27 Ιουν 2009

Το Βακχικόν στο ARTogether 09..




ARTogether Festival @ Gazi 2,3,4 Ιουλίου ARThouse

Η καλλιτεχνική πολιτεία του bankit.gr ζωντανεύει στο κέντρο της πόλης με τo ARTogether Festival @ Gazi! Όλες οι τέχνες συγκεντρώνονται για άλλη μια χρονιά σε ένα φεστιβάλ, δίνοντας ραντεβού αυτή τη φορά στο ARThouse.

Ζωγράφοι, φωτογράφοι, ηθοποιοί, θεατρικές ομάδες, σκηνοθέτες, performers, συγκροτήματα, συγγραφείς, συνθέτες, γραφίστες, σεναριογράφοι, σκιτσογράφοι, animators, εικαστικοί, ποιητές, χορευτές, στιχουργοί, καλλιτεχνικές ομάδες θα δηλώσουν το παρόν για 3 μέρες σε ένα φεστιβάλ γεμάτο καλλιτεχνικά δρώμενα και ατελείωτα parties!

2,3 και 4 Ιουλίου πάνω από 150 καλλιτέχνες, με περισσότερα από 350 έργα θα ζωντανέψουν την πολιτεία του bankit.gr στην καρδιά της Αθήνας!

Οι καλλιτέχνες συναντιούνται, εκθέτουν τα έργα τους, ζωντανεύουν τις παραστάσεις τους, ελευθερώνουν τις μουσικές τους. Και το κοινό, απολαμβάνει τη δημιουργικότητά τους, συνομιλεί μαζί τους, διασκεδάζει και κάνει party μέχρι το πρωί!
Να είστε εκεί! Για περισσότερες πληροφορίες και για το αναλυτικό πρόγραμμα των εκδηλώσεων:
www.artogether.gr info@bankit.gr

2,3,4 Ιουλίου 20:00 ΜΜ ARThouse Κωνσταντινουπόλεως 46 Γκάζι
Είσοδος ελεύθερη

*

Λίγα λόγια για την πολιτεία του bankit.gr

Η πολιτεία του bankit.gr εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο διαδίκτυο τον Ιούνιο του 2007 με σκοπό να φιλοξενεί καλλιτέχνες από 20 κατηγορίες τεχνών και τα έργα τους. Έχει πάρει μέρος σε πολλά φεστιβάλ και καλλιτεχνικά events, ενώ τον Ιούλιο του 2008 πραγματοποίησε το ARTogether Festival @ Saronida (www.artogether.gr) με τη συμμετοχή περισσοτέρων από 150 καλλιτεχνών και την προβολή περισσοτέρων από 350 έργων. Έχει δική της εκπομπή στο διαδικτυακό κανάλι www.tvxs.gr με τον τίτλο ΤΕΧΝΟλογίες (www.tvxs.gr/c13), ενώ οργανώνει τη σειρά καλλιτεχνικών events «2match art», το πρώτο από τα οποία πραγματοποιήθηκε το Μάιο 2009 στο ARThouse, στο Γκάζι. Αυτή τη στιγμή φιλοξενεί περισσότερα από 3000 έργα και πάνω από 700 καλλιτέχνες.

Η πολιτεία του bankit.gr από το Μάιο του 2008 είναι επίσημα Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρία με την ονομασία Bankit ΑΜΚΕ.

*

To περιοδικό γραμμάτων και τεχνών Βακχικόν είναι χορηγός επικοινωνίας στο ARTogether 09, ενώ συμμετάσχει με ένα βίντεο χαρακτηριστικό των "θεαμάτων" που προσφέρει στο καλλιτεχνικό διαδίκτυο από την άνοιξη του 2008.

To πάθημα που δεν έγινε... μάθημα!


Του απεσταλμένου μας στη Ρόδο
Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr

«Είδα πουλιά που δεν είχα ξαναδεί ποτέ και ελάφια να τρέχουν στο δρόμο», έλεγε και ξανάλεγε η Λουκία Ρικάκη, καλλιτεχνική διευθύντρια του Ecofilms 09, κατά το 9λεπτο ντοκιμαντέρ «Φωτιές στη Ρόδο 2008», το οποίο θα κλείσει το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών και Εικαστικών Τεχνών Ρόδου το ένατο συνεχόμενο που διεξάγεται από τις 23 έως τις 28 Ιουνίου με ιδιαίτερη επιτυχία στο μεγάλο νησί των Δωδεκανήσων.
Παρακολουθώντας σε ιδιωτική προβολή την ταινία τεκμηρίωσης της κ. Ρικάκη αναφορικά με την πύρινη λαίλαπα που «τύλιξε» το νησί της Ρόδου το περασμένο καλοκαίρι ξύπνησαν μέσα μας αμέσως οι μνήμες από την καταστροφή δασών και περιοχών της χώρας μας το καλοκαίρι του 2007. Όπως ανέφερε αποκλειστικά η διακεκριμένη σκηνοθέτιδα στην «Α» : «Αποφάσισα να τραβήξω αυτά τα πλάνα από τις περυσινές πυρκαγιές στη Ρόδο ακριβώς γιατί στο τέλος του Ecofilms 08 είχαμε βραβεύσει την ταινία που αναπαριστούσε τα καμένα της Ηλείας. Διαπίστωσα αμέσως ότι δεν κατλάβαμε το μάθημα. Κι ειδικώς για ένα νησί που φιλοξενεί το ελληνικό οικολογικό φεστιβάλ το πλήγμα ήταν μεγάλο. Δεν είχα κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο. Απλώς κατέγραψα τα γεγονότα. Και το φετινό χειμώνα επανήλθα στη Ρόδο διότι πληροφορήθηκα τα αντιπλημμυρικά έργα του νησιού, τα οποία μπορούν να σώσουν από παρόμοιες καταστάσεις, Εν ολίγοις πρόκειται για μια ταινία μνήμης για γεγονότα που δεν πρέπει να ξεχάσουμε». Ενώ συμπλήρωσε τονίζοντας την ανάγκη επαγρύπνησης της κοινωνίας σε παρόμοιας τραγικής υφής ζητήματα : «Τα τραύματα που αθροίζει πάνω στο σώμα του ο πλανήτης, το σπίτι μας, απαιτούν τη δική μας εγρήγορση, πρόληψη και ριζική αλλαγή συμπεριφοράς ώστε να μπορέσουμε ν’ απολαύσουμε τη γενναιόδωρη ομορφιά της φύσης. Ο προσανατολισμός μας σε αλόγιστη ανάπτυξη και κατανάλωση είναι ένας «αλκοολισμός» από τον οποίο πρέπει άμεσα ν/ αποτοξινωθούμε για να είμαστε καλά».
Στο φετινό Ecofilms διαγωνίστηκαν περισσότερες από 120 ταινίες, προερχόμενες από 42 χώρες από όλον τον κόσμο, με τις περισσότερες να διεκδικούν τα 8 βραβεία της διοργάνωσης. Στην τελετή έναρξης του φεστιβάλ προβλήθηκε η γερμανική παραγωγή «Το Σύστημα» των Πωλ Σμάσνι και Μαρία Στοντμέιερ, η οποία περιγράφει τη σημαντική δυνατότητα του εκπαιδευτικού συστήματος της Βενεζουέλας να παίρνει νεαρά παιδιά από τις φτωχογειτονιές της χώρας και να τα μετατρέπει σε σπουδαίους μουσικούς. Η παράδοση της Βενεζουέλας είναι τόσο μεγάλη, η μουσική παραγωγή της τόσο ποιοτική και δημοφιλής σε όλο τον κόσμο, ώστε ο κατάμεστος θερινός κινηματογράφος «Ρόδον» να έχει μείνει έκπληκτος από το θέαμα που παρακολούθησε επί της μεγάλης οθόνης. Μάλιστα, η παρουσία των σκηνοθετών εκεί πρόσφερε τη δυνατότητα για μια πλούσια συζήτηση εν συνεχεία.
Με κεντρικό θεματικό άξονα την ουμανιστική ματιά πάνω στην κοινωνική ανισότητα και την αποξένωση επί τη βάσει της δομής της κοινότητας, οι υπόλοιπες ταινίες μεγάλου μήκους του διαγωνιστικού τμήματος του φεστιβάλ ταξίδεψαν τους θεατές τόσο του «Ρόδον» όσο και του Δημοτικού Θεάτρου Ρόδου σε πολλές γωνιές της Γης. Οι φτωχές κοπέλες της Ινδίας που προσφέρουν τα πλούσια μαλλιά τους για τις ανάγκες του δυτικού πολιτισμού, ο δρόμος της επιβίωσης μιας μαθήτριας από τη Βολιβία στη Χιλή, οι ακτιβιστές της Alice Waters στις Η.Π.Α. που δημιούργησαν μια διατροφική αλυσίδα εκτός του συμβατικού συστήματος, η αυτοκριτική ενός 30χρονου Αυστριακού για την πορεία της ζωής του, η σημαντικότητα του ρινόκερου στις υπανάπτυκτες κοινότητες της Κένυας και της Ναμίμπιας, η καθημερινή… κουλτούρα των κατοίκων του νησιού Μιντέλο που ανήκει στο σύμπλεγμα του Πράσινου Ακρωτηρίου όπως κινηματογραφήθηκε από τον Έλληνα σκηνοθέτη Αλέξη Τσάφα, η βιογραφία του σημαντικότερου Ελβετού εικαστικού και αρχιτέκτονα Μαξ Μπιλ από τον πολιτικώς σκεπτόμενο Έρικ Σμιντ (ο οποίος παραχώρησε μια αποκλειστική συνέντευξη στην «Α») κ.ά
Στις υπόλοιπες ταινίες του προγράμματος συναντήσαμε τις οικολογικές ανησυχίες του τμήματος των μεσαίου μήκους παραγωγών, την εικαστική αναμόχλευση στις δημιουργίες μικρού μήκους «ψαγμένων» και ανήσυχων σκηνοθετών. Βέβαια, το φετινό Ecofilms εμπλουτίστηκε με πολλές παράπλευρες κινηματογραφικές προβολές : η ειδική παρουσίαση του «Μικρού Εγκλήματος» του Χρίστου Γεωργίου, η συνεργασία με το Πολεμικό Μουσείο της Αθήνας για την προβολή του αρχειακού οπτικού υλικού της πρόσφατης ιστορίας της Ελλάδας, το αφιέρωμα στον Έλληνα εικαστικό Στέφανο Τσιβόπουλο, η απονομή του EFFN Green Award 2009 στο ντοκιμαντέρ του Βέρνερ Χέρτζογκ «Συναντήσεις στο τέλος του Κόσμου».
Όπως ήταν αναμενόμενο το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών και Εικαστικών Τεχνών Ρόδου, με τις διαδραστικές συνεντεύξεις τύπου που διεξάγονται κάθε μεσημέρι κάτω από τον πλάτανο στην κεντρική πλατεία της πόλης της Ρόδου, ανανέωσε το ραντεβού του με το σινεφίλ κοινό του για το καλοκαίρι του 2010 με ακόμη περισσότερες ταινίες επικεντρωμένες στον άνθρωπο και το περιβάλλον.

*Το κείμενο με τη συνέντευξη δημοσιεύτηκε στη "Σαββατιάτικη Απογευματινή" (φύλλο 27-7).

25 Ιουν 2009

Κινηματογραφικές Πρεμιέρες 25ης Ιουνίου..


του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr

Τέσσερις ταινίες κάνουν πρεμιέρα αυτή την εβδομάδα στις κινηματογραφικές αίθουσες, με το «ολόφρεσκο» κοινωνικό δράμα -κομεντί προεκτάσεων- του δημοφιλούς σκηνοθέτη Σαμ Μέντες, «Πάμε όπου θες», να κερδίζει τις εντυπώσεις μόλις λίγους μήνες μετά τον οσκαρούχο «Δρόμο της επανάστασης». Στον αντίποδα του ποιοτικού αμερικανικού σινεμά, βρίσκεται το σίκουελ του εμπορικά επιτυχημένου κι εφετζίδικου «Transformers», το οποίο θα ταράξει τα υπερχειλισμένα, κατά τα άλλα, νερά των multiplex, δια χειρός του μετρ του είδους Μάϊκλ Μπέι («Αρμαγεδών»). Αμερικανικής παραγωγής είναι κι οι εναπομείναντες ταινίες : ο σημαντικός Γάλλος σκηνοθέτης Μπερτράν Ταβερνιέ μπλέκει με τον Τόμι Λι Τζόουνς στις δοξασίες και τα νουάρ φονικά στοιχεία της Νέας Ορλεάνης, με τελικό αποτέλεσμα η αστυνομική «Καταιγίδα στην ομίχλη» να μην καταφέρνει το επιδιωκόμενο αφού δεν πραγματοποιεί καμιά υπέρβαση στην εξέλιξή της. Ενώ, η λαμπερή Σάντρα Μπούλοκ παίρνει στους ώμους της την φλατ κωμωδία «Η πρόταση», επιστρέφοντας με μια πολύ αξιόλογη ερμηνεία στη μεγάλη οθόνη μετά από καιρό. Το… αμερικανικό παράδοξο κλείνει την παρτίδα της φετινής εβδομάδας με τη θερινή επανέκδοση : η «Λυσσασμένη γάτα» του Ρίτσαρντ Μπρουκς, με την πανέμορφη Ελίζαμπεθ Τέϊλορ και τον «αλκοολικό» Πωλ Νιούμαν, προερχόμενη από την πένα του Τένεσι Ουίλιαμς, ήλθε για να ομορφύνει τις ζεστές νύχτες του Ιούνη.

Πάμε όπου θες

Κομεντί, αμερικανικής/ βρετανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Σαμ Μέντες, με τους Τζων Κραζίνσκι, Μάγια Ρούντολφ, Μάγκι Τζίλενχαλ..

Όταν ο Μπερτ κι η Βερόνα ανακαλύπτουν πως πρόκειται ν’ αποκτήσουν μωρό, τους πιάνει πανικός. Μισούν τη μικρή πόλη στην οποία ζουν κι, έτσι, αποφασίζουν να ξεκινήσουν ένα ταξίδι με στόχο να βρουν το τέλειο μέρος για να εγκατασταθούν και να μεγαλώσουν το μωρό τους.
Η αναζήτηση της «καταραμένης» Ιθάκης, το κυνήγι της ουτοπίας της απόλυτης ευτυχίας που πηγάζει μέσα από την αγάπη, τη συντροφικότητα, την κατανόηση, η επιδίωξη του μινιμάλ στην καθημερινότητα και η αποφυγή παρεξηγήσεων και βαρύγδουπων νοημάτων που καταλήγουν στην α-νοησία, κινούμενα στη σφαίρα του ακατανόητου, όλα τα παραπάνω κι άλλα πολλά αστικά ζητήματα θέτουν για την επιβίωσή τους οι πρωταγωνιστές του Μέντες. Όπως έχουμε ξαναγράψει, ο Σαμ Μέντες έχει θέσει εαυτόν στην υπηρεσία του απόλυτου τσαλακώματος του αμερικανικού ονείρου. Σ’ όλες του τις ταινίες, από το «American Beauty» και τον «Δρόμο της απώλειας» μέχρι τον «Δρόμο της επανάστασης», το «Σύρριζα» και το «Πάμε όπου θες», στοχοποιεί τον μικροαστισμό, το δήθεν και την απατηλή ονειροπόληση, αποδομώντας χαρακτηριστικούς… χαρακτήρες της εποχής του. Στο «Πάμε όπου θες» ακολουθεί ένα ζευγάρι απλών ανθρώπων που επιζητούν να ζήσουν ήρεμα με το παιδί τους. Τους κάνει κοινωνούς της ανθρώπινης τρέλας και της κοινωνικής αποξένωσης, θέτοντας το ερώτημα : πόσο δύσκολο είναι να ζεις απλά;. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ;

Transformers: Η εκδίκηση των ηττημένων
Επιστημονικής φαντασίας, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Μάϊκλ Μπέι, με τους Σάια ΛαΜπεφ, Μέγκαν Φοξ, Τζον Τορτούρο.

