής έκλειψης, από το Φρέντερικ Λαγκενχάιμ.

1942: Γεννιέται η Αρίθα Φράνκλιν, Αμερικανίδα τραγουδίστρια.

1947: Γεννιέται ο Έλτον Τζων, Άγγλος τραγουδιστής.

1946: Εγκαινιάζεται ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Θεσσαλονίκης με πομπό φορητό πάνω σε αυτοκίνητο. Μετά από λίγο καιρό διακόπτει τη λειτουργία του για να εγκατασταθεί μόνιμα το Μάρτιο του 1947.

1996: Το ελληνικό συγκρότημα «Echo Tattoo» κερδίζει το α΄ βραβείο στο Φεστιβάλ ροκ τραγουδιού στην Κοπεγχάγη.

Small Talk #1


+

- Οργασμός ελληνικού κινηματογράφου. Όπως κάθε χρόνο έτσι και το δίμηνο Φεβρουαρίου – Μαρτίου, ταινίες ελληνικής παραγωγής κατακλύζουν τις αίθουσες.
Αγγελόπουλος, Γαβράς, Ζάππας, Μαραγκός, Τσαρουχάς, όλοι οι καλοί χωράνε και δεν το μαρτυράνε, σε μια χώρα που «βράζει» με τους πολιτικούς να τα έχουν σκατώσει και να μην ξέρουμε τι μας ξημερώνει αύριο.
- Μέσα σε όλα, και με χρονοκαθυστέρηση, έρχεται το «Slumdog Millionaire» έχοντας σαρώσει Χρυσές Σφαίρες, BAFTA, Όσκαρ… Έχει και συνέχεια ο Ντάνι Μπόιλ.
- Το πιο αναμενόμενο μπλοκμπάστερ λέγεται «Watchmen» δια χειρός Ζακ Σνάιντερ («300»).
- Ενώ η New Star Films συνεχίζει να φέρνει ταινίες του ποιοτικού κινηματογράφου, από τη Βενεζουέλα έως την Τουρκία και από τη Χιλή έως την Ασία.
- Η πλέον σημαντική επανέκδοση του διμήνου : η «Εαρινή σύναξις των Αγροφυλάκων» του Δήμου Αβδελιώδη σε νέες κόπιες, επανεμφανίζεται στο κινηματογραφικό προσκήνιο 10 χρόνια από τη θριαμβευτική πρεμιέρα της.

-

- Καλός ο ελληνικός… οργασμός αλλά να βλέπαμε και καμία καλή ταινία θα ήταν σούπερ!
- «Σκόνη του χρόνου» vs «Θίασος» σημειώσατε 2.
- «Ισοβίτες» vs «Μάθε παιδί μου γράμματα» σημειώσατε 2.
- Οι Έλληνες σκηνοθέτες μεγαλώνουν και τρελαίνονται.
- Και μέσα σ’ όλα οι Αμερικανοί μας στέλνουν ταινίες με τη σέσουλα. Κάτι φευτό-κωμωδίες, που χτυπούσαν εκατομμύρια στα box office τους, κι εδώ τις έχουμε για τσιχλόφουσκες.
- Εν αναμονή του Πάσχα, μπας και γίνει καμιά Ανάσταση της ντόπιας κινηματογραφικής κουλτούρας.
- Ν’ αλλάξει το σύστημα στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, ν’ αλλάξει η παιδεία κι η αστυνομία, η κυβέρνηση, οι πολιτικοί να πάνε σπίτια τους… Ξέρω ‘γω. Όλα πακέτο.

υ.γ. «Είναι σαν να μπαίνει η Άνοιξη…» - Τα ξαναλέμε όταν πιάσουν οι ζέστες!

Νέστορας Πουλάκος
nestoras.poulakos@myfilm.gr

*To κείμενο δημοσιεύτηκε στο τεύχος 4 του διμηνιαίου fanzine "Move it!" (Φεβρουάριος - Μάρτιος 2009).

24 Μαρ 2009

"Ποίηση" - Κωστ. Παλαμάς / "Ποιήματα" - W.B. Yeats / "Γυμνό Γεύμα" - Oυίλ. Σ. Μπάροουζ



Συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων "Ο δωδεκάλογος του γύφτου" και "Ο τάφος" περιορισμένων αντιτύπων, ανθολογία ελληνικών μεταφράσεων ποιημάτων του W.B. Yeats για λογαριασμό του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης (παραγωγής 1993, 2005), μυθιστόρημα του 1959 - σε μτφρ. Γιώργου Γούτα για λογαριασμό των εκδ. Απόπειρα (παραγωγής 2004).

"Ποίηση" - Κωστής Παλαμάς

Γύφτε Λαέ, άκουσέ με
τό πρωτόσταλτο είμαι σημάδι
απ’ τήν πλάση που θάρθει

(Ο δωδεκάλογος του γύφτου - 1907)

Στο ταξίδι που σε πάει ο μάυρος καβαλάρης,
κύτταξε απ' το χέρι του, τίποτε να μην πάρεις

(Ο τάφος - 1898)

Έχει χαρακτηριστεί εθνικός ποιητής, η συνέχεια της ένδοξης ελληνικής φωνής στην ποίηση μετά το Διονύσιο Σολωμό. Ο ύμνος των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας του 1896 δικός του, διδάσκεται στα σχολεία, διεκδίκησε το Νόμπελ το 1934 με αξιώσεις, έλαβε τιμητικές διακρίσεις, θέσεις, συντάξεις κι άλλα πολλά μέχρι το θάνατο του. Παρολαυτά ποιητής αμφισβητούμενος από πολλούς, δεν είχε κερδίσει την απόλυτη συμπάθεια και εκτίμηση ούτε στην εποχή του, ούτε μεταγενέστρα. Ειδική δερματόδετη έκδοση, παλαιοβιβλιοπωλείου προερχόμενη, ολίγων αντιτύπων, περιλαμβάνει δυο κορυφαία ποιήματά του : τον πασίγνωστο "δωδεκάλογο του γύφτου", μια προβληματική πάνω στην ελληνική κοινωνική, πολιτική και πολιτιστική σκηνή των πρώτων χρόνων του 20ου αιώνα. Σκέψεις για τη ζωή του τότε Έλληνα. Καθώς και τον οδυνηρό "τάφο", γραμμένο την επομένη του θανάτου του γιου του Άλκη, στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός. Παρωχημένο τον Παλαμά δεν το λές. Τη δυσκολία του την έχει πάντως.

"Ποιήματα" - W.B. Yeats

Αν ξαναπεράσεις από την πόλη μας, αχνή Σκιά,
είτε για ν' αγνατέψεις το μνημείο σου
(άραγε πήρε ο κατασκευαστής την πληρωμή του;)

(μτφρ. Σπύρος Ηλιόπουλος)

Μια επιμελημένη, καλαίσθητη και σπάνια έκδοση του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης, που περιλαμβάνει 25 ελληνικές μεταφράσεις σταχυολογημένες από 13 περιοδικά και βιβλία, της περιόδου 1941-1993, της συγγραφικής δραστηριότητας του Ιρλανδού ποιητή μεταξύ 1889 και 1939. Το καμάρι της Ιρλανδίας, νομπελίστας το 1923, που πέθανε μια δεκαπενταετία αργότερα στη Γαλλία, θεωρείται εκ των κορυφαίων ευρωπαίων ποιητών του 20ου αιώνα. Αγγλόφωνη ποίηση, πρόζα, όλα εξαιρετικά. Ενδεικτικοί μεταφραστές : Καραγάτσης, Μελισσάνθη, Σ. Τσακνιάς, Ν. Δήμου κ.ά

"Naked Lunch" - William S. Burroughs (1959)

Ο Πλανήτης οδεύει άβουλα σαν έντομο προς την καταστροφή...
Η θερμοδυναμική κατάφερε με δυσκολία να νικήσει... Η οργόνη δείλιασε μπρος στο εμπόδιο... Ο Χριστός μάτωσε... Ο Χρόνος μας τελείωσε...

Τα λόγια είναι περιττά, που λέει κι ο βάρδος. Απλώς το βάζουμε στις επιλογές γιατί το είχαμε ξεχάσει (;) τόσα χρόνια τώρα στο βακχικόν. Φανταστείτε πόσο κλασικό έχει γίνει, το θεωρούμε δεδομένο, κάτι σαν την "Ακρόπολη" ένα πράγμα, στο υπερβολικό του ομως. Κι έχουμε βάλει τόσα βιβλία Μπάροουζ στην προπαγάνδα μας. Γυμνό Γεύμα, λοιπόν. Το βιβλίο που απενεχοποίησε από τη συνείδηση του (πολύ) κόσμου τα τζάνκια και τους gay. Που διέλυσε τη λογοκρισία στις Η.Π.Α. στα μέσα του '60 (στην Ελλάδα ακόμα τρέχουμε με τις "...νερατζιές..."). Που γράφτηκε στην Ταγγέρη, με στάσεις Λονδίκο, λίγο Η.Π.Α., κάποια στιγμή Κοπεχγάγη. Με τη βοήθεια του Κέρουακ και του Γκίνσμπεργκ. Ο ύμνος της μπητ γενιάς, μαζί με τον "δρόμο" και το "ουρλιαχτό" των δυο προαναφερθέντων (βέβαια μην ξεχνάμε τη "βενζίνη" του Κορσό και τον Φερλινγκέτι). Θέλετε κι άλλα; Αν δεν το έχετε διαβάσει μην ξαναμπείτε στο βακχικόν. Άντε...

