31 Μαΐ 2009

Find this movie... # 6


Ο Νέστορας Πουλάκος προτείνει :

Κλεμμένα φιλιά (1968) -> την εποχή που το αίμα έβραζε, σεξουαλική απελευθέρωση, ταξική επανάσταση, πολιτικό-κοινωνικός αναβρασμός, αναπροσαρμογή εργασιακών σχέσεων, αναμόχλευση ιδεών, αναγέννηση ουμανιστικών δεσμών, ο Τρυφώ έκανε το σινεμά παιχνίδι και το παιχνίδι σινεμά. Λίγους μήνες μετά το κατά Ούλριτς "Η Νύφη που φορούσε τα μαύρα", φίλμαρε τη φατσάρα του Ζαν Πιερ Λεό και έβαλε τριγύρω του ένα μάτσο γυναικάρες για να κάνει παιχνίδι. Εδώ η γυναίκα δεν είναι υπό, έχει επέλθει σινεματίκ χειραφέτηση. Και ο Λεό κάνει κουμάντο -νομίζει- γιατί στην ουσία τον βαράνε αλύπητα. Πιο κινηματογραφικά δεν θα μπορούσαν να είναι τα κλεμμένα φιλιά..

Γλυκόπικρη ζωή (2005) -> Κιμ Τζι Γουν και κορεάτικο σινεμά είναι ένας συνδυασμός που σκοτώνει. Τα πράγματα, εδώ, δεν είναι απλά κύριοι. Έρχεται το σύνθετο και η ουσία γίνεται μανία προς εξερεύνηση. Για να είμαστε ειλικρινείς και να μη λέμε μαλακίες. Υπόκοσμος. Εκδίκηση. Έρωτας. Ομερτά. Σκληροί άντρες. Μοιραίες γυναίκες. Ο Κιμ Τζι Γουν φιλμάρει σε φόντο σκούρο τη νυχτερινή ζωή του καπιταλισμού της Ανατολής. Εκεί, που το αφεντικό είναι ο πατέρας και ο μπράβος, το παιδί που πρέπει πάντα να υπακούει. Αν κάτι παρεκκλίνει, σκατά. Τα πάντα επιτρέπονται. Ακόμα και η ποίηση στην εικόνα.

Έρωτας το απόγευμα (1972) -> Ο πρωτομάστορας της γαλλικής νουβέλ βανγκ ήταν εκείνος ο δημιουργός που "έμπασε" τη φιλοσοφία στο σινεμά. Οι ταινίες-δοκίμια πάνω στον άνθρωπο και τα συν αυτόν συναισθήματά έφτασαν άπαντες να οδηγηθούν στην τρέλα της εικόνας. Τι λέξεις και κουραφέξαλα. Εδώ κυριαρχεί ο νόμος του σελιλόιντ. Πάπαλα! Η συγκεκριμένη ταινία με τη Ζουζού και τον κύριο Βερλί ήταν το 6ο και τελευταίο φιλμικό δοκίμιο πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις, έτσι όπως αυτά συντέθηκαν τη δεκαετία του '60. Ρομέρ 4 ever my friends..

Το Χαρτζηλίκι (1976) -> Όπως μου έλεγε πρόσφατα στο Γιάντες ο σκηνοθέτης του "Ψύλλου"/ καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ της Ολυμπίας/ ιδιοκτήτης του Σινέ Φιλίπ, Δημήτρης Σπύρου, "είναι απαράδεκτο στην Ελλάδα να μην είναι γνωστή αυτή η τρομερή πενταλογία του Τρυφώ για τα παιδιά". Ο great director from France, ο οποίος μας άφησε νωρίς στις αρχές της δεκαετίας του '80, είχε μια ιδιαίτερη σχέση με τους μικρούς "ήρωες" της καθημερινότητας των ενηλίκων. Τα πιο γνωστά "400 χτυπήματα" έφεραν κι άλλες κι άλλες ταινίες.. Το "Χαρτζηλίκι" είναι απλώς μια εξαίσια ελεγεία στον παιδικό ψυχισμό. Στη σχέση του πατέρα, του δασκάλου, του μπακάλη με τον μικρό "αλητάκο". Στις παιδικές σχέσεις έτσι κι αλλιώς. Με βραβεία από Βερολίνο μέχρι.. Κάνσας και παρ' ολίγον Χρυσές Σφαίρες, ο Τρυφώ μεγαλουργεί under 13!

The Killers (1964) -> Αντιστρέψτε το 1946, όταν ο σκηνοθέτης Σιόντμακ μετέφερε στη μεγάλη οθόνη Χέμινγουέι με πρωταγωνιστές τον Μπαρτ Λάνκαστερ και την Άβα Γκάρντνερ, και βάλτε 1964 με τον Ντον -Αλκατράζ και Βρώμικο Χάρι- Σίγκελ να πραγματοποιεί ένα απίθανο ριμέικ με πρωταγωνιστές τον Λι Μάρβιν και τον Τζων Κασσαβέτης, με τον "αρχιπαπάρα" Ρόναλντ Ρήγκαν να παίζει για τελευταία φορά στο σινεμά (δυστυχώς! γιατί τα έκανε χειρότερα ως πρόεδρος των Η.Π.Α.). Φιλμ νουάρ αρχιδάτο, με βραβείο BAFTA να χρυσίζει πάνω του και την απίθανη πορεία δυο δολοφόνων κατά παραγγελία να θέλουν να τσεπώσουν 1 εκ. δολλάρια. What else?

To Τέρας (1994) -> Όταν ο Μπενίνι είχε κέφια.. χεζόμασταν στα γέλια! Πανέξυπνο σενάριο και σπιρτόζικοι διάλογοι. Το κυνήγι ενός σάτυρου βιαστή και δολοφόνου καταλήγει σε παρωδία αφού λάθος άνθρωπος στοχεύεται.. λόγω βλακείας. Ο Ρομπέρτο ο θεός του γέλιου έκανε πραγματικά το σινεμά απόλαυση θυμίζοντάς μας εποχές αδελφών Μαρξ! Μπράβο του!

30 Μαΐ 2009

Γαλέρα on air.. [part two -radio time]



Την Κυριακή 31 Μαΐου,
11 με 12 το πρωί,
η Γαλέρα στον... αέρα
του ρ/σ "Στο Κόκκινο - 105,5 fm".

H εβδομαδιαία εκπομπή
"Γαλέρα στους πέρα κάμπους"
κατακλύζεται
από τις τζαζ μουσικές και τις σινέ αναλύσεις
του κριτικού κινηματογράφου Νέστορα Πουλάκου
εξ αφορμής της 3ήμερης γιορτής του κινηματογράφου
"Σινεμά στο δρόμο" (29-31/5 στο Σινέ Φιλίπ).

Μαζί του, στο στούντιο της οδού Σαρρή,
η δημοσιογράφος Καρολίνα Χριστοφιδάκη (EΡΤ).

Τηλεφωνικές συνομιλίες
με τη σκηνοθέτι Ιωσηφίνα Μαρκαριάν ("Partners"),
το δημοσιογράφο Γιάννη Κουκουλά (Το Ποντίκι)
και τη δημοσιογράφο Αλέκα Ζουμή (e-go.gr),
αναφορικά με θέματα επικαιρότητας και πολιτισμού.

Συνέντευξη της Νία Βαρντάλος..


Συνέντευξη στον Νέστορα Πουλάκο
npoulakos@apogevmatini.gr

Αδιαμφισβήτητα, η Νία Βαρντάλος έχει καταφέρει να γίνει η πρέσβειρα της λαϊκής ελληνικής κληρονομιάς στο παγκόσμιο κινηματογραφικό σύστημα την τελευταία δεκαετία. Με όπλο της το έντονο φολκλορικό στοιχείο και οδηγό της το ελληνικό, μεσογειακού τύπου, ταμπεραμέντο αυτοπροσδιορίζεται μες από ταινίες που αναδεικνύουν τη ντόπια κουλτούρα, προσφέροντας ένα ισχυρό άλλοθι τουριστικής ατραξιόν. Επτά χρόνια από το υπέρ-επιτυχημένο “Γάμος αλά Ελληνικά” η Αμερικανίδα ηθοποιός, που έχει γεννηθεί στον Καναδά και έχει ελληνικές ρίζες, επιστρέφει με τη ρομαντική κομεντί “Έρωτας αλά Ελληνικά”, που έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της προχθές στη χώρα μας. Η Γεωργία (Νία Βαρντάλος) είναι μια Ελληνο-Αμερικανίδα ξεναγός που αναλαμβάνει την περιήγηση στα αρχαιοελληνικά μνημεία μιας ομάδας τουριστών που κανένα ενδιαφέρον δεν έχουν γι' αυτά παρά μόνο για το πως θα ψωνίσουν και θα διασκεδάσουν περισσότερο. Όλα φαίνονται να πηγαίνουν στραβά μέχρι που ανακαλύπτει στο πρόσωπο του γοητευτικού Έλληνα οδηγού του τουριστικού λεωφορείου, Πούπι (Αλέξης Γεωργούλης), τον αληθινό έρωτα αλλά και το πως μπορεί κανείς να διασκεδάζει τη ζωή του καλύτερα. Η πολύ πετυχημένη και αναγνωρίσιμη ηθοποιός, η οποία κατά την επίσημη πρεμιέρα της ταινίας της στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών τον Μάρτιο βραβεύτηκε από τον Υπουργό Πολιτισμού κ. Αντώνη Σαμαρά για την προσφορά της στον ελληνικό πολιτισμό, μίλησε στην “Α” για τα όνειρα και τις φιλοδοξίες της αναφορικά με την Ελλάδα όπως και για τα επόμενα κινηματογραφικά της βήματα.

- Στη δεκαετία του '60, η Ιταλίδα σταρ Σοφία Λόρεν προώθησε την ιταλική κουλτούρα στον παγκόσμιο κινηματογράφο μες από ταινίες που ανέδειξαν το ταμπεραμέντο και τον αισθησιασμό της χώρας της. Προσπαθείτε να κάνετε κάτι παρόμοιο;
- Α, ναι; Δεν το είχα υπόψη μου! Φυσικά, όπως καταλαβαίνετε, πρόκειται για καθαρή σύμπτωση. Αλλά, όντως! Αυτός ήταν και είναι ο σκοπός μου, τόσο με τον “Γάμο αλά Ελληνικά” όσο και με τον “Έρωτα αλά Ελληνικά”. Η Ελλάδα είναι μια χώρα ερωτική, με έντονο ταμπεραμέντο. Είναι μια χώρα που ξεχειλίζει από ρομαντισμό και έχει να προσφέρει μπόλικη αγάπη παντού στον κόσμο. Πρέπει όλοι να ανακαλύψουν αυτό που έχουν να δώσουν οι Έλληνες. Και καλό θα είναι κάποιος να μεταδώσει αυτό το μήνυμα. Θα ήθελα πολύ να το κάνω εγώ αυτό!

- Έχετε σκοπό να πραγματοποιήσετε κι άλλη ταινία, που θα έχει κεντρικό μοτίβο την Ελλάδα, ή κάπου εδώ τελειώνει αυτό που έχετε να πείτε;
- Όχι βέβαια! Μάλιστα δεν θα ήθελα απλώς να κάνω άλλη μια ταινία, ώστε να συνθέσω κάποιας μορφής τριλογία αλλά να κάνω πολλές, πάρα πολλές ταινίες για την Ελλάδα. Όπως ο Μάρτιν Σκορσέζε ή ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο, που έχουν ιταλικές ρίζες, κι έχουν κάνει μπόλικες ταινίες για τον τόπο καταγωγής τους, έτσι κι εγώ θα ήθελα να συνεχίσω να κάνω κάτι παρόμοιο για τη χώρα των γονιών μου. Και όσο πιο πολλά μαθαίνω για την Ελλάδα τόσο περισσότερα έχω να πω και να μοιραστώ με τον υπόλοιπο κόσμο.

- Πως νιώσατε κατά τα γυρίσματα της ταινίας στους ιστορικούς αρχαιολογικούς χώρους της Ακρόπολης, της Αρχαίας Ολυμπίας και των Δελφών;
- Ήταν μια εμπειρία μοναδική. Όλοι στο συνεργείο αντιμετωπίσαμε με σεβασμό και δέος αυτούς τους χώρους. Πάντως ένιωσα λες και συμμετείχα στην Ιστορία αυτού του τόπου. Φιλμάραμε, άλλωστε, την Ιστορία της Ελλάδας.

- Δεν σας βλέπουμε συχνά να πρωταγωνιστείτε σε ταινίες όλα αυτά τα χρόνια, ειδικώς μετά την επιτυχία του “Γάμου αλά Ελληνικά”. Γιατί έχετε κάνει αυτή την επιλογή;
- Κυρίως δεν με ικανοποιούσαν τα σενάρια. Δεν υπήρχε κάτι που μου κέντρισε το ενδιαφέρον, ενώ στα περισσότερα οι πρωταγωνίστριες είχαν κάποιες γυμνές σκηνές, κάτι που δεν με αντιπροσωπεύει ηθικά. Μπορεί μερικά από τα σενάρια αυτά να ήταν ενδιαφέροντα, αλλά σε κάτι τέτοια ζητήματα έκανα πίσω. Έλεγα στον εαυτό μου “Νία αυτό δεν είναι για σένα”. Τότε ο ατζέντης μου με προέτρεψε να γράψω τα δικά μου σενάρια. Έτσι σ' όλα αυτά τα χρόνια έφτασα να έχω γράψει έξι συνολικά σενάρια, ένα για μένα, ένα για την εταιρεία παραγωγής του Τομ Χανκς, τρία για έναν γνωστό σκηνοθέτη και ένα τελευταίο για μια πρωτοεμφανιζόμενη δημιουργό.

- Απ' ότι μαθαίνω, όμως, έχετε ήδη ολοκληρώσει τα γυρίσματα της πρώτης σκηνοθετικής σας απόπειρας;
- Όντως, πρόκειται για το “I hate Valentine's day”, όπου έχω επίσης γράψει το σενάριο και πρωταγωνιστώ, και βγαίνει στις αμερικάνικες αίθουσες στις 3 Ιουλίου. Πρόκειται για μια περίεργη ιστορία αγάπης που λαμβάνει χώρα στο Μανχάταν.

- Η συγκεκριμένη ταινία έχει ελληνικό στοιχείο;
- (γέλια) Για πρώτη φορά κάνω μια ταινία που δεν έχει τίποτα ελληνικό. Ίσως, τώρα που το ξανασκέφτομαι, το μόνο ελληνικό που έχει το “I hate Valentine's day” είναι η μύτη μου!

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στη "Σαββατιάτικη Απογευματινή" (φύλλο 30-5).

29 Μαΐ 2009

Γαλέρα on air.. [part one -tv time]



H "Γαλέρα" στον αέρα!

Σήμερα το απόγευμα, μεταξύ 6 και 6.30,

στην ψηφιακή πλατφόρμα της ΕΡΤ, στη συχνότητα του info+,

η εκπομπή "Τέχνες+"

θα παρουσιάσει

την κινηματογραφική πρωτοβουλία
της "Γαλέρας"
για την 3ήμερη γιορτή του σελιλόιντ
"Σινεμά στο δρόμο",

που διεξάγεται στις 29-31/5,
στον ιστορικό Σινέ Φιλίπ.


Θα μιλήσουν

ο αρχισυντάκτης της "Γαλέρας" Χρήστος Αλεφάντης
και ο κριτικός κινηματογράφου Νέστορας Πουλάκος.