Η μάχη για την κυριαρχία στη Γη έχει λήξει και τώρα ξεκινά η μάχη για το Σύμπαν. Τα Transformers γίνονται περισσότερα, πιο διεκδικητικά και έρχονται αντιμέτωπα με την ανθρώπινη παράνοια.

Άραγε, τι κάνει επιτυχημένο ένα μπλοκμπάστερ; Στην περίπτωση των «Transformers» είναι σίγουρα τα 710 εκατομμύρια δολάρια της πρώτης σειράς του 2007, τα εξαίσια κάλλη της Μέγκαν Φοξ, τα πλέον εξελιγμένα εφέ του sir Μάϊκλ Μπέι, η πολυδάπανη παραγωγή του Στίβεν Σπίλμπεργκ, όπως φυσικά κι η αναμόχλευση της ιστορίας με στοιχεία θρίλερ, μια και στην ομάδα των σεναριογράφων Όρτσι και Κούρτζμαν μπήκαν εκείνοι των all time horror ταινιών «Σήμα Κινδύνου» και «The Ring». Το «Transformers» δικαιολογεί την κλασική σινεφίλ φράση «απόλαυση με μπλοκμπάστερ το καλοκαίρι», διαρκεί σχεδόν δυόμισι ώρες και το χρηματικό του έπαθλο είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο. Εκ των προτέρων εφικτό! Εφέ, βία, χιούμορ, έρωτας, δάκρυ, ανθρωπιά, σκληράδα, εξωγήινοι, σωτήρες και άλλοι «περίεργοι», όλα μπαίνουν στο μπλέντερ και προσφέρουν διασκέδαση!

Επανέκδοση
Η Λυσσασμένη γάτα (1958)

Δραματική, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ρίτσαρντ Μπρουκς, με τους Πωλ Νιούμαν, Ελίζαμπεθ Τέϊλορ.

Ένα βροχερό βράδυ στο αρχοντικό ενός μεγαλοκτηματία του Μισισιπή, όπου η οικογένεια ετοιμάζεται να γιορτάσει τα 65α και τελευταία γενέθλια του, εκτυλίσσεται ένα δράμα μεταξύ των δυο αδελφών και των γυναικών τους.

Από τις χαρακτηριστικές δόξες του παλιού καλού Χόλιγουντ και της φημισμένης Metro-Goldwyn-Mayer στην καλοκαιρινή Αθήνα του 2009, τότε που ο Τένεσι Ουίλιαμς έβλεπε τα σπουδαία θεατρικά του να μεταφέρονται στη μεγάλη οθόνη από τους μοιραίους σταρ της εποχής. Η σκηνοθετική μπαγκέτα του πολύπειρου Μπρουκς, που έχει μεταφέρει στο πανί από Ντοστογέφσκι και Κόνραντ μέχρι Καπότε, καθοδηγεί επιδέξια το φωτεινό πρόσωπο ενός αλκοολικού Νιούμαν και το ερωτικό άστρο της Τέϊλορ. Η τελευταία, είναι η πρωταγωνίστρια που ξεμυαλίζει συνειδήσεις, ξεσκίζει καρδιές και, εντέλει, κερδίζει τις εντυπώσεις. Σαν… λυσσασμένη γάτα εφορμά στα θερινά της πόλης μας για ατελείωτες σινεφίλ συζητήσεις, εν προκειμένω.

Η Λυσσασμένη γάτα (1958) ****
Πάμε όπου θες ***
Transformers : Η εκδίκηση των ηττημένων **
Καταιγίδα στην ομίχλη **
Η πρόταση **

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 25-6)
**Η εβδομαδιαία στήλη "Το Σχόλιο", που δημοσιευόταν στο κινηματογραφικό portal www.myfilm.gr, παύει να υφίσταται τουλάχιστον για το επόμενο χρονικό διάστημα του καλοκαιριού του 2009.

24 Ιουν 2009

"Τα πάντα ρή-τος : This history of music and poetry : What a wonderful world" - No 21


Luis Armstrong - What a wonderful world

The song was first recorded by
Louis Armstrong and released as a single in 1968, and was inducted in the Grammy Hall of Fame in 1999.

ΑΦΗΣΕ ΛΕΥΤΕΡΑ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ
Πάμπλο Νερούντα

Άφησε λεύτερα τα χέρια μου και την καρδιά μου, άφησε λεύτερη!Άφησε τα δάχτυλά μου να τρέξουνστους δρόμους του κορμιού σου.Το πάθος - αίμα, φωτιά, φιλιά -με ανάβει με τρεμουλιαστές φλόγες.Αλλά εσύ δεν ξέρεις τι είναι τούτο!Είναι η καταιγίδα των αισθήσεών μουπου διπλώνει τον ευαίσθητο δρυμό των νεύρων μου.Είναι η σάρκα που φωνάζει με τις διάπυρες γλώσσες της!Είναι η πυρκαγιά!Και συ είσαι εδώ, γυναίκα σαν άθικτο ξύλοτώρα που η καμένη μου ζωή πετάειπρος το γεμάτο με άστρα, σαν τη νύχτα, σώμα σου!Άφησε λεύτερα τα χέρια μουκαι την καρδιά μου, άφησε λεύτερη!Δεν είναι έρωτας, είναι επιθυμία που ξεραίνεται και σβήνει,είναι καταιγισμός από ορμές,προσέγγιση του απίθανου,αλλά υπάρχεις εσύ,υπάρχεις εσύ για να μου δώσεις τα πάντα,και για να μου δώσεις αυτό που κατέχεις ήρθες στη γη -όπως εγώ ήρθα για να σε περιέχωγια να σε επιθυμώ,για να σε δεχτώ!

Σαν σήμερα - 24 Ιουνίου

1842: Γεννιέται ο Αμερικανός σατιρικός συγγραφέας Μπιρς Αμπρόουζ. Γνωστό έργο του "Το λεξικό του κυνικού λόγου"

1901: Γεννιέται ο Αμερικανός συνθέτης Χάρι Παρτς, ο οποίος πειραματίστηκε γράφοντας μουσική βασισμένη σε κλίμακα 43 τόνων ανά οκτάβα, την οποία έπαιζε σε όργανα, που κατασκεύαζε ο ίδιος.

1901: Ο 19χρονος Ισπανός ζωγράφος Πάμπλο Πικάσο εκθέτει για πρώτη φορά έργα του στο Παρίσι.

1909: Γεννιέται από Βρετανούς γονείς στις ΗΠΑ ο βραβευμένος με βραβεία Έμι Ντέιβιντ Ρόουζ, ο συνθέτης των μουσικών θεμάτων των δημοφιλών αμερικανικών τηλεοπτικών σειρών "Το μικρό σπίτι στο λιβάδι" και "Μπονάνζα".

1930: Γεννιέται ο Γάλλος κινηματογραφιστής και σεναριογράφος Κλοντ Σαμπρόλ, ο οποίος ξεκίνησε ως κριτικός στον γαλλικό τύπο και στο περιοδικό Cahiers du Cinema και τελικά αναδείχθηκε ένας από τους πρωτεργάτες της γαλλικής νουβέλ βαγκ.

1942: Γεννιέται ο μουσικός Μικ Φλίτγουντ, που ίδρυσε το συγκρότημα των Fleetwood Mac.

1944: Γεννιέται ο Τζεφ Μπεκ, ο οποίος υπήρξε και κιθαρίστας των Yardbirds στη θέση του Έρικ Κλάπτον.

1947: Ένας Αμερικανός πιλότος αναφέρει ότι, είδε άγνωστα αντικείμενα να πετούν στον ουρανό, κοντά στο βουνό Ρέινιερ κοντά στην Ουάσιγκτον, τα οποία περιγράφει ως "ιπτάμενους δίσκους".

1983: Η Σάλι Ράιντ, 32 χρόνων, φυσικός, που συμμετέχει στο πλήρωμα του διαστημόπλοιου ''Τσάλεντζερ'', περνά στην ιστορία ως η πρώτη Αμερικανίδα, που πέταξε στο διάστημα.

1999: Η κιθάρα με την οποία ο Έρικ Κλάπτον ηχογράφησε το "Layla" πωλείται σε δημοπρασία έναντι του ποσού των 497.500 δολαρίων.

23 Ιουν 2009

Ραντεβού στη Ρόδο..


+ τηλεφωνικές ανταποκρίσεις στο "Κανάλι Ένα - 90,4 fm" το Σάββατο 12-2 το μεσημέρι στην εκπομπή "Πολίτες Κέην" (του Γ. Πολυμενέα) / στο "Κόκκινο - 105,5 fm" την Κυριακή 11-12 το μεσημέρι στην εκπομπή "Γαλέρα στους πέρα κάμπους" (των Α. Ζουμή & Ν. Κουνενή)

22 Ιουν 2009

Συνέντευξη της Λένας Μαντά..


Συνέντευξη στον Νέστορα Πουλάκο
npoulakos@apogevmatini.gr

Η Λένα Μαντά σπούδασε νηπιαγωγός αλλά δίνει την αγάπη της και προσφέρει τη φροντίδα της στους αναγνώστες-λογοτεχνικά παιδιά της, μέσα από τις σελίδες των ρομαντικών και ερωτικών-κοινωνικών μυθιστορημάτων της. Η Λένα Μαντά είχε το δικό της θίασο κουκλοθεάτρου αλλά, πλέον, χειρίζεται τους ήρωες της, εκμαιεύοντας τους συναισθήματα θετικά κι αρνητικά, σαν άλλες κούκλες στις ιστορίες που η ίδια φτιάχνει με τέχνη και μεράκι. Η συγγραφέας των πετυχημένων μπεστ σέλερ “Θεανώ : η λύκαινα της πόλης”, “Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι” και “Η άλλη πλευρά του νομίσματος”, κυκλοφόρησε πρόσφατα το καινούριο της μυθιστόρημα “Έρωτας σαν βροχή”, για ακόμη μια φορά από τις Εκδόσεις Ψυχογιός. Η Κλαίλια, που πήρε τ' όνομά της από την ηρωίδα του Ξενόπουλου, μόνη και κλεισμένη στον εαυτό της, ανάμεσα σε βράχια και σπασμένα όστρακα, εξακολουθεί να ζει παρέα με θύμησες που πληγώνουν και επιθυμίες που κοιμούνται. Μα ξαφνικά ένα μικρό κορίτσι μπαίνει στη ζωή της. Ένα κορίτσι, που έχει το ίδιο όνομα μ' εκείνη! Η Λένα Μαντά μίλησε στην “Α” για την “περιπέτεια” του νέου της βιβλίου, εκθέτοντας τις σκέψεις της γι' αυτό.

Πιστεύετε ότι το happy end είναι συστατικό επιτυχίας για ένα κλασικό μυθιστόρημα αγάπης;

Φυσικά και όχι. Όπως και στη ζωή έτσι και στα μυθιστορήματα όλες οι όμορφες ιστορίες δεν έχουν καλό τέλος. Το αντίθετο μάλιστα. Θα έλεγα ότι οι μεγάλοι έρωτες γρήγορα “καίγονται”. Επιπλέον θεωρώ ότι δεν υπάρχει καμιά συνταγή επιτυχίας για κανένα βιβλίο. Ποτέ δεν ξέρεις προκαταβολικά τι θ’ αγγίξει ή θ’ αφήσει αδιάφορο το αναγνωστικό κοινό. Κάποια από τα βιβλία μου έχουν καλό τέλος, κάποια, όπως το “Ποτάμι...”, δεν τελειώνουν με το “έζησαν αυτοί καλά...”.


Έρωτας σαν βροχή... είναι όπως λέμε ότι ο έρωτας είναι ο κινητήριος μοχλός της ανθρώπινης ύπαρξης τόσο απαραίτητος όσο κι η βροχή για τη γη;

Ο έρωτας είναι αναμφίβολα κινητήριος δύναμη και αυτό είναι ένα διαχρονικό μήνυμα. Καμιά φορά, όμως, η βροχή και ειδικά η χαμηλή κάνει περισσότερο κακό παρά καλό. Βλέπετε υπάρχουν φυτά, που όταν η βροχή είναι λίγη, ανεβάζουν τις ρίζες τους ψηλά για να συναντήσουν την υγρασία και αυτό τα αποδυναμώνει. Ο έρωτας όπως και η βροχή θέλει σωστή δοσολογία για να είναι ευλογία και όχι καταστροφή!


Κατά τη γνώμη σας μπορούν στις μέρες μας να υπάρξουν ανεκπλήρωτοι έρωτες, λόγω της ταχύτητας της πληροφορίας και της “χαλάρωσης” των ηθών;
Ο έρωτας μένει αναλλοίωτος στους αιώνες σαν έννοια, όμως έχει τη μαγεία να μπορεί να προσαρμόζεται στις συνθήκες κάθε εποχής. Ανεκπλήρωτοι έρωτες θα υπάρχουν πάντα, βέβαια στην εποχή μας υπάρχουν και αυτοί που τρέχουν υπερβολικά. Γρήγορα δημιουργούνται, γρήγορα τους ζούμε, γρήγορα σβήνουν. Ο έρωτας “λοιπόν” υπάρχει, χάθηκε όμως μεγάλο μέρος του ρομαντισμού που τον συνόδευε παλιά.

Στην ιστορία του βιβλίου σας, “Έρωτας σαν βροχή”, έχετε πολλά στοιχεία από βιβλία του Γρηγόριου Ξενόπουλου. Τι σημαίνει για εσάς αυτός ο σημαντικός λόγιος της κλασικής λογοτεχνίας μας;

Ο Ξενόπουλος με συντρόφευε σε όλη μου την εφηβεία. Τον γνώρισα, τον αγάπησα και σήμερα πια τα βιβλία του καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος της βιβλιοθήκης μου. Δεν σας κρύβω ότι πολλές φορές, όταν θέλω να ξαναθυμηθώ τη γλύκα εκείνη της νιότης μου ανατρέχω στις σελίδες του και για λίγο ξαναγίνομαι 15 χρονών, τότε που οι “Αναδυομένη”, “Οι μυστικοί αρραβώνες”, “Η Απερίγραπτη”, “Η Τρίμορφη γυναίκα” και τόσα άλλα ήταν όλος μου ο κόσμος. Ήταν η γέφυρα που με ένωνε με τον ρομαντισμό και τον έρωτα.