22 Μαρ 2009

11ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης x 2


Μια γιορτή του σινεμά που εξελίσσεται σε θεσμός, φαίνεται ότι πραγματοποιείται με την προσέλευση του κόσμου και με την, ολοένα, και αρτιότερη διοργάνωση, το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, που κινείται παράλληλα με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης κάθε άνοιξη, μόλις λίγους μήνες μετά την ολοκλήρωση του τελευταίου.
Για ενδέκατη χρονιά, από τις 13 έως τις 22 Μαρτίου, θα πραγματοποιηθεί το φεστιβάλ που δίνει χώρο για ανήσυχη και διαρκή αναμόρφωση της τέχνης του ντοκιμαντέρ, των ταινιών τεκμηρίωσης εν προκειμένω, με τον υπότιτλο «Εικόνες του 21ου αιώνα» να δεσπόζει ως επισκόπηση της κοινωνικής, ιστορικής, πολιτικής και ανθρώπινης πραγματικότητας του νέου αιώνα, γεμάτος με περιπετειώδεις κινηματογραφικές περιπλανήσεις.
Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης περιλαμβάνει όλα εκείνα τα στοιχεία που συντελούν στη διαμόρφωση μιας αληθινής γιορτής του κινηματογράφου : άφθονες ταινίες, αφιερώματα για την ανάδειξη εθνικών κινηματογραφιών, τιμητικές εκδηλώσεις και παρουσιάσεις του συνόλου των έργων σημαντικών σκηνοθετών που έχουν ασχοληθεί με το ντοκιμαντέρ, σεμινάρια και διαλέξεις, ψυχαγωγικές εκδηλώσεις, συζητήσεις κι εκθέσεις εικαστικών.
Τη φετινή χρονιά το πρόγραμμα θα κινηθεί σε τρεις θεματικές χωρών που αναπτύσσονται ραγδαία στο ντοκιμαντέρ : στο αφρικανικό ντοκιμαντέρ, με ταινίες σκηνοθετημένες εξ ολοκλήρου από Αφρικανούς δημιουργούς, που ρίχνουν φως στα άλυτα ζητήματα και τα μείζονα θέματα που χαρακτηρίζουν τους κοινωνικό-πολιτικούς ιστούς των αφρικανικών λαών. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το «Iron ladies of Liberia» της Σιάτα Σκοτ Τόμσον, το «Victims of our Riches» του Καλ Τουρέ και το «The dancing forest» του Μπράις Λέιν. Στο σύγχρονο αυστριακό ντοκιμαντέρ, που τείνει να εξελιχθεί σε Μέκκα των ταινιών τεκμηρίωσης στην εποχή μας, με παραδείγματα το «7915 km» του Νικολάους Γκέιχάλτερ και το «A road to Mekka» του Τζορτζ Μισκ. Τέλος, στο μεξικανικό ντοκιμαντέρ, μια χώρα με πλούσια πολιτιστική κληρονομιά και έντονες κοινωνικές αντιθέσεις, με χαρακτηριστικές ταινίες το «Born without» της Έυα Νόρβιντ και το «Ex voto para tres animas» του Ντιέγκο Ριβέρα.
Τέλος, η καλλιτεχνική διεύθυνση του φεστιβάλ θα τιμήσει για το σύνολο του έργου τους, δυο σημαντικούς σκηνοθέτες ντοκιμαντέρ του παγκόσμιου κινηματογράφου. Ο πρώτος είναι Έλληνας και είναι ο Φώτος Λαμπρινός, που έχει πραγματοποιήσει τουλάχιστον 25 ταινίες τεκμηρίωσης, με σημαντικότερες το «100 ώρες Μάη» (1964), το «Άρης Βελουχιώτης – Το δίλημμα» (1981) και το «Σεργκέι Παρατζάνοφ, ο εξόριστος» (1990). Ο έτερος είναι ο γνωστός Ελβετός σκηνοθέτης Stefan Schwietert, που ασχολήθηκε επισταμένως με έθνικ παραδόσεις από τη Λατινική Αμερική μέχρι το Ισραήλ.

Νέστορας Πουλάκος
nespoulakos2000@yahoo.gr

*To κείμενο δημοσιεύτηκε στο τεύχος 42 του μηνιαίου περιοδικού "Γαλέρα" (Μάρτιος 2009).

+

Σε ένα θεσμό που διαφημίζει την ποιότητα της ελληνικής κουλτούρας για τις ταινίες τεκμηρίωσης και την προβολή τους παγκοσμίως, εξελίσσεται το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, που συνεχίζει το έργο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του περασμένου Νοεμβρίου. Στην 11η του χρόνια, όντως πρόκειται να αναδείξει για μια ακόμη φορά τις “Εικόνες του 21ου αιώνα”, όπως διατείνεται ο τίτλος του, από τις 13 έως τις 22 Μαρτίου του 2009 σε ολόκληρη την πόλη της Θεσσαλονίκης.
Φετινά τιμώμενα πρόσωπα του φεστιβάλ είναι ένας αειθαλής Έλληνας ντοκιμαντερίστας κι ένας εκ των σημαντικότερων δημιουργών ντοκιμαντέρ για τη μουσική στον κόσμο. Ο Φώτος Λαμπρινός, ο οποίος έχει ξεπεράσει τα 250 ντοκιμαντέρ στην καριέρα του (και μόλις μια ταινία μυθοπλασίας), επανέρχεται με το “Καπετάν Κεμάλ, ο σύντροφος”. Από τους σπουδαιότερους κινηματογραφιστές της ιστορικής μνήμης της Ελλάδας κι ερευνητής αρχειακού υλικού θα προβληθούν 11 από τα πιο γνωστά ντοκιμαντέρ του. Ο πολυβραβευμένος σκηνοθέτης και παραγωγός Στέφαν Σβίτερτ έχει ταξιδέψει όλο τον κόσμο σε άγνωστα μουσικά μονοπάτια, χτίζοντας παράλληλα πορτρέτα προσωπικοτήτων, όπως του Κολομβιανού Πάτσο Ράντα και τους αδελφούς Απστάιν, που αναμιγνύουν παλιές εβραϊκές μουσικές παραδόσεις. Συνολικά πέντε ντοκιμαντέρ του Σβίτερτ θα προβληθούν στο φεστιβάλ, με τον ίδιο να δίνει το παρόν και να συζητάει με το κοινό. Τέλος θα παρουσιαστεί ένα spotlight στον Καναδό σκηνοθέτη, παραγωγό ντοκιμαντέρ και πολιτικό ακτιβιστή Πίτερ Ουιντόνικ, με δυο ντοκιμαντέρ μέσα από τα οποία ταξιδεύει τους θεατές στην ιστορία του κινηματογράφου και στο μέλλον των μίντια, συνομιλώντας με τον γνωστό γλωσσολόγο και διανοούμενο Νόαμ Τσόμσκι.
Κι ενώ την τιμητική τους θα έχουν για μια ακόμη χρονιά τα ελληνικά ντοκιμαντέρ, που έχουν χωριστεί σε τρία τμήματα (Επίσημο Πρόγραμμα, Πανόραμα, Ελληνική Τηλεόραση), θα συνεχίσει το έργο του το τμήμα “Ανθρώπινα Δικαιώματα”, ενώ εγκαινιάζεται η ενότητα “Δραματοποιημένα Ντοκιμαντέρ”, φιλοξενώντας έργα που πειραματίζονται με τις διαφορετικές φορμαλιστικές πτυχές του είδους του ντοκιμαντέρ. Κατά τα άλλα τα υπόλοιπα τμήματα του φεστιβάλ εξακολουθούν να υφίστανται : Όψεις του κόσμου, Η καταγραφή της μνήμης, Πορτρέτα-Ανθρώπινες διαδρομές, Μικρές αφηγήσεις, Μουσική και κοινωνία και περιβάλλον.
Στο κύριο μενού του, το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης θα κινηθεί μεταξύ τριών θεματικών : σύγχρονα αφρικανικά ντοκιμαντέρ, με ταινίες σπάνιες, αποκλειστικά γυρισμένες από Αφρικανούς δημιουργούς, στις οποίες έχει την ευκαιρία να διεισδύσει ο δυτικός κόσμος. Αφιέρωμα στο μεξικάνικο ντοκιμαντέρ, που θα εστιάζει σε ανθρώπινες ιστορίες, σε απόκληρους, σε ονειροπόλους, σε ανθρώπους της διπλανής πόρτας που περιμένουν ένα θαύμα. Τέλος, θα πραγματοποιηθεί αφιέρωμα στα αυστριακά ντοκιμαντέρ, μια εθνική κινηματογραφία που τα τελευταία χρόνια κερδίζει έδαφος στον διεθνή φεστιβαλικό χάρτη, προσελκύοντας το ενδιαφέρον του κοινού, αλλά και την αναγνώριση των ειδικών του χώρου.
Φυσικά οι παράλληλες εκδηλώσεις θα υπάρχουν και σε αυτό το κομμάτι του φεστιβάλ. Ημερίδες θα διεξαχθούν με θέματα που αφορούν τα μίντια, την Αφρική, τον Ερυθρό Σταυρό, masterclasses από γνωστούς ντοκιμαντερίστες όπως ο Βίλμος Ζίγκμοντ κι ο Αρίκ Μπέρνστάϊν. Τέλος θα διοργανωθούν εκθέσεις ζωγραφικής, σκίτσου και γελοιογραφίας καθώς και φωτογραφίας από τον Τούρκο Τουρχάν Σελτσούκ, τη Βάσια Πελεγράτη και τον Καναδό Μπάμπακ Σαλαρί.
Κι ενώ οι συνοδοιπόροι πληθαίνουν το ταξίδι στην “αλήθεια” των ταινιών τεκμηρίωσης συνεχίζεται με ολοένα κι αυξανόμενο ενδιαφέρον, που σκοπό έχει να ενημερώνει, να κινητοποιεί αλλά και να συγκινεί το σινεφίλ κοινό.

Νέστορας Πουλάκος
npoulakos@apogevmatini.gr

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 14-3).

