30 Σεπ 2009

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : With a little help from my friends" - No 31

Painting by Vincent van Gogh

Written by John Lennon and Paul McCartney, released on The Beatles album “Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band” in 1967.

Κατερίνα Γώγου

Από την ποιητική συλλογή «Ιδιώνυμο»

Αν καμιά φορά με πιάσεις να λέω ψέματα
-σταμάτα να σου πω-
μη βιάζεσαι και με λες ψεύτρα.
Είναι τώρα που δεν μπορώ να ξεχωρίσω πια
και μπερδεύω που σταματάει το όνειρο
και που αρχίζει η αλήθεια. . .

Σαν σήμερα – 30 Σεπτεμβρίου

1452: Ο Γουτεμβέργιος τυπώνει το πρώτο βιβλίο στην ιστορία, τη Βίβλο.

1791: Ο Βόλφανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, δύο μήνες πριν από το θάνατό του, διευθύνει το "Μαγικό Αυλό".


1922: Πεθαίνει ο δημοτικιστής φιλόλογος και συγγραφέας Ιωάννης Ψυχάρης.

1955: Σκοτώνεται σε ηλικία 24 ετών ο Τζέιμς Ντιν σε αυτοκινητικό δυστύχημα. Ο νεαρός ηθοποιός οδηγούσε μια ασημί Porsche Spyder 550 με 150χλμ την ώρα, κινούμενος από το Λος Άντζελες προς το Σαλίνας με σκοπό να συμμετάσχει σε αγώνες αυτοκινήτου. Είχε μόλις ολοκληρώσει τα γυρίσματα της 3ης ταινίας του ''Ο Γίγας'', κατά τη διάρκεια των οποίων οι παραγωγοί του είχαν απαγορεύσει τη συμμετοχή σε τέτοιους αγώνες. Μόλις είχε επίσης ολοκληρώσει και ένα διαφημιστικό που έκλεινε με τη φράση: ''ήρεμα όταν οδηγείς... Η ζωή που μπορεί να γλιτώσεις ίσως είναι η δική μου''.

29 Σεπ 2009

Τα Παραμύθια μου Σκούριασαν

fotο: stratos p
Kι αν η Μοίρα γραμμή τράβηξε ευθεία
γυμνή τώρα χορεύει μ’ένα παιδί στην αγκαλιά
βαμμένη με τα χρώματα της ειρήνης
υπό τις ιαχές του πολέμου.
Εκεί όπου το χιόνι γλυκό σα νανούρισμα,
ο γερόλυκος έτοιμος να εγκαταλείψει την αγέλη
προτού αυτό το τρέμουλο γίνει αστάθεια,
όσο στέκει ακόμα περήφανος.
Μια πριγκίπισσα στην κορυφή ενός βουνού
κλεισμένη μέσα στο ίδιο της το χρυσό κλουβί,
με κορμί σκουριασμένο γεμάτο ρυτίδες,
σκεύος που ούτε καν εναπόθεσαν
απλώς το πέταξαν στην άκρη,
πλάθει ακόμα με το μυαλό της παραμύθια,
ιστορίες φανταστικές.
Σε έναν αλλο πίνακα σα φωτογραφία ασπρόμαυρη
η Μοίρα χορεύει μόνη
καθώς ο λύκος αργοπεθαίνει στο κρύο ξαπλωμένος,
τα μάτια του δύο κομμάτια από κρύσταλο ,
σπάνε κ βάφουν τα δάκρυά μου κόκκινα.
Η κοπέλα με τους μαύρους κύκλους δε προσμονά καμιά λύτρωση
σκότωσε σε κάθε όνειρό της τον σολιψιστή πρίγκιπα.
Ακούμπησα το κεφάλι στα χέρια και έκλεισα τα μάτια.
Τα χέρια μούδιασαν, ανήμπορος, ανίκανος, ακίνητος.
Αυτός ο κλόουν δε ψυχαγωγεί τον κόσμο, τον τρομάζει... Μπού!
Οι ευθείες γίνονται καμπύλες...
Δρόμος:
η μοναδική ερωμένη στην οποία παραμένω πιστός.

Μετ' εμποδίων το νέο τεύχος του περιοδικού Βακχικόν..


Αγαπητοί φίλοι/ες,

ευελπιστούμε στις 15 Οκτωβρίου (ημέρα Πέμπτη) να είμαστε καλά και να καταφέρουμε (επιτέλους!) να κυκλοφορήσουμε στο διαδίκτυο το τεύχος 7 του αναβαθμισμένου ιστοχώρου του περιοδικού γραμμάτων και τεχνών "Βακχικόν".