Είστε της άποψης ότι οι παραμυθένιες ιστορίες, όπως οι δικές σας, μπορούν να λειτουργήσουν ως τα κατάλληλα αγχολυτικά στον αναγνώστη ώστε να ξεχαστεί απ' τα καθημερινά του προβλήματα και τις πάγιες ανησυχίες του;

Δεν είμαι απλώς αυτής της άποψης. Το ξέρω με σιγουριά μέσα από τα γράμματα των αναγνωστών μου. Κοινή λέξη σε όλα αυτά τα γράμματα, είναι μια : “Ταξίδεψα”. Γιατί αυτό προσπαθώ να δώσω στο αναγνωστικό κοινό. Ταξίδια ψυχής. Μόνο που παίρνω την πρωτιά γιατί πρώτη εγώ ταξιδεύω όταν τα γράφω. Η εποχή μας, με τα τόσα προβλήματα, έχει ανάγκη κάποιες στιγμές που μπορούμε να ξεφεύγουμε. Ποιος είπε ότι τα παραμύθια είναι μόνο για τα μικρά παιδιά; Ποιος είπε ότι εμείς οι ενήλικες μετά από μια δύσκολη μέρα δεν έχουμε ανάγκη το δικό μας παραμύθι;

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 22-6).

20 Ιουν 2009

Γαλέρα on air.. vol. IIΙ



Την Κυριακή 21 Ioυνίου,
11 με 12 το πρωί,
η "Γαλέρα" στον... αέρα
του ρ/σ "Στο Κόκκινο - 105,5 fm".

H εβδομαδιαία εκπομπή
"Γαλέρα στους πέρα κάμπους"
κατακλύζεται
από τις μουσικές
και τα επικαιρικά σχόλια

του Νέστορα Πουλάκου (Απογευματινή).

Στο στούντιο της οδού Σαρρή συμπράτουν :
ο εκδότης της "Γαλέρας" Γιάννης Καλαϊτζής (Ελευθεροτυπία),

ο συγγραφέας Νίκος Κουνενής (Αυγή)
& η δημοσιογράφος Αλέκα Ζουμή (e-go.gr).

Τηλεφωνικές συνομιλίες
με τον ακτιβιστή Στέφανο Σιδηρόπουλο (Καταφύγιο Μπάφι - Πάρνηθα),
και τον αρθρογράφο Νίκο Μπίνο (vakxikon.gr),
αναφορικά με θέματα επικαιρότητας και πολιτισμού.

Ευαισθησία για τον πλανήτη και την ομορφιά της φύσης..


του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr

“Το Ecofilms της Ρόδου, πέτυχε και κέρδισε τη διεθνή αναγνώριση, ακριβώς γιατί αυτήν ακριβώς τη συνείδηση προάγει, αυτήν ακριβώς την οικουμενικότητα οικοδομεί. Μια τοπική πρωτοβουλία που αναδείχθηκε σ’ ένα από τα σημαντικότερα φεστιβάλ του είδους στον κόσμο”. Στο χαιρετιστήριο σημείωμα του ο Υπουργός Πολιτισμού κ. Αντώνης Σαμαράς αποτύπωσε καθαρά και γλαφυρά το πως και το γιατί το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου και Εικαστικών Τεχνών Ecofilms Ρόδου έχει γίνει ένας σημαντικός κινηματογραφικός θεσμός της χώρας μας, που έχει θέσει στέρεες βάσεις για τη μακροημέρευση του και ατενίζει αισιόδοξα το μέλλον του.
Για μια ακόμη χρονιά, ένατη συνεχόμενη, ο Δήμος Ροδίων, η μη κερδοσκοπική εταιρεία “Εικόνα και Περιβάλλον” και ο Πολιτιστικός Οργανισμός Δήμου Ροδίων (ΠΟΔΡ), διοργανώνουν το Ecofilms, την κινηματογραφική γιορτή των οικολογικών και περιβαλλοντικών ταινιών καθώς και των εικαστικών τεχνών της Ελλάδας. Στη φετινή διοργάνωσή το Ecofilms συνεργάστηκε με το Πολεμικό Μουσείο της Αθήνας, το Μεσογειακό Ινστιτούτο Κινηματογράφου και τον Υδροβιολογικό Σταθμό Ρόδου.
Από την Τρίτη 23 μέχρι και την Κυριακή 28 Ιουνίου θα προβληθούν 113 κινηματογραφικές ταινίες -ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας- με οικολογικά θέματα από περισσότερες από 48 χώρες απ' όλο τον κόσμο, πρωτότυπα οπτικοακουστικά έργα διεθνών παραγωγών, αφιερώματα σε σύγχρονους πρωτοποριακούς δημιουργούς αλλά και μια ιδιαίτερη προσέγγιση στην “ιστορική μνήμη”, όπως άλλωστε το συνηθίζει το φεστιβάλ τα τελευταία χρόνια, τόσο στο Δημοτικό Θέατρο όσο και στον θερινό κινηματογράφο Ρόδον.
Τα θέματα των ταινιών που θα προβληθούν και θα διαγωνιστούν φέτος, αφορούν ένα πάρα πολύ ευρύ πεδίο προβληματισμών γύρω από το φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον. Περιοχές του πλανήτη που ο τουρισμός καταστρέφει, αλλοιώνοντας και αλλοτριώνοντας τους τοπικούς πολιτισμούς, η μόλυνση των εδαφών από υπολείμματα πετρελαίου, των ακτών από χημικά, η υπέρ-αλίευση ή επικίνδυνη και παράνομη αλίευση, η υπερβολική χρήση του πλαστικού, τα ενεργειακά προβλήματα, η εμπορευματοποίηση των ανθρώπινων σχέσεων. Προτάσεις παιδείας και εκπαίδευσης αλλά και έρευνα της ίδιας της τέχνης (κυρίως η σχέση ποίησης-κινηματογράφου) ως φορέα ευαισθητοποίησης, συνειδητοποίησης και αλλαγών, όλα τα παραπάνω αποτελούν θεματικές των φετινών ταινιών.
Στο διαγωνιστικό μέρος του φεστιβάλ διεκδικούν το “Χρυσό Ελάφι” 80 ταινίες, 16 μεγάλου μήκους, 25 μεσαίου και 39 μικρού μήκους, ανάμεσα στις οποίες βρίσκεται κι η βραβευμένη με Όσκαρ “Ο Πέτρος και ο λύκος”, σε σκηνοθεσία Σούζαν Τέμπλετον.
Στα πλαίσια του Ecofilms '09 θα πραγματοποιηθούν δυο σημαντικά αφιερώματα : θα παρουσιαστούν ντοκουμέντα από το Κινηματογραφικό Αρχείο του Πολεμικού Μουσείου, που περιλαμβάνει ταινίες που είχε ο ελληνικός στρατός από την εποχή της παλιάς τηλεόρασης των ενόπλων δυνάμεων (ΤΕΔ, ΥΕΝΕΔ), κινηματογραφικό υλικό που έχει σχέση με την Ελλάδα από το 1897 μέχρι το 1935, τα Γερμανικά επίκαιρα 1941-1942 αλλά και Ιταλικά και Αγγλικά επίκαιρα, όπως επίσης και παραγωγές του κ. Σισμάνη για το Μουσείο και την ΥΕΝΕΔ και υλικό για την Κύπρο από το 1950 και μετά.
Ενώ ενδιαφέρον παρουσιάζει το τιμητικό αφιέρωμα στον Έλληνα εικαστικό, Στέφανο Τσιβόπουλο, έναν πρωτοποριακό νέο σκηνοθέτη που μοιράζει τη ζωή και την καλλιτεχνική του δημιουργία ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ολλανδία, έχοντας λάβει σημαντικές διεθνείς διακρίσεις.
Τέλος, από φέτος καθιερώνεται η απονομή του Παγκόσμιου Οικολογικού βραβείου Green Award, η οποία έχει καθοριστεί από το Παγκόσμιο Δίκτυο Κινηματογραφικών Φεστιβάλ για το Περιβάλλον EFFN. Το βραβείο απονέμεται στην καλύτερη ταινία που προάγει περισσότερο την ευαισθητοποίηση σχετικά με το περιβάλλον, λαμβάνοντας πάντα υπόψη την καλλιτεχνική αξία και την πρωτοτυπία των δημιουργών της.
Όπως τόνισε η καλλιτεχνική διευθύντρια του Ecofilms Λουκία Ρικάκη “στη Ρόδο κάθε χρόνο φιλοξενούμε τις ανεξάρτητες φωνές όλου του κόσμου που καταθέτουν την αγωνία τους για τον πλανήτη, υμνούν την ομορφιά της φύσης, αναζητούν σε κάθε βήμα τους ό,τι αληθινά προικίζει τη ζωή και αφήνει ίχνος εύφορο. Αυτές οι ταινίες συχνά εξορισμένες από τα επίσημα δίκτυα διανομής και προβολής τους, βρίσκουν εδώ, στο Αιγαίο ένα φιλόξενο κοινό που τις υποδέχεται. Έτσι πληθαίνουν οι ωραίες φωνές στον παγκόσμιο χάρτη”. Με αυτό το αισιόδοξο μήνυμα, το Ecofilms '09 ανοίγει γι' ακόμη μια χρονιά τις πύλες του για την διεξαγωγή ενός δημιουργικού διαλόγου για το περιβάλλον και τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής μας.

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στη "Σαββατιάτικη Απογευματινή" (φύλλο 20-6).

18 Ιουν 2009

Κινηματογραφικές πρεμιέρες 18ης Ιουνίου..


του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr


Τέσσερις ταινίες κάνουν πρεμιέρα αυτή την εβδομάδα στις κινηματογραφικές αίθουσες, με την καταιγιστική περιπέτεια γαλλικής παραγωγής “Η αρπαγή” να κερδίζει τις εντυπώσεις, μιας και συνδυάζει τον αμερικανικό τρόπο ανάπτυξης της δράσης με το ευρωπαϊκό σκεπτικό ξεδιπλώματος της έννοιας της “εκδίκησης”. Επίσης, προβάλλεται σχεδόν ένα χρόνο από την παρουσία του στη Μόστρα της Βενετίας το σκηνοθετικό ντεμπούτο του πετυχημένου σεναριογράφου των “21 Γραμμαρίων” και της “Βαβέλ”, Γκιγιέρμο Αριάγκα, ο οποίος κινείται στο ίδιο ουμανιστικό τέμπο και με τα “Σύνορα της μοναξιάς”. Θρίλερ σκεπτόμενο με μπόλικο σπλάτερ αποδεικνύεται η παραγωγή του Μάικλ Μπει, σε σκηνοθεσία Τζόνας Άκερλαντ, “Οι τέσσερις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης”, όπου πρωταγωνιστούν ο Ντένις Κουέιντ και η Ζανγκ Ζιγί. Ενώ την εμφάνισή της κάνει στη χώρα μας το teen αμερικανικό μουσικό φαινόμενο της Χάνα Μοντάνα, που έγινε και ταινία (θα προβληθεί μεταγλωττισμένη στα ελληνικά). Φυσικά, δεν λείπουν οι θερινές επανεκδόσεις : αφενός επανέρχεται στην Ελλάδα η κλασική (και κατά πολλούς καλύτερη) ταινία του μετρ Άλφρεντ Χίτσκοκ “Ο δεσμώτης του ιλίγγου”, με τον Τζέιμς Στιούαρτ και την Κιμ Νόβακ. Αφετέρου επαναπροβάλεται η ταινία που στιγμάτισε την αριστερή κουλτούρα των '80s “Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο” του Νίκου Τζίμα, που τότε έκοψε 700 χιλ. εισιτήρια και πρωταγωνίστησε η αφρόκρεμα του ελληνικού σινεμά (Κ. Καζάκος, Γ. Φέρτης, Α. Αλεξανδράκης. Π. Φυσσούν, Σ. Καλογήρου, Α. Βλάχος, Μ. Κατράκης, Β. Καζάν, Κ. Αρζόγλου, Μ. Παπακωνσταντίνου κ.ά).


Η αρπαγή


Περιπέτεια, γαλλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Πιερ Μορέλ, με τους Λίαμ Νίσον, Μάγκι Γκρέις, Κέιτι Κάσιντι.


Ο Μπράιαν είναι ένας έμπειρος πρώην στρατιωτικός και νυν σωματοφύλακας, ο οποίος ανακαλύπτει ότι η 17χρονη κόρη του Κιμ έχει απαχθεί κατά τις διακοπές της στο Παρίσι, με σκοπό να γίνει συνοδός πολυτέλειας. Όταν αποφασίζει ν' αναζητήσει τους υπαίτιους τα πάντα εκτροχιάζονται στην Πόλη του Φωτός.


Κατά την κινηματογραφική θεωρία του Λυκ Μπεσόν το γαλλικό σινεμά “θυμίζει” Χόλιγουντ και οι παραγωγές του οφείλουν ν' απευθύνονται σ' ένα ευρύ κοινό με σκοπό το κέρδος. Ο δημιουργός του “Απέραντου Γαλάζιου”, του “Λεόν” και του “Πέμπτου Στοιχείου” είναι εκείνος ο άνθρωπος που έχει μετατρέψει τον κινηματογράφο της Νουβέλ Βανγκ και του Ζαν Βιγκό σε μια τεράστια μηχανή παραγωγής δράσης και χρήματος. Εδώ, υπογράφει το σενάριο και κάνει την παραγωγή, αφήνοντας τον “μαθητή” του, Πιερ Μορέλ, να χειρίζεται την κάμερα. Φέρνει τον Λίαμ Νίσον από την Αμερική, μεταφέρει τη δράση στο Παρίσι και πραγματοποιεί μια ταινία “με κομμένη την ανάσα”, που δεν θυμίζει Γκοντάρ αλλά κάτι μεταξύ Κατασκόπου Μπάουρν, Τσάκι Τσαν και Στίβεν Σιγκάλ. Με το σενάριο να έχει έξυπνα σημεία και η κάμερα του Μορέλ ορισμένα ευφυή σκηνοθετικά τρικ, η “Αρπαγή” σαγηνεύει τους θαμώνες των θερινών, τους λάτρεις της δράσης και τους “αιμοδιψείς” σινεφίλ για παρανοϊκή εκδίκηση επί τω έργω στη μεγάλη οθόνη.


Τα σύνορα της μοναξιάς


Δραματική αμερικανικής/ αργεντίνικης παραγωγής, σε σκηνοθεσία Γκιγιέρμο Αριάγκα, με τους Σαρλίζ Θερόν, Κιμ Μπάσιντζερ, Τζένιφερ Λόρενς.


Η 16χρονη Μαρίνα προσπαθεί να συμφιλιώσει τις διαλυμένες ζωές των γονιών της κάπου στο Μεξικό, η Σίλβια στο Πόρτλαντ πρέπει να θάψει μια αμαρτία του παρελθόντος, το ζευγάρι Τζίνα και Νικ αντιμετωπίζουν μια μυστική υπόθεση και η Μαρία, ένα νεαρό κορίτσι, βοηθά την οικογένειά της να βρει συγχώρεση και αγάπη.

Ο Αριάγκα επιστρέφει “στον τόπο του εγκλήματος”! Κι ενώ όλοι θεωρούσαμε ότι ο σεναριογράφος των πετυχημένων ταινιών του Ιναρίτου “Χαμένες Αγάπες”, “21 Γραμμάρια” και “Βαβέλ”, βρήκε το δικό του δρόμο με τις “Τρεις ταφές του Μελκιάδες Εστράδα” του Τόμι Λι Τζόουνς, μια αλλαγή σεναριακής ρότας μακριά από τη φημισμένη -πλέον- μανιέρα που είχε αναπτύξει εκεί, βλέπουμε “μια από τα ίδια” στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο. Μετά τον άγριο τσακωμό του με τον Ιναρίτου και την αυτονόμησή του, ο Αριάγκα επανέρχεται στη μεγάλη οθόνη με ένα υπαρξιακό δράμα – μελέτη πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις, το κοινωνικό κατεστημένο και το ουμανιστικό τέλμα μέσω των ηρώων του. Έρωτας, φιλία, οικογένεια, αγάπη, μίσος, ματαιοδοξία, υπέρ-εγώ, όλα μπαίνουν στη χύτρα των 4 παράλληλων ιστοριών του Αριάγκα, με απώτερο στόχο την ενδοσκόπηση και τον φιλοσοφικό προβληματισμό του θεατή.