21 Μαρ 2009

Find this movie... # 3


O Nέστορας Πουλάκος προτείνει :

Το Κεντρί (1973) -> το καλό Χόλιγουντ στα τελευταία του - πριν έρθει το... αμερικάνικο "νέο κύμα" και κάνει τα δικά του - όχι βέβαια ότι η παρέα των Σπίλμπεργκ, Λούκας, Κόπολα κ.ά τα πήγε άσχημα - αλλά παραγωγές όπως αυτή του Τζωρτζ Ρόυ Χιλ μας έχουν λείψει πιά - γι' αυτό έχουμε θεοποιήσει τον Κλιντ Ίστγουντ - μας θυμίζει το σινεμά του Φορντ και του Γουάιλντερ - 7 Όσκαρ αν αυτό σας λέει κάτι πήρε το "Κεντρί" - Πωλ Νιούμαν/ Ρόμπερτ Ρέντφορντ/ Ρόμπερτ Σω να μεγαλουργούν - ο αείμνηστος Νιούμαν μας άφησε πέρυσι - κι ο ωραίος Ρέντφορντ έχει γίνει πια σκηνοθετάρα και υπεύθυνος του Sundance Film Festival - έπος δύο ωρών, αναβίωση της παρανομίας των '30s - στο Σικάγο του τζόγου και των χαρτοπαικτών - της μπίζνας και του μεγάλου κόλπου - από έναν σκηνοθέτη που έχουμε να θυμόμαστε, μόνο, το "Butch Cassidy and the Sundance Kid".

Tοπ Καπί (1964) -> μετά το "Ποτέ την Κυριακή" και το "Φαίδρα" έπρεπε να έχει χρώμα ελληνικό η επόμενη επιτυχία του "αντι-μακαρθικού" και "νουαράκια" Ζυλ Ντασέν - και να εξακολουθεί να είναι σταρ η γυναικάρα Μελίνα Μερκούρη, που είχε πρωταγωνιστήσει σε τόσες ταινίες του Βιτόριο Ντε Σίκα και του Τζόζεφ Λόουσι - βέβαια μετά έγινε υπουργός πολιτισμού του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (βέβαια καλύτερα ήταν από τον Αντώνη Σαμαρά!) - περιπέτεια φαντασίας, σαν μια άλλη συμμορία των 5, έτοιμη να αρπάξει το διαμάντι από την Πόλη - με τα ελληνικά γυρίσματα στην Καβάλα, έτσι για να γουστάρει ο Ε.Ο.Τ. - και Όσκαρ β' ανδρικού ρόλου στον Πήτερ Ουστίνοφ έτσι; - υποψηφιότητες για Όσκαρ, Χρυσές Σφαίρες, BAFTA - κι η διεθνής καριέρα του διδύμου Ντασέν - Μερκούρη συνεχιζόταν.

Μαντάμ Μποβαρύ (1991) -> ο μέγας Κλωντ Σαμπρόλ της χρυσής Nouvelle Vague, προφανώς στη δύση της καριέρας του - μεταφράζει Φλωμπέρ στη μεγάλη οθόνη - με μια εξαιρετική ερμηνεία της Ιζαμπέλ Ιπέρ - και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας - φυσικά το αποτέλεσμα δε συγκρίνεται ούτε με την ταινία του Ζαν Ρενουάρ το '33, ούτε καν με την αμερικάνικη εκδοχή του Βισέντε Μινέλι το '49 - αλλά όπως και να το κάνεις δυο ιερά τέρατα συναντιόνται : ο μάστορας του σινεμά Σαμπρόλ, κι ο νατουραλιστής τεχνίτης της γραφής Φλωμπέρ - για το διαμάντι της λογοτεχνίας του 19ου αιώνα - αν προσεχόταν λίγο περισσότερο η σκηνογραφία, καθώς και το νεύρο του ρυθμού, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα.

"Χρυσές" κωμωδίες που βγάζουν γέλιο και χρήμα..


Στον ελληνικό κινηματογράφο, από τα μέσα του περασμένου αιώνα, κατέφευγε η διαλυμένη χώρα, της κατοχής και του εμφυλίου, που είχε ανάγκη από “ελαφριές” πρόζες στη μεγάλη οθόνη. Οι ταινίες του Φίνου, ο Χατζηχρήστος, ο Ηλιόπουλος, ο Αυλωνίτης, αργότερα ο Κωνσταντάρας, η Βουγιουκλάκη του τεχνικολόρ, η Καρέζη κι η Βλαχοπούλου, όλοι τους ήταν οι απόλυτοι σταρ μιας εποχής που διψούσε για γέλιο και καταστάσεις γκροτέσκο. Στη μεταπολίτευση, μπορεί ο Ν.Ε.Κ. (Νέος Ελληνικός Κινηματογράφος) να κυριάρχησε, όμως εισιτήρια εξακολουθούσαν να κόβουν οι ταινίες του Ευστρατιάδη, η Φόνσου κι ο Γεωργίτσης, ο Ψάλτης κι ο Μουστάκας κ.ά. Τα τέλη του αιώνα, έφεραν νέα ήθη κι έθιμα. Το μεγάλο “μπαμ” του “Safe Sex” του σκηνοθετικού διδύμου Παπαθανασίου-Ρέππα, έφερε τις, τηλεοπτικού τύπου, κινηματογραφικές παραγωγές στο προσκήνιο, ενώ τώρα τα δεδομένα μπορεί να μην έχουν αλλάξει, αλλά έχουμε, σίγουρα, γίνει περισσότερο Χόλιγουντ. Μεγάλες εταιρείες παραγωγής/ διανομής αναλαμβάνουν κάθε χρόνο εμπορικές κωμωδίες, με προβεβλημένους -από την τηλεόραση- πρωταγωνιστές, ένα πετυχημένο σάουντρακ, ενώ το υπόλοιπο επιτελείο “υπακούει” στις ανάγκες της μεγάλης παραγωγής, χωρίς να έχει ιδιαίτερη άποψη. Σας θυμίζει το concept κάτι; Καλιφόρνια, φυσικά. Στόχος, τι άλλο; Τα πολλά εισιτήρια. Και τον καταφέρνουν. Απόλυτα!
Την περασμένη Πέμπτη βγήκε στις αίθουσες η τελευταία ελληνική εμπορική κωμωδία της χρονιάς, κατά πως φαίνεται. Το Σ.Ε.Ξ. (ΣούλαΈλαΞανά) στηρίζεται στο πετυχημένο δίδυμο Μυριανθόπουλου-Μακρυπούλια, που έκανε την περυσινή επιτυχία “Μόλις χώρισα”. Τριαντάρα κοπέλα, δασκάλα στο επάγγελμα, ψάχνει άντρα στις Σπέτσες. Τύπου “Sex and the city”, προβλέπεται να σκίσει στα εισιτήρια μιας κι αντλεί τη θεματολογία του από τη νεολαιίστικη προβληματική των καιρών.
Νωρίτερα στο χρόνο, έξι συνολικά παραγωγές προβλήθηκαν καταφέρνοντας το στόχο : την προσέλευση του κοινού στους πολύ-κινηματογράφους, την ανάγκη του για ανάλαφρη κωμωδία, και μάλιστα εγχώρια.
Αρχές φθινοπώρου και το δίδυμο Παπαθανασίου-Ρέππα επιστρέφει στην ελληνική κωμωδία, ύστερα από απουσία σχεδόν επτά χρόνων. Το “Αυστηρώς Κατάλληλο”, που σατιρίζει τη διαδικασία παραγωγής μιας ποιοτικής ταινίας και μιας.. τσόντας, έκοψε 184.000 εισιτήρια, χωρίς να πανηγυρίζει αλλά έχοντας μια συγκρατημένη αισιοδοξία. Ένα μήνα αργότερα, στον απόηχο του 49ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και των “ποιοτικών” ταινιών του Ε.Κ.Κ., που στην πλειονότητά τους πήγαν “άπατες” στα εισιτήρια, έκανε την εμφάνισή του το πρώτο ελληνικό ριμέικ, ο “Ηλίας του 16ου”. Πενήντα χρόνια από το πρωτότυπο έργο του Σακελάριου, με σκηνοθέτη τον έμπειρο Νίκο Ζαπατίνα και πρωταγωνιστή τον Πέτρο Φιλιππίδη, έκανε μια θριαμβευτική πρεμιέρα, όπως ανάλογη ήταν κι η πορεία του στις αίθουσες, με 274.520 εισιτήρια πανελλαδικά. Εκεί, όμως, που αναθαρρήσαμε όλοι ήταν με τη φρέσκια και παιχνιδιάρικη “μαύρη” κωμωδία “Bank Bang”. Το εγχείρημα των Παπαδημητρόπουλου-Χαραλαμπόπουλου πήρε τα εύσημα τόσο της κριτικής όσο και του κοινού, μιας και έκοψε 385.000 εισιτήρια, κάνοντας περήφανους τους ανθρώπους της Village, οι οποίοι καυχιόνται ότι είναι η δεύτερη εμπορικότερη ταινία τους, πίσω από τον Τζέιμς Μποντ!
Με την έλευση του νέου χρόνου, ήλθαν και δυο καινούριες κωμωδίες. Το “Όλα θα πάνε καλά” ήταν το στοίχημα του Γιάννη Ξανθόπουλου, αφού έπρεπε ν' αποδείξει ότι η επιτυχία του “5 λεπτά ακόμα” δεν ήταν τυχαία. Η ταινία όμως... δεν πήγε καλά γενικά! Οι κριτικές ήταν αρνητικές, τα εισιτήρια μόλις 97.200. Αντίθετα, η πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση της θεατρικής (όσο και τηλεοπτικής) Ελένης Ράντου, το “Πεθαίνω για σένα”, σε σκηνοθεσία Νίκου Καραπαναγιώτη, ήταν κυρίαρχη στο εγχώριο box office για τουλάχιστον ένα μήνα, κόβοντας 191.400 εισιτήρια. Τέλος, η προηγούμενη εμπορική κωμωδία από το “Σ.Ε..Ξ”, δεν ήταν άλλη από το “Γκίνες”. Πρώτη πρωταγωνιστική εμφάνιση του Γιώργου Πυρπασόπουλου, μια προσπάθεια του Αλέξη Καρδαρά να μπλέξει το γέλιο με το περιπετειώδες στοιχείο, του απέφερε 55.000 εισιτήρια μέχρι στιγμής.
Αυτή η καινούρια τάση στην ελληνική κωμωδία σίγουρα έχει αποδέκτες. Καταρχάς μιλάμε για ιδιωτικές παραγωγές, που δεν κατασπαταλούν χρήματα του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου (από τις φετινές παραγωγές μόνο το “Γκίνες” τον είχε συμπαραγωγό), δεν εξαρτώνται από το κράτος και δεν έχουν ανάγκη τα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας. Ο στόχος τους είναι εμφανής και τίμιος : ψυχαγωγία κι εισιτήρια. Το πρώτο είναι κοινωνικό φαινόμενο του Έλληνα, διαχρονικά. Θέλει να ξεφύγει από τις σκοτούρες της καθημερινότητας χωρίς πολλά μελοδραματικά αλλά με έμφαση στην ελαφράδα της ιστορίας. Επομένως, είναι άδικο να συζητάμε (μιας και γίνεται ντόρος) για υποτίμηση της νοημοσύνης του θεατή, γιατί είναι σαν να λέμε ότι ο -σχεδόν- ένα εκατομμύριο κόσμος που παρακολούθησε τις παραπάνω ταινίες, δεν σκέφτεται. Ε, δε νομίζω...