παράλληλα ελπίζουμε να σας ανακοινώσουμε τη νέα ραδιοφωνική συχνότητα (στα ερτζιανά ή στο διαδίκτυο) που θα φιλοξενήσει την εκπομπή "Βακχικόν", η οποία απέχει από τον ραδιοφωνικό στίβο -όπως θυμάστε, από τα τέλη του περασμένου Απριλίου.

από την έκδοση του τεύχους 6 τον Ιούνιο του 2009 έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι, που όμως είχε το αντίθετο (από μια σκοπιά) αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκαμε. κάποια σχέδια, κάποιες σκέψεις τις κάναμε πράξεις. Κάποιες όχι. Είναι πολύ νωρίς ακόμη. Ή δεν είμαστε τόσο έμπειροι. Δεν ξέρω. Σε αυτό το αναλγητικό, κατά τα άλλα, καλοκαίρι των αποφάσεων δεν "περπάτησε" σωστά μαζί μας και η τεχνική υποστήριξη. Η εταιρεία που μας αναβάθμισε το σάιτ τον Απρίλιο εξαφανίστηκε, η νέα εταιρεία που μας υποσχέθηκε θαύματα (που μερικά αποκαλύψαμε σε μερικούς από εσάς με ενθουσιασμό) τελικώς δεν τα κατάφερε και εν τέλει καταλήξαμε σε μια συμβιβαστική λύση (όμορφης, όμως) αναβάθμισης του ιστοχώρου μας.

για πρώτη φορά από τη γέννηση του "Βακχικόν" είτε ως ενημερωτικό μπλογκ είτε ως τριμηνιαίο περιοδικο δεν τηρήσαμε τις ημερομηνίες μας. Μάλιστα, την έκδοση τoυ τεύχους τη μεταφέραμε δυο φόρες. Για όσους γνωρίζουν μερικούς από εμάς, αυτό για το "Βακχικόν" είναι ένα πλήγμα. Έχουμε το δημοσιογραφικό μικρόβιο του deadline και του "τυπογραφείου", τι να κάνουμε...

προαναγγελία : με την κυκλοφορία του νέου τεύχους και πέραν της τριμηνιαίας έκδοσής του, το περιοδικό "Βακχικόν" θα ανανεώνεται με ένα νέο κείμενο (δοκίμια, γνώμες, συνεντεύξεις, αφιερώματα, ποιήματα, διηγήματα, αναγνώσεις, παρουσιάσεις, εκθέσεις κ.ά) κάθε Δευτέρα!

το νέο τεύχος : ενδεικτικά σας αναφέρουμε την αποκλειστική συνέντευξη της βραβευμένης συγγραφέως Έλενας Μαρούτσου (με το Athens Prize Literature 2009), τη βραβευμένη ταινία " Η Ιστορία ενός Φιλήσυχου ανθρώπου" του Γιώργου Μπακάλη (στο πρόσφατο 32ο Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Δράμας), το ποίημα-παρέμβαση του γνωστού ροκ τραγουδιστή Γιώργου Τσίγκου, τις ακυκλοφόρητες μεταφράσεις στα ελληνικά κειμένων του Μάλκολμ Λόουρι από τον μεταφραστή Παναγιώτη Χαχή, ανέκδοτα ποιήματα γνωστών συγγραφέων του διαδικτύου όπως ο Θοδωρής Βοριάς, ο Δημήτρης Παλάζης και ο Κώστας Μπραβάκης, ένα ταξιδιωτικό κείμενο της σκηνοθέτιδος Λουκίας Ρικάκη από το Ιράν, μια νοσταλγική συζήτηση του Σωτήρη Κακίση με τον αείμνηστο Χρήστο Βακαλόπουλο για την κωμωδία εν γένει (πίσω στα '80s) κ.ά


Καλοί μου φίλοι/ες, σύντομα θα είμαστε κοντά σας και το επόμενο "βακχικό" πάρτι έπεται!


εκ της ομάδας του περ. "Βακχικόν"

Νέστορας Ι. Πουλάκος

29 Σεπτεμβρίου 2009

Γαλέρα Τεύχος 48 [Οκτώβριος 2009] Κυκλοφόρησε..


27 Σεπ 2009

Συνέντευξη του Γιαν Κουνέν..