"Νιώθω(;)" - Συλλογικό Ποίημα


Α : Στράτος Π.
Β : Νέστορας Πουλάκος

Α:
Ο καθρέφτης ραγισμένος κ εσύ πουθενά. Μ’ακούς;
ένιωσα ρε... κάτι, σα να 'μουν λέει πάλι ζωντανός.
Μ’ ακούει κανείς; Χάθηκες όπως κ Εκείνη; Η νύχτα πεθαίνει,
χαμηλά στη Σόλωνος. Η ψυχή ουρλιάζει σαν πουτάνα σκύλα

Β:
Ξέρεις, κάποιες στιγμές είμαι σαν τον Μορίς Ρονέ στη Φλόγα που Τρεμοσβήνει -
θέλω να πεθάνω, είναι τα πάντα μάταια, είμαι μάταιος κι εγώ κοιτάζοντάς σε.
Υπάρχουν και φορές που αισθάνομαι τον πόνο στο στομάχι, το χτυπώ, το χτυπώ -
σαν τον Ντενίς Λαβάν στο Κακό Αίμα, αφού αγαπώ, αγαπώ(;), νιώθω, νιώθω(;)

Α:
Ξέρω με σιχάθηκες, ο ίδιος μου ο εαυτός με σιχάθηκε, τι ειρωνία! Χαχαχα...
Είμαι το Τέρας, νύχια γαμψά, κορμί γεμάτο αγκάθια, γεννημένος να πληγώνω.
Τώρα σε μόλυνα βλέπω με τη βρώμα της καρδιάς μου, γι’ αγάπη μιλάς
μα κομπιάζεις. Γίνε ψευδαίσθηση, στάσου δίπλα και περπάτα μαζί μου.

Β:
Ονειρεύομαι μια ωραία ζωή και απέράντα λιβάδια να περπατώ, να κυλιέμαι...
δεν μπορώ να σε σιχαίνομαι, αδυνατώ ν' αφουγκραστώ το τέρας, τ' αγκάθια.
Η μόλυνση, η βρωμιά, στοιχεία και κομμάτια της εικόνας του κόσμου μου.
Μα κάπου στην άκρη τα κρατώ, κάνω χώρο στην αγάπη που θα ΄ρθει, θε να 'ρθει;

Α:
Έχω τη διαφθορά ριζωμένη βαθειά στον δικό μου κόσμο
απλά ανθρώπινα συναισθήματα δε μ΄αγγίζουν, δεν υπάρχει χώρος
μα δες πως ξέσκισαν τα στήθη μου και εισχώρησαν στην ψυχή μου
αιμόφυρτος τρέχω, ταξιδεύω, αφήνω ίχνη αλλάζοντας πόλεις κ χώρες.

Θάνος - alone - στη σκηνή..


28 Μαΐ 2009

Κινηματογραφικές πρεμιέρες 28ης Μαίου..

του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr

Έξι ταινίες κάνουν πρεμιέρα αυτή την εβδομάδα στις κινηματογραφικές αίθουσες, με το χρώμα το ελληνικό να είναι διάχυτο παντού : αφενός η Νία Βαρντάλος (που μιλάει στην “Α” του Σαββάτου, 30/5) συνεχίζει το τουριστικό franchise “...αλά ελληνικά” επτά χρόνια μετά τον υπέρ-επιτυχημένο “γάμο”, συνθέτοντας έναν αρχαιοπρεπή και φολκλορικό “έρωτα”. Πέραν τούτου, ουδέν σχόλιο! Αφετέρου ο Ντένης Ηλιάδης γίνεται ο πρώτος Έλληνας σκηνοθέτης που εγκαθίσταται στο Χόλιγουντ, βάζοντας μάλιστα τη δική του πινελιά στο αξιολογότατο ριμέικ του καλτ θρίλερ των 70s “Το τελευταίο σπίτι αριστερά”. Στον αντίποδα προτάσεις ευρωπαϊκές και ποιοτικές έχουμε δις, με το “Γεννήθηκα στο Τίτο Βέλες”, προερχόμενο από τα Σκόπια, ν' αναδεικνύει για ακόμη μια φορά το βαλκανικό μινιμάλ του υπαρξιακού σινεμά. Ενώ η γαλλική κομεντί “Οι γυναίκες των ονείρων μου” προσδίδει ως έναν βαθμό μια γλυκιά παραζάλη στα ανοιξιάτικα βράδια μας (ναι, το είχαμε γράψει στις αρχές του χρόνου αλλά η εταιρεία διανομής το είχε αναβάλει). Τέλος, δυο ταινίες 3D αμερικανικής παραγωγής έρχονται στην Ελλάδα ως 2D, που καιρός τώρα για πολυτέλειες! Το “Coraline, το σπίτι στην ομίχλη” είναι ένα ακόμη παραμυθένιο επίτευγμα του Χένρι “The nightmare before Christmas” Σέλικ, ενώ το “Jonas Brothers : The concert experience” είναι ένα μουσικό ντελίριο κενό περιεχομένου.


Το τελευταίο σπίτι αριστερά


Θρίλερ, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ντένη Ηλιάδη, με τους Μόνικα Πότερ, Σάρα Πάξτον, Γκάρετ Ντίλαχαντ.


Όταν η οικογένεια της Μέρι πληροφορηθεί την τραγική ιστορία βιασμού, βασανισμού και απόπειρας δολοφονίας της κόρης της θα κάνει τους τρεις δράστες να καταριούνται τη μέρα που μπήκαν στο χώρο τους, το τελευταίο σπίτι αριστερά.

Όλα τα καλά του κόσμου σ' ένα ριμέικ που αποδεικνύεται ανώτερο των προσδοκιών, δίνοντας μια άλλη διάσταση στο πρωτότυπο φιλμ. Ο πετυχημένος και γνωστός σκηνοθέτης τρόμου Γουές Κρέιβεν (“Ο εφιάλτης στο δρόμο με τις λεύκες”, “Scream”) μετά την καλή “μπάζα” που έκανε πέρυσι με το ριμέικ του δικού του “The hills have eyes”, αποφάσισε να ενεργήσει με παρόμοιο τρόπο στο φιλμ που τον έκανε διάσημο : το “Τελευταίο σπίτι αριστερά”, η πρώτη ταινία του πίσω στα 1972, ήταν ρηξικέλευθο για την εποχή του, σόκαρε, λογοκρίθηκε, συζητήθηκε. Κάπου εδώ έρχεται το δικό μας παιδί. Ο Ντένης Ηλίαδης με το εντυπωσιακό του ντεμπούτο το 2004 με το ανατρεπτικό “Hardcore” άρπαξε την ευκαιρία από τα μαλλιά και έγινε... χολιγουντιανός. Πήρε την πρωτότυπη ιστορία, της φέρθηκε με σεβασμό, πρόσθεσε δικές του σκηνές αφαιρώντας άλλες, το κυριότερο όμως είναι ότι διατήρησε τον προσωπικό του ρυθμό, αρκούντως ευρωπαϊκό, δίνοντας σ' ένα κλασικό αμερικάνικο θρίλερ αίματος ψυχολογικές διαστάσεις. Πραγματικά, υπάρχουν στιγμές που σοκάρεσαι... Στην Αμερική η ταινία έκανε δυναμικό opening, έχει αποφέρει 33 εκ. δολάρια, περισσότερα από το προηγούμενο ριμέικ, με τον Ηλιάδη να έχει εξασφαλίσει συμβόλαιο για την επόμενη ταινία του στο Χόλιγουντ, το “Cure” που θα βγει το 2010.

Γεννήθηκα στο Τίτο Βέλες

Δραματική, σκοπιανής/ σλοβένικης/ βελγικής/ γαλλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Τεόνα Στρουγκάρ Μιτέφσκα, με τους Λαμπίνα Μιτέφσκα, Άνα Κοστόφσκα, Νικολίνα Κουγιάτσα, Πέταρ Μουσέφσκι


Στο μολυσμένο Τίτο Βέλες, τρεις εγκαταλελειμμένες αδελφές προσπαθούν ν' αδράξουν την τελευταία τους ευκαιρία να ζήσουν μια κανονική ζωή και ν' αποφύγουν την τραγική προδιαγεγραμμένη μοίρα τους.


Για να είμαστε απολύτως ειλικρινείς μαζί σας, το δοκιμιακό “Γεννήθηκα στο Τίτο Βέλες” είναι από εκείνες τις ταινίες που αποκαλούνται “φεστιβαλικές”, έχουν περιορισμένο κοινό και απευθύνονται σε “ψαγμένους”. Ως εδώ. Αν ανήκετε στις παραπάνω κατηγορίες έχετε μπροστά σας ένα βαλκανικό διαμαντάκι, που αναπτύσσει μια συλλογιστική πάνω στον ανθρώπινο παραλογισμό, την επιβίωση και τις αδελφικές σχέσεις. Με όνειρο τον πηγαιμό στην Ελλάδα, την γη της απαγγελίας για τους πολύπαθους και “μολυσμένους” Σκοπιανούς, τρεις αδελφές, η μια πόρνη, η άλλη ναρκομανής, η δείνα ψυχολογικά άρρωστη, προσπαθούν να επιβιώσουν από την άρρωστη οικογενειακή τους κατάσταση και τη βρωμερή πόλη της. Υπαρξιακή φιλοσοφία στο έπακρο με κεντρικό άξονα τη διαλογική σχέση των ηρώων. Και τώρα ας προσγειωθούμε. Αν δεν ανήκετε στην παραπάνω κατηγορία σινεφίλ αγνοήστε την.


Coraline, το σπίτι στην ομίχλη


Κινούμενο σχέδιο, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Χένρι Σέλικ, με τις φωνές των Ντακότα Φάνινγκ, Τέρι Χάτσερ, Κιθ Ντέιβιντ.


Η 11χρονη Κόραλαϊν Τζόουνς μετακομίζει με τους γονείς της σ’ ένα καινούριο σπίτι, όμως της λείπουν οι φίλοι της ενώ οι δικοί της, όντας απορροφημένοι από τη δουλειά τους, την αγνοούν. Ο μόνος φίλος που αποκτά είναι ένα αινιγματικό αγόρι, ενώ οι ιδιόρρυθμοι γείτονές της δίνουν μια ιδιαίτερη νότα στη μοναξιά της.


Από τα αρτιότερα, στην κατασκευή του, κινούμενα σχέδια που έχουν βγει στον κινηματογράφο τα τελευταία χρόνια, παίρνει διαστάσεις μαγικές, αφού συμπράττουν ο έμπειρος εικαστικός και κομιξάς Χένρι Σέλικ, υπαίτιος του αριστουργηματικού “The Nightmare before Christmas” παραγωγής του Τιμ Μπάρτον, και ο γνωστός συγγραφέας Νιλ Γκέιμαν (“Αστερόσκονη”). Μια σεναριακή ιδέα φανταστική, διάλογοι πανέξυπνοι και μια ταινία που θα λατρέψουν οι μικροί μας φίλοι αν δεν... κουραστούν. Τα 100 λεπτά κρίνονται πολλά, υπάρχουν σκηνές τραβηγμένες από τα μαλλιά, μιας και όλοι πρέπει να καταλάβουμε ότι τα παιδιά θέλουν πράγματα απλά! Δεν θα προβληθεί μεταγλωττισμένη στα ελληνικά και όχι σε 3D, έτσι; Προσέξτε!


Το τελευταίο σπίτι αριστερά ***

Γεννήθηκα στο Τίτο Βέλες ***
Coraline, το σπίτι στην ομίχλη **

Οι γυναίκες των ονείρων μου **

Έρωτας αλά ελληνικά *

Jonas Brothers : The concert experience -


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 28-5).


+


Το σχόλιο της εβδομάδας (δημοσιεύτηκε στο www.myfilm.gr)


Το περασμένο Σαββατόβραδο συνομιλούσα στο μπαρ High Fidelity στα Εξάρχεια με τη γλυκύτατη Αγγελικούλα για το «κτήνος που κρύβει μέσα του» ο καθείς, εξ αφορμής του ταραντινικού και τριερικού σάλου, που προκλήθηκε στις ηλιόλουστες Κάννες. Εκεί, λοιπόν, της λέω : «ήλθε η ώρα να μπεις στο τελευταίο σπίτι αριστερά. Θα ανακαλύψεις τον δαίμονα που κρύβεις μέσα σου».


Η καλτ ταινία του Κρέιβεν, κατά την ταπεινή μου άποψη, δεν βλέπεται πλέον. Καιρό είχα να την παρακολουθήσω και την ξαναθυμήθηκα εξ αφορμής του ριμέικ. Λίγο η χαζοχαρούμενη μουσική, λίγο οι κλασικές αμερικανό-βλακόφατσες που παίζουν δεν σε προδιαθέτουν για τρόμο. Κι εδώ ακριβώς έρχεται ο ανατρεπτικός Ντένης "Hardcore" Ηλιάδης για ν’ αναλάβει δράση.
Και μάλιστα να δώσει ένα τέλος μακράν και πλέον του νοσηρού και σοκαριστικού...

Βουρρρρρρρρρρρρ στον φούρνο μικροκυμάτων... Να ψηθείς, ρε, να ψηθείς!


Λοιπόν, κυρίες και κύριοι! Ταινίες σαν αυτή του Ηλιάδη ή του Ταραντίνο, λόγου χάρη, έχουν ύπαρξη και, μάλιστα, διττή : ψυχολογική και διασκεδαστική. Αφενός ψυχολογική γιατί όλοι κρύβουμε το κτήνος μέσα μας και θέλουμε να εκδικηθούμε κάποιον/ους αν κάνουν κακό σ’ εμάς ή μέλη της οικογένειάς μας. Τότε έρχεται ο καλός Ηλιάδης και μας κατευνάζει τα πάθη. Μας ξεκαβλώνει, εν ολίγοις. Γιατί ταυτιζόμαστε με τον ήρωα/ες και νιώθουμε ότι εμείς σφάζουμε τον Κρούγκερ και την ψυχώ γκόμενά του. Άρα, βγαίνοντας αφήνουμε το τσεκούρι στην άκρη και πάμε για κάνα ποτό.


Αφετέρου γιατί όλοι, επίσης, κρύβουμε το φονιά μέσα μας. Και όλοι απολαμβάνουμε αίμα. Και σπέρμα. Αλλά, εν προκειμένω, μιλάμε για αίμα. Για σπέρμα δείτε Λούκας Μούντισον (να είναι και ποιοτικό, μπρε). Επομένως βλέπουμε Ηλιάδη και χεζόμαστε στο αίμα. Χαιρόμαστε, επίσης. Άρα, βγαίνοντας από την αίθουσα έχουμε μπλαντάξει στο τόσο αίμα ώστε αν δούμε μπροστά μας να προσγειώνεται καμιά σανγκρία ή κανένα ντοματόζουμο στο παρακείμενο μπαρ θα μπήξουμε κάτι φωνές... Άντε, κανένα μπέιλις και πολύ είναι.


Έτσι : άσε το κακό να μπει στο τελευταίο σπίτι αριστερά την ώρα του λυκόφωτος…

Nέστορας Πουλάκος
nestoras.poulakos@myfilm.gr

27 Μαΐ 2009

Σινεμά στο δρόμο (by ΓΑΛΕΡΑ)..


ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Παρασκευή 29 ΜΑΪΟΥ

19:00 Κλειστοί Δρόμοι, του Σταύρου Ιωάννου 98'

21:15 Kicking it, των
Susan Koch και Jeff Werner 98'
Την ταινία θα προλογίσουν ο Γιάννης Καλαϊτζής (ΓΑΛΕΡΑ) και ο κριτικός κινηματογράφου Χρήστος Μήτσης (αθηνόραμα).

23:15 Από την άκρη της πόλης, του Κωνσταντίνου Γιάνναρη 90'

Σάββατο 30 ΜΑΪΟΥ

17:00 Ταινίες Μικρού Μήκους
Anticlockwise, του Δημήτρη Μπαβέλλα 9'
Παιχνίδια από τις πατρίδες μας μαζί με τους γονείς μας,
132ο Δημοτικό Γκράβας 20'
Partners, της Ιωσηφίνας Μαρκαριάν 19'
Ισμαήλ, του Γιώργου Ζαφείρη 30'
Ένας λαμπερός ήλιος, του Βασίλη Λουλέ 36'

19:00 Ένας ελεύθερος κόσμος, του Κεν Λόουτς 96'

21:00 Διόρθωση, του Θάνου Αναστόπουλου 87'

23:00 Μιρουπάφσιμ, των Γιώργου Κόρρα και Χρήστου Βούπουρα 125'

Κυριακή 31 ΜΑΪΟΥ

17:00 Είσαι ελεύθερος, του Mohammad Ali Talebi 90'

19:00 Γκολ στη Φτώχεια 72'

21:00 Απ' το Χιόνι, του Σωτήρη Γκορίτσα 90'

23:00 Το κορίτσι ταξιδιώτης, του Perry Ogden 88'

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Τι: Τριήμερο κινηματογραφικό φεστιβάλ ενάντια στον κοινωνικό αποκλεισμό

Πού: Κινηματογράφος Φιλίπ, Θάσου 11, Πλατεία Αμερικής

Πότε: 29 με 31 Μαΐου

Συμβολική είσοδος:
4 ευρώ την ημέρα, για όλες τις προβολές.

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : So Many Roads So Many Trains" - No 17


John Hammond - So Many Roads So Many Trains

Performed by: John Hammond
On the album: So many roads in 1965

ΤΖΑΚ ΚΕΡΟΥΑΚ
Χορικό 195


Τα τραγούδια που εκρήγνυνται
Είναι η ουσία της ποίησης
Έρχονται από μόνα τους, ακούγοντας τα,
Άκαμπτα σαν τους φυλακισμένους σε μια σπηλιά
Βγαλμένους στο φως του ήλιου, κουρελήδες
Και όμορφοι όταν κοιτάξεις από κοντά
Και δεις κάτω τα γένια
Τα άγια γαλανά μάτια της ανθρωπιάς
Και σκούρα.

Ψηλά τα άστρα τραγουδούν
Δικά τους τραγούδια, με κίνηση
Που δεν κινείται, πραγματική,
Ανύπαρκτες σφαίρες που τραγουδούν:-

Μα οι ανθρώπινες ποιήσεις
Με τον θεό σαν σχέδιό τους
Τραγουδούν μ’ έναν άλλο νόμο
Σφαιρών και συμβόλων
Και τράβα μου ένα μπλουζ,
Φιλάρα, φύσα μου ένα μποπ,
Άσε με ν’ ακούσω για τον παράδεισο
Από Χάλκινη Τρομπέτα – πατσαβούρα.

Σαν σήμερα - 27 Μαΐου

1819: Γεννιέται η Τζούλια Γουάρντ Χάουι, Αμερικανίδα συγγραφέας, η οποία αγωνίστηκε για την κατάργηση της δουλείας στις ΗΠΑ.

1840: Φεύγει από τη ζωή ο συνθέτης Νικολό Παγκανίνι.

1884: Γεννιέται ο Μαξ Μπροντ, συγγραφέας και επιστήθιος φίλος του Φρανς Κάφκα.

1895: Ο συγγραφέας Όσκαρ Ουάιλντ καταδικάζεται σε φυλάκιση, με την κατηγορία της ομοφυλοφιλίας.

1933: Πρεμιέρα για τα καρτούν "Τρία Μικρά Γουρουνάκια" της Ντίσνεϊ.

1934: Γεννιέται ο Χάρλαν Έλισον, συγγραφέας βιβλίων επιστημονικής φαντασίας.

1994: Ο τιμηθείς με Νόμπελ Λογοτεχνίας συγγραφέας, Αλεξάντρ Σολτζενίτσιν, επιστρέφει στη Ρωσία, μετά από 20 χρόνια εξορίας.

1995: Στο 48ο Φεστιβάλ των Κανών, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος λαμβάνει από κοινού με τον Βρετανό σκηνοθέτη Κένεθ Λόουτς, το βραβείο της διεθνούς κριτικής FIPRESCI.

25 Μαΐ 2009

Το Βακχικόν στην 6η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης (28-31 Μαΐου)..


Το περιοδικό γραμμάτων και τεχνών
Βακχικόν
θα βάλει το δικό του λιθαράκι
στη σημαντική γιορτή του βιβλίου της χώρας μας.

Με πρωτοβουλία του Ε.ΚΕ.ΒΙ.
θα παρουσιαστούν και θ' αναδειχθούν
τα περιοδικά λόγου και στοχάσμου,
στα οποία από φέτος,
εντάσσοται τα σημαντικότερα
ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά.

Στο Περίπτερο 15, Stand 50,
θα υπάρχει ειδική οθόνη αφής,
στην οποία θα εμφανίζονται ταυτόχρονα τα λογότυπα
των περιοδικών
Βακχικόν, bookbook, critique, Διαπολιτισμός, happyfew, Λέξημα, Ποιείν, Poema, Poeticanet,
όπου ο επισκέπτης του περιπτέρου θα έχει τη δυνατότητα
να τα επισκεφθεί και να γνωρίσει ένα σύγχρονο τρόπο έκφρασης
αλλά και επικοινωνίας μεταξύ των συγγραφέων.

Κατά τη διάρκεια του 4ημέρου
επισκέψεις στο Περίπτερο 15
θα πραγματοποιήσει ο συνεργάτης του περιοδικού Βακχικόν
Τάσος Ρήτος
για να συνομιλήσει με τους ενδιαφερόμενους.

"Aνθολογία αμερικανικής ποίησης του 20ου αιώνα" - Γ. Λειβαδάς / "Ο αμφίβολος επισκέπτης" - Εντ. Γκόρυ / "Ένα καρμπόν και δυο μαχαίρια" - Γ. Πομώνης



Ανθολογία νεότερης αμερικανικής ποίησης, σε επιμέλεια Γιάννη Λειβαδά, από τις εκδόσεις Ηριδανός - σε μετάφραση Σωτήρη Κακίση, το γνωστό γραπτό του Έντουαρντ Γκόρυ, από τις εκδόσεις Ερατώ - τελευταία ποιητική συλλογή του Γιάννη Πομώνη, από τις εκδόσεις Οδυσσέας.

"Ανθολογία αμερικανικής ποίησης του εικοστού αιώνα" - Γιάννης Λειβαδάς (2007)

Ξάφνιασε με, μια μέρα καθημερινή
με μια άνευ αιτίας ευλογία.

(του Τζών Μπέρρυμαν)

Ένα σημαντικό εκδοτικό επίτευγμα του ποιητή και μεταφραστή Γιάννη Λειβαδά, ενός εκ των πλέον ειδικών μεταφραστών και μελετητών της αμερικανικής ποίησης του 20ου αιώνα. Μια ανθολόγηση ιδιαίτερη, ολίγον υποκειμενική, άλλωστε δικαιολογημένο μιας κι αντικατοπτρίζει τη βαθύτερη ματιά του ανθολογούντα. Λεπτομερής εισαγωγή, παράθεση βιογραφικών και ποιημάτων περισσοτέρων από πενήντα ποιητών του περασμένου αιώνα. Το μοναδικό μειονέκτημα, η έντονη απουσία γυναικείων φωνών, αφού οι 2-3 που "εμφανίζονται με το στανιό" δεν αντιπροσωπεύουν το σύνολο της γυναικείας ποίησης στην Αμερική του 20ου αιώνα.

"The Doubtful guest" - Edward Gorey (1957)

Ma aυτό αμέσως γλίστρησε και μπήκε μες στο σπίτι
πήγε και στάθηκε στου χωλ τον τοίχο, με τη μύτη.

Εκ των σπουδαιότερων Αμερικανών συγγραφέων, σχολιογράφων και κωμικογράφων και, κυρίως, σκιτσογράφων του περασμένου αιώνα. Ο Γκόρυ. που πέθανε το 2000 σε ηλικία 75 ετών, έζησε μια πλούσια και αναγνωρίσιμη ζωή, έχοντας γράψει περισσότερα από 100 βιβλία, χρησιμοποιώντας σε αρκετά ψευδώνυμο. Ένα από τα σημαντικότερα "ποιητικά" και "λυρικά" γραπτά του είναι ο "Αμφίβολος επισκέπτης", που εκδόθηκε το 1957, και μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον ποιητή Σωτήρη Κακίση. Μάλιστα, η έκδοση που κυκλοφορεί από το 2007 είναι άψογη και προσεγμένη, όμορφη για δώρο, η οποία κοσμείται από σκίτσα του ίδιου του Γκόρυ. Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στους Χειμερινούς Κολυμβητές, οι οποίοι το έχουν συμπεριλάβει στο μουσικό πρόγραμμά τους όλα αυτά τα χρόνια.

"Ένα καρμπόν και δυο μαχαίρια" - Γιάννης Πομώνης (2009)

η ύπαρξη να είναι κόκκος στο αχανές
-κι όμως, φαός-
ένα ακυρωμένο εισιτήριο, πόδι λειψό

Αναμφίβολα ο ποιητής Γιώργος Πομώνης θεωρείται μια πολύ σημαντική φωνή της σύγχρονης ποιητικής στην Ελλάδα, με μια "τρελή" εκδοτική πορεία τον τελευταίο καιρό. Πρόσφατα κυκλοφόρησε η τελευταία του ποιητική συλλογή, ένα συμπαθέστατο κόκκινο 16-σέλιδο των εκδόσεων Οδυσσέας, που περιλαμβάνει 7 ποιήματα καίρια χτυπήματα στην ανθρώπινη οντότητα των καιρών. Συμπαθής άνθρωπος και ο ίδιος, πάντα χαμογελάστος και προσήνης, εξ όσων είχα δει και μιλήσει μαζί του κατά τη συντροφιά μας στο περιοδικό Μανδραγόρας. Ο Πομώνης εξέπληξε άπαντες το 2008 όταν εμφανίστηκε στην ποίηση με 4(!) συλλογές, από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης, Οδυσσέας και Ίδμων (2). Αισίως έχει συμπληρώσει 10 βιβλία από το 1991, αριθμός που δεν πρέπει να κουράζει στο ανάγνωσμά του, μιας και άπαντα είναι προσεγμένα και στην παραμικρή τους λεπτομέρεια.

Ποιοτικό σινεμά στο B-FEST (27-31/5)..


Προβολές στο BFEST από την κινηματογραφική ομάδα του NOSOTROS, Σχολή Καλών Τεχνών, Πειραιώς 256, Αθήνα . Είσοδος Ελεύθερη

Τετάρτη 27 /5

18.30-20.00 Ντοκιμαντέρ The Take του Avi Lewis, 2004
Το 2001 σε μια Αργεντινή στα πρόθυρα της οικονομικής κατάρρευσης, 30 απολυμένοι εργάτες στα προάστια του Buenos Aires αποφασίζουν να αντιδράσουν καταλαμβάνοντας ένα κλειστό εργοστάσιο.
20.00-21.30 Anime Perfect Blue του Satoshi Kon, 1997
Η πρώην ποπ τραγουδίστρια Mima Kirigoe ανυπομονώντας να ξεκινήσει την καινούρια της ζωή ως ηθοποιός, παίρνει ένα ρόλο σε μια ταινία θρίλερ-μυστηρίου και η ζωή της αρχίζει να διαλύεται.
21.30-23.10 Queer Fremde Haut της Angelina Maccarrone, 2005
H Φαρίμπα, διωγμένη από το Ιράν εξαιτίας του έρωτα της για μία γυναίκα, ζητάει πολιτικό άσυλο στη Γερμανία. Η αίτησή της δε γίνεται δεκτή και πρέπει να επιστρέψει στην πατρίδα της με μεγάλο κίνδυνο της ζωής της.

Πέμπτη 28/5

18.30-20.30 Queer The Celluloid Closet Rob Epstein & Jeffrey Friedman, 1996
Με αποσπάσματα από περισσότερες από 100 ταινίες και με συνεντεύξεις από πολλούς συντελεστές ταινιών, εξετάζονται οι μύθοι για την σεξουαλικότητα και οι απόψεις για τους σεξουαλικούς ρόλους όπως αυτοί εξελίσσονται μέσα στον αιώνα.
20.00-21.35 Animation Persepolis των Vincent Paronnaud & Marjane Satrapi, 2007
Τεχεράνη, 1978. Η νεαρή Marjane βιώνει την πτώση του Σάχη όμως γρήγορα συνειδητοποιεί πως η ευφορία που ακολουθεί την επανάσταση δεν θα διαρκέσει. Η ζωή γίνεται ολοένα και δυσκολότερη και οι γονείς της αποφασίζουν να την στείλουν στην Ευρώπη.
21.35-23.20 Μυθοπλασίας Dr. Strangelove or: How I Stopped Worrying And Learned To Love The Bomb του Stanley Kubrick, 1964
Ο μανιώδης αντικομουνιστής Στρατηγός Jack Ripper, αποφασίζει ότι ο πόλεμος είναι πολύ σημαντική υπόθεση για να μείνει στα χέρια των πολιτικών και στέλνει τα βομβαρδιστικά Β52 της δικαιοδοσίας του με αποστολή να ρίξουν ατομικές βόμβες σε στρατηγικούς στόχους της Σοβιετικής Ένωσης.

Παρασκευή 29/5

18.30-20.00 Ντοκιμαντέρ The Fourth World War του Rick Rowley, 2003
Κοινωνικές συγκρούσεις στο Μεξικό, την Αργεντινή, την Παλαιστίνη, τη Νότια Αφρική και τη Νότια Κορέα. Μάχες στο Κεμπέκ και τη Γένοβα. "Πόλεμος ενάντια στην Τρομοκρατία" στην Νέα Υόρκη και το Ιράκ.
20.00-21.30 Anime The Cockpit του Leiji Matsumoto, 1994
Τρεις ιστορίες βγαλμένες από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο που εστιάζουν στην παράνοια του πολέμου: Slipstream, Sonic Boom Sqdn, Knight of the iron Dragon.
21.30-23.00 Queer Hedwick and the Angry Inch του John Cameron Mitchell, 2001
Γεννημένος ως άντρας και έχοντας υποστεί μια πρόχειρη και «αποτυχημένη» αλλαγή φύλου, η Hedwig ζει (perform) ως Drag queen διασχίζοντας μια απέραντη γεωγραφική έκταση μαζί με το συγκρότημα της. Ροκ μιούζικαλ με ερωτήματα γύρω από την αγάπη και τη σεξουαλικότητα.