Νέστορας Πουλάκος
npoulakos@apogevmatini.gr

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 21-3).

19 Μαρ 2009

Κινηματογραφικές πρεμιέρες 19ης Μαρτίου..


Άσε το κακό να μπει ***

Ενός κακού μύρια έπονται

Θρίλερ, σουηδικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Τόμας Άλφρεντσον.

Ο 12-χρονος Όσκαρ είναι ένα ήσυχο αγόρι που ονειρεύεται να εκδικηθεί τους συμμαθητές του, που τον παρενοχλούν. Όταν γνωρίζει την Έλι, ένα όμορφο κορίτσι που αποδεικνύεται βαμπίρ, τα πάντα στη ζωή του αλλάζουν.

Το είδος του θρίλερ έχει, πλέον, αλλάξει στο νέο αιώνα. Έχει γίνει πεσιμιστικό, βρώμικο, με συναίσθημα και τρυφερότητα. Το αίμα δεν ξεχειλίζει. Δεν στάζει από παντού. Υπάρχει όσο χρειάζεται, εάν χρειάζεται. Ο τρόμος περιορίζεται και παρέχεται με φειδώ. Μεταφέρεται στις νεαρές ηλικίες, όχι ότι αυτό δεν γινόταν παλαιότερα, αλλά τώρα τα παιδιά δεν είναι χαζό-χαρούμενα. Είναι λυπημένα, καταπιεσμένα από την κοινωνία και βομβαρδισμένα από τον “φασισμό” των νέων τεχνολογιών. Στρέφονται σε άλλου είδους διασκεδάσεις, όχι από άγνοια αλλά επειδή το θέλουν. Πλέον δεν φοβούνται τον τρόμο, τους αρέσει, ξεφεύγουν από την πραγματικότητα. Όπως και τα βαμπίρ δεν είναι ψυχρά. Το “Άσε το κακό να μπει”, σουηδικής προελεύσεως, ακολουθεί το δρόμο που χάραξε το “Λυκόφως”, με πιο χαμηλό προφίλ όμως. Είναι ταινία φεστιβαλική (άλλωστε έχει μαζέψει 41 βραβεία παγκοσμίως!), κι ειδικού κοινού. Ταινία με ποιότητα. Άρτια τεχνικά, καλλιτεχνικά, ερμηνευτικά. Δεν είναι λαϊκή. Αλλά απευθύνεται σε όλους...

The International ***

Ο κατάσκοπος που γύρισε από το κρύο

Δραματική, αμερικανικής/ γερμανικής/ βρετανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Τομ Τύκβερ, με τους Κλάιβ Όουεν, Ναόμι Γουότς.

Ο πράκτορας της Ιντερπόλ Λουίς Σάλινγκερ και η εισαγγελέας Έλενορ Γουίτμαν είναι αποφασισμένοι να ξεσκεπάσουν μια παγκοσμίου φήμης τράπεζα που φαίνεται να έχει πολλές παράνομες δραστηριότητες.

Ξεχάστε το νέο γερμανικό “βλέμμα” του Τύκβερ. Ο σκηνοθέτης του “Τρέξε Λόλα Τρέξε” και του “Παραδείσου”, έχει τραβήξει πλώρη για Χόλιγουντ, όπου έχει εγκατασταθεί για τα καλά. Τρία χρόνια από το “Άρωμα”, φτιάχνει μια υπέρ-παραγωγή τριών ηπείρων και μετατρέπει τον ζεν πρεμιέ Κλάιβ Όουεν σ' έναν καινούριο “Μπορν” ή “Μποντ”. Κατασκοπευτική, αστυνομικού τύπου, ιστορία, φιλμαρισμένη με τη γκρίζα ματιά του Τύκβερ, άλλωστε η ευρωπαϊκή παιδεία δεν ξεχνιέται εύκολα, γρήγορη, σπινταριστή, που κατά διαστήματα “κάθεται”. Σκηνοθετικά και σεναριακά κενά παρατηρούνται σίγουρα. Το αποτέλεσμα εξάγει περιπέτεια για ψυχαγωγία και μόνο. Δεν επιδιώκεται τίποτε παραπάνω. Ούτε παρακάτω.

The Visitor **

O... επισκέπτης χτυπάει πάντα δυο φορές

Δραματική, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Τόμας ΜακΚάρθι, με τον Ρίτσαρντ Τζένκινς.

Ένας καθηγητής πανεπιστημίου ταξιδεύει στη Νέα Υόρκη για να μιλήσει σ' ένα συνέδριο και βρίσκει ένα νεαρό ζευγάρι μεταναστών να ζει στο διαμέρισμά του. Περνάει μαζί τους όλες τις υπόλοιπες μέρες και αμέσως αλλάζει όλη του η ζωή.

Όπως έχουμε ξαναγράψει η ανεξάρτητη αμερικάνικη κινηματογραφική σκηνή παράγει κάθε χρόνο ορισμένα αξιόλογα “διαμαντάκια”. Η δεύτερη ταινία του Τόμας ΜακΚάρθι (“The station agent”) είχε κάνει εντύπωση στην Αμερική το 2007, όμως μόλις φέτος ήλθε στη χώρα μας, κι αυτό χάρη στην υποψηφιότητα για Όσκαρ α' ανδρικού ρόλου του εξαιρετικού Ρίτσαρντ Τζένκινς. Η ταινία είναι απλή και συνάμα σύνθετη. Μιλάει στον θεατή ρεαλιστικά, η κάμερα κινείται σε πραγματικό επίπεδο, και αναλύει την ανθρώπινη ψυχοσύνθεση. Οικονομικοί μετανάστες, κοινωνικός ρατσισμός, έλλειψη κρατικής φροντίδας. Όλα ελεγχόμενα στην εποχή της τρόμο-λαγνείας και του πολιτιστικού φασισμού. Η ταινία ξεγυμνώνει την Αμερική του σήμερα, και παράλληλα κλείνει το μάτι στον υπόλοιπο κόσμο.

Άλλες ταινίες

Το κορίτσι ταξιδιώτης *

Δραματική, ιρλανδικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Πέρι Ογκντέν.

Η Γουίνι είναι μια 10-χρονη Ιρλανδή τσιγγάνα, που ζει με τη μητέρα της και τα αδέλφια της σ' ένα σαραβαλιασμένο τροχόσπιτο κοντά στο Δουβλίνο. Η καθημερινότητά της περνάει παράδοξα, με πολλά απρόοπτα.

Κινηματογράφηση ρεαλιστική, κάμερα στο χέρι, ήχος φυσικός, ο Ογκντέν αποτυπώνει ανάγλυφα τη σκληρή καθημερινότητά των τσιγγάνων όλου του κόσμου, μέσα από τα πάθη της μικρής κοινότητας του Δουβλίνου. Περιθωριοποίηση, κοινωνική αδικία, ανθρώπινος εξευτελισμός.

Ο Αρσιβαρίστας και ο Άγγελος *

Δραματική, ελληνικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ελένης Αλεξανδράκη, με τους Σιδέρη Κοντογιάννη, Δημήτρη Μπίτο, Λυδία Κονιόρδου.

Η παραγωγή ενός καλλιτεχνικού πολύ-θεάματος στο ηφαίστειο της Νισύρου, φέρνει την κόντρα ντόπιων με τους ξενόφερτους επιχειρηματίες.

Η εμμονή στην έθνικ κινηματογράφηση από την Ελένη Αλεξανδράκη (“Η Νοσταλγός”), μες από το χτίσιμο μιας ντόπιας ιστορίας της Νισύρου και διάφορες άλλες “αυθαιρεσίες” (τεχνικές και σκηνοθετικές), έχει ως αποτέλεσμα μια άνιση αλλά τίμια ταινία, με συμπαθητικές ερμηνείες.

Επίσης προβάλλονται

ΣούλαΈλαΞανά (Σ.Ε.Ξ.) : κωμωδία, ελληνικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Βασίλη Μυριανθόπουλου, με τη Ζέτα Μακρυπούλια. Τριαντάρα καλλονή, δασκάλα στο επάγγελμα, προσπαθεί να βρει άντρα. Σούλα, φύγε, κρατάω μαχαίρι! Εγχώρια παραγωγή τύπου “Sex and the city”, που θα κόψει πολλά εισιτήρια.

Καταδίωξη στο βουνό των μαγισσών : περιπέτεια, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Άντι Φρίκμαν, με τον Ντουέϊν Τζόνσον. Δυο παιδιά εξωγήινης προελεύσεως κι ένας μάτσο ταξιτζής μπερδεύονται σε μια περιπέτεια φαντασμάτων και δοξασιών. Παραμύθι της Ντίσνεϊ, που σκίζει εμπορικά στην Αμερική, έρχεται και στη χώρα μας για ανάλογες διακρίσεις.

Το αστέρι : πολεμική, ρωσικής παραγωγής του 2002, σε σκηνοθεσία Νικολάι Λεμπέντεφ. Επίλεκτη σοβιετική στρατιωτική ομάδα στέλνεται να κατασκοπεύσει τους ναζί κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η “Υπολοχαγός Νατάσα” στα ρωσικά, εμφανίζεται από του πουθενά έπειτα από επτά χρόνια στην αφάνεια.