Συνέντευξη στον Νέστορα Πουλάκο
npoulakos@apogevmatini.gr

Σαφέστατα πρόκειται για την πλέον φιλόδοξη παραγωγή, που σκοπό έχει να καταδείξει την περιπετειώδη και μυθιστορηματική σχέση δυο σημαντικών προσωπικοτήτων του Παρισιού του Μεσοπολέμου. H ταινία «Coco Chanel & Igor Stravinsky» έκλεισε το πρόσφατο φεστιβάλ των Καννών εγείροντας πολλές συζητήσεις, έκανε πανελλήνια πρεμιέρα πριν από λίγες ημέρες στο 15ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας συρρέοντας πλήθος σινεφίλ στο «Αττικόν», ενώ από την Πέμπτη προβάλλεται σε αίθουσες όλης της χώρας. Στη σκηνοθεσία της ταινίας βρίσκεται ο Ολλανδός Γιαν Κουνέν, γνωστός σε όλους μας από τις παλιότερες συνεργασίες του με τον Βινσέν Κασέλ, τόσο στο «Dobermann» -που θεωρείται γνήσιο προϊόν της σχολής Ταραντίνο, όσο και στο «Blueberry» -ένα σύγχρονο γουέστερν με μπόλικη τρέλα. Τον Κουνέν τον συναντήσαμε στο περιθώριο της πρεμιέρας της «Coco Chanel & Igor Stravinsky» στην Αθήνα και μας μίλησε για την πρωτόγνωρη εμπειρία αυτής της υπερ-παραγωγής εποχής, που έχει πολύ-συζητηθεί στη Γαλλία αλλά και στο εξωτερικό όλο αυτό το διάστημα. Ιδιαίτερα πράος αλλά και «μαλακός» στις κινήσεις και τις εκφράσεις του, αποκάλυψε στην «Α» πόσο πολύ τον έχουν αλλάξει εσωτερικά η επαφή του με τις ανατολίτικες θρησκείες όπως και η συναναστροφή του με τους ινδιάνους Shipibo της Λατινικής Αμερικής (για τους οποίους γύρισε το ντοκιμαντέρ «Darshan»). Καθισμένοι σ’ ένα χώρο γεμάτο βιβλία, παρέα με κλασική μουσική που μας χάιδευε τ’ αυτιά, ο Γιαν Κουνέν τόνισε τι ήταν αυτό που τον προσέλκυσε ώστε ν’ ασχοληθεί με μια βιογραφική ιστορία, που όμως διαθέτει αρκετές δόσεις φαντασίας.

- Σας έχουμε παρακολουθήσει να σκηνοθετείτε ταινίες όπως το οργισμένο «Dobermann», το σουρεαλιστικό «Blueberry», και τώρα μια ταινία εποχής βασισμένη σε αληθινά γεγονότα. Πως εξηγείται αυτή την πορεία σας;
- Εκλεκτική! Και δεν αστειεύομαι. Κάθε ταινία προήλθε από μια δυνατή, συγκινησιακή μου εμπειρία, η οποία με οδήγησε, με ώθησε αν θέλετε στο να καταπιαστώ με το συγκεκριμένο θέμα κάθε φορά. Και για να καταλάβετε δεν μιλάω για καταστάσεις εμπειρικές καθ’ αυτό, αλλά για πνευματικές αναζητήσεις και σκέψεις χρόνων. Δεν κάνω τυχαία μια ταινία. Και φυσικά, όπως καταλαβαίνετε, μου αρέσει να εξελίσσομαι. Δεν θέλω να μένω στάσιμος σε θεματική στο σινεμά.

- Αυτές οι αναζητήσεις σας μήπως προήλθαν από τις επαφές σας με θρησκείες και λαούς διαφορετικούς του δυτικού πολιτισμού, τα προηγούμενα χρόνια;
- Δεν είμαι θρήσκος. Παρολαυτά θέλω ν’ ανακαλύπτω καινούρια πράγματα και μέσα από αυτά να βρίσκω διάφορες πτυχές του εαυτού μου, που δεν τις ήξερα. Αυτό που λέτε πάντως ισχύει και, μάλιστα, έχω κάνει ταινίες γι’ αυτές μου τις αναζητήσεις όπως εκείνο το ντοκιμαντέρ για τους Shipibo και γενικώς την κουλτούρα του σαμανισμού..

- Πως αντιμετωπίσατε τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν στη Γαλλία για την αληθοφάνεια της ιστορίας που πραγματεύεται το «Coco Chanel & Igor Stravinsky»;
- Καταρχάς η ερωτική ιστορία της Coco και του Igor μπορεί ν’ αποδειχθεί απλώς και μόνο από ένα γράμμα που αντάλλαξαν κατά την παραμονή του Stravinsky στην Ισπανία, στην περιοδεία του με τα ρωσικά μπαλέτα, όσο και ν’ αμφισβητούν τη σχέση αυτή κάποιοι. Πάνω και σε αυτό το γεγονός βασίστηκε για το βιβλίο του ο συγγραφέας (και σεναριογράφος της ταινίας) Κρις Γκρίνχαλτζ, με τον οποίον στη συνέχεια συνεργαστήκαμε και δώσαμε εκείνες τις απαραίτητες δόσεις fiction για να «κυλήσει» η πλοκή. Όπως για παράδειγμα το πώς φτιάχτηκε το άρωμα Chanel No 5 ή πόσες εβδομάδες κράτησε η ερωτική τους περιπέτεια στην εξοχική βίλα. Πάντως, αντιδράσεις δεν είχαμε τόσο από τον οίκο Chanel όσο από την οικογένεια Stravinsky, η οποία διαφώνησε με τον τρόπο που δείξαμε τη γυναίκα του Igor, την Κατερίνα, και τη μεταξύ τους σχέση-εξάρτηση.