Σάββατο 30/5

16.00-17.30 Anime My neighbor Totoro του Hayao Miyasaki, 1998
Ο Τοτόρο είναι ένα πνεύμα του δάσους που η μικρή Mei και στην συνέχεια η αδερφή της Satsuki συναντάνε σε ένα τεράστιο δέντρο κοντά στο καινούριο τους σπίτι.
17.30-18.30 Ειδική Προβολή Nestor Makhno – Ένας Ουκρανός Αγρότης της Helene Chatelain, 1996
Η Ελέν Σατελέ ταξίδεψε στο Γούλαι Πόλε, στην πατρίδα του Νέστορ Μαχνό, συναντήθηκε με συγγενείς του, με απογόνους συναγωνιστών του και με απλούς κατοίκους του Γούλαι Πόλε, οι οποίοι καταθέτουν την προσωπική τους άποψη στην κάμερα ελεύθερα μετά από 80 χρόνια σιωπής.
18.30- 19.00 Παρουσίαση του βιβλίου: Οι Δρόμοι του Νέστορ Μαχνό των Βίκτορ και Αλεξάντερ Μπιελάς
19.00-20.00 Ειδική Προβολή Nestor Makhno – Ο Πετρούσκα της Ρώσικης Επανάστασης του Piotr Soldatenkof, 1998
Η μορφή του Ν. Μαχνό είναι βαθιά χαραγμένη στην συλλογική μνήμη των κατοίκων της πρώην ΕΣΣΔ, είτε σύμφωνα με την άποψη του καθεστώτος, είτε σύμφωνα με την έμφυτη τάση του λαού να πιστεύει σε έναν ήρωα- τιμωρό που θα στέκεται απέναντι στις αρχές. Πολλά από τα χαρακτηριστικά του προσομοιάζουν σε αυτά του δικού μας Καραγκιόζη.
20.00-21.30 Queer Paragraph 175 των Rob Epstein και Jeffrey Friedman, 2000
Ανάμεσα στο 1933 και το 1945 στο Βερολίνο πάνω από 100.000 άντρες συνελήφθησαν με την κατηγορία της ομοφυλοφιλίας, σύμφωνα με την παράγραφο 175. Από αυτούς μόνο 4000 επέζησαν. Πέντε από αυτούς λένε για πρώτη φορά την ιστορία τους.
21.30-23.45 Μυθοπλασίας V for Vendetta του James McTeigue, 2005
Μεγάλη Βρετανία, στο κοντινό μέλλον. Η δικτατορία είναι το καθεστώς που έχει επιβληθεί για να αισθάνονται οι πολίτες ασφαλείς. Μοναχικός επαναστάτης, ο μασκοφόρος V, αρχίζει τις επιθέσεις του με βόμβες, δολοφονίες και γενικά τρομοκρατικές ενέργειες με σκοπό την αφύπνιση του κόσμου.

Κυριακή 31/5

16:30-17:30 Ειδική Προβολή Μια Κραυγή Του Δεκέμβρη του Κώστα Κολημένου, 2009
Το ντοκιμαντέρ-χρονικό φτιάχτηκε με ελάχιστα μέσα πάνω σε πρωτογενές υλικό που συγκεντρώθηκε από ανθρώπους που βρίσκονταν στον δρόμο εκείνες τις μέρες, αλλά και σε αρχειακές πηγές.Το φιλμ παρακολουθεί τα γεγονότα και τις αιτίες της εξέγερσης του Δεκέμβρη.
17.30-18.30 Ειδική Προβολή Αντι-Eπίκαιρα της Kατάληψης ΕΣΗΕΑ, 2009
Εναλλακτικά ντοκιμαντέρ για το πάρκο Κύπρου και Πατησίων στη Κυψέλη, τις πορείες του Γενάρη και την Κωνσταντίνα Κούνεβα.
18.30-19.30 Ειδική Προβολή East dreams West του Abdolreza Kohanrouz, 2008
Ένα ντοκιμαντέρ για τους “Ανατολίτες” που ονειρεύονται μια καλύτερη ζωή στις χώρες της Δύσης.
19.30-21.30 Ταινίες Μικρού Μήκους Νέων Δημιουργών
Δυτικά της Εδέμ του Ζαφείρη Χαϊτίδη, Theremin του Νικόλαου Πάστρα, Ρεπεράζ (για ένα όνειρο) του Κώστα Γούναρη, Sonyc του Αντώνη Γλάρου, Η ιστορία ενός φιλήσυχου ανθρώπου του Γιώργου Μπακάλη, Μικρές φράσεις του Γιώργου Καστέλη, Έξοδος-Exit του Μίλτου Τζούνη
21.30-23.00 Ντοκιμαντέρ Occupation 101: Voices of the Silenced Majority των Abdallah Omeish και Sufyan Omeish, 2006
Ένα δυνατό ντοκιμαντέρ για την παρούσα κατάσταση και τις ιστορικές ρίζες της Ισραηλινό-Παλαιστινιακής διένεξης και την εμπλοκή των Η.Π.Α. σε αυτή.

23 Μαΐ 2009

Καλοκαιρινές νύχτες με παλιό καλό σινεμά..


του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr

Κι ενώ είχαμε χάσει τα ίχνη της, ξάφνου επανεμφανίστηκε. Κι ενώ, πάνω-κάτω, είχαμε πληροφορηθεί τον προγραμματισμό των ταινιών-επανεκδόσεων αυτού του καλοκαιριού, ήλθε και πάλι στο προσκήνιο για να ταράξει τα νερά με παλιό καλό σινεμά των μέσων του 20ου αιώνα. Σαν το κλασικό γαλλικό κρασί, για να φανταστείτε.
Περί ου ο λόγος για την Art Free Films. Που απείχε για ένα σεβαστό χρονικό διάστημα από την κινηματογραφική διανομή, επανεμφανίστηκε στις αρχές του χρόνου με το ανεξάρτητο “The Visitor” του οσκαρικού ηθοποιού Ρίτσαρντ Τζένκινς, για να εγκατασταθεί για τα καλά το φετινό καλοκαίρι του 2009 με μια σειρά σημαντικών επανεκδόσεων του παγκόσμιου, κυρίως ευρωπαϊκού, κινηματογραφού. Η αρχή, βέβαια, έγινε αυτή την εβδομάδα, στα μέσα του Μαΐου, με δυο σπουδαίους σκηνοθέτες του ευρωπαϊκού σινεμά, σε διαφορετικές περιόδους τους. Παρακολουθούμε, λοιπόν, τον Σουηδό σκηνοθέτη Ίνγκμαρ Μπέργκμαν στην πρώτη δημιουργική περίοδό του, με το γυναικείο δράμα “Στο κατώφλι της ζωής”, που γυρίστηκε το 1958, ένα χρόνο μετά τις επιτυχημένες ταινίες “Άγριες φράουλες” και “Έβδομη σφραγίδα”, την ίδια χρονιά με τον αριστουργηματικό “Άνθρωπο με τα δύο πρόσωπα”. Με την ταινία αυτή, ο Μπέργκμαν διεκδίκησε τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, κέρδισε το αγαλματίδιο της σκηνοθεσίας, όπως και την αντίστοιχη κατηγορία α' γυναικείου ρόλου οι τέσσερις πρωταγωνίστριες του, Εύα Ντάλμπεκ, Ίνγκριντ Τούλιν, Μπίμπι Άντερσον και Μπάρμπρο Χιορτ αφ Όρνας. Επίσης απολαμβάνουμε τον Ιταλό σκηνοθέτη Λουκίνο Βισκόντι στη δύση της καριέρας του, με την εστέτ “Γοητεία της αμαρτίας”, παραγωγής 1974, με πρωταγωνιστές τον Μπαρτ Λάνκαστερ, την Σιλβάνα Μαγκάνο και τον Χέλμουτ Μπέργκερ. Η ταινία, που γυρίστηκε δυο χρόνια πριν τον θάνατο του Βισκόντι και το κύκνειο άσμα του με τον “Αθώο”, επίσης δυο χρόνια μετά το ατμοσφαιρικό “Λυκόφως των Θεών”, κέρδισε συνολικά 13 βραβεία σε φεστιβάλ της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Ιαπωνίας.
Η λάμψη των επανεκδόσεων, όμως, δε σβήνει εδώ. Η ίδια εταιρεία μες το καλοκαίρι, θα μας (ξανά)σερβίρει Βισκόντι με το “Μπελίσιμα” του 1951, όπου πρωταγωνιστεί η Άννα Μανιάνι. Επίσης, το μενού διαθέτει : Μικελάντζελο Αντονιόνι και την “Κυρία χωρίς τις καμέλιες” (1953), Ρομπέρ Μπρεσόν επί δύο, αφού θα δούμε τόσο τον “Πορτοφολά” (1959) όσο και το μεταγενέστερο “Χρήμα” (1983), Φρανσουά Τριφώ και τις “Δυο Αγγλίδες στην Ευρώπη” (1971), ενώ θα θυμηθούμε τη σειρά “Είμαι περίεργη” του Βίλγκοτ Σιόμαν, με τα επεισόδια “Κίτρινη” και “Μπλε” (1967-8).

“Στο κατώφλι της ζωής” (1958)

Τρεις διαφορετικές γυναίκες συναντιούνται σε μαιευτήριο της Στοκχόλμης και μοιράζονται δυσκολίες και συναισθήματα, η κάθε μία μέσα από την δική της ιστορία. Συνδέονται παρά τα εμπόδια που προκύπτουν και ξεπερνούν μαζί τραυματικές εμπειρίες όπως η άμβλωση και η αποβολή. Μια από τις πιο ευαίσθητες ταινίες του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, που κατατάσσεται στη “γυναικεία” φιλμογραφία του, μια έντονη και συνάμα πλούσια παραγωγή στιγματισμένη από την “Περσόνα”. Η ταινία ανήκει στην εποχή που αντικείμενο του Σουηδού σκηνοθέτη ήταν η ανθρώπινη ύπαρξη και ειδικά η γυναικεία ψυχοσύνθεση. Γυρισμένη σε μαιευτήριο της Στοκχόλμης, η ταινία έχει έντονη θεατρικότητα και πλούσιες ερμηνείες όχι μόνο από τις πρωταγωνίστριες αλλά και από τους Έρλαντ Γιόζεφσον και Μαξ Φον Σίντοου. Μία ταινία που θεωρήθηκε πως συμπληρώνει νοηματικά την “Έβδομη σφραγίδα”, συνδέοντας τον θάνατο με την γέννηση.

“Η γοητεία της αμαρτίας” (1974)

Ένας καθηγητής, αμερικανικής καταγωγής, αναγκάζεται να νοικιάσει μέρος της βίλας του στη Ρώμη στη μεσόκοπη Μαρκησία Μπιάνκα Μπρουμόντι, τον εραστή της, την κόρη της και τον φίλο της κόρης της. Συζώντας με την ιδιότυπη αυτή οικογένεια σταδιακά αλλάζει η ζωή του. Τα αμαρτωλά μυστικά που ανακαλύπτει τον αναστατώνουν και τον εμπλέκουν σε μοιραίες συγκρούσεις με τον ίδιον του τον εαυτό και τους παράξενους φιλοξενούμενους του. Πρόκειται για χαρακτηριστικό δείγμα του κλασικού έργου του μεγάλου Ιταλού σκηνοθέτη που ξαφνιάζει με την εξέλιξή του και εντυπωσιάζει με την ατμόσφαιρά του. Σκοτεινό και μεγαλοπρεπές, γυρισμένο στο εσωτερικό ενός πλούσιου σπιτιού, γεμάτου έργα τέχνης, γοητεύει με υπέροχες ερμηνείες που συμπληρώνουν το βισκοντικό σύμπαν. Η ταινία δημιούργησε τον δικό της μύθο στην ιστορία του κινηματογράφου, αν και πρόκειται για μία από τις λιγότερο προβεβλημένες του Λουκίνο Βισκόντι.

*To κείμενο δημοσιεύτηκε στη "Σαββατιάτικη Απογευματινή" (φύλλο 23-5).

22 Μαΐ 2009

Τελευταία μελάνη..


ΜΑ ΓΙΑ ΚΟΙΤΑ, τα λόγια σου έγιναν σιωπή
η έγνοια μια απέραντη αδιαφορία
ο έρωτας φίδι , το φιλί του δηλητήριο
και η αγάπη μίσος, που απλόχερα σκορπάς

Η ρετσινιά που σέρνω, σαν κατάρα
όσο κι αν τρίβω τα σημάδια ανεξίτηλα
όσο κι αν τρέχω παραμένω σταθερός
ένιωσα λίγο πριν το τέλος, τότε που ήταν ήδη αργά

Ότι κάνω ένα Λάθος
Ότι γράφω σκίζω και πετώ
θέλω να σ’ αγγίξω μα σε κάνω να πονάς
αγκάθια, ασπρόμαυρα, στο σώμα μου απλωμένα

Η ΜΟΥΣΑ μου γεμάτη ξύδια και ουσίες
παρασύρεται σε ταξίδια ουτοπικά
έντρομη σαν κοίταξε στα βάθη της ψυχής μου
τάισε με το είναι της του δρόμου τα σκυλιά

Τώρα πια η μελάνη μου τελείωσε
μόνος, σκιές γυρεύω στο σκοτάδι
άδειος πλαγιάζω και πάλι άδειος ξυπνώ.
Σαν τα μάτια κλείσω, τρέχα φύγε μακρυά!

Το πεπρωμένο στη φωτιά... στάχτες...
Σε κάποιο όνειρο μόνο ίσως σε απαντήσω ξανά...

"And you could have it all, my empire of dirt
I will let you down, I will make you hurt"
["Hurt" - Jοhnny Cash]

Στράτος Π.

21 Μαΐ 2009

Κινηματογραφικές πρεμιέρες 21ης Μαίου..


του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr


Τέσσερις ταινίες κάνουν πρεμιέρα αυτή την εβδομάδα στις κινηματογραφικές αίθουσες, με το εν εξελίξει Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών να έχει συγκεντρώσει τα βλέμματα των απανταχού σινεμανθρώπων, κυρίως των διανομέων, που σερβίρουν στα πάτρια εδάφη, έστω και εξ αποστάσεως, μερικές από τις σκονισμένες ταινίες της αποθήκης τους! Ξεχωρίζουν, τόσο η ιταλική κωμωδία “Έρωτας με το ζόρι”, τεράστια εμπορική επιτυχία του 2008, η οποία αν και εύπεπτη και επιδερμική, αποδεικνύεται καλοκαιρινή, δροσερή και διασκεδαστική. Όσο και η “περιπετειώδης” κινηματογραφική ζάλη του σκηνοθέτη Ρίτσαρντ Κέλι, “Ιστορίες από το τέλος του κόσμου”, που χρονολογείται από το 2006, γιουχαΐστηκε στις τότε Κάννες, επαναπροσδιορίστηκε με νέο μοντάζ και βρίσκεται στη χώρα μας τρία χρόνια μετά. Μαζί τους προβάλλονται το γαλλό-βρετανικό ψυχολογικό θρίλερ “Διχασμένη” του Σον Έλις (“Cashback”), με ένα σενάριο μπάχαλο, όπως και το “άχρωμο” σίκουελ της εμπορικής κωμωδίας “Νύχτα στο μουσείο”, με πρωταγωνιστή τον Μπεν Στίλερ. Τέλος, κυκλοφορούν σε επανέκδοση δυο κλασικές ταινίες του παγκόσμιου σινεμά : από το 1958 έρχεται το “Κατώφλι της ζωής” του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν και από το 1974 η “Γοητεία της αμαρτίας” σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι.


Έρωτας με το ζόρι

Ρομαντική κομεντί, ιταλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Φεντερικό Μότσα, με τους Ραούλ Μπόβα, Μικέλα Κουατροτσιόκε.