Επανέκδοση

Ο δεσμώτης του ιλίγγου (1958)


Αστυνομική, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ, με τους Τζέιμς Στιούαρτ, Κιμ Νόβακ.


Ένας πρώην αστυνομικός του Σαν Φρανσίσκο, ο Σκοτ Φέργκιουσον, που πάσχει από υψοφοβία, αποτυγχάνει να σώσει την ψυχολογικά άστατη Μαντλέν από την αυτοκτονία. Μετά από καιρό ερωτεύεται μια άλλη γυναίκα, που μοιάζει με την Μαντλέν...


Το φιλμ του τεχνικολόρ και της ατμοσφαιρικής μουσικής του Μπέρναρντ Χέρμαν, είναι η επιτομή των στοιχείων που στιγμάτισαν τον Χίτσκοκ στην κινηματογραφική ιστορία : σασπένς, αγωνία, τρόμος, νεύρωση, ψυχωτικοί χαρακτήρες, συναισθηματική αταξία, υπέρ-ψυχώσεις και καταδιωκτική μανία. Στον διπλό της ερμηνευτικό άθλο η Κιμ Νόβακ και στον άστατο αστυνομικό του ρόλο ο Τζέιμς Στιούαρτ ήταν ένα “χάρμα ιδέσθαι” στη σκηνοθετική μανιέρα του Χίτσκοκ, ο οποίος έκανε την κλασικότερη ταινία ψυχολογικού θρίλερ στην ιστορία του σινεμά. Θέλετε να δείτε τη γέφυρα του Σαν Φρανσίσκο όπως δεν θα τη δείτε ποτέ; Τρέξτε, στα θερινά!


Ο δεσμώτης του ιλίγγου (1958) ****

Η αρπαγή ***
Τα σύνορα της μοναξιάς **

Οι τέσσερις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης **

Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο (1980) **

Χάνα Μοντάνα η ταινία *


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 18-6).


+


Το σχόλιο της εβδομάδας (δημοσιεύτηκε στο www.myfilm.gr)


Έτσι, με τσαμπουκά και ανδρισμό. Αν μου πειράξουν τη γυναίκα θα τους δείρω όλους. Αν μου πειράξουν την οικογένεια θα τους σπάσω τα κόκαλα. Αν μου πειράξουν τους φίλους θα τους κάνω τη μούρη κρέας. Αν μου πειράξουν την κόρη θα φτύσουν το γάλα της μάνας τους. Θα τους πάω στη Λέρο, θα τους βάλω στη μηχανή του κιμά και θα βλαστημήσουν την ώρα και τη στιγμή που αποφάσισαν να «τα βάλουν μαζί μου». Αμερικάνικη καταιγιστική δράση με ευρωπαϊκό σκεπτικό ξεδιπλώματος της εκδίκησης. Simple things, my friends… Μην τα βάζετε μαζί μου, σας έφαγα!


Τι Λίαμ Νίσον τι Τσάκι Τσαν τι Στίβεν Σιγκάλ τι Μιν Σικ Τσόι τι Τόνι Γκόλντγουιν... Έτσι με μίσος! Βία στη βία της παράνοιας του ανθρώπου σε άνθρωπο! Ποιος του είπε να δείρει, να τραυματίσει, να σκοτώσει, να εκμεταλλευτεί, να πολεμήσει, να κατακρεουργήσει, να αρπάξει παρά τη θέλησή του κάποιον; Από πότε η αδυναμία κάποιου γίνεται βορά στη δύναμη του άλλου; Ποιος ΘΕΟΣ είπε ότι ο άνθρωπος ο χαμερπής, ο απλός, ο καθημερινός, ο ευαίσθητος, αφήνεται στο έλεος του «μάγκα»;


Καλά τους έκανες Λίαμ.. Πήγες στα Παρίσια, έφερες την πόλη άνω-κάτω, τσάκισες μερικούς κώλους, έσπασες μερικά μουτράκια, κι έδειξες ότι ΟΥΔΕΙΣ ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΧΕΡΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ ΤΟΥ. Η ανθρώπινη εκμετάλλευση, το εμπόριο σάρκας και η πολτοποίηση ανθρώπινων μυαλών, ψυχών, σωμάτων δεν ταιριάζει ούτε στα ζώα. Που είναι ο ουμανισμός, κύριοι; Που είναι η ανθρωπιά και η αγνότητα; Γιατί όπως είπε ο συγγραφέας και ποιητής Γ.Ι. Μπαμπασάκης «οφείλουμε και πρέπει να παραμείνουμε άνθρωποι... (τελεία). Τελεία. ΤΕΛΕΙΑ.


Όπως είχαμε ξανά-πει από αυτήν εδώ τη στήλη, ταινίες σαν την ΑΡΠΑΓΗ λειτουργούν ως αγχολυτικά στον θεατή-άνθρωπο για να μην θυμηθεί την πρότερη καταγωγή του (τις σπηλιές, ξέρετε), πάρει το όπλο παρά πόδα κι αρχίζει να γαζώνει κόσμο. Όχι. Ας τα βλέπουμε στο σινεμά, ας μαχόμαστε εσωτερικώς, ας τα σκεφτόμαστε εντός της αίθουσας παίρνοντας τη θέση του πρωταγωνιστή και βγαίνοντας στον κόσμο ας χαρίσουμε ένα λουλούδι, ένα χαμόγελο, μια ζεστή αγκαλιά στον διπλανό μας, στον ξένο, στον «εχθρό», στον μετανάστη, στον περαστικό. Αγάπη και ζεστασιά. Ανθρωπιά, κύριοι, ανθρωπιά. Γι' αυτό λέγεστε άνθρωποι...


Nέστορας Πουλάκος

nestoras.poulakos@myfilm.gr

17 Ιουν 2009

"Τα πάντα ρή-τος : This history of music and poetry : Rock 'n roll will never die" - No 20


Neil Young - Rock 'n roll will never die
Written by Neil Young

Σύλβια Πλαθ - Φτελιά

Εγώ τον ξέρω το βυθό, λέει. Τον έχω γνωρίσει με την πιο βαθιά μου ρίζα:
Είναι αυτό που φοβάσαι.
Εγώ δεν το φοβάμαι: Έχω βρεθεί εκεί.

Να` ναι η θάλασσα που αφουγκράζεσαι μέσα μου;
Η πικρία της;
Ή η φωνή του κενού, που πάντα σε τρέλαινε;


Ο έρωτας είναι μια σκιά.
Πως ψεύδεσαι και θρηνείς στο κατόπι του
Άκου: αυτές είναι οι οπλές του: έφυγε τρέχοντας, σαν άλογο.

Έτσι κι εγώ όλη τη νύχτα θα καλπάζω ορμητικά,
Μέχρι να γίνει πέτρα το κεφάλι σου, το μαξιλάρι σου ένας μικρός ιππόδρομος,
Που θ` αντηχεί, που θ` αντηχεί.

Ή θα` θελες να σου` φερνα του φαρμακιού τον ήχο;
Τώρα ακούγεται η βροχή, αυτή η απέραντη σιωπή.
Κι αυτός είναι ο καρπός της: λευκός σαν δηλητήριο.

Εγώ έχω υποστεί τις θηριωδίες της δύσεως.
Καμένη ως τη ρίζα
Τα πυρακτωμένα ηλεκτρικά μου νήματα καιόμενα, ορθά, ένα συρμάτινο χέρι.

Τώρα γίνομαι κομμάτια, ραβδιά που εκτινάσσονται.
Άνεμος τέτοιας βιαιότητας
δε θα ανεχτεί παρατηρητές: Πρέπει να ουρλιάξω.

Η άγονη σελήνη, είναι κι αυτή ανελέητη
Άσπλαχνα θα μ` έσερνε κοντά της,
η λάμψη της με τραυματίζει. Ή μπορεί να την έχω εγώ αιχμαλωτίσει.


Την αφήνω να φύγει. Την αφήνω να φύγει.
Φθίνουσα κι επίπεδη, σαν να` χει υποστεί ριζική επέμβαση.
Πως μ` έχεις έτσι προικίσει με τους εφιάλτες σου που με κατέχουν.

Με κατοικεί μια κραυγή.
Κάθε βράδυ φτεροκοπά προς τα έξω
ψάχνοντας, με τ` αγκίστρια της κάτι ν` αγαπήσει.

Πως με τρομάζει αυτό το σκοτεινό πράγμα
που μέσα μου κοιμάται·
ολημερίς νιώθω τις απαλές, ανάλαφρες δονήσεις του, τη μοχθηρία του.

Σύννεφα περνούν και διασκορπίζονται.
Αυτά είναι τα πρόσωπα του έρωτα, αυτά τα χλομά κι αλύτρωτα;
Γι` αυτά λοιπόν ταράζεται η καρδία μου;

Είμαι ανίκανη για περισσότερη γνώση.
Τι είναι αυτό, αυτό το πρόσωπο
τόσο δολοφονικό μέσα στο βρόχο των κλαδιών του; -

Με τα φιδίσια οξέα του φιλά.
Μαρμαρώνει τη θέληση. Αυτά είναι απομονωμένα, αργόσυρτα σφάλματα.
που σκοτώνουν, σκοτώνουν, σκοτώνουν.

Σαν σήμερα - 17 Ιουνίου

Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ερημοποίησης και της Ξηρασίας Παγκόσμια Ημέρα του πατέρα.

1870: Γεννήθηκε ο Ιωάννης Γρυπάρης, ποιητής, συγγραφέας και μεταφραστής από τον Αρτεμώνα της Σίφνου.

1885:
Φθάνει στο λιμάνι της Νέας Υόρκης το "Άγαλμα της Ελευθερίας", ως δώρο των Γάλλων προς τους Αμερικανούς.


1904: Γεννιέται ο ηθοποιός, Ράλφ Μπέλαμι, που έκλεισε την καριέρα του με πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία "Pretty Woman".

1917:
Γεννιέται ο Αμερικανός ηθοποιός και τραγουδιστής Ντιν Μάρτιν.


1945: Ο Άρης Βελουχιώτης αυτοκτονεί στα Τζουμέρκα (Θανάσης Κλάρας το αληθινό όνομά του), αρχικαπετάνιος του ΕΛΑΣ.

1958: Γεννιέται ο τραγουδιστής των "Dead Kennedys", Τζέλο Μπριάφα.

1967:
Ξεκινά στην Καλιφόρνια το πρώτο Monterey Pop Festival. Μέσα σε τρεις ημέρες 50.000 περίπου θεατές έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν τους Jimi Hendrix, The Who, Janis Joplin, The Byrds, The Grateful Dead, Jefferson Airplane και Buffalo Springfield


1980: Οι Led Zeppelin ξεκινούν την τελευταία περιοδεία τους στην Ευρώπη.

1991: Στη Νότια Αφρική, καταργείται ο τελευταίος νόμος του Απαρτχάιντ, που προέβλεπε τη διάκριση των κατοίκων σύμφωνα με τη φυλή τους, από τη στιγμή της γέννησή τους.

16 Ιουν 2009

ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ γιατί ΝΙΚΗΣΑΜΕ..


Ο Τάσος Ρήτος (Propaganda),
την Πέμπτη 18 Ιουνίου 2009,
επιδίδεται
σ' ένα γιορταστικό dj set,
αφιερωμένο στο τεύχος 6 του περιοδικού Βακχικόν,
στο bar Σάρωθρον (Κατούνη 17 Λαδάδικα, Θεσσαλονίκη).

Από τις διπλοπενιές του Μάρκου Βαμβακάρη, στα ΛΑ του Δημήτρη Μητροπάνου -
κι από τα ακόρντα του Σωκράτη Μάλαμα, στην ποίηση των Διάφανων Κρίνων.

με διάθεση νοσταλγική,
ξεδιπλώνει τους δίσκους και τα cd του
και προσπαθεί να επικοινωνήσει
με τους φίλους του!

ώρα έναρξης : 21.00

14 Ιουν 2009

Βακχικόν Τεύχος 6 Κυκλοφόρησε..


Το περιοδικό γραμμάτων και τεχνών
Βακχικόν
σε νέες, καλοκαιρινές, περιπέτειες!

Το τεύχος 6,
"Τούς άδειους κάδους της ελπίδας κυκλοφέρνω",
θα μας κρατήσει συντροφιά
το καλοκαίρι του 2009.

Περιεχόμενα :

# Της Σύνταξης (στον Ντόντη) + παρουσίαση των Ζαμπάκα, Τσέκερη, Τσαβλή
# Μόνιμες Στήλες : Γ.Ι. Μπαμπασάκης / Σοφία Κολοτούρου / Τάσος Ρήτος / Ελισάβετ Φωτοπούλου

# Λογοτεχνικά Φύλλα : Γ. Μπλάνας / Α. Ρούσσης / Τ. Δενελάβας / Θ. Βολκώφ / Γ. Γιαννουλέας / Ι. Κανελλοπούλου / Σ. Λαμπράκης / Χ. Σανούδου
# Κείμενα : Ρεπορτάζ για τα ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία (Χ. Σανούδου) / Δοκίμιο για τον θάνατο (Δ. Κουμασίδης) / Γράμμα του Γ. Πρεβεδουράκη στον Μ. Παπαντωνόπουλο / Παρουσίαση των Γ. Ρίτσου (Ν. Μπίνος) και Χ. Μπουλώτη (Κ. Καντσού) / Νέος "βωμολόχος" Ernesto Carnetti
+
O Tζίμης Πανούσης απαγγέλει Σωτήρη Κακίση (ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ!)