Νέστορας Πουλάκος
npoulakos@apogevmatini.gr

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 19-3).

Move it Τεύχος 4 [Φεβρουάριος - Μάρτιος 2009] Κυκλοφόρησε..

18 Μαρ 2009

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : Have you ever seen the rain" - No 7


Creedence Clearwater Revival – Have you ever seen the rain

Written by:
John Fogerty
Released: 1970 on the album Pendulum
Top spot in charts: No. 8

Πάμπλο Νερούντα - Καλπάζοντας για το Νότο

Σαράντα λεύγες πάνω στο άλογο:
οι κορδιγιέρες του Μαγιέκο,
ο φρεσκοπλυμένος κάμπος,
ο αέρας ηλεκτρισμένος και πράσινος.
Ένα γρήγορο πουλί πετάει
ενώ το νερό γλιστράει και γράφει
ψηφία χαμένα στη γη.

Συνέχεια βρέχει, βρέχει,
αργή βροχή, αιώνιες βελόνες
και τ’ άλογο που κάλπαζε
διαλύθηκε στη βροχή
κι αμέσως ξαναφτιάχτηκε καινούργιο
με τις νεκροθάφτρες στάλες
και τώρα καλπάζω στον άνεμο
πάνω στο άλογο της βροχής.

Και τώρα, πάνω στο άλογο της βροχής τρέχω,
απέραντη γη αφήνω πίσω μου
τη μεγάλη νοτισμένη μοναξιά
τις κορδιγιέρες του Μαγιέκο.

Σαν σήμερα - 18 Μαρτίου

1902: Ο Ιταλός τενόρος Ενρίκο Καρούζο γίνεται ο πρώτος καλλιτέχνης που η φωνή του αποτυπώνεται σε δίσκο γραμμοφώνου.

1905: Γεννιέται ο Άγγλος ηθοποιός Ρόμπερτ Ντόνατ. Ο Ντόνατ το 1939 κέρδισε το Όσκαρ 'Α αντρικού ρόλου, για την ταινία "Αντίο κ. Τσιπς", νικώντας τον Κλάρκ Γκέιμπλ και το "Όσα παίρνει ο άνεμος".

1932: Γεννιέται ο συγγραφέας Τζον Άπνταϊκ, ο οποίος το 1981 και το 1990 τιμήθηκε με το βραβείο Πούλιτζερ.

1939: Γεννιέται ο συνθέτης Γιάννης Μαρκόπουλος.

1941: Γεννιέται ο Γουίλσον Πίκετ, ένας από τους διασημότερους Αμερικανούς τραγουδιστές της σόουλ της δεκαετίας του '60.

1959: Γεννιέται ο Γάλλος παραγωγός, συγγραφέας και σκηνοθέτης Λικ Μπεσόν.

1965: Οι κοσμοναύτες Πάβελ Μπελάγιεφ και Αλεξέι Λεόνοφ εκτοξεύονται στο διάστημα με το διαστημόπλοιο Voskhod 2. Καθώς ο Μπελάγιεφ οδηγούσε το διαστημόπλοιο, ο Λεόνοφ άνοιξε την πόρτα και πήδηξε στο κενό. Ο Λεονόφ είναι ο πρώτος άνθρωπος που περπατά στο διάστημα.

1967: Η επιτυχία των Beatles "Penny Lane", χτυπά το Νο.1 των charts.

1993: OΓούντι Άλεν ανακοινώνει ότι δεν τον βαραίνουν πλέον οι κατηγορίες κακοποίησης ανηλίκου, τις οποίες του είχε προσάψει η Μία Φάροου.

1996: Πεθαίνει ο βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας ποιητής Οδυσσέας Ελύτης (Οδυσσέας Αλεπουδέλης) σε ηλικία 85 ετών. Είχε γεννηθεί στο Ηράκλειο της Κρήτης στις 2 Νοεμβρίου 1911 αλλά καταγόταν από τη Μυτιλήνη.

2001: Πεθαίνει ο μουσικός Τζον Φίλιπς.

17 Μαρ 2009

"Ποιήματα" - Τσ. Μπουκόβσκι / "Πατέ Στρουθοκαμήλου" - Χάρης Μελιτάς / "Μαντάμ Μποβαρύ" - Γουστ. Φλωμπέρ



Ανθολογία ποιημάτων - σε μτφρ. Γιάννη Λειβαδά για λογαριασμό των εκδ. Ηριδανός (παραγωγής 2007), ποιητική συλλογή των εκδ. Μανδραγόρας (παραγωγής 2008), μυθιστόρημα του 1856 - σε μτφρ. Κων/νου Θεοτόκη για λογαριασμό της εφ. Ελευθεροτυπία (παραγωγής 2006).

"Ποιήματα" - Τσαρλς Μπουκόβσκι

βλέπεις αυτό που βλέπεις :
τα τρελάδικα σπανίως
επιδεικνύονται.

Στα πλαίσια της εκδοτικής σειράς δέκα πολύ σημαντικών Αμερικανών ποιητών του 20ου αιώνα, ο ποιητής και μεταφραστής Γιάννης Λειβαδάς συμπεριέλαβε -αυτό έλειπε άλλωστε- τον μέγα Τσαρλς Μπουκόβσκι. Μια κατατοπιστική εισαγωγή/ πρόλογος/ σχόλιο πάνω στη ζωή και το έργο του Αμερικανού, με γερμανικές ρίζες, συγγραφέα και ποιητή, που έχει μείνει ανεξίτηλος στη μνήμη όλων μας για το σπουδαίο του εγχείρημα στα παγκόσμια γράμματα. Τέλος, μια επιλογή-μετάφραση 61 ποιημάτων από 9 ποιητικές συλλογές και μια ζωντανή ηχογράφηση (του 1972). Ένα βιβλίο 132 σελίδων χάρμα οφθαλμών. Περιττά τα σχόλια.

"Πατέ στρουθοκαμήλου" - Χάρης Μελιτάς

αν σου απλώσω
τις πληγές μου στο χαρτί
θα τις διαβάσεις;

41 χαϊκού με τίτλο... τιτλοφορείται, στη συνέχεια, η δεύτερη ποιητική συλλογή (13 χρόνια από την πρώτη και πάλι από τις εκδ. Μανδραγόρας) του ακαδημαϊκού Χάρη Μελιτά. Ώριμοι στίχοι, παιγνιώδεις κι ανάλαφροι, μα με βάθος κι ουσία, χωρίς φανφαρονισμούς και επιδείξεις χειρίστου είδους, τα χαϊκού του Μελιτά. Όμως... τους τρεις (!!!!) προλόγους τι τους ήθελε; Ούτε ο Μπουκόβσκι παραπάνω δεν είχε τόσους στις πρώτες εκδόσεις του! Κι είναι ωραία χαϊκού, έτσι; Αλλά...

"Madame Bovary" - Gustave Flaubert (1856)

Έξω ρόδιζε η χαραυγή, και μια μεγάλη προφυρόχρωμη κηλίδα απλωνόταν στο χλομό ουρανό απ’ τη μεριά της Αγίας Αικατερίνης. Το μελανό ποτάμι αναδευόταν απ’ τον άνεμο. Στις γέφυρες δεν υπήρχε ψυχή, τα φανάρια έσβηναν.

Δεν πρόκειται, απλώς, για τον ύμνο στη γυναικεία φύση, σεξουαλικότητα, ψυχοσύνθεση. Είναι ο ύμνος του κινήματος του ρομαντισμού, με τα νατουραλιστικά στοιχεία να είναι εμφανή στις περιγραφές, παντού μες το κείμενο. Ρεαλισμός και φαντασία. Γαλλική επαρχία του 19ου αιώνα. Ανθρώπινη καταπίεση. Συμπεριφορικός ρατσισμός. Κι ο Γουσταύος Φλωμπέρ, ο μεγάλος συγγραφέας της Γαλλίας. Ακόμη λατρεύεται. Έχει γίνει κλασικός. Εδώ, τον διαβάζουμε, στη φτηνή αλλά περιεκτική έκδοση του 2006, από τον μεταφραστή Κωνσταντίνο Θεοτόκη. Ένα μυθιστόρημα τόσο γλαφυρό, που σε ταξιδεύει τόσο εύκολα... σχεδόν αβίαστα!

15 Μαρ 2009

Βακχικόν Τεύχος 5 Κυκλοφόρησε..


ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ
"ΒΑΚΧΙΚΟΝ"

www.vakxikon.gr

ΤΕΥΧΟΣ 5
ΜΑΡΤΙΟΣ - ΜΑΙΟΣ 2009
"ΕΙΝΑΙ ΩΡΑ ΝΑ ΔΕΣΟΥΜΕ ΤΑ ΚΟΡΜΙΑ ΜΑΣ"

1ος ΧΡΟΝΟΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ

ΜΟΝΙΜΕΣ ΣΤΗΛΕΣ : ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ MCGOWAN, Γ.Ι. ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ, Σ. ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ, Τ. ΡΗΤΟΣ

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΦΥΛΛΑ : Σ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ, Μ. ΑΛ-ΜΑΣΡΙ, Π. ΡΑΜΜΗΣ, Β. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, Ν. ΕΡΗΝΑΚΗΣ, Κ. ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ, Ν. ΣΦΑΜΕΝΟΣ, Γ. ΔΕΛΙΟΠΟΥΛΟΣ

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ : Ζ.Δ. ΑΪΝΑΛΗΣ, Χ. ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, Μ. ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ, Ν. ΜΠΙΝΟΣ, Σ. ΚΑΚΙΣΗΣ, ΒΩΜΟΛΟΧΟΙ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ : Γ. ΜΠΛΑΝΑΣ (ΣΤΟ Ν.Ι. ΠΟΥΛΑΚΟ) / Ο. ΤΣΑΚΑΛΟΣ (ΣΤΗ Μ. ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ)

ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ : Κ. ΚΑΝΤΣΟΥ (R.S. THOMAS), Ζ.Δ. ΑΪΝΑΛΗΣ (ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΥ - EDGAR ALLAN POE), Χ. ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ (Ρ. ΚΑΡΒΕΡ), ΣΤΡΑΤΟΣ Π. (MILO DE ANGELIS)

ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ : Ν.Ι. ΠΟΥΛΑΚΟΣ (ΒΑΡΒΕΡΗΣ - ΠΟΥΛΙΟΣ - ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ), Ε. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ (ΧΡΥΣΟΠΟΥΛΟΣ), Α. ΝΤΑΡΔΗ (ΑΧΜΑΤΟΒΑ)

ΤΕΧΝΕΣ : 1. ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ : Μ. ΤΣΟΛΑΚΟΥΔΗ (ΛΙΝΚΛΑΤΕΡ), 2. ΘΕΑΤΡΟ : Κ. ΚΑΝΤΣΟΥ (W. GIBSON), 3. ΜΟΥΣΙΚΗ : Τ. ΡΗΤΟΣ (ΜΟΡΙΣΟΝ) - Γ. ΛΑΖΑΡΟΥ (ΕΠΙΛΟΓΕΣ), ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ : Α. ΧΑΣΙΜ (ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΥΛ, ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟ ΚΥΔΩΝΑΚΗ) - Ε. ΜΑΡΤΙΝΟΥ (ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΖΩΓΡΑΦΟ ΚΕΣΣΑΝΛΗ) - Κ. ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ/ KLICKET (ΦΩΤΟ - ΓΡΑΦΗ - ΖΩΝΤΑΣ) - Μ. ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ (ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΛΥΠΤΡΙΑ ΠΕΤΡΑΤΟΥ) - ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ Δ. ΣΑΛΑΜΕΤΗ (ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΤΟ ΠΡΕΛΟΥΔΙΟ ΤΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ)

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ : Γ.Ι. ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ - Ν. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΥ - Σ. ΚΑΜΠΑΔΑΗΣ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ : Δ. ΑΘΗΝΑΚΗΣ (ΑΠΟ ΤΗ Μ. ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ), Ν. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΥ, Σ. ΚΙΤΣΙΝΕΛΗΣ, Π. ΡΑΜΜΗΣ, Σ. ΠΑΣΤΑΚΑΣ

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "CHIMERES"

KAI MHN ΞΕΧΝΑΤΕ :

ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
15.00 ΜΕ 16.00 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ
LIVE
ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΒΑΚΧΙΚΟΝ"
ΣΤΟ
RADIOBUBBLE
www.radiobubble.gr

"ΣΤΟΥΣ ΑΠΥΘΜΕΝΟΥΣ ΓΑΛΑΞΙΕΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ
ΞΕΧΝΙΕΜΑΙ ΚΑΠΟΙΟ ΒΑΚΧΙΚΟ ΠΡΩΙΝΟ
"

14 Μαρ 2009

Ο Τάσος Ρήτος διαβάζει Τσαρλς Μπουκόβσκι..


"Από του κόσμου κεκμηκώς την πλάνον αστασίαν"

Tην Κυριακή 15 Μαρτίου,
17.00 με 19.00 το απόγευμα,

ο Τάσος Ρήτος και η Θεοδοσία Ζαμπάκα
με την υποστήριξη
του περιοδικού Γραμμάτων και Τεχνών "Βακχικόν"
- www. vakxikon.gr -
στα ιντερνετικά ερτζιανά
στο "Radio Chimeres"
- www. chimeres.gr -

θα παρουσιάσουν
μια μουσικό-ποιητική προπαγάνδα
στον αείμνηστο

Charles Bukowski

«Όσοι δεν μπόρεσαν να δουν το θάνατο,
μέσα στο ποτήρι τους,
παραμένουν να σκουπίζουν κολλημένες
αηδιαστικές τρίχες
μέσα σε ένα νεροχύτη!»


Στο προπαγανδιστικό ποιητικό σχόλιο ο Νέστορας Ι. Πουλάκος.

13 Μαρ 2009

"If..." - Rudyard Kipling (1895)


Aν μπορείς
το λογικό σου να κρατάς,
Όταν τριγύρω
όλοι τα 'χουνε χαμένα
Και θεωρούν υπαίτιο εσένα

[ελληνική έκδοση του 2005 -
Εκδοτική Θεσσαλονίκης -
σε μετάφραση Μαρίας Αρχιμανδρίτου]

Θενκς Κατερίνα...

ΡαδιοΒακχικόν = Radio Bubble # Vol. 4


Eκείνο το απροσδιόριστο πρωινό του 1973 ο φίλος μου με είχε σκεπάσει στοργικά με ένα σεντόνι. Έπειτα, σχεδόν αμέριμνοι, βγήκαμε βόλτα ανάμεσα στους σκοτωμένους στη λιακάδα.

[Γρηγόρης Μανιαδάκης, "Ο Φωταγωγός", Εκδ. Γαβριηλίδης]

Ο Νίκος Μπίνος & ο Φώτης Σάγος επιμελήθηκαν αφιέρωμα στην ποίηση του Νέστορα Ι. Πουλάκου (ο ίδιος δεν το ήξερε!)

Αφιέρωμα στη μουσική των Διάφανων Κρίνων

Συνομιλήσαμε με τη φωτογράφο Μαίρη Σακελλαρίου

Στο πολιτικό-σατυρικό πεντάλεπτο η Αγγελική Δημοπούλου

Ροκ επιλογές από τον Φώτη Σάγο - Έθνικ επιλογές από τη Μαίρη Σακελλαρίου

Στα μικρόφωνα ο Νέστορας Πουλάκος & ο Νίκος Μπίνος

Κάθε Πέμπτη23.00 με 01.00 το βράδυ
στη διαγαλαξιακή συχνότητα
του Radiobubble

Aπό τις 20 Μαρτίου
live
κάθε Παρασκευή
15.00 με 16.00 το μεσημέρι
από το
περιοδικό γραμμάτων και τεχνών
Βακχικόν

"Στους απύθμενους γαλαξίες του ονείρου
ξεχνιέμαι κάποιο βακχικό πρωινό"

12 Μαρ 2009

Κινηματογραφικές πρεμιέρες 12ης Μαρτίου..


Αναχωρήσεις ****

Βλέπω το θάνατο σου

Δραματική, ιαπωνικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Γιοτζίρο Τακίτα, με τους Μασαχίρο Μοτόκι, Τσουτόμου Γιαμαζάκι.

Ο Νταίγκο, μουσικός, όταν μένει άνεργος απαντάει σε μια αγγελία της τοπικής εφημερίδας για δουλειά, που θα προετοιμάζει τους νεκρούς για την «αναχώρησή» τους πριν την καύση.

Το φετινό Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας δόθηκε σε μια ταινία που διαθέτει ανθρωπιά, βαθιά ματιά στην κοινωνική δικαιοσύνη και μια ουμανιστική προσέγγιση. Η στροφή στον άνθρωπο και τον ψυχισμό του είναι επιταγή των ημερών. Επιτακτική ανάγκη της εποχής. Γι' αυτό κι η δημοφιλής ταινία του Τακίτα στην Ιαπωνία τράβηξε τα βλέμματα της Ακαδημίας των Όσκαρ. Στέρεο σενάριο, που βασίζεται σε μια όμορφη, γλυκιά ιστορία, ευχάριστη μα και μελαγχολική, διασκεδαστική (μαύρο χιούμορ) αλλά και πεσιμιστική. Χαμηλού προφίλ, χωρίς τυμπανοκρουσίες. Και με μια σκηνοθεσία χωρίς υπερβάσεις αλλά με σταθερές και δυναμικές που βοηθούν τον θεατή χωρίς να τον εντυπωσιάζουν. Το μινιμάλ ως άποψη σε όλο του το μεγαλείο. Αποθεώστε την!

Watchmen ***

Σούπερ ήρωες έτοιμοι για όλα!

Περιπέτεια δράσης, αμερικανικής/ βρετανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ζακ Σνάϊντερ, με τους Μάλιν Άκερμαν,Τζέφρι Ντην Μόργκαν, Κάρλα Γκουτζίνο, Πάτρικ Γουίλσον.

Όταν δολοφονείται ένας βετεράνος υπέρ-ήρωας, ο Comedian, ο μασκοφόρος ντετέκτιβ Ρόρσαχ πιστεύει ότι κρύβεται μια ολόκληρη πλεκτάνη αφανισμού των υπέρ-ηρώων και είναι αποφασισμένος, μαζί με τους υπόλοιπους Watchmen, να κάνει τα πάντα για να αποκαλύψει την αλήθεια.

Ο Ζακ Σνάϊντερ είναι αποφασισμένος να συνδέσει το όνομά του με τα πιο γνωστά και πετυχημένα μπλοκμπάστερ της εποχής μας. Μετά το μεγάλο σάλο με τους '”300” επιστρέφει με το στοίχημα των “Watchmen” : το graphic novel του Άλαν Μουρ (“V for Vendetta”) που έχουν αρνηθεί να το μεταφέρουν στο σινεμά σημαντικοί σκηνοθέτες στο παρελθόν, όπως ο Τέρυ Γκίλιαμ, μετατρέπεται σε ένα -σχεδόν- τρίωρο έπος, πολυεπίπεδο, σινεφιλικό, με ιστορικά και πολιτικά στοιχεία που διατρέχουν το β' μισό του 20ου αιώνα. Με ένα σφιχτοδεμένο σενάριο, μια σκηνοθεσία ανατρεπτική, και με φωτογραφία νουάρ, ο Σνάϊντερ χρησιμοποιεί οπτικά εφέ που σκίζουν το μυαλό του θεατή, φτιάχνοντας ένα σύγχρονο μπλοκμπάστερ για διασκέδαση και τροφή για σκέψη. Το άνοιγμα των “Watchmen” στις Η.Π.Α. ήταν θεαματικό : σχεδόν 60 εκ. δολάρια!

Δύο έρωτες ***

Ο έρωτας με έρωτα περνάει...

Δραματική, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Τζέιμς Γκρέι, με τους Χόακιν Φοίνιξ, Γκουίνεθ Πάλτροου, Ιζαμπέλα Ροσελίνι, Ηλίας Κοτέας, Βινέσα Σόου.