Ο Άλεξ είναι ένας 40άρης πετυχημένος διαφημιστής, που συγκλονίστηκε η ζωή του όταν τον παράτησε η αγαπημένη του μνηστή. Η Νίκι είναι μια 17χρονη πανέμορφη και δροσερή μαθήτρια που διψά για τρέλες και έρωτες. Όταν οι δυο τους συναντιούνται βρίσκουν το άλλο τους μισό.
Εντάξει, δεν γίνεται λόγος περί ποιοτικής κωμωδίας. Δηλαδή, μην περιμένετε να δείτε παραγωγή στα πρότυπα του all time classic ιταλικού κινηματογράφου. Εδώ, έχουμε να κάνουμε με μια χαλαρή και συνάμα σπιρτόζα κομεντί με μπόλικο ρομάντζο σε στυλ τηλεοπτικό, πρότζεκτ καθόλου ξένο προς εμάς αφού ταινίες σαν τον “Έρωτα με το ζόρι” βλέπουμε κατά συρροή τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, με συγγενή παραδείγματα το “Φιλί της ζωής”, το “Μόλις χώρισα”, το “Σούλα έλα ξανά” κτλ. Όμορφα κορίτσια, ώριμοι και γοητευτικοί άνδρες. Ανάλαφρη φωτογραφία. Χαρούμενες μουσικές. Έρωτες παραμυθένιοι. Παίζει και λίγο μελό, εντάξει, για να σπάει τη μονοτονία. Σαραντάρης ερωτεύεται καυτή λολίτα και χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του. Τι λέτε, λοιπόν; Σχεδόν δυο ώρες υπό τους ήχους της “ερεθιστικής” ιταλικής γλώσσας κάτω από τον έναστρο θερινό ουρανό. Καλό ακούγεται. Και διασκεδαστικό και όμορφο. Ας κάνουμε λίγο χώρο για παραμύθια στη διασκέδασή μας, γιατί όχι;

Επανέκδοση


Η γοητεία της αμαρτίας (1974)


Δραματική, ιταλικής/ γαλλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι, με τους Μπαρτ Λάνκαστερ, Χέλμουτ Μπέργκερ, Σιλβάνα Μαγκάνο.


Ένας Αμερικανός καθηγητής που ζει απομονωμένος στο πλούσιο σπίτι του στη Ρώμη, νοικιάζει ένα μέρος αυτού στην ιδιόρρυθμη Μαρκήσια Μπιάνκα, στον εραστή της, την κόρη της και τον αρραβωνιαστικό της κόρης της. Αμέσως η καθημερινότητά του αλλάζει άρδην και παίρνει νέες διαστάσεις.


Στο κατώφλι της ζωής (1958)


Δραματική, σουηδικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, με τους Έυα Ντάλμπεκ, Ίνγκριντ Τούλιν, Μπίμπι Άντερσον, Έρλαντ Γιόζεφσον, Μαξ φον Σίντοου.

Τρεις γυναίκες γνωρίζονται σε μια μαιευτική κλινική της Στοκχόλμης και μοιράζονται τις εμπειρίες τους για την εγκυμοσύνη, την αποβολή, την έκτρωση.


Παραγνωρισμένα και “ξεχασμένα” αριστουργήματα του ευρωπαϊκού κινηματογράφου πολύ σημαντικών δημιουργών, επαναπροβάλονται στη χώρα μας μες τον Μάη (δείτε σχετικό ρεπορτάζ στην “Α” του ερχόμενου Σαββάτου – 23/5). Από τη μια μεριά, ο εστέτ Λουκίνο Βισκόντι, ο πρωτεργάτης του ιταλικού νεορεαλισμού, δυο χρόνια πριν τον θάνατό του και το κύκνειο άσμα του με τον “Αθώο”, αποδομεί την νομενκλατούρα της μπουρζουαζίας της Ρώμης του '70, εξυψώνοντας την στη σφαίρα του τραγικού. Καταπληκτική η ερμηνεία του οσκαρικού Μπαρτ Λάνκαστερ. Από την άλλη μεριά, ξεδιπλώνεται η γυναικεία πλευρά της φιλμογραφίας του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν (που κορυφώθηκε με την “Περσόνα”), κατά την πρώτη σκηνοθετική του περίοδο κι ύστερα από τις σπουδαίες ταινίες “Έβδομη σφραγίδα” και “Άγριες φράουλες”. Όπως και με την ταινία του Βισκόντι, ο Μπέργκμαν κάνει μια ταινία δωματίου, με τρόπο θεατρόμορφο, που βασίζεται στις έξοχες ερμηνείες των ηθοποιών του, οι οποίοι άλλωστε ανήκουν στον επονομαζόμενο “θίασο Μπέργκμαν”.


Ιστορίες από το τέλος του κόσμου

Δραματική, αμερικανικής/ γαλλικής/ γερμανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ρίτσαρντ Κέλι, με τους Ντουέιν Τζόνσον, Σον Ουίλιαμ Σκοτ, Τζάστιν Τίμπερλεικ.


Το Λος Άντζελες βρίσκεται στο χείλος της οικονομικής, κοινωνικής και περιβαλλοντικής καταστροφής, που θα κορυφωθεί στο μαζικό εορτασμό της 4ης Ιουλίου.


Το απόλυτο ναρκισσιστικό φιλμικό έπος, που ξεπερνά τις δυο ώρες, από ένα σκηνοθέτη που το 2001 με την απόλυτη επιτυχία του “Donnie Darko” θεωρήθηκε η μεγάλη ελπίδα του αμερικανικού σινεμά. Ο Κέλι χάθηκε και μπερδεύτηκε στο μεγαλεπήβολο σχέδιο του, ελπίζοντας όλοι ότι θα επανακάμψει με το θρίλερ “The Box”, που βγαίνει οσονούπω. Οι “Ιστορίες από το τέλος του κόσμου” είναι μια ταινία που αξίζει να τη δείτε, σαν έναν δύσκολο μαθηματικό γρίφο που ζητά επίλυση!


Η γοητεία της αμαρτίας ***

Έρωτας με το ζόρι **

Στο κατώφλι της ζωής **

Ιστορίες από το τέλος του κόσμου **

Διχασμένη *

Νύχτα στο μουσείο 2 *


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 21-5).


+


Το σχόλιο της εβδομάδας (δημοσιεύτηκε στο www.myfilm.gr)


Intro : το γνωστό φαινόμενο της μερικής αγνόησης των κριτικών συνεχίστηκε για μια ακόμη φορά φέτος, τρίτη συνεχόμενη, μετά τις ταινίες της Γκρατσιέλας Κανέλλου και του Κωστή Μπασογιάννη. Τώρα είναι η σειρά του Γιώργου Σερβετά με την ταινία "Οι αιτίες των πραγμάτων". Όλες οι ταινίες είναι ψηφιακές. Και όλες προβάλλονται σε περιορισμένες παραστάσεις στο "Μικρόκοσμο". Εντελώς τυχαία, μη φανταστείτε. Σύμπτωση καθαρή!


Παρολαυτά κόντρα στο ρεύμα και ενώ οι διανομ-άρχες λιάζονται στις όμορφες Κάννες, πετώντας μας εδώ ότι σκονισμένο είχαν στις αποθήκες τους, θα προτιμήσουμε το "δροσερότατο" Έρωτας με το ζόρι.
Όμορφες και καυτές λολίτες. Γοητευτικοί και ηλιοκαμμένοι σαραντάρηδες. Οι μεν ονειρεύονται τρέλες και μια έντονη εφηβεία με έρωτες και λοιπά παραλειπόμενα. Οι δε ονευρεύονται, επίσης, τρέλες αφού η επιτυχημένη επαγγελματική ζωή τους δε συνάδει με τη στείρα σεξουαλική, οι της ηλικίας τους κοπέλες πονήρεψαν αρκετά και πρέπει να στραφούν στο νέο αίμα, που είναι πιο αθώο, πιο τρυφερό, πιο... άκαυτο εν ολίγοις.

Και μετά : ιταλική γλώσσα, ήλιος, ωραία μέρη, λυγερά κορμιά, ατίθασες συμπεριφορές, καταστάσεις που σε κάνουν να μειδιάς. Ναι, το ξέρω! Τα καλοκαίρια πρέπει να βλέπουμε Γούντι Άλεν, Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, Λουκίνο Βισκόντι, Μικελάντζελο Αντονιόνι κ.ά

Αλλά τι πιο ευχάριστο και παιγνιώδες να βλέπεις σε θερινά σινεμά έρωτες... με το ζόρι; Θέλω κι εγώ, θέλω κι εγώ... Έρωτα, εννοώ! Με την κουλτούρα έπηξα για τα καλά!

Νέστορας Πουλάκος

nestoras.poulakos@myfilm.gr

20 Μαΐ 2009

"Νιώθω(;)" - Συλλογικό Ποίημα


Α : Στράτος Π.
Β : Νέστορας Πουλάκος

Α:
Ο καθρέφτης ραγισμένος κ εσύ πουθενά. Μ’ακούς;
ένιωσα ρε... κάτι, σα να 'μουν λέει πάλι ζωντανός.
Μ’ ακούει κανείς; Χάθηκες όπως κ Εκείνη; Η νύχτα πεθαίνει,
χαμηλά στη Σόλωνος. Η ψυχή ουρλιάζει σαν πουτάνα σκύλα

Β:
Ξέρεις, κάποιες στιγμές είμαι σαν τον Μορίς Ρονέ στη Φλόγα που Τρεμοσβήνει -
θέλω να πεθάνω, είναι τα πάντα μάταια, είμαι μάταιος κι εγώ κοιτάζοντάς σε.
Υπάρχουν και φορές που αισθάνομαι τον πόνο στο στομάχι, το χτυπώ, το χτυπώ -
σαν τον Ντενίς Λαβάν στο Κακό Αίμα, αφού αγαπώ, αγαπώ(;), νιώθω, νιώθω(;)

Α:
Ξέρω με σιχάθηκες, ο ίδιος μου ο εαυτός με σιχάθηκε, τι ειρωνία!Χαχαχα...
Είμαι το Τέρας, νύχια γαμψά, κορμί γεμάτο αγκάθια, γεννημένος να πληγώνω.
Τώρα σε μόλυνα βλέπω με τη βρώμα της καρδιάς μου, γι’ αγάπη μιλάς
μα κομπιάζεις. Γίνε ψευδαίσθηση, στάσου δίπλα και περπάτα μαζί μου.

Β:
Ονειρεύομαι μια ωραία ζωή και απέράντα λιβάδια να περπατώ, να κυλιέμαι...
δεν μπορώ να σε σιχαίνομαι, αδυνατώ ν' αφουγκραστώ το τέρας, τ' αγκάθια.
Η μόλυνση, η βρωμιά, στοιχεία και κομμάτια της εικόνας του κόσμου μου.
Μα κάπου στην άκρη τα κρατώ, κάνω χώρο στην αγάπη που θα ΄ρθει, θε να 'ρθει;

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : My ship is coming in" - No 16


The Walker Brothers – My ship is coming in

Written by: Madrugada

Άτιτλο

Σπλάχνο που έγινες χώμα
πατάω ανάσα να γίνει
tο δέρμα γυμνό
ένα σπουργίτι πετάει
στα σύννεφα της βροχής
στην καταιγίδα, στην αστραπή
στον ήλιο που καίει
Τα φτερά σου να προσέχεις!

Τα φιλιά μου αν στα έδινα
λουλούδια να έκανες
σε ένα μπουκάλι κρασί
να έλουζες τα χέρια
στο πάτωμα γυμνή
τα στάχια να πάτωνες
με μιας ο ήλιος
νύχτα να γινόταντο φιλί!

Καράβι που σέρνει
τα λόγια τα ανείπωτα
γυμνή στον άνεμο
στη θύελλα εκτροχιάζεις
τα τρένα που φεύγουν
και πάντα θα φεύγουν
το λόγια θα τρέχουν
Καράβι γυμνό
γυμνό στον άνεμο
στη βροχή να βουλιάξει
στη βροχή!

Στoν ήλιο, στο φεγγάρι
σου τραγουδώ ένα ρυθμό
σφυρίζω σαν τρένο
που γδέρνει τους αγριότοπους
Λιβάδι μεταξένιο
χρώμα ασπρόμαυρο
στο σαλόνι το κορίτσι
και ο έρωτας…..γυμνοί,
γυμνή σαν πάντα
στο καράβι, στο τρένο
για πάντα!

Τάσος Ρήτος

Σαν σήμερα - 20 Μαΐου

1799: Γεννιέται ο διάσημος Γάλλος μυθιστοριογράφος, Ονορέ ντε Μπαλζάκ. Από τα πιο γνωστά του έργα η "Ξαδέρφη Μπέτυ" και οι "Χαμένες Ψευδαισθήσεις".

1830: Γεννιέται ο Γάλλος συγγραφέας, Έκτορ Μαλό. Από τα πιο γνωστά του έργα η "Μαντάμ Ομπερντίν" και το "Χωρίς Οικογένεια".

1891: Ο Τόμας Έντισον επιδεικνύει για πρώτη φορά μπροστά σε κοινό την εφεύρεσή του, το κινετοσκόπιο, το οποίο υπήρξε πρόδρομος του κινηματογράφου.

1927: Ο πιλότος Τσαρλς Λίντμπεργκ ξεκινά από το Λονγκ Άιλαντ για την πρώτη πτήση χωρίς διακοπή πάνω από τον Ατλαντικό Ωκεανό και φτάνει στο Λε Μπουρζέ Φιλντ του Παρισιού το επόμενο πρωί.

1944: Γεννιέται ο τραγουδιστής με τη χαρακτηριστική βραχνή φωνή Τζοε Κόκερ.

1955: Γεννιέται ο κορυφαίος Πολωνός συνθέτης μουσικής για κινηματογραφικές ταινίες, Ζμπίγκνιου Πρίσνερ, ο οποίος είναι ιδιαίτερος γνωστός για τη δουλειά του στις ταινίες του Κριστόφ Κισλόφσκι

1970: Ο Μάο καλεί όλο τον κόσμο να επαναστατήσει ενάντια στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό.

1977: Το Όριαν Εξπρές κάνει το τελευταίο ταξίδι του.

17 Μαΐ 2009

Find this movie... # 5


Ο Νέστορας Πουλάκος προτείνει Στέργιο Νιζήρη :

Θαύματα στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας (1998) : Σπουδαστική και βραβευμένη ταινία του σκηνοθέτη Νιζήρη, που αποφάσισε στα μέσα της δεκαετίας του '90 να αφοσιωθεί στο σινεμά εγκαταλείποντας μια λαμπρή ακαδημαϊκή καριέρα μαθηματικού στις Η.Π.Α. Με πρωταγωνιστή τον Ζαν Πιερ Λεό του ελληνικού σινεμά, Νίκο Κουρή, στην αρχή της καριέρας του και cameo εμφάνιση του καλτ σκηνοθέτη Θόδωρου Μαραγκού, ο Νιζήρης "παίζει μπάλα" στη σφαίρα του φανταστικού : νέος άνδρας, σκληρά εργαζόμενος, απογοητευμένος από την ερωτική του ζωή και ονειροπαρμένος με τους φίλους τους, που κάνει κάθε μέρα πάνω-κάτω τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας σαν τον Θανάση Βέγγο, ονειρεύεται την τελευταία να την γκρεμίσει. Και να την ξαναφτιάξει μόνο όπως θέλει εκείνος : χωρίς φωτεινές επιγραφές, χωρίς της ΓΑΔΑ και τα δικαστήρια, μόνο με όμορφα κορίτσια και παιδιά να παίζουν, με πολλά δέντρα και χωρίς λακούβες... Όνειρα τη δεκαετία του '90. Πριν το χρηματιστηριακό κραχ. Όταν μεσουρανούσε ο εκσυχρονιστής Σημίτης και η Ελλάδα πάσχιζε να σταθεί στα πόδια της. Σύντομα 4 ur eyes only στο περιοδικό Βακχικόν!