# Συνεντεύξεις : στους πεζογράφους της νέας γενιάς, Βαγγέλη Μπέκα και Αθηνάς Χατζή, στον Νέστορα Ι. Πουλάκο
# Μεταφράσεις : Πρόλογος Μάλκολμ Λόουρι από τη γαλλική έκδοση του "Κάτω απ' το ηφαίστειο" (Π. Χαχής) / Ποιήματα του Βαλέριο Μαγκρέλι (Στράτος Π.) / Ντέρεκ Γουόλκοτ (Κ. Καντσού) / Ανθολογία του Φανταστικού Μέρος Β' (Ζ.Δ. Αϊναλής) / Νάθαν Γκόουβ (επιλογή του Χάρη Ψαρρά)

# Αναγνώσεις βιβλίων από τους : Νέστορα Ι. Πουλάκο, Ανθής Ντάρδη, Μαρίας Ιωαννίδου, Τάσο Ρήτο
# Τέχνες : Κινηματογράφος -> κείμενα των Α. Χασίμ & Θ. Τσαβλή / Θέατρο -> κείμενα των Ν. Μπίνου / Ν.Γ. Κωνσταντινίδη & Κ. Καντσού / Μουσική -> κείμενα των Τ. Ρήτου & Κ. Καραμουζά (ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ! : ηχητικό ντοκουμέντο της λιβανέζας τραγουδίστριας Lamia Bedioui) / Eικαστικά : εκθέσεις ζωγραφικής της Μ. Ζιούτα-Μανώλη, φωτογραφίας της Μ. Σακελλαρίου & αφιέρωμα στην Κ. Μενδρινού & σκίτσο του Δ. Σαλαμέτη

# Προδημοσίευση του μυθιστορήματος "Αγώνες πείνας" της Σούζαν Κόλινς, σε μτφρ. Πηνελόπης Τριαδά
# Παρουσιάσεις ποιητικών συλλογών των Δ. Παλάζη, Σ. Αραβανή, Ν. Γέροντα, Κ. Μπραβάκη, Α. Ρούσση

# Τελευταία Σελίδα : "Γωνιά του e-poema.eu - συνέντευξη του Γ. Πατίλη" & "Το Βακχικόν στην 6η ΔΕΒΘ 2009"
# 4 Ur Eyes Only : "Θαύματα στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας του Στέργιου Νιζήρη (παραγωγής 1998 - σπάνιο ντοκουμέντο, 1η εμφάνιση του Ν. Κουρή)

+
Συνεργασίες :
με το φανζίν περιοδικό "Bang",
με τον καλλιτεχνικό ιστοχώρο "Bank it"

+
Σύντομα,
η καινούρια ραδιοφωνική εκπομπή του περιοδικού Βακχικόν
σε γνωστό web radio,
παρουσίαση του περιοδικού Βακχικόν
στο TVXS.gr του Σ. Κούλογλου,
συμμετοχή του περιοδικού Βακχικόν
σε καλοκαιρινό φεστιβάλ τεχνών

Αναμείνατε επί της οθόνης...

Και μην ξεχνάμε : το blog Βακχικόν ανανεώνεται καθημερινά!

ΝΙΚΗΣΑΜΕ!

13 Ιουν 2009

Γαλέρα on air.. vol. II



Την Κυριακή 14 Ioυνίου,
11 με 12 το πρωί,
η "Γαλέρα" στον... αέρα
του ρ/σ "Στο Κόκκινο - 105,5 fm".

H εβδομαδιαία εκπομπή
"Γαλέρα στους πέρα κάμπους"
κατακλύζεται
από τις τζαζ μουσικές
και τα επικαιρικά σχόλια (κοινωνικά & πολιτιστικά)
των δημοσιογράφων
Νέστορα Πουλάκου (Απογευματινή),
Γιάννη Κουκουλά (To Ποντίκι)
& Αλέκας Ζουμή (e-go.gr).

Τηλεφωνικές συνομιλίες
με τον αρθρογράφο και οικονομολόγο Γιώργο Γλυνό (Καθημερινή),
την δικηγόρο Ιωάννα Κούρτοβικ,
και την καλλιτεχνική διευθύντρια ECOFILMS '09 Λουκία Ρικάκη,
αναφορικά με θέματα επικαιρότητας και πολιτισμού.

Αντιπολεμικό μήνυμα με πανανθρώπινες αξίες..


του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr

Με το βασικό του θεματικό άξονα να έχει πολιτική χροιά, το αντιπολεμικό μήνυμα σε συνάρτηση με την αναπηρία, που συνδέεται άμεσα με την προάσπιση των πανανθρώπινων αξιών, όπως η ειρήνη, η αξιοπρέπεια και η ελευθερία, το Διεθνές Φεστιβάλ Emotion Pictures “Ντοκιμαντέρ και Αναπηρία” διοργανώνεται για τρίτη χρονιά στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς, από τις 19 έως τις 22 Ιουνίου.
Για ακόμη μια χρονιά το ζήτημα της αναπηρίας δεν παρουσιάζεται σαν αποκομμένη κοινωνική προβληματική, αλλά σε συνδυασμό με ευρύτερες παραμέτρους, όπως o πόλεμος, οι περιβαλλοντικές καταστροφές, οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, το επάγγελμα, η μητρότητα, ο σεξουαλικός προσανατολισμός κτλ. Το Emotion Pictures '09 θα παρουσιαστεί πολύ πιο πλούσιο φέτος, έχοντας ήδη θέσει γερές βάσεις από τις προηγούμενες χρονιές εκμεταλλευόμενο τη διεθνή αναγνώριση που χαίρει. Πολλά κινηματογραφικά φεστιβάλ ανά τον κόσμο έχουν οργανώσει αφιερώματα στις βραβευμένες ταινίες του, ενώ για φέτος χορηγός επικοινωνίας του είναι το γαλλικό κανάλι TV5.
Με την προβολή 30 ταινιών από σχεδόν 20 εθνικές κινηματογραφίες, που παρουσιάζονται ως τα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα κινηματογραφικής πρωτοπορίας στον τομέα της αναπηρίας, μια επιλογή ταινιών από ένα σύνολο 200 αιτήσεων συμμετοχής στο φεστιβάλ που φαίνεται να γίνεται θεσμός, το φετινό Emotion Pictures έχει οργανώσει μια σειρά παράλληλων εκδηλώσεων, με την παρουσία διάσημων προσκεκλημένων.
Στην τελετή λήξης θα παραστεί το “παιδί θαύμα με τύφλωση” από την Κορέα, η χαρισματική Γιου Γε Εούν, την οποία τα διεθνή μέσα έχουν αποκαλέσει “5χρονο Μότσαρτ”, χάρη στην ικανότητά της ν' αναπαράγει στο πιάνο οποιαδήποτε μελωδία ακούσει, χωρίς να γνωρίζει μουσική. Επίσημη προσκεκλημένη του φεστιβάλ είναι επίσης η 25χρονη Τζέσικα Κοξ, που γεννήθηκε χωρίς χέρια αλλά αποτελεί σημαντικό μάθημα απόδειξης θέλησης για ζωή : η κοινωνική της προσφορά στην Αμερική, που επισκέπτεται σχολεία και οργανισμούς μεταδίδοντας με το λόγο της τον ενθουσιασμό της για ζωή, μεταφέρεται στην Ελλάδα όπου θα συνομιλήσει με το αθηναϊκό κοινό.
Όπως αναφέραμε παραπάνω, όμως, το κεντρικό μήνυμα του φετινού Emotion Pictures είναι πολιτικό και, δη, αντιπολεμικό. Ο βραβευμένος με δεκάδες ΕΜΜΥ, Φιλ Ντόναχιου, σημαντική τηλεοπτική προσωπικότητα των ΗΠΑ, ανέλαβε την παραγωγή και τη σκηνοθεσία, μαζί με την Έλεν Σπίρο, του πολυβραβευμένου ντοκιμαντέρ “Body of War”, με πρωταγωνιστή τον Τόμας Γιάνγκ, νεαρό στρατιώτη στον πόλεμο του Ιράκ που έμεινε παράλυτος από το θώρακα και κάτω έπειτα από σοβαρό τραυματισμό. Ο νεαρός αυτός στρατιώτης, που ταξιδεύει ανά την Αμερική συμμετέχοντας σε εκστρατείες διαμαρτυρίας και αποτελεί το σύμβολο του αντιπολεμικού κινήματος, θα παραβρίσκεται στο Emotion Pictures '09 μιλώντας για το ντοκιμαντέρ αλλά και για τις άσχημες εμπειρίες του από τον πόλεμο. Ενώ τέλος, πολύ σημαντική είναι η πρωτοβουλία του φεστιβάλ για την διεξαγωγή ενός αφιερώματος για τον αυτισμό, όπου θα προβληθούν ταινίες από όλο τον κόσμο και θα διεξαχθούν παράλληλες συζητήσεις.
Εδώ, να τονίσουμε την πρωτοβουλία του Διεθνούς Φεστιβάλ “Ντοκιμαντέρ και Αναπηρία”, που υποστηρίζεται από το Ίδρυμα Σ. Νιάρχος και την UNESCO, για την αποστολή εκπαιδευτικών πακέτων (προσαρμοσμένων στα διάφορα ηλικιακά επίπεδα) με τις βραβευμένες ταινίες των δύο προηγούμενων διοργανώσεων σε 2.000 σχολεία της Ελλάδας και του εξωτερικού. Παράλληλα, θα οργανώσει προβολές στα σχολεία σε συνεργασία με τους δασκάλους και τους καθηγητές. Ανάμεσα στις διεθνείς προσωπικότητες που θ' απευθύνονται στους μαθητές, είναι η πολυβραβευμένη φωτογράφος Έιμι Λάιν, της οποίας η ταινία “Hope” θα συμπεριλαμβάνεται στο εκπαιδευτικό πακέτο, η γνωστή ποιήτρια Κική Δημουλά και άλλες προσωπικότητες.
Η καλλιτεχνική διευθύντρια του Emotion Pictures και διακεκριμένη σκηνοθέτις Μαρία Χατζημιχάλη-Παπαλιού μίλησε στην “Α” για το αντιπολεμικό μήνυμα που “στέλνει” η φετινή διοργάνωση : “Με μια πρώτη ματιά η αναπηρία ταυτίζεται μέσα μας με την προσωπική κακοτυχία, αν το κοιτάξουμε όμως από πιο κοντά τα πράγματα, η αναπηρία έχει πολλαπλούς δεσμούς με την πολιτική. Πιο συγκεκριμένα σχετίζεται άμεσα τόσο με τους πολέμους όσο και με την περιβαλλοντική καταστροφή που αλλάζουν τη μοίρα των ανθρώπων αλλά και με άλλες δυσμενείς καταστάσεις, όπως οι ανθυγιεινές συνθήκες εργασίας. Από την άλλη πλευρά, η αντιμετώπιση της αναπηρίας είναι ένα κατεξοχήν πολιτικό ζήτημα, διότι δεν συνδέεται μόνο με την κρατική πολιτική (εκπαίδευση, επαγγελματική αποκατάσταση, προσβασιμότητα, ίσες ευκαιρίες, κτλ.) αλλά και με τις νοοτροπίες των ανθρώπων, που διαφέρουν πολύ. Υπάρχουν περιπτώσεις, παραδείγματος χάριν, όπου οι άνθρωποι με αναπηρία εμπορευματοποιούνται. Άλλοτε πάλι, ντρέπονται για αυτούς και τους κρύβουν. Η τάση όμως είναι, να γίνεται σεβαστά η αναπηρία και τα δικαιώματά τους. Το Emotion Pictures εργάζεται προς αυτή την κατεύθυνση”. Ενώ, εξέφρασε την επιθυμία της να “γίνει το φεστιβάλ ένας ισχυρός θεσμός ώστε να συνεχίσει αυτό που ήδη έχει κατακτήσει : φανατικούς οπαδούς, διεθνή παρουσία και ολοζώντανο παλμό”.

*Το κείμενο/ συνέντευξη δημοσιεύτηκε στη "Σαββατιάτικη Απογευματινή" (φύλλο 13-6).

12 Ιουν 2009

"Κινηματογραφικά μηχανήματα made in Greece" - Νίκος Θεοδοσίου (2009)


του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr

Κινηματογραφικά Μηχανήματα made in Greece, Νίκος Θεοδοσίου, Έκδοση Μουσείου Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, σελ. 56

“... Σε πολλούς φαντάζει ίσως παραδοξολογία η αναφορά και μόνο σε κινηματογραφικές μηχανές ελληνικής κατασκευής. Κι όμως υπήρξαν!”

Κατά τον Αντρέ Μπαζέν “ο κινηματογράφος είναι ένα ανοιχτό παράθυρο στον κόσμο”. Αυτό το ανοιχτό παράθυρο είναι υπαίτιο για πολλά όνειρα αλλά κι ελπίδες, μπόλικες ψυχαγωγίες και θεάματα, έντονες φιλοσοφίες και υπαρξιακές αναζητήσεις. Ο κινηματογράφος μπήκε ακόμη και σε ρίμα του εθνικού μας ποιητή, κάτι το οποίο έπραξε ο ευφυής Διευθυντής του Μουσείου Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Βασίλης Κεχαγιάς, ο άνθρωπος που έκανε πραγματικότητα την ύπαρξη του πρώτου μουσείου 7ης τέχνης στη χώρα μας, όπως έγραψε στο προλογικό του σημείωμα στη συγκεκριμένη μελέτη του Νίκου Θεοδοσίου.
Μια καλαίσθητη και προσεγμένη έκδοση, η οποία αν και στηριζόμενη σε ελάχιστες γραπτές πηγές, άντλησε το μεγαλύτερο μέρος της από προφορικές μαρτυρίες, εγκαινιάζοντας αυτή τη “γωνιά” της κινηματογραφικής βιβλιογραφίας του τόπου μας.
Οι κινηματογραφικές μηχανές! Έχετε αναρωτηθεί, άραγε ποτέ, ότι πίσω από το παραπάνω “θαύμα” του κινηματογράφου, όπως αναφέραμε, κρύβεται μια ογκώδης και βαριά μηχανή προβολής, την οποία χειρίζεται ο “δύσμοιρος” προβολατζής που κλείνεται στο κουβούκλιο με τις επικίνδυνες αναθυμιάσεις και τη ζέστη του “φιλμ”;
Τον παραπάνω μύθο του σελιλόϊντ έρχεται να καλύψει ο συγγραφέας του βιβλίου “Κινηματογραφικά Μηχανήματα”, Νίκος Θεοδοσίου. Ξετυλίγει την ιστορία της “ελληνικής” κινηματογραφικής μηχανής από τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ο Γάλλος δημοσιογράφος Ανρί Φλαμάν έγραφε στο Magasin pittoresque για τον ερχομό στο Παρίσι των Γεωργιάδη και Τραγίδη, βοηθών του Τόμας Έντισον στο Νιου Τζέρσεϊ, μετά “κινητοσκοπίων” υπό μάλης. Μέχρι τους γνωστούς Έλληνες κατασκευαστές μηχανών προβολής όπως ο Ιωάννης Πισσάνος, ο Παναγιώτης Σέργιος και ο Δημήτρης Παπαδημητρίου.

*Η βιβλιοπαρουσίαση δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 12-6).

11 Ιουν 2009

Κινηματογραφικές πρεμιέρες 11ης Ιουνίου..


του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr


Τέσσερις ταινίες κάνουν πρεμιέρα αυτή την εβδομάδα στις κινηματογραφικές αίθουσες, με το στοιχείο του “καλτ” όπως αυτό έχει ερμηνευθεί στην ορολογία του σινεμά να κυριαρχεί στα μέσα του πρώτου μήνα του καλοκαιριού. Το αντίπαλον δέος του Κιμ Κι Ντουκ στη Ν. Κορέα, ο Κιμ Τζι Γουν, αποφάσισε να δοκιμαστεί με το είδος του wild east western κάνοντας το “Ο καλός, ο κακός κι ο περίεργος”, αποτίοντας έτσι φόρο τιμής στο κλασικό σπαγγέτι γουέστερν του Σέρτζιο Λεόνε “Ο καλός, ο κακός κι ο άσχημος”. Ενώ, δυναμικό χτύπημα με τους “Αδελφούς Μπλουμ” επιχειρεί κι ο Ριάν Τζόνσον, γνωστός από το αριστουργηματικό “Έγκλημα στο Κολέγιο”, ο οποίος φαίνεται ότι θ' αποκτήσει φανατικούς φίλους αλλά κι εχθρούς. Από κει και ύστερα, το μενού διαθέτει χολιγουντιανό κι ευρωπαϊκό σινεμά : αφενός τη κομεντί “Τα φαντάσματα των πρώην” με τον Μάθιου ΜακΚόναχι, που ήταν πρώτη στο αμερικανικό box office για μερικές εβδομάδες την άνοιξη. Αφετέρου το ιρλανδικό αντιπολεμικό δράμα “50 νεκροί λιγότεροι”, το οποίο αναμασά την χιλιοειπωμένη ιστορία του IRA από μια άλλη σκοπιά. Τέλος, δε θα μπορούσε να λείψει επανέκδοση κλασικής ταινίας : το έσχατο μελοδραματικό “διαμαντάκι” του Μαξ Οφίλς “Η πτώση της Λόλα Μοντές” προβάλλεται στις αθηναϊκές αίθουσες μετά από δεκαετίες!