Ο Λίοναρντ ενώ γνωρίζει δυο κοπέλες, διαφορετικές μεταξύ τους, ανακαλύπτοντας τις βαθύτερες πλευρές τους, αρχίζει να μπαίνει σε βαθιά συναισθηματικά διλήμματα για το πώς νιώθει, τι θέλει και τι πρέπει να κάνει.

Ανεξάρτητο, εναλλακτικό σινεμά made in USA, από έναν ταλαντούχο και -όσο περνούν τα χρόνια- όλο και πιο φέρελπι σκηνοθέτη, τον Τζέιμς Γκρέι (“The Yards”). Στην τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση ένας σπαρακτικός Χόακιν Φοίνιξ, που κάνει μέγα λάθος με την αποχώρησή του από το σινεμά, ενώ η Γκουίνεθ Πάλτροου δίνει μια μεστή ερμηνεία αποδεικνύοντας -κατά καιρούς- ότι εκείνο το Όσκαρ (του 1999) το αξίζει. Μια ιστορία αγάπης αναπτύσσεται, με ρυθμούς αργούς και απλούς, σε έντονο κλίμα μελαγχολίας και κατάθλιψης, με φόντο σκοτεινό και μέλλον ομιχλώδες. Μια ελεγεία για τις επιλογές ζωής, την αυτοκαταστροφή του έρωτα και την ανάγκη του συναισθήματος της αγάπης για την επιβίωση

Παγωμένο ποτάμι **1/2

Δραματική, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Κόρτνεϊ Χαντ, με τους Μελίσσα Λήο, Μίστυ Ούφαμ, Μάικλ Ο' Κήφυ.

Με την απόγνωση της ανάγκης της για λεφτά εδώ και τώρα, προκειμένου να συντηρήσει τα παιδιά της, να αγοράσει καινούριο σπίτι και να ξεχάσει την απρόσμενη φυγή του άνδρα της, η Ρέυ συνεργάζεται με ένα κορίτσι της φυλής των Μόχοκ για να μεταφέρει με το αυτοκίνητό της λαθρομετανάστες στις Η.Π.Α.

Από τα πλέον δυνατά και συγκλονιστικά δράματα που συγκίνησαν το κοινό σε φεστιβάλ (όπως το Σάντανς) και αίθουσες το 2008, η Αμερικανίδα σκηνοθέτης Κόρτνεϊ Χαντ συστήνεται στη μεγάλη οθόνη με μια ρεαλιστική όσο και σπαρακτική ιστορία, που προέρχεται από παλιότερη μικρού μήκους ταινία της. Σε μια εξαιρετική ερμηνεία η Μελίσσα Λήο, η οποία προτάθηκε για Όσκαρ, όπως και το πρωτότυπο σενάριό της ταινίας, το οποίο αποτυπώνει την αγωνία του σύγχρονου ανθρώπου για μια καλύτερη ζωή σε έναν άδικο κόσμο.

Τη νύχτα που ο Φερνάντο Πεσόα συνάντησε τον Κωνσταντίνο Καβάφη **

Ντοκιμαντέρ, ελληνικής/ πορτογαλικής/ κυπριακής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Στέλιου Χαραλαμπόπουλου. με τη φωνή του Μηνά Χατζησάββα και την παρουσία του Οθ. Μεταξά.

Στις 21 Οκτωβρίου του 1929, το υπερωκεάνιο Saturnia ξεκινά από την Τεργέστη το ταξίδι του προς την Αμερική, μαζεύοντας μετανάστες από τα λιμάνια της Μεσογείου..

Ο δημιουργός που βρισκόταν πίσω από τα πολύ σημαντικά και διεθνώς αναγνωρισμένα ντοκιμαντέρ “Ημερολόγια Καταστρώματος – Γιώργος Σεφέρης” (2001) και “Γιάννης Μόραλης” (2005), επιχειρεί ν' αναπτύξει τις ζωές δυο μεγάλων ποιητών του 20ου αιώνα, του Φερνάντο Πεσόα και του Κωνσταντίνου Καβάφη, μέσα από μια φανταστική ιστορία που συνέθεσε έπειτα από μια τυχαία ανακάλυψη : στα κιτάπια ενός ναυτικού από την Πάτρα βρέθηκαν χειρόγραφα και σημειώσεις που αποδεικνύουν τη σχέση του με τον Καβάφη, καθώς κι ένα ταξίδι του τελευταίου (που τελικώς ποτέ δεν έγινε) με το Saturnia σε μια χρονική στιγμή που με το ίδιο πλοίο ταξίδευε ο Πεσόα! Συνδυάζοντας για πρώτη φορά το ντοκιμαντέρ με πινελιές μυθοπλασίας, ο Χαραλαμπόπουλος πήρε το α' βραβείο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και, πλέον, δοκιμάζεται στις αίθουσες.

Κοίτα τι έγινε **

Κομεντί, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Μπάρι Λέβινσον, με τους Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Μπρους Γουίλις, Σον Πεν, Τζον Τουρτούρο, Στάνλει Τούτσι.

Ένας μεγάλο-παραγωγός του Χόλυγουντ είναι μπλεγμένος ανάμεσα στις μεγάλες απαιτήσεις των ταινιών του, στην πρώην σύζυγό του, στην “αθώα” κόρη του, στους άσπονδους φίλους του και τους τρελαμένους συνεργάτες του.

Επιστροφή του πετυχημένου αλλά αμφιλεγόμενου σκηνοθέτη Μπάρι Λέβινσον (“Good Morning Vietnam”, “Rain Man”, “Sleepers”) στις low budget και χαμηλού προφίλ παραγωγές, σατιρίζοντας τον “τρελό” χώρο του Χόλυγουντ με πρωταγωνιστή τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο (12 χρόνια μετά τη συνεργασία τους στο “Wag the Dog”). Η ταινία βασίστηκε στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του παραγωγού Αρτ Λίνσον και στιγμές – στιγμές είναι ξεκαρδιστική.

Νέστορας Πουλάκος
npoulakos@apogevmatini.gr

*To κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 12-3).

11 Μαρ 2009

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : Τhe Weeping Song" - No 6


(Δήμος Σαλαμέτης)

Nick Cave – The Weeping Song

Written by: Nick Cave

Released: The Good Son, by Mute Records 1990

Ντύλαν Τόμας
Κι ο θάνατος δεν θα έχει εξουσία

Κι ο θάνατος δεν θα έχει εξουσία.
Γυμνοί οι νεκροί στον άνεμο, πουνέντες στο φεγγάρι,
με τον άνθρωπο θα σμίξουν όταν γλειφτούν τα κόκαλα
και τα γλειμμένα κόκαλα σκορπίσουν,
θα ‘χουν αστέρια στους αγκώνες και στα πόδια
αν και τρελοί, θα συνεφέρουν,
αν και πνιγμένοι στα βαθιά, θ’ αναδυθούν
αν εραστές χαμένοι αυτοί, δε θα χαθεί η αγάπη
κι ο θάνατος δε θα ‘χει εξουσία.

Κι ο θάνατος δε θα ‘χε εξουσία.
Κάτω απ’ τις δίνες τους νερού, χρόνια χαμένοι,
θάνατο ανεμοσκόρπισμα δε θα ‘χουν
σε μέγγενη πιασμένοι, με τους τένοντες σπασμένους,
παιδεμένοι σε τροχό δε θα τσακίσουν
στα χέρια τους η πίστη θα κοπεί κομμάτια δυο
και μονόκερα στοιχειά θα τους σουβλίσουν
κουρελιασμένοι ολόκληροι δε θα λυγίσουν
κι ο θάνατος δε θα ‘χει εξουσία.

Κι ο θάνατος δε θα ‘χει εξουσία.
Ας πάψουν πια να σκούζουν γλάροι μες στα αυτιά τους
και στις ακτές τα κύματα να σκάζουν με μανία
λουλούδι που ξεμύτισε, μην ξεμυτίσει πια,
Μπροστά στον κνούτο της βροχής κεφάλι μη σηκώσει
αν και τρελοί, αν και νεκροί σαν άψυχα καρφιά,
οι κορυφαίοι σφυροκοπούν τις μαργαρίτες
χτυπούν τον ήλιο ακούραστα, ώσπου ν’ ανοίξει ο ήλιος,
κι ο θάνατος δε θα ‘χει εξουσία
Σαν σήμερα - 11 Μαρτίου

1302: Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα ενώνονται με τα δεσμά του γάμου, σύμφωνα με το Σαίξπηρ.

1544: Γεννιέται ο Ιταλός αναγεννησιακός ποιητής Τορκουάτο Τάσο. Πέθανε σε έσχατη αθλιότητα το 1594.

1702: Κυκλοφορεί η πρώτη αγγλική καθημερινή εφημερίδα, με το όνομα "Daily Courant".

1818: Εκδίδεται το μυθιστόρημα "Φρανκενστάιν" ή "Ο Σύγχρονος Προμηθέας", από την μόλις 21 ετών Μαίρη Σέλλεϊ.

1851: Στο θέατρο La Fenice της Βενετίας κάνει πρεμιέρα η όπερα του Τζουζέπε Βέρντι "Ριγκολέτο".

1876: Γεννιέται ο Αμερικανός συνθέτης Carl Ruggles. Πεθαίνει τον Οκτώβριο του 1971.

1887: Γεννιέται ο Αμερικανός σκηνοθέτης κινηματογράφου Ραούλ Ουόλς.

1915: Γεννιέται ο συγγραφέας Χανς Πέτερ Κέλερ.

1919: Γεννιέται ο μουσικός και συνθέτης Μέρσερ Έλιγνκτον.

1927: Ανοίγει στη Νέα Υόρκη το θέατρο Roxy.

1931: Πεθαίνει ο Γερμανός σκηνοθέτης του βωβού κινηματογράφου Φρίντριχ Μούρναου, σκηνοθέτης της ταινίας "Νοσφεράτου".

1939: Ένας ιδιώτης δίνει 600.000 δολάρια για να αγοράσει τον πίνακα "Τζουλιάνο των Μεδίκων", το μοναδικό πίνακα του Ραφαέλ, που βρέθηκε σε ιδιωτική συλλογή.