Λάθος Αιώνας (2000) : Στη μεσαίου μήκους ταινία του, ο Νιζήρης αποτύπωσε στη μεγάλη οθόνη την πιο ευφάνταστη ιδέα του : τρένο που εκτελεί το δρομολόγιο Αθήνα-Θεσσαλονίκη και τούμπαλιν καταλαμβάνεται σταδιακά από ομάδες, παρέες --αλλά και ατομικά- ακτιβιστών της... καλής και εναλλακτικής ζωής προκειμένου ν' ανακαλύψουν το ελιξήριο της ευτυχίας μακριά από τη βουή της μεγαλούπολης. Η συγκινητική, συνάμα μελαγχολική, παραπέρα νοσταλγική ματιά του Νιζήρη με τον ερχομό του νέου αιώνα, περιέγραψε ανθρώπους που θα μπορούσαν -με τα ολίγα υλικά που επιθυμούσαν- να ζήσουν σαν άλλοτε. Εκείνα τα χρόνια τα παλιά τα άδολα.

Είναι ο Θεός μάγειρας; (2004) : Για να είμαστε ειλικρινείς : σπάνια πετυχαίνεις πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη στη μεγάλου μήκους ταινία (με τις αφάνταστες δυσκολίες που όλοι ξέρουμε πως έχει) να έχει άποψη. Σκηνοθετική. Το σφιχτοδεμένο σενάριο των Ραΐση-Νιζήρη, παρουσία πολύ πετυχημένων ηθοποιών της εποχής όπως ο Καραμίχος, η Τζήμου, η Καλτσίκη, η Τσιριγκούλη και ο Νάκος, υπό τους εξαιρετικούς ήχους του Θανάση Παπακωνσταντίνου, είναι ένα κράμα που είχε τη δυνατότητα να εκτοξευθεί στα κινηματογραφικά ουράνια. Σίγουρα ο Νιζήρης τόλμησε. Τα πλάνα του, τα καθόλου passe close up του, το έξυπνο μοντάζ, ναι, εντάξει, υπήρχαν αδυναμίες, αλλά μετρήστε μου νέους σκηνοθέτες τολμηρούς. Έξυπνος, όμορφος και ταλαντούχος νεαρός, αφού κάνει μια σειρά από δουλειές, καταλήγει να γίνει ένας πολύ πετυχημένος σεφ. Κάπου εκεί, όμως, το χάνει : ψάχνει επί ματαίω να βρει την τέλεια συνταγή ομελέτας. Θα τα καταφέρει;

*Οι παραπάνω ταινίες συμπληρώνουν την "άτυπη" τριλογία των περιπετειών του Θόδωρου, ως φαίνεται του alter ego του Στέργιου Νιζήρη.
**Καλή συνέχεια, Στέργιε, στα μελλοντικά σου projects που μαθαίνω ότι είναι αρκετά και... μη μασάς!

16 Μαΐ 2009

Συνέντευξη του Ρεμί Μπεζανσόν...


Συνέντευξη στον Νέστορα Πουλάκο
npoulakos@apogevmatini.gr

Στην κορύφωση της άνοιξης, στα μέσα του Μαΐου, μια ευχάριστη, όμορφη, διασκεδαστική κομεντί κάνει την εμφάνιση της σε περιορισμένο αριθμό αιθουσών στη χώρα μας. Μετά την ενθουσιώδη πρεμιέρα της στο πρόσφατο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου Αθηνών (που διεξήχθη για 10η χρονιά στις αρχές Απριλίου), η “Πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής σου” συναντά το σινεφίλ και, συνάμα, περιορισμένο κοινό της στην Ελλάδα προκειμένου να συζητήσει μαζί του περί οικογενειακών δεσμών, αδελφικής αγάπης, εφηβικής τρέλας και ηλικιακής ωρίμανσης. Στα πλαίσια του Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου γνωριστήκαμε με τον σκηνοθέτη της ταινίας, τον 38χρονο ταλαντούχο Ρεμί Μπεζανσόν, ο οποίος -αν και εμφανώς ξενυχτισμένος από την αθηναϊκή διασκέδαση- μίλησε στην “Α” για το μεγάλο του πάθος, τον κινηματογράφο, την επιτυχία της ταινίας του στη Γαλλία (απέσπασε τρία βραβεία Σεζάρ, εκείνα του πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού, της πρωτοεμφανιζόμενης ηθοποιού και του μοντάζ), την απήχησή της στο εξωτερικό αλλά και για τα θέματα που πραγματεύεται. Η Μαρί Ζαν (Ζαμπού Μπράιτμαν) και ο Ρομπέρ (Ζακ Γκαμπλέν) έχουν τρία παιδιά : τον Αλμπέρ (Πίο Μαρμάι), τον Ραφαέλ (Μαρκ Αντρέ Γκροντέν) και την Φλερ (Ντέμπορα Φρανσουά). Μέσα σε ένα διάστημα δώδεκα ετών ζουν πέντε μέρες ορόσημα, μια για τον καθένα τους. Πρόκειται για πέντε κρίσιμες ημέρες, πολύ σημαντικότερες και πολύ πιο αποφασιστικές από οποιεσδήποτε άλλες, πέντε μέρες που αλλάζουν τους ίδιους και τις σχέσεις τους. Πέντε ημέρες που δεν θα αφήσουν πίσω τους τίποτα όμοιο πια. Ο σκηνοθέτης Ρεμί Μπεζανσόν, που ξεκίνησε την πορεία του το 1997 ως σεναριογράφος αλλά και σκηνοθέτης ταινιών μικρού μήκους, εμφανίσθηκε στις ταινίες μεγάλου μήκους με το "Ma vie en L' Air", στο οποίο πρωταγωνιστούσε η Μαριόν Κοτιγιάρ.

- Παρουσιάζεστε ότι ανήκετε στη γενιά των Γάλλων σκηνοθετών, που προσπαθούν ν' αποτινάξουν τη “στάμπα” της πρωτοποριακής Νουβέλ Βανγκ της δεκαετίας του '60. Για ποιο λόγο νιώσατε την ανάγκη ν' ακολουθήσετε αυτόν τον δρόμο;
- Έχετε δίκιο που με ρωτάτε γι' αυτό το θέμα. Έχει γραφτεί κι έχει ξαναγραφτεί αυτό που αναφέρετε κι είναι πολύ περίεργο που εμπλέκουν το όνομά μου, μιας που ποτέ δεν είχα την πρόθεση ν' αποτινάξω τη Νουβέλ Βανγκ από τη σκηνοθετική πορεία μου, ούτε είχα σκεφτεί ποτέ κάτι παρόμοιο. Μάλιστα είμαι ένας δημιουργός που έχω μεγαλώσει με τις ταινίες και τις αρτιστίκ κινήσεις της Νουβέλ Βανγκ, έχω μάθει και διδαχθεί από τους ανθρώπους της, άλλωστε οι δάσκαλοι μου προέρχονται από αυτό το ρεύμα. Και ο ίδιος αισθάνομαι ότι η σχέση μου μαζί της είναι μεγάλη.

- Ποια ήταν τα ερεθίσματα σας προκειμένου να συνθέσετε μια τόσο ζωντανή και συνάμα τρυφερή ταινία όπως είναι “Η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής σου”;
- Η ανάγκη μου να μιλήσω για θέματα που απασχολούν τον άνθρωπο στην καθημερινότητα του, κυρίως στις προσωπικές του σχέσεις, ιδιαίτερα σ' εκείνες που αφορούν την οικογένειά του. Ένας κοινωνικός θεσμός ευαίσθητος, ευάλωτος, που περικλείει όλα τα αρνητικά αλλά και θετικά ενός ευρύτερου φάσματος των ανθρωπίνων σχέσεων.

- Στην ιστορία σας εμπεριέχονται αυτοβιογραφικά στοιχεία; Αντλήσατε θέματα από τη δική σας παιδική ηλικία και τα οικογενειακά σας χρόνια ως έφηβος;
- Δε μπορώ να πω κάτι τέτοιο. Σε ένα γενικότερο πλαίσιο η ταινία στηρίζεται σε φαντασιακό επίπεδο. Φυσικά, υπάρχουν κομμάτια της, ίσως συμπεριφορές των παιδιών, πράξεις των “μεγάλων” ή γεγονότα της σχολικής και εφηβικής περιόδου, τα οποία πιθανότατα να μου είχαν εντυπωθεί ώστε στη συνέχεια ν' αποτυπωθούν στην ιστορία. Γενικότερα, όμως, δεν θα χαρακτήριζα την ταινία αυτοβιογραφική.

- Θα ταυτίζατε τον εαυτό σας μας κάποιον από τους ήρωες της ταινίας σας;
- Ίσως θα μπορούσα να ταυτιστώ με τον Ραφαέλ (Μαρκ Αντρέ Γκροντέν), κυρίως λόγω του τρόπου συμπεριφοράς του, το πως αντιμετωπίζει τον έρωτα και την εφηβεία του, επίσης για την αγάπη του στη μουσική και την τέχνη, γενικότερα. Είναι ένας χαρακτήρας πολύ οικείος σε μένα, πιο κοντά στη δική μου κουλτούρα και παιδεία.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στη Σαββατιάτικη "Απογευματινή" (φύλλο 16-5).

14 Μαΐ 2009

Κινηματογραφικές πρεμιέρες 14ης Μαίου..


του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr

Τέσσερις ταινίες κάνουν πρεμιέρα αυτή την εβδομάδα στις κινηματογραφικές αίθουσες και, αναμφισβήτητα, τα βλέμματα όλων θα τραβήξει η νέα παραγωγή της τριπλέτας Ρον Χάουαρντ-Τομ Χανκς-Νταν Μπράουν “Illuminati οι Πεφωτισμένοι”, μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος τουτελευταίου. Αν και κατώτερο από το προπέρσινο “Κώδικας Ντα Βίντσι” κουβαλά τη συνωμοσιολογία και το κυνήγι από το Βατικανό, με προφανή στόχο τα πολλά εισιτήρια. Αμερικανικό διαμαντάκι θα χαρακτηρίζαμε την ανεξάρτητη low profile παραγωγή “Στεγνό καθάρισμα”, ενώ ανάλαφρο και διασκεδαστικό είναι το γαλλικό “Η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής σου”, που πρώτο-προβλήθηκε στο 10ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου. Όπως, άλλωστε, και τα “Σύνορα της αυγής” που μυρίζουν Nouvelle Vague, αφού ο σκηνοθέτης τους Φιλίπ Γκαρέλ είναι γνήσιος απόγονός της. Τέλος, θα προβληθούν δυο ταινίες ψηφιακά : από το 1969 έρχεται το “Ζητείται εγκέφαλος για ληστεία” του Γούντι Άλεν (στη θερινή Ριβιέρα) και από το 2008 το πειραματικό βίντεο “Beket”, ιταλικής παραγωγής σε σκηνοθεσία Νταβίντε Μανούλι (στο Τριανόν της Πατησίων).


Στεγνό καθάρισμα


Κομεντί, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Κριστίν Τζεφς, με τους Έιμι Άνταμς, Έμιλι Μπλαντ, Άλαν Άρκιν, Στιβ Ζαν.

Η Ρόουζ, ο μικρός της γιος, η αδελφή της Νόρα, ο πατέρα τους Τζο, αποτελούν μια μικροαστική οικογένεια με πολλά προβλήματα, που προσπαθεί να ξεπεράσει τα συμπλέγματά της και ν' αδράξει το αμερικάνικο όνειρο : να ζήσει μια ήσυχη ζωή και να βγάλει πολλά χρήματα.


Φυσικά και πρόκειται για τη νέα τάση της αμερικανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας. Είναι έξυπνοι οι σινεμάνθρωποι της άλλης άκρης του Ατλαντικού. Low budget και παράλληλα low profile παραγωγές, που ξεφεύγουν από τα στεγανά του Χόλιγουντ και “μυρίζουν” ανεξάρτητες ταινίες του Τζάρμους ή του Χάρτλεϊ. Συνάμα παίζουν με το γλυκόπικρο δράμα, έχουν αρκετό χιούμορ και η επιλογή των ηθοποιών είναι ξεκάθαρη : φάτσες συμπαθητικές. Μ' αυτά και μ' αυτά γνωρίσαμε τα τελευταία χρόνια παραγωγές όπως το “Little Miss Sunshine” ή το “Juno” που έκαναν αίσθηση. Στο ίδιο μοτίβο και το “Στεγνό καθάρισμα”, το οποίο με οδηγό την επιβίωση μιας οικογένειας μιλά για τη ζωή, το θάνατο, τις ανθρώπινες σχέσεις παντός είδους, το κυνήγι της ευτυχίας. Ευχάριστο αλλά και πικρό, ανάλαφρο αλλά και βαθύ, κινείται στα όρια των αντιφάσεων του πετυχαίνοντας το σκοπό του : να περάσει ένα μήνυμα καθαρά ουμανιστικό χωρίς να γίνει κουραστικό, βαρύ, κουλτουρέ. Είναι η νέα τάση, άλλωστε... Σε σκηνοθεσία της Κριστίν Τζεφς, που τη γνωρίσαμε από τη βιογραφία της ποιήτριας Σύλβια Πλάθ, όπου πρωταγωνιστούσε η Γκουίνεθ Πάλτροου.

Η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής σου


Κομεντί, γαλλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ρεμί Μπεζανσόν, με τους Ζακ Γκαμπλέν, Ζαμπού Μπράιτμαν, Ντέμπορα Φρανσουά, Μαρκ Αντρέ Γκροντέν.


Η Μαρί Ζαν και ο Ρομπέρ έχουν τρία παιδιά : τον Αλμπέρ, τον Ραφαέλ και την Φλερ. Μέσα σ' ένα διάστημα δώδεκα ετών θα ζήσουν ο καθένας ξεχωριστά πέντε μέρες-ορόσημα, που θα σημαδέψουν την υπόλοιπη ζωή τους.


Από τις ευχάριστες εκπλήξεις της περυσινής γαλλικής κινηματογραφικής παραγωγής από ένα νέο σκηνοθέτη, που προσπάθησε να διηγηθεί τ' αυτονόητα : τις οικογενειακές σχέσεις, την κρίση του ανδρόγυνου, τις περιπέτειες της εφηβικής ηλικίας με τα όνειρα και τα σχέδιά της. Η πρωτότυπη ταινία του Μπεζανσόν (που μίλησε στην “Α” του ερχόμενου Σαββάτου – 16/5) απέσπασε τρία βραβεία Σεζάρ, για τις ερμηνείες των δυο εκ των τριών νεαρών πρωταγωνιστών της, και πολλές θετικές κριτικές ανά τον κόσμο. Μέσα από ένα παιχνίδι πλάνων, βλεμμάτων και καταστάσεων ανθρώπινης τρέλας, ο Μπεζανσόν κλείνει το μάτι στο κοινό για να δουν τον κόσμο, μετά την έξοδό τους από την αίθουσα, διαφορετικά, πιο ευχάριστα, νοσταλγικά, καλοπροαίρετα. Αν και πρόκειται για ταινία περιορισμένου κοινού θα βρει το δρόμο της στις καρδιές των σινεφίλ.