Ο καλός, ο κακός κι ο περίεργος


Γουέστερν, κορεάτικης παραγωγής, σε σκηνοθεσία Κιμ Τζι Γουν, με τους Γιουνγκ Γου Σανγκ, Λι Μπιουνγκ Χαν, Σονγκ Κανγκ Χο.


Ο Ντο Γον, ο καλός, είναι ένας κυνηγός επικηρυγμένων. Ο Τσαν Γι, ο κακός, είναι ένας ανελέητος αρχηγός συμμορίας. Ο Τάε Γκου, ο περίεργος, είναι ένας ταλαντούχος αλλά απρόβλεπτος ληστής. Και οι τρεις θέλουν τον ίδιο χάρτη που θα τους οδηγήσει σ' έναν αμύθητο θησαυρό.


Μπορεί να χαρακτηριστεί ταινία εποχής, αφού λαμβάνει χώρα στις ερήμους της Ματζουρίας τη δεκαετία του '30. Συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πρόσφατες παραγωγές του είδους wild east western, αφού οι Ασιάτες λάτρεις του καουμπόικου Χόλιγουντ θέλουν να μεταφέρουν τη δράση στις αχανείς εκτάσεις της γης τους (τελευταία παρακολουθήσαμε ανάλογη ταινία από τον Τακάσι Μιίκε). Επίσης, θα ήταν απλοϊκό αλλά μπορεί να χαρακτηριστεί ως άσκηση γραφής στη μνήμη του δασκάλου Σέρτζιο Λεόνε. Βλέποντας το “Ο καλός, ο κακός και ο περίεργος” μπορείς να γελάς ασταμάτητα, να εκρήγνυσαι από αδρεναλίνη αλλά και ν' απολαμβάνεις μια ταινία μυστηρίου. Όλα αυτά δεν κάνουν μια παραγωγή “καλτ”; Ο Κιμ Τζι Γουν, γνωστός στη χώρα μας για το νουάρ “Γλυκόπικρη ζωή”, πειραματίζεται με τα είδη συνεχώς, τ' αναμοχλεύει και τα προσφέρει αφειδώς στο κοινό. Δε μένει στάσιμος στο κοινωνικό-καταγγελτικό σινεμά του Κιμ Κι Ντουκ ή στην ωμή βία του Παρκ Τσαν Γουκ, αλλά σκοπός του είναι η διασκέδαση και το “πείραγμα” στη φόρμα. Πειραματικό ή όχι, αυτό το υβρίδιο γουέστερν του Κιμ Τζι Γουν, αν και περιορισμένου κοινού, αρέσει.

Οι αδελφοί Μπλουμ


Περιπέτεια, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ριάν Τζόνσον, με τους Ρέιτσελ Γουάιζ, Άντριεν Μπρόντυ, Μαρκ Ράφαλο, Ρίνκο Κικούτσι.


Οι αδελφοί Μπλουμ είναι δύο απατεώνες. Οι ζωές τους αλλάζουν μια για πάντα όταν συναντούν την Πηνελόπη, μια νέα και ιδιαίτερα ελκυστική κληρονόμο. Ενώ αρχικά σχεδιάζουν να την εξαπατήσουν, τα πάντα περιπλέκονται όταν ένα από τα δύο αδέρφια την ερωτεύεται.


Μια ταινία για πολλά γέλια αλλά και για ακόμη περισσότερες απορίες ενώ ξετυλίγεται το νήμα της πλοκής και η ιστορία φτάνει σε απανωτές κορυφώσεις. Το αρνητικό στοιχείο είναι οι συνεχείς αναιρέσεις των κορυφώσεων που κουράζουν τους θεατές. Όμως ο Τζόνσον, που θεωρείται ο πλέον ταλαντούχος Αμερικανός σκηνοθέτης τη περιόδου μετά το υπέρ-επιτυχημένο νέο-νουάρ “Έγκλημα στο Κολέγιο”, έχει τα κατάλληλα εργαλεία να χειριστεί την υπόθεση. Μπορεί σε πολλά σημεία να “ξεφεύγει” η κατάσταση από τα χέρια του, όμως το σενάριο έχει “γωνιές” απολαυστικές και ευφυείς, σπιρτόζες και αβανταδόρικες. Μια αλλοπρόσαλλη παραγωγή που δίχασε κοινό και κριτικούς όπου κι αν προβλήθηκε.


Επανέκδοση


Η πτώση της Λόλα Μοντές (1955)


Δραματική, γαλλικής/ γερμανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Μαξ Οφίλς, με τους Μάρτιν Κάρολ, Πίτερ Ουστίνοφ, Άντον Γουόλμπρουκ.


Η Λόλα Μοντές βρίσκεται κάθε βράδυ στη σκηνή ενός τεράστιου τσίρκου και είναι αναγκασμένη να ξαναζεί το δραματικό παρελθόν της, έχοντας ξεπέσει από τη δόξα και τα πλούτη σε κατάσταση πλήρους παρακμής.


Ένα ιστορικό και, συνάμα, παραγνωρισμένο φιλμ του πολύ σημαντικού Γερμανού σκηνοθέτη-μετρ του μελοδράματος Μαξ Οφίλς (γνήσιος πρόγονος του Ντάγκλας Σερκ και του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ) προβάλλεται έπειτα από δεκαετίες στη χώρα μας, σε αυθεντικές κόπιες. Βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Σεσίλ Σαιντ Λωρέντ, ο Οφίλς διηγείται στην τελευταία ταινία της ζωής του (πέθανε το 1957) την ιστορία της διάσημης καμπαρετζούς του 19ου αιώνα, Λόλα Μοντές, ερωμένης σημαντικών ανθρώπων της εποχής όπως ο βασιλιάς της Βαυαρίας Λουδοβίκος ο Α'. Κλασική βιογραφία με flashbacks και λαμπρούς πρωταγωνιστές για ρετρό καταστάσεις.


Η πτώση της Λόλα Μοντές (1955)
***
Ο καλός, ο κακός κι ο περίεργος
**
Οι αδελφοί Μπλουμ
**
50 νεκροί λιγότεροι
*
Τα φαντάσματα των πρώην
*

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 11-6).


+


Το σχόλιο της εβδομάδας (δημοσιεύτηκε στο www.myfilm.gr)


Πάντοτε ονειρευόμουν μια τέτοιου ύφους παρέα. Να πηγαίνω με τους “φίλους” μου στις ερήμους και τις παρακμιακές πόλεις (της Ανατολής ή της Δύσης whatever) και να καθαρίζω διαφόρους χοιροβοσκούς και λοιπούς ληστές. Να παίρνω το χρυσάφι και τα πιο όμορφα κορίτσια. Να πίνω ρούμια και να βλέπω καμπαρετζούδες (τύπου Λόλα Μοντές, ξέρετε).Να κοιμάμαι μ' ένα πουράκι στο στόμα και το καπελάκι μου στραβά αλά Κλιντ Ίστγουντ, άμα λάχει. Ζητάω πολλά, ο άνθρωπος;


Να 'ναι καλά αυτό το καημένο το παιδί από την Κορέα, τον Τζι Γουν λέω, που κάνει κάτι τέτοιες ταινίες και μου φτιάχνει το κέφι. Εντάξει, θα μου πείτε “άραξε μεγάλε είχαμε και Μίικε προ λίγων μηνών”. Ναι, αλλά basta! Τη σκατό-φάτσα του Ταραντίνο τι την ήθελε, μου λέτε; Ενώ, εδώ, έχουμε αυθεντικά Ασιατάκια τόσο άγρια, γεμάτα σκετς και όλο μπρίο, νάζι και όρεξη για πιστολίδι, που χέζεσαι στο γέλιο, παθαίνει η καρδιά σου “τράκα-τρούκα” από την έκρηξη αδρεναλίνης τύπου Παρκ Τσαν Γουκ, να πούμε, κι άλλα τέτοια.

Γιατί δεν μπορώ άλλη κατάθλιψη από αυτόν τον δημιουργό με άποψη, που γυρνούσε ξυπόλητος στα Παρίσια λέει κι όλο ζωγράφιζε, κι όλο ζωγράφιζε, ώσπου αποφάσισε να μας γ... (ξέρετε) τα βράδια, όταν γύρισε στην Κορέα. Κιμ Κι Ντουκ, αμέ. Και να σου το κλάμα κι η μιζέρια.

Ενώ ο Τζι Γουν στυλιζαρισμένος του κερατά, είναι. Και στη “Γλυκόπικρη ζωή” και τώρα στο “Ο καλός, ο κακός κι ο περίεργος”. Όλο χρώματα σαν πίνακες του Γκρίναγουέι στις ταινίες του, και ωραία πλάνα και μια φωτογραφία όλο τρέλα. Μπουνίδι, πιστολίδι, φιλοσοφίες, μαγκιές και άλλα παρόμοια κουραφέξαλα. Wild east Western, και τα μυαλά στα κάγκελα.

Κι άλλα τέτοια, κι άλλα τέτοια, αγαπημένες εταιρείες διανομής. Παρατήστε τις επανεκδόσεις. Έχουμε φρέσκο “πράμα” που σπαρταράει!

Νέστορας Πουλάκος

nestoras.poulakos@myfilm.gr

9 Ιουν 2009

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : Ne me quitte pas" - No 19


Jacques Brel - Ne me quitte pas

Written by Jacques Brel in 1959

Χρυσούλα Δημητρακάκη - Η ιδέα

Μια ιδέα χωρίς όνομα και καταγωγή,
σαν τη σπορά που δεν έχει εποχή
και υπάρχει πίσω από κάθε γένεση,

είναι το άγονο χώμα,
που φυτρώνει βλαστάρια από το πουθενά,

είναι η αγωνία που περιμένεις
να μαζέψεις τους καρπούς,

είναι η επανάληψη, που δε σε κούρασε
να βλέπεις τον ήλιο ν’ ανατέλλει,
ξανά και ξανά.

Σαν σήμερα - 10 Ιουνίου

1580: Πεθαίνει ο εθνικός ποιητής της Πορτογαλίας Λουίς ντε Καμόες.

1909: Πεθαίνει ο Αμερικανός συγγραφέας Έντουαρντ Έβερετ Χέιλ.

1935: Ιδρύεται στη Νέα Υόρκη η ένωση των Ανώνυμων Αλκοολικών με στόχο να βοηθήσει τους αλκοολικούς να αντιμετωπίσουν τον εθισμό τους.

2004: Πεθαίνει σε ηλικία 73 ετών ο μεγάλος μουσικός Ρέι Τσαρλς.

8 Ιουν 2009

Συνέντευξη του Δήμου Αβδελιώδη..


Συνέντευξη στον Νέστορα Πουλάκο
npoulakos@apogevmatini.gr

Μιλώντας για ελληνικό κινηματογράφο και κοιτώντας την πρόσφατη ιστορία του, με σιγουριά και πείσμα πρέπει να παραδεχθούμε ότι λίγοι είναι εκείνοι οι δημιουργοί που έχουν δικαιώσει την έννοια “ευαισθητοποιημένος καλλιτέχνης” κι έχουν αποδώσει στο κινηματογραφικό πανί με τρόπο ατόφιο, πλούσια συναισθήματα, μηνύματα και προβληματισμούς, ευαισθησίες και φιλοσοφικές υπαρξιακές αναζητήσεις. Για να είμαστε ειλικρινείς ο Δήμος Αβδελιώδης μας έχει λείψει από τον κινηματογράφο, από τον οποίο απέχει δέκα χρόνια τώρα. Άρα η προσπάθεια που κάνει η εταιρεία διανομής New Star το 2009 να επαναφέρει στη μνήμη όλων τις λίγες αλλά αξέχαστες δημιουργίες του, μόνο χαρά μπορεί να προκαλέσει στους απανταχού σινεφίλ της χώρας μας. Έτσι την Πέμπτη που μας πέρασε, στις αρχές του καλοκαιριού, επανήλθαν στα θερινά σινεμά τόσο η πρώτη ταινία του “Το δέντρο που πληγώναμε”, παραγωγής 1987, που κέρδισε βραβεία στα φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, Βερολίνου και Νέου Δελχί, συμμετέχοντας επίσης σ' εκείνο των Καννών, όπου περιγράφεται η φιλία, οι σκανταλιές και τα έντονα συναισθήματα δυο αγοριών της Δ' Δημοτικού το καλοκαίρι του 1960 σ' ένα γραφικό χωριό της Χίου. Όσο και η πρωτοποριακή ταινία μικρού μήκους “Αθέμιτος συναγωνισμός”, παραγωγής 1983, που βραβεύτηκε και αποθεώθηκε στη Δράμα και θεωρείται η πλέον χαρακτηριστική Ελληνική ταινία μπουρλέσκ σινεμά, με σαφείς επιρροές από Τσάρλι Τσάπλιν και Μπάστερ Κίτον. Ο Δήμος Αβδελιώδης μίλησε στην “Α” για όλα τα παραπάνω, την ενασχόλησή του με το θέατρο, τα σχέδια του για το μέλλον αλλά και για τον κινηματογράφο, εν γένει.


Μαθαίνω ότι αυτή την περίοδο είστε σε συνεχείς αναζητήσεις θεατρικής στέγης για την επόμενη σεζόν. Δεδομένου και των σχετικών δυσκολιών που συνάντησε η κουβέντα μας, έχω την εντύπωση ότι δεν συνάδει η ταχύτητα και οι αγωνίες της ζωής σας με την κινηματογραφική ηρεμία των ταινιών σας;

Μα αυτό είναι το μυστικό της δημιουργίας. Κατά τη γνώμη μου στηρίζεται στην ειδοποιό διαφορά μεταξύ τέχνης και ζωής. Προκειμένου να κατακτήσεις την απλότητα και την “ηρεμία” στην τέχνη σου, πρέπει να πασχίσεις στον αληθινό σου χρόνο, όπως αυτός κυλά. Πρέπει, αν θέλετε, να υπάρχουν αντίβαρα για να εξισορροπούνται τα δεδομένα της οποιαδήποτε πλευράς. Τα πάντα, επίσης, έχουν ένα τίμημα. Και αυτό πρέπει να υπηρετείται πιστά για να αποκτήσεις αυτό που πραγματικά που θες.