1950: Γεννιέται ο Αμερικανός τραγουδιστής της τζαζ Μπόμπι Μακφέριν.

1955: Πεθαίνει από συγκοπή καρδιάς, βλέποντας λεηλατημένο το εργαστήριο του από κλέφτες, ο τιμημένος με Νόμπελ (1945), Σκωτσέζος σερ Αλεξάντερ Φλέμινγκ, σε ηλικία 74 ετών.

1961: Δημιουργείται η συμφωνική ορχήστρα του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ).
1968: Ο
Ότις Ρέντινγκ τιμάται μεταθανάτια με χρυσό δίσκο για την επιτυχία του «Sittin' on The Dock of the Bay».

1970: Πεθαίνει ο Αμερικανός συγγραφέας αστυνομικών διηγημάτων Ερλ Στάνλεϊ Γκάρντνερ.

1971: Στην Ινδία, η Ιντίρα Γκάντι κερδίζει την πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο.

1978: Πεθαίνει η τραγουδίστρια της Νίκης Σοφία Βέμπο.

1995: Στο Πεκίνο της Κίνας, ανοίγει το πρώτο σχολείο, όπου θα γίνονται συζητήσεις γύρω από το σεξ και τις ερωτικές σχέσεις.

10 Μαρ 2009

"Πρώτο Φως" - Άγης Μπράτσος / "Ο Φωταγωγός" - Γρηγ. Μανιαδάκης / "Μικρές Αγγελίες και Ειδήσεις" - Νικ. Ευαντινός




2 ποιητικές συλλογές των εκδ. Γαβριηλίδης & 1 ποιητική συλλογή των Εκδ. Κέδρος, παραγωγής 2008.

"Πρώτο Φως" - Άγης Μπράτσος

Κι όμως ο κόσμος είναι δίκαιος.
Γι' αυτό δίχως τύψεις το σκοτώνω στο μαξιλάρι.
Ποιός αμφιβάλλει ότι κάθε κουνούπι είναι ένοχο;
Επιτέλους μόνος θα ψηλαφίσω τον ύπνο.

Πολιτικός, κοινωνικός στίχος που διατρέχει τις ημέρες τη χούντας κι εκείνες τις μαύρες αλλά επαναστατικές στιγμές του Πολυτεχνείου. Με διάθεση νοσταλγική και ύφος επιθετικό, αντιπαραβάλοντας τη σημερινή βαρβαρότητα συγκρινόμενη με το "ένδοξο" παρελθόν, ο νομικός Μπράτσος, στην έβδομη ποιητική συλλογή του αδιαμφισβήτητα θεωρείται από τις πιο μεστές φωνές των καιρών μας.

"Ο Φωταγωγός" - Γρηγόρης Μανιαδάκης

Eκείνο το απροσδιόριστο πρωινό του 1973 ο φίλος μου με είχε σκεπάσει στοργικά με ένα σεντόνι. Έπειτα, σχεδόν αμέριμνοι, βγήκαμε βόλτα ανάμεσα στους σκοτωμένους στη λιακάδα.

Πεζό-ποιήματα σε ατάκτως ελευθεριακή γραφή από τον ψυχίατρο Μανιαδάκη. Στη δεύτερη ποιητική του παρουσία, τα βάζει με το βάθος της ψυχής του, τη νεότητά του, ανατρέχει στο παρελθόν και βγάζει λαβράκια-μαθήματα για το παρόν και το μέλλον. Ευκολανάγνωστα στιχουργήματα αλλοτινών στιγμών.

"Μικρές Αγγελίες και Ειδήσεις" - Νικόλας Ευαντινός

ας έρθει
στα χείλη του ύπνου
να κοινωνήσει
αυτό που ξεγλιστρά
και να κάνει τη ζωή μου
Ζωή.

Σύνολο έργου, 35 ποιημάτων παρακαλώ, από τον Ευαντινό που αποφασίζει να εκθέσει τις σκέψεις του προς τέρψιν του αναγνωστικού κοινού. Θέματα καθημερινά, διαπιστώσεις, μεταγλωττίσεις σκέψεων, αγάπες και άλλα τινά, συνθέτουν τον κόσμο του Ευαντινού, χωρίς ευδιάκριτη ενότητα αλλά υποθάλπτουσα και συγκεκριμένη.

9 Μαρ 2009

Συνέντευξη του Θόδωρου Μαραγκού..


Μια ακόμη νέα ελληνική κωμωδία έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες χθες, σατιρίζοντας τη σύγχρονη πραγματικότητα, κοινωνική και πολιτική, κι επικεντρώνοντας στην ελευθερία της γνώμης και του ανθρώπου, μέσα από την εξέλιξη κωμικοτραγικών καταστάσεων, που αντικατοπτρίζουν την καθημερινότητα της εποχής. Ο σκηνοθέτης Θόδωρος Μαραγκός, γνωστός για τις πετυχημένες εμπορικές κωμωδίες του τη δεκαετία του '80, επιστρέφει ύστερα από πολλά χρόνια αποχής από τις ταινίες μυθοπλασίας (ασχολούμενος με το ντοκιμαντέρ), θέλοντας να κάνει το δικό του κοινωνικό σχόλιο πάνω στα ήθη και τα έθιμα της νέας εποχής. Ο κ. Μαραγκός μίλησε στην “Α” για την καινούρια του ταινία και για το θέμα, στο οποίο επικεντρώνεται.

  • Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε μέσα από την ταινία σας;

  • Το βασικό ζητούμενο στις ιστορίες των δυο χαρακτήρων (τους υποδύονται ο Βαγγέλης Μουρίκης κι ο Τάκης Σπυριδάκης) είναι η έννοια της ελευθερίας. Ποια είναι η προσωπική ευθύνη του καθενός απέναντί της; Ποια είναι η θέση κι η κριτική που ασκείται για τα κοινωνικά ζητήματα και τα ανθρώπινα περιστατικά; Στους χαρακτήρες βλέπουμε το πρόσωπο της σύγχρονης κοινωνίας. Σε μια εποχή, που η κριτική που ασκείται στους άλλους είναι τόσο εύκολη κι αστήρικτη, ώστε το ερώτημα “εσύ τι κάνεις;” είναι κάτι περισσότερο από απαραίτητο.

  • Εννοείτε ότι παλιότερα τα πράγματα ήταν διαφορετικά;

  • Φυσικά. Η κριτική που γινόταν απέναντι στην εξουσία ή στα εκάστοτε τεκταινόμενα είχε όραμα, επιχειρήματα. Είχε μια ισχυρή θέση. Κάτι που πλέον απουσιάζει παντελώς, χωρίς να εξηγούμε τι θέλουμε να πούμε επί της ουσίας και γιατί.

  • Γιατί επιλέξατε οι ήρωες σας να είναι λαϊκοί και να μην προέρχονται από άλλα κοινωνικά στρώματα;

  • Δεν θα χαρακτήριζα τους ήρωες μου λαϊκούς (ένας φορτηγατζής κι ένας ιδιοκτήτης σατιρικής εφημερίδας). Αλλά ανθρώπους καθημερινούς με κουλτούρα και πολιτισμό και υψηλή αίσθηση της ελευθεριότητας. Μάλιστα μπορεί κάποιοι θεατές να πέσουν στην παγίδα και να τους φανούν λαϊκίστικοι. Και πάλι θα είναι λάθος. Είναι άνθρωποι της ζωής, που κινούνται έντονα, με συνείδηση και πάθος.

  • Σε τι κοινό πιστεύετε ότι απευθύνεται η ταινία σας;

  • Σίγουρα είναι μια ταινία εμπορική, που έχει λαϊκή βάση, ικανή να συνομιλήσει με ένα ευρύ κοινό. Δεν απευθύνεται σε ένα κλειστό κλαμπ σινεφίλ.

  • Σε τι είδους σινεμά θα τοποθετούσατε τους “Ισοβίτες”;

  • Οι “Ισοβίτες” έχουν μορφή ψυχαγωγική αλλά με περιεχόμενο. Έχουν κάτι να πουν. Να περάσουν ένα κοινωνικό μήνυμα. Να ρίξουν στο τραπέζι μια προβληματική που θα συζητηθεί. Δεν είναι απλά μια κωμωδία και τίποτε άλλο.

  • Ετοιμάζετε κάτι καινούριο αυτή την περίοδο ή είστε σε φάση αγρανάπαυσης;

  • Πάντοτε μου άρεσε να καταπιάνομαι με κάτι καινούριο μετά την ολοκλήρωση μιας παραγωγής. Ήδη ετοιμάζω το σενάριο για την επόμενη ταινία μεγάλου μήκους, ενώ είναι έτοιμο ένα ντοκιμαντέρ, που μιλάει για την οδύσσεια ενός Έλληνα από τα βουνά της Μικράς Ασίας που καταλήγει να είναι ο πρώτος Έλληνας οπερατέρ του βωβού σινεμά στο Χόλυγουντ.

  • Σχολιάστε μου τις παρακάτω ταινίες σας.

  • Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι” : Μια ταινία με μεγάλη εμπορική επιτυχία αλλά και με ποιότητα. Άψογη η συνεργασία μου με τον Θανάση Βέγγο.

Μάθε παιδί μου γράμματα” : Η καλύτερη ταινία μου, ζωντανή και διαχρονική ακόμα, παίζεται σε πολιτιστικές εκδηλώσεις όλα αυτά τα χρόνια.

Τι έχουν να δουν τα μάτια μου” : Μια παραγωγή επίκαιρη, ένα κοινωνικό θέμα που έκαιγε την, τότε, εποχή, παρόλο που αντιμετώπισε προβλήματα από την κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Ο Δραπέτης του φεγγαριού” : Ένα φιλμ που παραμένει ανολοκλήρωτο, μιας και έγινε βιαστικά για να δικαιολογηθούν τα χρήματα από το Ε.Κ.Κ.

Νέστορας Πουλάκος
npoulakos@apogevmatini.gr

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 6-3).