Ζητείται εγκέφαλος για ληστεία (1969)


Κωμωδία, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Γούντι Άλεν, με τους Γούντι Άλεν, Τζάνετ Μαργκόλιν, Λόνι Τσάπμαν.


Ο Βίρτζιλ Στάρκουελ είναι ένας αποτυχημένος μουσικός τσέλο, που επιλέγει να κάνει καριέρα ως μικροαπατεώνας. Με τη βοήθεια της συζύγου του, Λουίζ, σχεδιάζει να κάνει την τέλεια ληστεία.


Ας ξαναθυμηθούμε την αμερικανική σάτιρα του '60, τότε που ανθούσε το stand up comedy, η ακραία σάτιρα που έριχνε στη χύτρα θέματα που έκαιγαν τη συντηρητική κοινωνία της εποχής, όπως ο κομμουνισμός, το Βιετνάμ, οι χίππις και η ομοφυλοφιλία. Ο τρομερός Γούντι του παγκόσμιου κινηματογράφου, μόλις στη δεύτερη ταινία του, τρία χρόνια από το αμίμητο “What's up Tiger Lilly?”, τα κάνει όλα και συμφέρει : σκηνοθεσία, σενάριο και πρωταγωνιστικό ρόλο. Σατιρίζει καυστικά τα κακώς κείμενα, μιλά για όλους και για όλα, μα πάνω απ' όλα διαμορφώνει τη δική του σχολή σινεμά, που επηρεάστηκε από τα gags των αδελφών Μαρξ αλλά και επηρέασε τόσους και τόσους στη συνέχεια.


Στεγνό καθάρισμα ***

Η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής σου ***
Ζητείται εγκέφαλος για ληστεία **

Τα σύνορα της αυγής **

Illuminati οι πεφωτισμένοι *
Beket : Περιμένοντας τον Γκοντό *


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 14-5).


+


Το σχόλιο της εβδομάδας (δημοσιεύτηκε στο www.myfilm.gr)


Φαντάζεστε να χτυπήσει το κουδούνι του σπιτιού σας ένα πρωί και να εμφανιστούν δυο μορφονιές με την ατάκα “είστε για ένα στεγνό καθάρισμα;”. Τι θα απαντούσατε; Εδώ σας θέλω! Όπως και να έχει η ταινία της -ισχνής- εβδομάδας ελέω Καννών (όπως βέβαια και η επόμενη) είναι η αμερικάνικη low profile παραγωγή “Στεγνό καθάρισμα” της Κριστίν “Σύλβια” Τζεφς.


Πρέπει να περάσουμε το μήνυμα, ξέρω... Μου άρεσε ο όρος “ντραμεντί”, που κόλλησε στην κριτική του ο συνάδελφος Παναγιώτης Τιμογιαννάκης. Ένας όρος σε αυτό το νέο είδος σινεμά που προωθείται στην αμερικανική κινηματογραφική βιομηχανία την τελευταία πενταετία, προκειμένου να ξεφύγει από τα στεγανά του “υπέρβαρου” Χόλιγουντ.


Τι είναι, λοιπόν, το κυνήγι της ευτυχίας; Μια όμορφη κοπέλα την αναζητά. Εν μέσω... Πατέρας περιπλανώμενος πωλητής, ο οποίος αντί να παίρνει σύνταξη προωθεί χαλασμένα ψάρια. Μητέρα αυτοκτονημένη για τα καλά, από τα μικράτα της, μες στο σπίτι μάλλον από κατάθλιψη είναι η διάγνωση. Αδελφή στα ίδια και χειρότερα με τη μητέρα, αδιάφορη για τα αγόρια, με μισό-λεσβιακές τάσεις και ροπή προς τη φυγή. Ένας λατρεμένος γιος εκτός γάμου, χωρίς περαιτέρω πληροφορίες. Εραστής από τα χρόνια που μεσουρανούσε ως τσιρλίντερ στο σχολείο, μπάτσος στο επάγγελμα, τώρα παντρεμένος με μια παλιά συμμαθήτρια της κι έναν ευτυχισμένο γάμο. Ανήμπορη να γίνει μεσίτρια καθαρίζει σπίτια πλουσίων, μεταξύ των οποίων και γυναικών που σνόμπαρε στο σχολείο. Τι κάνει πια; Καθαρίζει σπίτια από πτώματα, δολοφονίες, αυτοκτονίες, σαματάδες. Κατά διαστήματα ευτυχισμένη. Κυρίως όχι. Πότε έτσι, πότε γιουβέτσι.
Τι επιθυμεί διακαώς; Ότι όλοι μας : μια ευτυχισμένη ζωή, με πολλούς φίλους, μια ισορροπημένη οικογένεια, έναν άντρα να την αγαπά, μια δουλειά με αναγνώριση και χρήματα. Αμερικάνικο όνειρο το ονόμασαν αυτό; Ελληνικό, γαλλικό, γερμανικό, ιαπωνικό, νοτιοαφρικάνικο, αυστραλιανό, φινλανδικό, ισλανδικό, ρώσικο, ινδικό, θα το ονόμαζα εγώ.

Χιούμορ, δάκρυ, γέλιο, δράμα, καταστάσεις της διπλανής πόρτας.

Αγαπητοί φίλοι και αγαπητές φίλες : έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι θέλετε από τη ζωή σας; Σε τι στοχεύετε; Που βαδίζετε; Γιατί περπατάτε και με ποιον προορισμό; Έχετε χαράξει την πορεία σας; Κυνηγάτε τα όνειρά σας; Βασικά, έχετε όνειρα;


Περιμένω απαντήσεις για να κάνουμε διάλογο. Το ίδιο και η ταινία!

Ας συνομιλήσουμε, λοιπόν...


Νέστορας Πουλάκος
nestoras.poulakos@myfilm.gr

13 Μαΐ 2009

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : Ιn the death car" - No 15


Iggy Pop & Goran Bregovic – In the death car

Performed by Iggy Pop & Goran Bregovic
From the Movie “Arizona Dream” 1993

Λορενς Φερλινγκεττι - Ξημέρωμα, Μπολίνας

Τούτη η μικρή καρδιά που θυμάται
το παραμικρό
ξεκινά τη μέρα της
υον περισσότερο καιρό
με μια ανεπιτυχή απόπειρα να τραγουδήσει
κάποιο χαρούμενο στίχο

Πόση αυθάδεια, πόση θρασύτητα
μπροστά σ’ οτιδήποτε!
Μα και πάλι θα τραγουδήσω στον ήλιο
για αρχή-

Πόση έπαρση, πόσος παραλογισμός
να νομίζουμε τις φωνές των πουλιών τραγούδι
όταν μπορεί να’ ναι στ’ αλήθεια
κραυγές απελπισίας

Λες και η ζωή μας
λες και η ζωή όλη
δεν είναι μια τραγωδία
που μέσα απ όλα περνάει καλά

Λες και η ζωή μας
δεν είναι τόσο ποικίλη
ώστε να κάνει τα πάντα λιτανεία
Ω μεθυσμένο φλάουτο
Ω Χρυσό στόμα
παίξε ένα τρελό τραγούδι
να μας σώσεις.

Σαν σήμερα - 13 Μαΐου

1833: Με μαέστρο το συνθέτη της μεταμορφώθηκε στο Λονδίνο για πρώτη φορά σε ήχο, η Τέταρτη Συμφωνία του Felix Mendelssohn - Bartholdy, η γνωστή ως "Ιταλική".

1950: Γεννήθηκε ο Στίβι Γουόντερ, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Στίβλαντ Μόρις Τζάτκινς Χάρνταγουεϊ, αμερικανός τραγουδοποιός.

1988: Πέθανε ο Τσετ Μπέικερ, τζαζίστας.

12 Μαΐ 2009

Νέες συναρπαστικές διαστημικές περιπέτειες..


του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr

Αδιαμφισβήτητα πρόκειται για το πιο ολοκληρωμένο reboot στην ιστορία του σύγχρονου Χόλιγουντ. Συνάμα αποτελεί κοινή διαπίστωση ότι ο Τζέι Τζέι Έιμπραμς έχει μακρύ δρόμο μπροστά του, έναν δρόμο με επιτυχίες μιας κι ο ίδιος έχει πείσει άπαντες γι' αυτό. Άλλωστε, οι ιθύνοντες της Paramount Pictures μόνοι ευχαριστημένοι νιώθουν, οι απανταχού Trekkers (οι φαν της σειράς) επίσης και το μόνο που απομένει είναι η εισπρακτική επιτυχία. Η οποία διαφαίνεται ξεκάθαρα.
Το 11ο κινηματογραφικό επεισόδιο του “Star Trek” είναι ένα απόλυτο ερμηνευτικό, τεχνολογικό, σκηνοθετικό και σεναριακό θαύμα! Ο Τζέι Τζέι Έιμπραμς, ο σκηνοθέτης του καλύτερου επεισοδίου των “Επικίνδυνων Αποστολών” (του 3ου, ξεπερνώντας τις σκηνοθετικές μπαγκέτες των Τζον Γου και Μπράιαν Ντε Πάλμα) και των πολύ πετυχημένων τηλεοπτικών σειρών “Alias” και “Lost”, που έχουν κυριαρχήσει στην Αμερική και σε όλο τον κόσμο, πήρε από το “χέρι” τη βασική ιστορία του Τζιν Ρόντενμπερι (πίσω στα 1966) και δεν διαμόρφωσε ένα απλό prequel αλλά ένα reboot ξαναγεννώντας έναν μύθο όχι ακριβώς από τις στάχτες του αλλά από την παρακμή του, σίγουρα. Με αυτό τον τρόπο τόσο ο ίδιος (αν επιθυμεί) όσο και οι υπεύθυνοι της Paramount έχουν τη δυνατότητα να πάρουν στα χέρια τους τη νέα ιστορία και να την “ξεζουμίσουν” κανονικά. Μπορούν να κάνουν άλλες τόσες συνέχειες. Επομένως το νέο “Star Trek”, πιστό στην αρχική ιστορία που αντιμετωπίστηκε με σεβασμό αλλά όχι με δέος, μπορεί με μεγάλη ευκολία να ξαναγεννήσει νέους Trekkers δίνοντας τη δυνατότητα στους παλιούς να μην νοσταλγήσουν.

Star Trek... από την αρχή!

Το πλήρωμα του U.S.S. Enterprise είναι έτοιμο για νέες, διαστημικές περιπέτειες και ο Τζέι Τζέι Έιμπραμς, σε συνεργασία με τους σεναριογράφους Ρομπέρτο Όρτσι και Άλεξ Κούρτζμαν, ξαναγυρίζει την ιστορία από το μηδέν για να καταγράψει τα πρώτα βήματα του πληρώματος του διαστημόπλοιου, όταν πρωτοξεκίνησε τα ταξίδια στο άγνωστο, δηλαδή με τους διαμετρικά αντίθετους, Τζέιμς Κερκ και Μίστερ Σποκ σε νεαρή ηλικία, να γνωρίζουν εαυτόν και αλλήλους.
Όπως λέει ο ίδιος ο σκηνοθέτης “ήμουν οπαδός της πρωτότυπης σειράς, μολονότι δεν ήμουν ποτέ Trekker. Εντούτοις, πάντοτε ένιωθα πως κάτι έλειπε. Γυρίστηκαν δέκα ταινίες, αλλά είναι η πρώτη φορά που μια ταινία αναφέρεται στη βασική ιστορία του Ρόντενμπερι, όπως τη συνέλαβε εκείνος αρχικά, το 1966. Αυτό που ελπίζω, είναι να μη χρειάζεται κανείς να έχει δει κάτι από τα προηγούμενα για να απολαύσει αυτή τη συναρπαστική, ρομαντική και κωμική περιπέτεια γεμάτη αισιοδοξία και ελπίδα, δίχως την ίδια στιγμή να προδίδει τον ευφυή κόσμο που ο Ρόντενμπερι δημιούργησε. Πέρα από μια φαντασμαγορική, αλλά όχι υπερβολική, περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας, ήθελα να καταγράψω ένα ταξίδι όπου η ψυχή (Κερκ) και το μυαλό (Σποκ) καταφέρνουν να συνεργάζονται αρμονικά, παρά το φαινομενικό τους χάσμα”.
Όσον αφορά το καστ της ταινίας, ο Έιμπραμς φέρθηκε πολύ έξυπνα τοποθετώντας στο πρωταγωνιστικό δίδυμο σχετικά “άκαυτους” ηθοποιούς, ενώ επανέφερε στην ενεργό δράση τον θρυλικό σταρ και σκηνοθέτη των ταινιών (της 3ης το 1984 και της 4ης το 1986) Λέοναρντ Νιµόι, που αποτελεί το µόνο µέλος του αρχικού καστ που επιστρέφει, ως άλλος συνδετικός κρίκος με το παρελθόν, στο ρόλο του Δρα Σποκ, του ανθρώπου που παλεύει να συμβιβάσει την ανθρώπινη, συναισθηματική πλευρά του με τη στείρα λογική. Ο Ζάκαρι Κουίντο των τηλεοπτικών “Heroes” υποδύεται το Δρα Σποκ σε νεαρή ηλικία, με τη Γουαϊνόνα Ράιντερ στο ρόλο της γήινης μητέρας του, καθώς και τον Μπεν Κρος στο ρόλο του πατέρα του, Σάρεκ. Στον αντίποδά, υποδυόμενος τον ορμητικό, αντικομφορμιστή νέο που αναζητά την ταυτότητά του και τον προορισμό του στον κόσμο, με άλλα λόγια στο ρόλο του κυβερνήτη Κερκ, ο ανερχόμενος ηθοποιός Κρις Πάιν (“Smokin' Aces”), που κρίθηκε ο ιδανικότερος για να τον ενσαρκώσει ως άλλος επαναστάτης χωρίς αιτία. Ο Βρετανός κωµικός και σεναριογράφος των εισπρακτικών επιτυχιών “Hot Fuzz” και “Shaun of the Dead”, Σάιμον Πεγκ, ενσαρκώνει τον διακτινιστή Σκότι και η Ζόι Σαλντάνα την εξωτική Οχούρα. Επιπλέον, ο Έρικ Μπάνα (“Hulk”) μεταμορφώνεται στον ολοκαίνουργιο γαλαξιακό κακό της ταινίας, Nίρο, έχοντας πλήρη ελευθερία αυτοσχεδιασμού και δημιουργίας, καθώς δεν υπήρχε σημείο αναφοράς στο παρελθόν, ενώ ο Καρλ Ούρμπαν, φαν τόσο της σειράς όσο και των ταινιών, υποδύεται τον γιατρό του σκάφους, ο Τζον Τσο τον Σούλου και ο Άντον Γιέλτσιν τον Τσέχωφ.

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 9-5).

10 Μαΐ 2009

Θερινή, αστρική καταιγίδα..


Σπουδαίες επανεκδόσεις θα χρωµατίσουν τις νύχτες τού κινηµατογραφικού µας καλοκαιριού.