Πρόσφατα διαβάσαμε τα δυσάρεστα γεγονότα της παραίτησης του Νικήτα Τσακίρογλου στο ΚΘΒΕ. Βάση και της δική σας ενασχόλησής μ' έναν “κρατικό” φορέα, ως καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βορείου Αιγαίου, πως αντιμετωπίζετε παρόμοια προβλήματα όταν τ' αντικρίζετε;

Καταρχάς τα δεδομένα δεν είναι τα ίδια με την περίπτωση του ΚΘΒΕ γιατί εδώ μιλάμε για ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ., χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχει μια εξάρτηση από το κράτος. Όμως, δεν μπορώ να πάρω μέτρα απέναντι σε τερτίπια και σε οικονομικές ασυνέπειες. Κι αυτό γιατί δεν υπάρχει απλώς μια οικονομική κρίση αλλά και μια κρίση αξιών, τόσο στη ζωή όσο και στην τέχνη. Η απαξίωση είναι γενικευμένη, κι έχει μπει στα “σπίτια” όλων. Αυτό πρέπει να μας προβληματίσει περισσότερο.

Ας περάσουμε στον κινηματογράφο, κε Αβδελιώδη. Λείπετε δέκα χρόνια. Φταίει η επιτυχία της “Εαρινής σύναξης των αγροφυλάκων” ή η τύχη τα 'φερε έτσι;

Η επιτυχία της συγκεκριμένης ταινίας έφερε περισσότερη όρεξη για σινεμά, να ξέρετε. Θα σας πω, μάλιστα, ότι την τελευταία μέρα των γυρισμάτων είχα πει “θέλω να κάνω καινούρια ταινία τώρα!”. Όμως όπως γνωρίζετε κι ενώ θα ξεκινούσα γυρίσματα για νέα ταινία το 2003 αποσύρθηκε ο Θανάσης ο Βέγγος, πάνω στον οποίον στηριζόταν όλο το πρότζεκτ. Από κει και μετά έχασα τη σειρά μου. Δεν μπορούσα να μπω πάλι στο παιχνίδι. Συγκυρίες, λοιπόν. Και κακή τύχη, επίσης. Κάτι μου λέει, όμως, ότι μες το 2010 θα υπάρξει κάτι καινούριο.

Στο “Δέντρο που πληγώναμε” πήρατε τη θέση του Τρυφώ για τα ελληνικά δεδομένα. Στον “Αθέμιτο συναγωνισμό” βάλατε το λιθαράκι σας στο σινεμά του Τσάπλιν. Λαογραφία, διδακτική του ήθους, συναισθηματική φόρτιση. Πρωτοπορείτε και πρωτοτυπείτε...

... Προσπαθώ να μιλήσω για τη ζωή, τοποθετώντας αρχέτυπα ως εργαλεία επαναπροσδιορισμού των αξιών μας. Το κάνω εσκεμμένα. Βάζοντας μοντέλα τόπου και ήθους προσπαθώ να συνομιλήσω με το κοινό για εκείνα που τον απασχολούν. Στο “Δέντρο που πληγώναμε” η σχέση των παιδιών είναι άξονας ανάπτυξης προβληματικής πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις. Δεν ήθελα να κάνω σινεμά πάνω στην παιδική ηλικία όπως ο Τρυφώ. Στον “Αθέμιτο συναγωνισμό” προσπάθησα ν' αναμετρηθώ με τον δάσκαλό μου, τον Τσάπλιν. Όταν είχα πρώτο-δει το “Χαμίνι” αρρώστησα από τη ζήλια μου. Ήθελα να πετύχω αυτή την παιγνιώδη σύλληψη πάνω στον κινηματογραφικό καμβά. Και το προσπάθησα...

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στη "Σαββατιάτικη Απογευματινή" (φύλλο 6-6).

7 Ιουν 2009

Find this movie... # 7


Ο Νέστορας Πουλάκος προτείνει :

Ρεπό (1982) : Το σινεμά του Έλληνα δημιουργού στα καλύτερά του. Ο Βασίλης Βαφέας, τρία χρόνια μετά την πρωτοεμφανιζόμενη και πολυβραβευμένη "Ανατολική Περιφέρεια", μαζεύει τους Ζαρκάδη, Μακράκη, Προύσαλη, Πιατά, Γιουλάκη κ.ά και σατιρίζει τη μικροαστική, μεταπολιτευτική και αναχρονιστική σοσιαλιστική ελληνική κοινωνία του '80. Το "Ρεπό" είναι ένα σπάνιο δείγμα μινιμάλ κινηματογράφου, απογυμνωμένου από καλολογικά στοιχεία, διανθισμένου με έντονη κοινωνική κριτική.

Παρακαλώ γυναίκες μην κλαίτε (1992) : Σουρεάλ κοινωνική σάτιρα από τον -άλλοτε- μετρ του "ειρωνικού" σινεμά Σταύρο Τσιώλη και το σπάνιο φαινόμενο των '80s στην κινηματογραφική κριτική, δημοσιογραφία, τεχνική (καθώς και σπουδαία συγγραφική πένα) Χρήστο Βακαλόπουλο. Ο Δημήτρης Βλάχος και ο Αργύρης "Χειμερινοί Κολυμβητές" Μπακιρτζής δίνουν ρεσιτάλ α-χρονικών ερμηνειών, παρέα με τη Δώρα Μασκλαβάνου, σε μια ταινία που το γέλιο και το κλάμμα είναι απόχρωσης θυληκού.

Οι δρόμοι της αγάπης είναι νυχτερινοί (1981) : Η πλέον ιδιόρρυθμη, αμφιλεγομένη αλλά ετεροχρονισμένα αναγνωρισμένη Ελληνίδα δημιουργός Φρίντα Λιάππα, σε συνεργασία με τον θεατράνθρωπο Σταμάτη Φασουλή, αποτυπώνουν στο κινηματογραφικό πανί μια σπάνια προβληματική πάνω στη σχέση του ανθρώπου με την τέχνη και τη θέση της στην συντηρητική οικογένεια της ελλαδικής κοινωνίας της μεταπολίτευσης. Η Μαρία Σκούτζου και, κυρίως, η Μίρκα Παπακωνσταντίνου παλεύουν με τον ιδεαλιστή Γρηγόρη Ευαγγελάτο για να διελευκάνουν τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος που κινείται στα όρια..

Αλδεβαράν (1975) : Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του κινηματογραφικού και τηλεοπτικού σκηνοθέτη Ανδρέα Θωμόπουλου, στιχουργού και θεατρικού συγγραφέα επίσης, διασήμου για τη σχέση του με τον Παύλο Σιδηρόπουλο και το τραγούδι "Να μ' αγαπάς", στην ελληνική πραγματικότητα έπειτα από τρεις ταινίες μικρού μήκους στην Αγγλία. Με πρωταγωνιστή τον Δημήτρη Πουλικάκο, ο Θωμόπουλος συνθέτει μια μουσικό-φιλοσοφική ελεγεία πάνω στον ουμανιστικό υπαρξισμό των πρώτων χρόνων μετά τη χούντα. Με σαφείς επιρροές από τη γαλλική νουβέλ βανγκ και το σινεμά του δημιουργού, ο Θωμόπουλος πειραματίζεται με την κινηματογραφική φόρμα, δίνοντας απλόχερα στους σινεφίλ μια σημαντική ευκαιρία αυτό-ψυχανάλυσης.

6 Ιουν 2009

Συνέντευξη του Αλέξη Τσάφα...


Συνέντευξη στον Νέστορα Πουλάκο

“Πάντοτε μου άρεσε να ταξιδεύω. Από μικρό παιδί όταν ήμουν όποτε έβρισκα χρόνο ή χρήματα γυρνούσα τον κόσμο. Πλέον έχει γίνει συνήθεια, άλλωστε ζω στο Πράσινο Ακρωτήρι τα τελευταία δέκα χρόνια και σύντομα θα αποκτήσω την υπηκοότητα του συγκεκριμένου κρατιδίου”. Με αυτές τις κουβέντες πρωτοξεκινήσαμε τη συνομιλία μας με τον σκηνοθέτη Αλέξη Τσάφα, ο οποίος βρίσκεται αυτές τις μέρες στη χώρα μας αφού το 73λεπτο κοινωνικό ντοκιμαντέρ του, “Μιντέλο – Πίσω από τον ορίζοντα”, θα προβληθεί στο 9ο Διεθνές Φεστιβάλ Οικολογικών Ντοκιμαντέρ και Εικαστικών Τεχνών Ρόδου, ή αλλιώς Ecofilms, που διεξάγεται από τις 23 έως τις 28 Ιουνίου. Μάλιστα, πρόκειται για τη μοναδική ελληνική παρουσία (έστω και συμπαραγωγή με το Σάο Βισέντε) από τις 16 συνολικά ταινίες του επίσημου διαγωνιστικού τμήματος του φεστιβάλ. Το ντοκιμαντέρ “Μιντέλο - πίσω από τον ορίζοντα” παρουσιάζει την καθημερινή ζωή των κατοίκων της πόλης Μιντέλο, του λιμανιού του νησιού Σάο Βισέντε, και καταγράφει τη μοναδική κρεολέζικη κουλτούρα του Πράσινου Ακρωτηρίου που έχει προκύψει από την πολιτισμική του ιδιαιτερότητα, τις δυσκολίες που προκαλεί το άγονο και άνυδρο φυσικό περιβάλλον καθώς και την απομόνωση που επιβάλλει ο ωκεανός που το περιβάλλει. Το Μιντέλο βρίσκεται κρυμμένο στην καρδιά του Ατλαντικού και είναι ένα από τα δέκα ηφαιστειογενή νησιά που αποτελούν τη χώρα του Πράσινου Ακρωτηρίου (Κάμπο Βέρντε). Τα νησιά αυτά ήταν ακατοίκητα μέχρι τον εποικισμό τους από τους Πορτογάλους τον 16ο αιώνα. Οι σημερινοί κάτοικοι, αποτέλεσμα της ανάμειξης Ευρωπαίων με Αφρικανούς σκλάβους, δημιούργησαν μια δική τους μικτή πολιτισμική ταυτότητα. Ο 53χρονος Αλέξης Τσάφας μίλησε στη “Γαλέρα” για την ταινία του, παραγωγής του 2008 που ταξιδεύει αυτή την περίοδο σε φεστιβάλ ανά τον κόσμο, τις εμπειρίες του από τη διαμονή του στο νησί Μιντέλο, τα άμεσα κινηματογραφικά σχέδια του ενώ εξηγεί τι τον τράβηξε να φύγει από την Ελλάδα. Κινηματογραφιστής από το 1976 έχει πραγματοποιήσει τέσσερις μικρού μήκους και άλλες τόσες μεγάλου μήκους ταινίες, ενώ σύντομα ετοιμάζει τις πρώτες παραγωγές μυθοπλασίας της καριέρας του.

- Στο σημείωμα του σκηνοθέτη αναφέρετε ότι δεν ήταν στόχος σας να πραγματοποιήσετε ένα ντοκιμαντέρ δημοσιογραφικής ή επιστημονικής έρευνας, πόσο μάλλον τουριστικού ενδιαφέροντος. Τι ακριβώς θέλατε να πετύχετε με το “Μιντέλο – Πίσω από τον ορίζοντα”;
- Κύριος σκοπός μου ήταν να παρουσιάσω την καθημερινή ζωή των κατοίκων του νησιού. Δεν με ενδιέφερε κάτι περισσότερο. Άλλωστε αυτή ήταν και η συνεννόηση που έκανα με τις αρχές του Σάο Βισέντε : δεν θα πραγματοποιούσα ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ (βέβαια κάνω νύξεις της ιστορίας του νησιού κατά τη διάρκεια του), ούτε δημοσιογραφικό με παράλληλη αφήγηση και λαογραφικά ή ηθογραφικά στοιχεία, ούτε βέβαια ένα ντοκιμαντέρ για τουριστικούς σκοπούς διότι έτσι θα έπεφτε η ποιότητα του εγχειρήματος. Το “Μιντέλο – Πίσω από τον ορίζοντα” θα το χαρακτήριζα μια ρεαλιστική, κοινωνική καταγραφή της ζωής των κατοίκων ενός νησιού, χωρίς τίποτε το στημένο.

- Πλην της καθημερινής ζωής, όμως, καταγράφετε τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες και τα ποικίλα δρώμενα που λαμβάνουν χώρα εκεί.
- Ακριβώς. Διότι η τέχνη ενυπάρχει στην καθημερινή ζωή τους. Η κουλτούρα τους είναι έτσι. Είναι άνθρωποι που ζουν μες από την τέχνη, τη μουσική, τα γηγενή δρώμενα. Όποτε τους δίνεται η ευκαιρία, όταν τους προκύπτει η παραμικρή αφορμή τότε αμέσως το γλεντάνε και, μάλιστα, με τρόπο διονυσιακό.

- Γιατί θεωρείτε ότι ένα ντοκιμαντέρ τέτοιου είδους μπορεί να παρουσιάσει ενδιαφέρον σε χώρες δυτικού πολιτισμού;
- Για τον απλούστατο λόγο ότι οι θεατές θα δουν κάτι διαφορετικό, κάτι που δεν έχουν συνηθίσει, που τους είναι εντελώς ξένο και θα θελήσουν να το γνωρίσουν, να το ανακαλύψουν.

- Άρα προκύπτει τουριστικός σκοπός στο ντοκιμαντέρ σας.
- Δεν θα το έλεγα ακριβώς έτσι. Οι θεατές που θα ενδιαφερθούν για το Μιντέλο ή για τα άλλα μέρη του συμπλέγματος του Κάμπο Βέρντε, σίγουρα, δεν θα ανήκουν στην κατηγορία εκείνη των τουριστών που “μαζεύονται” στο ένα και μοναδικό τουριστικό νησί του συμπλέγματος χωρίς να τους γεννηθεί ποτέ η επιθυμία να γνωρίσουν τα υπόλοιπα. Άλλωστε οι ξένοι που έρχονται στα νησιά αυτά έχουν συγκεκριμένους στόχους : είτε θέλουν να βιώσουν την καθημερινότητα του πληθυσμού είτε επιθυμούν να μελετήσουν ένα είδος σπάνιου πουλιού της περιοχής κ.ά. Αυτούς του ξένους θα τους χαρακτήριζα ταξιδιώτες, όχι τουρίστες.

- Σε ποια φεστιβάλ έχει ταξιδέψει το ντοκιμαντέρ σας;
- Λόγω του ιδιαίτερου του θέματος αλλά και της γλώσσας, αρχικώς ενδιαφέρθηκαν πορτογαλόφωνα φεστιβάλ. Σίγουρα ήταν μεγάλη τιμή που το “Μιντέλο – Πίσω από τον ορίζοντα” προβλήθηκε στο 36ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Γκραμάντο, στη Βραζιλία, που είναι από τα μεγαλύτερα της χώρας και της ηπείρου. Επίσης συμμετείχε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Mostrlingua της Πορτογαλίας, στο Διεθνές Φεστιβάλ Εθνογραφικού Ντοκιμαντέρ του Πουέρτο Ρίκο, στο φεστιβάλ ταινιών που διοργάνωσε το Πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο και, τέλος, στο 24ο Διεθνές Φεστιβάλ Black Berlin, στη Γερμανία. Υπολογίζω σε ακόμη 4-5 έως το τέλος του 2009 για να κλείσει ο κύκλος του.

- Και μετά; Θα “κυνηγήσετε” διανομή σε αίθουσες, τηλεόραση και dvd;
- Θεωρώ ότι αυτές οι κινήσεις είναι αναπόφευκτες. Βέβαια, όπως καταλαβαίνετε, δύσκολα ένα τέτοιο ντοκιμαντέρ βρίσκει διανομή σε κινηματογραφικές αίθουσες ειδικώς σε χώρες που και το θέμα δεν είναι ντόπιο και η γλώσσα δυσκολεύει. Σίγουρα θα προκύψει διανομή στο Κάμπο Βέρντε και την Πορτογαλία, έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον η Βραζιλία ενώ έχω, ήδη, δυο προτάσεις από Ελλάδα. Όσον αφορά την τηλεόραση έχουν ενδιαφερθεί η Γερμανία και η Γαλλία, αναμένοντας στο μέλλον περισσότερες χώρες.