Πάντοτε η µαγεία τού κινηµατογράφου βρισκόταν στα θερινά σινεµά. Για να είµαστε ειλικρινείς, ποιος δεν έχει ευχαριστηθεί τόσο µια κλασική ταινία τού αµερικάνικου κινηµατογράφου του ’50 ή της γαλλικής Nouvelle Vangue του ’60 στους ιστορικούς θερινούς τής Αθήνας, όπως ο «Ζέφυρος», το «Ψυρρή», το «ΒΟΞ» ή η «Ριβιέρα»;

Για ένα ακόµη καλοκαίρι, αυτό που έρχεται δηλαδή σε ένα µήνα από τώρα, του καταραµένου 2009 της οικονοµικής ύφεσης και του υπό κατάρρευση παγκόσµιου πολιτικό-κοινωνικού γίγνεσθαι, οι ελληνικές low profile εταιρείες διανοµής αποφάσισαν να ενδώσουν στη γοητεία τής επανέκδοσης µιας κλασικής ταινίας τού παγκόσµιου κινηµατογράφου ώστε κι εκείνοι, κακά τα ψέµατα, να γεµίσουν τις τσέπες τους αλλά κι οι φανατικοί σινεφίλ να φχαριστηθούν καλοκαίρι µε παλιό καλό σινεµά, παγωµένη κόκα κόλα ή µπύρα και νάτσος ή ποπ κορν, για όλα τα γούστα.

Φυσικά, όπως καταλαβαίνετε, οι θεωρητικά µεγάλες εταιρείες διανοµής «αδιαφόρησαν» να εντάξουν σηµαντικές επανεκδόσεις για µια ακόµη θερινή περίοδο, προτιµώντας τη σίγουρη λύση των θεαµατικών, εύπεπτων και κατά βάση ασήµαντων µπλοκµπάστερ που κατακλύζουν κάθε χρόνο τέτοια περίοδο τις αίθουσες όλης της χώρας. Ακόµη κι η συγχωνευµένη Rosebud από την Odeon, που είχε πάντα κάποιες «θερινές» προτάσεις, φέτος δεν ενέδωσε στα «θέλω» τού σινεφίλ. Κάποιες άλλες εταιρείες τώρα, όπως η Spentzos, η New Star και η Ama, που µας έχουν συνηθίσει σε επανεκδόσεις κάθε καλοκαίρι, προτίµησαν να µη µας δώσουν στοιχεία για τον επικείµενο προγραµµατισµό τους, προφανώς γιατί δεν υπάρχει προγραµµατισµός, όπως συνηθίζουν άλλωστε καθ’ όλη τη διάρκεια της κινηµατογραφικής περιόδου. Εποµένως περιµένουµε τις σινέ εκπλήξεις τους την τελευταία στιγµή. Αναµείνατε επί του πιεστηρίου, λοιπόν. Παρακάτω, όµως, θα παραθέσουµε τις «σίγουρες» επανεκδόσεις τού φετινού καλοκαιριού. Ταινίες που έχουν προγραµµατιστεί, κάποιες έχουν ανακοινωθεί επίσηµα και είναι έτοιµες για τη συνάντησή τους µε το ανάλαφρο και αεράτο κοινό των θερινών κινηµατογράφων. Πρόκειται για ταινίες των εταιρειών διανοµής Seven, Free Movies και Filmtrade.

Το Τελευταίο Κύµα (1977)

Ξεµύτισε στο ελληνικό κοινό στα τέλη Ιανουαρίου για να τεστάρει τις δυνάµεις του κι επανέρχεται µε νέες προβολές το φετινό καλοκαίρι. Αυστραλιανό σινεµά στα όρια του νέου κύµατος της εποχής, που έκανε τη χώρα των καγκουρό να έχει κινηµατογραφική υπόσταση στο παγκόσµιο σύστηµα. Ταινία σταθµός τού Πίτερ Γουάιρ («Καλλίπολι», «Ο κύκλος των χαµένων ποιητών», «The Truman show», «Master and Commander»), δυο χρόνια µετά το σπαρακτικό θρίλερ «Πικνίκ στο βράχο των κρεµασµένων». Με πρωταγωνιστή την καλτ φιγούρα τού Ρίτσαρντ Τσάµπερλεϊν, µας µεταφέρει στην Αυστραλιανή κοινωνία των ’70s, όπου ένας διάσηµος δικηγόρος και ήσυχος οικογενειάρχης που ζει στο Σίδνεϊ αναλαµβάνει την υπόθεση δολοφονίας ενός Αβοριγινού ιθαγενή. Μπλέκει µε την κοινότητα των ιθαγενών τής χώρας, καταλαµβάνεται από τα δαιµόνια και τις δοξασίες τους κι όταν βρίσκεται µπρος στη λύση τού µυστηρίου θα έχει καταστραφεί η προσωπική ζωή του. Μεταφυσικό θρίλερ αστυνοµικών στοιχείων, κοινωνικών προεκτάσεων.

Υπόθεση Τόµας Κράουν (1968)

Όχι, δεν πρόκειται για την τελευταία ταινία µε τον Πιρς «James Bond» Μπρόσναν. Είναι το κλασικό αριστούργηµα του Νόρµαν Τζιούισον («Jesus Christ Superstar», «The Hurricane») µε τον Στιβ ΜακΚουίν και την Φέι Ντάναγουεϊ. Με τους οσκαρικούς µουσικούς ήχους τού Μισέλ Λεγκράντ να πάλλουν πάνω στο ασπρόµαυρο πανί τής κινηµατογραφικής οθόνης, ο νέος, πλούσιος και γοητευτικός Τόµας Κράουν έχει ένα ελάττωµα: του αρέσει να κάνει µεγάλες «µπάζες». Όταν κάνει µια ακόµη σπουδαία ληστεία, η ιδιωτική ντέντεκτιβ Βίκι Άντερσον θα κληθεί να εξιχνιάσει το µυστήριο. Τι θα συµβεί, όµως, όταν οι δυο τους συναντηθούν και φλερτάρουν εντόνως;

Η Πτώση της Λόλα Μοντές (1955)

Γαλλό-γερµανική παραγωγή τού πλέον σηµαντικού σκηνοθέτη τού κλασικού µελοδράµατος του παγκόσµιου κινηµατογράφου, του Μαξ Όφιλς, που µπήκε στο πάνθεον του συγκεκριµένου είδους σινεµά µαζί µε τον Ντάγκλας Σερκ και τον Ράινερ Βέρνερ Φασµπίντερ. Τυχαίο που είναι όλοι τους Γερµανοί; Η «Πτώση της Λόλα Μοντές» είναι η τελευταία ταινία τού µεγάλου δηµιουργού, αφού ο «Μοντιλιάνι» του 1958 βγήκε µετά τον θάνατό του (το 1957) χωρίς το όνοµά του στους τίτλους αρχής και τέλους. Στην «Πτώση της Λόλα Μοντές», που βασίστηκε στη νουβέλα τής Σεσίλ Σεντ-Λορέντ, πρωταγωνιστούν ο Πίτερ Ουστίνοφ και η Μαρτίν Κάρολ. Έχοντας εκπέσει από τις παλιές της δόξες, η Λόλα Μοντές πρωταγωνιστεί στο κέντρο τής σκηνής ενός τεράστιου τσίρκου και αναγκάζεται να ξαναζεί καθηµερινά το δραµατικό παρελθόν της. Μέσα από αναδροµές στα γεγονότα και τους άντρες που καθόρισαν την πορεία της, κάπου στην Αµερική ξαναζωντανεύει στο ταπί τού τσίρκου η ιστορία µιας ξεχωριστής γυναίκας τού 19ου αιώνα. Η Λόλα Μοντές, µια ύπαρξη ανάµεσα σε µοιραία γυναίκα και άγριο ζώο σε κλουβί, είναι υποχρεωµένη να αναπαριστά την εικόνα της µέχρι το τραγικό τέλος, τελειώνοντας το νούµερό της µε ένα θεαµατικό άλµα στο κενό…

Ο Δεσµώτης του Ιλίγγου (1958)

Αδιαµφισβήτητα πρόκειται για ένα πραγµατικό masterpiece τού παγκόσµιου κινηµατογράφου. Ανάµεσα στις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Ο «Δεσµώτης του Ιλίγγου» του Άλφρεντ Χίτσκοκ, µε τον Τζέιµς Στιούαρτ και την Κιµ Νόβακ, βασίστηκε στη νουβέλα «D’ Entre les Morts» των σεναριογράφων που είχαν γράψει τις «Διαβολογυναίκες» του Ανρί Ζορζ Κλουζό. Υπό τους ήχους τού Μπέρναρντ Χέρµαν, στην πόλη τού Σαν Φρανσίσκο, ο πρώην ντετέκτιβ τής αστυνοµίας Τζον Φέργκιουσον, που πάσχει από ακροφοβία, θα προσφερθεί να βοηθήσει µια όµορφη κυρία να ξεµπλέξει από τα προσωπικά της προβλήµατα. Ανατροπές, σασπένς, αγωνία, ανακατανοµές πλάνων διαµέσου της πλοκής, είναι τα στοιχεία που έκαναν τον «Δεσµώτη του Ιλίγγου» την πιο χιτσκοκική ταινία ever.

Παρίσι Τέξας (1984)

Όταν συναντήθηκε ο Βιµ Βέντερς µε τον Σαµ Σέπαρντ έγινε το θαύµα. Και δεν εννοούµε το µέτριο «Μην ξαναγυρίσεις» (του 2005) αλλά το ευφάνταστο και πρωτοποριακό road movie, που στα 1984 προκάλεσε ενθουσιασµό σε Ευρώπη και Αµερική. Με καινούριες κόπιες έρχεται στη χώρα µας η αθάνατη ταινία τού Βέντερς, του τροµερού παιδιού τού γερµανικού σινεµά, που αφηγείται την οδύσσεια του µυαλού ενός άνδρα, ο οποίος περιπλανιέται στις ερηµικές περιοχές τής Αµερικής, ψάχνοντας τον εαυτό του, την ταυτότητά του. Εκείνη η ονειρική περιπλάνηση, αυτή η αναζήτηση της ανθρώπινης φύσης, όλα τα βασικά ερωτήµατα της ζωής, δοσµένα απλόχερα υπό την µπαγκέτα τού Βιµ Βέντερς.

Ο πρωτάρης (1967)

Ο Σάιµον και ο Γκάρφανκελ ερµήνευσαν το απόλυτο ποπ άσµα των ‘60s, όταν η κα Ρόµπινσον (Αν Μπάνκροφτ) αποπλάνησε τον όµορφο και νεαρό Μπεν (Ντάστιν Χόφµαν). Και κάπου στη µέση υπάρχει η δροσερή κόρη τής κας Ρόµπινσον, η Ελέιν (Κάθριν Ρος). Τι πιο ωραίο και χορταστικό να βλέπεις στα θερινά σινεµά αυτό το σπιρτόζικο τρίο, γεµάτο κέφι, ενέργεια και µπρίο; Έτσι έγινε όνοµα κι ο σκηνοθέτης Μάικ Νίκολς, ο οποίος αφού «φοβήθηκε τη Βιρτζίνια Γουλφ» το έριξε στο ποπ αρτιστίκ.

Λυσσασµένη γάτα (1958)

Έχοντας µεταφέρει στη µεγάλη οθόνη Φιτζέραλντ και Ντοστογέφσκι. Πριν καταπιαστεί µε Κόνραντ, Καπότε. Ασχολήθηκε µε τον all time american classic Τένεσι Ουίλλιαµς. Ο Ρίτσαρντ Μπρουκς, πριν το «Γλυκό πουλί της νιότης», έκανε τη «Λυσσασµένη γάτα» στα τέλη του ‘50, που τότε φαινόταν έτοιµη να εκραγεί και να βροντοφωνάξει στα αυτιά των θεατών. Ο αλκοολικός Μπρικ (Πωλ Νιούµαν) τα πάει µάλλον άσχηµα µε τη σέξι γυναίκα του, Μάγκι (Ελίζαµπεθ Τέιλορ), λόγω του ποτού. Εκείνη όµως τον θέλει παρά τις διάφορες ατασθαλίες. Σαν λυσσασµένη γάτα, όπως φέρεται, οδηγεί τα γεγονότα σε κορύφωση κατά τη διάρκεια των γενεθλίων τού πατέρα τού Μπρικ.

Τσάι στη Σαχάρα (1990)

Ποιος δεν έχει ανατριχιάσει µε τη σπαρακτική µουσική ελεγεία του Σακαµότο; Τότε που ο Πορτ Μόρεσµπι (Τζον Μάλκοβιτς) έτρεχε απογοητευµένος, δακρυσµένος, ένα ράκος ολάκερο, να βρει τη γυναίκα του, την Κιτ (Ντέµπρα Γουίνγκερ); Το βιβλίο τού Πολ Μπόουλς ήταν γραµµένο στα µέτρα τού Μπερνάρντο Μπερτολούτσι. Του σκηνοθέτη που έχει να υπερηφανεύεται για τις δυο πιο ολοκληρωµένες ερωτικές ταινίες στην ιστορία τού παγκόσµιου σινεµά. Η άλλη, φυσικά, είναι το «Τελευταίο ταγκό στο Παρίσι». Με τη φωτογραφία τού Βιτόριο Στοράρο να κάνει θαύµατα, ο Μπερτολούτσι φίλµαρε τον τραγικό έρωτα στις ερήµους τής Αφρικής. Τότε που ένα ζευγάρι καλλιτεχνών από την Ευρώπη επιθυµούσε διακαώς να ζήσει εξωτικές εµπειρίες...

Διακοπές στη Ρώµη (1953)

Τα credits µόνο φτάνουν: Στη σκηνοθεσία ο Ουίλλιαµ Γουάιλερ, πρωταγωνιστές ο Γκρέγκορι Πεκ και η Όντρεϊ Χέµπορν, στο σενάριο ο Ντάλτον Τράµπο, έχει κερδίσει επίσης τρία Όσκαρ. Η πλοκή: όταν η πριγκίπισσα Άννα κάνει διακοπές στην Ευρώπη, συναντά στη Ρώµη έναν γοητευτικό Αµερικανό ρεπόρτερ. Σπάει το πρωτόκολλο και το καθορισµένο πρόγραµµά της και ζει µαζί του µαγευτικές διακοπές στην Αιώνια Πόλη. Το παλιό καλό Χόλιγουντ όταν αποφάσιζε να κάνει καλές ταινίες, είχε τον τρόπο του.

Ένας άνδρας και µια γυναίκα (1966)

Ο Κλοντ Λελούς τής γαλλικής Νουβέλ Βανγκ και του κινηµατογράφου που πάγωσε τον χρόνο τις δεκαετίες ‘70 και ‘80, παίζει µε τη φωτιά. Με την πανέµορφη Ανούκ Αιµέ και τον µάτσο Ζαν Λουί Τρεντινιάν. Υπό τους ήχους τής µουσικής τού Φράνσις Λάι (που κέρδισε το Όσκαρ για το µουσικό θέµα στο «Love story»). Μια ροµαντική κοµεντί στα όρια. Παιχνιδιάρικη και δραµατική. Η τυχαία συνάντηση ενός άνδρα και µιας γυναίκας στο σχολείο των παιδιών τους. Από τότε τα πάντα κινούνται αργά. Και βασανιστικά. Και ερωτικά. Και ατόφια αισθαντικά.

Nέστορας Πουλάκος

*To κείμενο δημοσιεύτηκε στο τεύχος 44 του μηνιαίου περιοδικού "Γαλέρα" (Μάιος 2009).