- Είστε σε περίοδο αγρανάπαυσης ή έχετε στα σκαριά κάτι καινούριο;
- Για την ακρίβεια έχω στα σκαριά δυο καινούρια πρότζεκτ. Για πρώτη φορά σε παραγωγή μεγάλου μήκους θα ασχοληθώ με ταινία fiction (μυθοπλασίας). Έχω ήδη εξασφαλίσει την παραγωγή και τη στήριξη ντόπιων παραγόντων του Κάμπο Βέρντε, οι οποίοι φυσικά είναι κοντά μου και λόγω του θέματος που αναφέρεται και πάλι στον τόπο τους.

- Δηλαδή;
- Αναμιγνύω ντόπιους θρύλους από περασμένους αιώνες σε ιστορία που διαδραματίζεται στην εποχή μας. Τα γυρίσματα και η όλη παραγωγή θα πραγματοποιηθεί στα νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου.

- Σας εύχομαι καλή επιτυχία, κε Τσάφα.
- Σας ευχαριστώ.

*H συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο τεύχος 45 του μηναίου περιοδικού "Γαλέρα" (Ιούνιος 2009).

4 Ιουν 2009

Κινηματογραφικές πρεμιέρες 4ης Ιουνίου..


του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr


Τρεις ταινίες κάνουν πρεμιέρα αυτή την εβδομάδα στις κινηματογραφικές αίθουσες, με το 4ο επεισόδιο του καλτ “Εξολοθρευτή” ν' αντιπαρατίθεται όχι με μία ούτε με δύο αλλά τέσσερις (!!) επανεκδόσεις κλασικών ταινιών. Πλάι στο καυτό ζευγάρι ΜακΚουίν-Ντάναγουει της “Υπόθεσης Τόμας Κράουν” στέκεται η Άννα Μανιάνι του “Μπελίσιμα”, οι παιδικές ανησυχίες του Αβδελιώδη στο “Δέντρο που πληγώναμε” (μαζί προβάλλεται η μικρού μήκους ταινία του σκηνοθέτη “Αθέμιτος συναγωνισμός – βλ. συνέντευξη του δημιουργού στη Σαββατιάτικη “Α”, 6/6) και το αντιπολεμικό παραλήρημα του Μπλέικ Έντουαρντς με το “Τι έκανες στον πόλεμο, μπαμπά;”, το οποίο αποφασίστηκε να προβληθεί τελευταία στιγμή (εξ ου η έλλειψη αξιολόγησης). Τώρα, πρέπει ν' αποσαφηνιστεί ποιες από τις παραπάνω ταινίες είναι κόπιες και ποιες προβολές dvd, διότι η ειδοποιός διαφορά (οικονομικής φύσεως) παραμένει θολή. Όσον αφορά τις υπόλοιπες πρώτες προβολές, το οικολογικό ντοκιμαντέρ “Home” του Ζαν Αρτύς-Μπερτράν, σε παραγωγή Λυκ Μπεσόν, θα κάνει ταυτόχρονη πρεμιέρα σε σινεμά, τηλεόραση, ίντερνετ και dvd σε όλο τον κόσμο αύριο Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος. Ενώ τέλος υπάρχει η γαλλική κομεντί “Disco” του Φαμπιάν Οντενιάντ, ένας φόρος τιμής στη disco κουλτούρα των '80s.


Εξολοθρευτής : η σωτηρία


Επιστημονικής φαντασίας αμερικανικής/ βρετανικής/ γερμανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία McG, με τους Κρίστιαν Μπέιλ, Σαμ Γουόρθινγκτον, Άντον Γιέλτσιν, Έλενα Μπόναμ Κάρτερ.


Στο έτος 2018 η Ημέρα της Κρίσης έχει παρέλθει κι ο στρατός των Εξολοθρευτών, καθοδηγούμενος από το δίκτυο SkyNet, κυριαρχεί την ανθρωπότητα. Η μοναδική της σωτηρία είναι ο ήρωας των αντιστασιακών Τζον Κόνορ κι ένας άγνωστος από το παρελθόν, ο Μάρκους Ράιτ.


Από το 1983 έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι κι η καλτ σειρά επιστημονικής φαντασίας “Εξολοθρευτής” έχει εντυπωθεί για τα καλά στο μυαλό του σινεφίλ. Τόσο ο Τζέιμς Κάμερον στη σκηνοθεσία όσο κι ο κυβερνήτης της Καλιφόρνια, πλέον, Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ στον πρωταγωνιστικό ρόλο (βέβαια κρατιέται μια φιγούρα του και κάποια λεπτά ομιλίας του σ' αυτή την ταινία) έχουν παρέλθει. Έξι χρόνια μετά το τελευταίο του μέρος, ο “Εξολοθρευτής” επανέρχεται για 4η φορά με πρωταγωνιστή τον ανανεωτή του “Μπάτμαν” Κρίστιαν Μπέιλ. Η αλήθεια είναι ότι ο σκηνοθέτης McG (από τους “Αγγέλους του Τσάρλι”) και το επιτελείο του έχουν φτιάξει ένα εντυπωσιακό μπλοκμπάστερ μ' ένα σφιχτοδεμένο σενάριο, το οποίο υπακούει στις επιταγές των καιρών και παρουσιάζεται ευέλικτο ανοίγοντας το δρόμο και γι' άλλες συνέχειες. Άλλωστε έχει ήδη προγραμματιστεί ο “Εξολοθρευτής 5”. Τα κλισέ βέβαια δεν λείπουν. Αλλά ποιος δεν θέλει να βλέπει κλισέ σε ταινίες σαν τον “Εξολοθρευτή”; Πάνω απ' όλα και γνωρίζοντας τι παρακολουθούμε, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι πρόκειται για μια υπερπαραγωγή-αποθέωση του εφέ, που μπορεί να μην ικανοποιήσει τους φανατικούς οπαδούς της σειράς, έχει όμως τα εχέγγυα να προσφέρει ποπ κορν διασκέδαση σ' ένα ζεστό καλοκαιρινό βράδυ.


Επανεκδόσεις


Υπόθεση Τόμας Κράουν (1968)


Αστυνομική, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Νόρμαν Τζούισον, με τους Στιβ ΜακΚουίν, Φέι Ντάναγουει, Πολ Μπερκ, Τζακ Γουέστον


Νέος όμορφος εκατομμυριούχος εκκεντρικός έχει κάνει την τέλεια κλοπή και ξέρει ότι κανείς δεν είναι τόσο έξυπνος για να τον ανακαλύψει. Νέα όμορφη σέξι με ακαταμάχητο στυλ τέλειο λαγωνικό που πάει κατευθείαν στο στόχο της, με το δικό της γοητευτικό τρόπο.


Όταν το αστυνομικό μπλέκεται με το ερωτικό και το δράμα έχει κωμικά στοιχεία, όταν η αδρεναλίνη χτυπάει κόκκινο και το εστέτ με την ομορφιά κυριαρχούν στην εικόνα, τότε έχεις να κάνεις μ' ένα αληθινό διαμάντι του παγκόσμιου σινεμά. Το καυτό ειδύλλιο δυο λαμπερών αστέρων της εποχής πλέκει την τρέλα με την περιπέτεια και τη γοητεία με την εξυπνάδα. Κάτι ανάλογο ήθελαν να κάνουν οι Ρόμπερτς-Όουεν στις “Αδιακρισίες” αλλά... Ο “Τόμας Κράουν” το κατάφερε : έπαιξε την πιο αισθησιακή παρτίδα σκάκι στην ιστορία του σινεμά, παίρνοντας τη σκυτάλη από το υπαρξιακό παιχνίδι σκάκι που σκηνοθέτησε ο Μπέργκμαν στην “Έβδομη Σφραγίδα”. Μην κάνετε συγκρίσεις με το σίκουελ του 1998, όπου πρωταγωνιστούσε ο Μπρόσναν. Ούτε κατά διάνοια. Εδώ συζητάμε για masterpiece!


Μπελίσιμα (1951)

Δραματική, ιταλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι, με τους Άννα Μανιάνι, Βάλτερ Κιάρι, Τίνα Απιτσέλα.


Η Μανταλένα είναι μια φτωχή νοσοκόμα που ονειρεύεται η κόρη της Άννα να γίνει σταρ του σινεμά. Γι' αυτό κάνει τα πάντα προκειμένου να καταφέρει η Άννα να κάνει καριέρα στην Τσινετσιτά.


Ο Βισκόντι, ο πρωτοπόρος του ιταλικού νεορεαλισμού, ολοκληρώνει την “άτυπη” τριλογία του για την κατεστραμμένη μεταπολεμική Ιταλία, τοποθετώντας στο επίκεντρο του “Μπελίσιμα” την κινηματογραφική ιέρεια της εποχής Άννα Μανιάνι. Η φτώχεια του προλεταριάτου αναμιγνύεται με τη λάμψη του σινεμά. Όνειρα, ελπίδες, αδικίες, κοροϊδίες, τυχοδιωκτισμοί. Στην Ιταλία του '50, την κοινωνία των έντονων αντιθέσεων, τα πάντα επιτρέπονται. Όλα είναι στο παιχνίδι. Ο φτωχός ψάχνει μια τρύπα να βγει από το αδιέξοδο κι ο πλούσιος εκμεταλλεύεται άπαντες σε βαθμό έσχατο. Μεσαία τάξη δεν υπάρχει γιατί κυριαρχείται από τους ευκαιριακούς λωποδύτες. Ο Βισκόντι μετά τους “Σατανικούς εραστές” και τη “Γη που τρέμει” ολοκληρώνει το φιλοσοφικό δοκίμιό του επί της μεγάλης οθόνης.


Υπόθεση Τόμας Κράουν (1968) ****

Το δέντρο που πληγώναμε (1986) ****

Μπελίσιμα (1951) ***

Εξολοθρευτής : η σωτηρία **
Home **

Disco **

Τι έκανες στον πόλεμο, μπαμπά; (1966) -


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 4-6).


+


Το σχόλιο της εβδομάδας (δημοσιεύτηκε στο www.myfilm.gr)


Θα σας ομολογήσω τον ευσεβή μου πόθο (με τρόπο κομ ιλ φο, γιατί είμαστε άνθρωποι της τέχνης - που λέει ο λόγος) : θέλω να μάθω σκάκι όπως ο Στιβ ΜακΚουίν, έτσι να έχω στυλ εστέτ και σίγουρο για τον εαυτό μου, και να παίζω με τη Νάνσυ σαν άλλη Φέι Ντάναγουει, η οποία ξέρει σκάκι όχι σαν εμένα τον αχαΐρευτο... Θα είναι η πιο ερωτική πράξη αποπλάνησης στην ιστορία του κινηματογραφικού μυαλού μου, παραφράζοντας επικινδύνως την ταινία του Κλούνεϊ.


Όποιος έχει δει το ριμέϊκ του 1998 με τον Πιρς Μπρόσναν, πρέπει να “ξενέρωσε” όταν έφερε στο μυαλό του τον μάτσο Στιβ ΜακΚουίν να παίζει γκολφ, στοιχηματίζοντας χιλιάδες (κλεμμένα) δολάρια, κάτω από τα σκούρα γυαλιά του. Αφήστε, που σκέφτομαι Ντάναγουει με μαλλί, νύχι, χείλη, ρούχο στην τρίχα και κόβω φλέβα ο άνθρωπος. Η ταινία του Τζούισον είναι η πρώτη σπουδαία επανέκδοση της θερινής σεζόν. Μπράβο στην εταιρεία διανομής (στην προκειμένη περίπτωση η Seven Films).


Τώρα, θα σας μιλήσω για το “παραλήρημα” της επανέκδοσης : ο όρος, κυρίες και κύριοι και αγαπητοί, έχει χοντρό-παρεξηγηθεί εδώ στην ψωροκώσταινα. Να δείτε πως θα συνεχιστεί το φαινόμενο. Την εβδομάδα αυτή που διανύουμε φτάσαμε να έχουμε 4 επανεκδόσεις (+ μισό, λόγω μιας μικρού μήκους) και 3 πρεμιέρες!!! Άκουσον άκουσον! Κυρ-διανομείς : αν είναι, βγάζω κι εγώ ταινίες στο σινεμά, αν θέλετε! Η ταινιοθήκη Πουλάκου διαθέτει περί τις 6 χιλιάδες ταινίες σε vhs, dvd. vcd, cd, div-x, x-vid κ.ά, από την εποχή του Μελιές μέχρι τον “Εξολοθρευτή” του McG.. Να κάνω και καμιά απόσβεση, ξέρετε!


Για να μην παρεξηγηθώ : δεν δείχνω κάποιον συγκεκριμένα, μην μυγιάζεστε, ούτε να σφίγγεστε! Γιατί όντας άνθρωποι ειλικρινείς, πλην της οποιαδήποτε “παρεξήγησης”, το φαινόμενο “επανέκδοση” έχει μεταβληθεί σε τρελή αρπαχτή των εταιρειών. Τα σπασμένα της χρονιάς πάνω στον λαό που γουστάρει θερινό σινεμά, με μπύρα και τσιγάρο. Ανοιχτή αγορά, θα μου πείτε, έχουμε.. Βέβαια θα μου πείτε επίσης, ότι πιο πάνω επευφημούσα τη Seven ( και τη Filmtrade που βγάζει Οφίλς, την Artfree που βγάζει Μπέργκμαν, Βισκόντι κλπ, την Ama που ξαφνικά ανακοίνωσε Μονρόε κ.ά), τ' αλλάζεις τώρα; Όχι δε διχογνωμώ. Απλώς, ζητώ αυτό : φειδώ!! Ξέρετε την έννοια του όρου; Α! Μπράβο! Γιατί, είπαμε, να βλέπουμε σινεμά κάθε εβδομάδα, μη γίνουμε Ταινιοθήκη της Ελλάδος! Ήμαρτον!

Σημείωση : όταν έκανα ρεπορτάζ για τις καλοκαιρινές επανεκδόσεις το Πάσχα για ένα μηνιαίο περιοδικό, μέτρησα με το ζόρι 10! Τώρα, ξέρετε στις πόσες έχουμε φτάσει; Στις 29(!!). Ωιμέ... Και που είσαι ακόμα!


Σημείωση β' : Η “Υπόθεση Τόμας Κράουν” είναι η απολαυστικότερη ταινία της εβδομάδας! Τελεία και παύλα!


Επίλογος : Αφού ο Μπέργκμαν σκηνοθέτησε τον θάνατο να παίζει σκάκι με τον πολεμιστή μιλώντας για τη ζωή, αυτό το υπαρξιακό παιχνίδι κορώνα-γράμματα της “Έβδομης σφραγίδας”, ήλθε ο Τζούισον να σκηνοθετήσει το πιο αισθησιακό παιχνίδι σκακιού και αποπλάνησης. Τι ωραίο που είναι το άτιμο το σινεμά, βρε παιδί μου...

Nέστορας Πουλάκος

nestoras.poulakos@myfilm.gr