- Θα χαρακτηρίζατε την «Coco Chanel & Igor Stravinsky» ταινία ερωτική;
- Κατηγορηματικά, όχι. Είναι μια ιστορία ανθρωποκεντρική, βασισμένη σε βιογραφικά γεγονότα, με μια ιστορική χροιά. Αν, όμως, επιμένετε στο ερωτικό στοιχείο θα σας έλεγα ότι, ναι, είναι μια ταινία ερωτική αλλά για… τέσσερις! Για το ζευγάρι Igor-Κατερίνα και το ζευγάρι Coco-Άρθουρ Μπόι Σαπέλ. Και πως όλοι αυτοί περιπλέκονται.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στη "Σαββατιάτικη Απογευματινή" (φύλλο 26-9).

24 Σεπ 2009

"Λογοτεχνική" υπερ-παραγωγή..


του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr


Επτά ταινίες κάνουν πρεμιέρα αυτή την εβδομάδα στις κινηματογραφικές αίθουσες, με το 15ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθηνών - Νύχτες Πρεμιέρας και το 32ο Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας να βρίσκονται σε εξέλιξη αποσπώντας εκατοντάδες σινεφίλ από τις κανονικές αίθουσες. Αδιαμφισβήτητα, η ταινία που ξεχωρίζει είναι το “Coco Chanel & Igor Stravinsky” του Ολλανδού σκηνοθέτη Γιαν Κουνέν (βλ. συνέντευξη του στην “Α” του Σαββάτου, 26/9), που παρουσιάζει τη θυελλώδη σχέση δυο μεγάλων προσωπικοτήτων του Παρισιού του Μεσοπολέμου. Πλάι στο δικαστικό δράμα, με έντονα στοιχεία σασπένς, “Και μόνο την αλήθεια” του πάλαι ποτέ σημαντικού κριτικού κινηματογράφου στην Αμερική Ροντ Λιούρι, στέκεται όχι και τόσο άξια το ψυχολογικό θρίλερ “Orphan” του Γάλλου Ζομ Κολέ-Σερά, το οποίο αν και προβλέψιμο προσφέρει μερικά τινάγματα από την καρέκλα ανά στιγμές. Κατά τα άλλα, το υπόλοιπο πρόγραμμα μιλάει διάφορες γλώσσες : δυο ταινίες κλασικής κινηματογράφησης έρχονται από την Ιαπωνία, ενώ το “Summer Book” του Τούρκου Σεϊφί Τεομάν, με μπόλικα διεθνή βραβεία στη φαρέτρα του, ψυχαγωγεί με τρόπο σκεπτόμενο έχοντας μια ανυπέρβλητη ηδύτητα. Τέλος, σε πρώτη πανελλήνια προβολή καταφτάνει το αμερικανικό ντοκιμαντέρ “Sir! No Sir!” του Ντέιβιντ Ζίγκερ (2005), το οποίο ανασύρει μνήμες από τον πόλεμο του Βιετνάμ και τις φιλειρηνικές εκδηλώσεις της εποχής.

Coco Chanel & Igor Stravinsky

Δραματική, γαλλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Γιαν Κουνέν, με τους Μαντς Μίκελσεν, Άννα Μουγκλαλίς, Ανατόλ Τάουμπμαν, Γελένα Μορόζοβα.

Παρίσι 1913. Η Κοκό Σανέλ αφοσιωμένη στη δουλειά της δημιουργεί και πρωτοπορεί στο χώρο της μόδας. Παράλληλα, ο σημαντικός μουσουργός Ιγκόρ Στραβίνσκι προσπαθεί ν' αλλάξει την αντίληψη του κόσμου για τη μουσική. Δυο διαφορετικοί κόσμοι συναντιούνται και ένας μεγάλος και ανατρεπτικός έρωτας γεννιέται.

Το σίγουρο είναι ότι η φετινή χρονιά ανήκει στη μεγάλη δημιουργό του 20ου αιώνα Κοκό Σανέλ. Διότι πλην αυτής της φαντασιακής βιογραφίας του Γιαν Κουνέν (“Doberman”, “Blueberry”) καταφτάνει οσονούπω η Οντρέι Τοτού στην καθ' αυτώ βιογραφία της διάσημης Γαλλίδας σχεδιάστριας μόδας. Όσον αφορά την ταινία του Κουνέν με τη “δική” μας Άννα Μουγκλαλίς, μπορούμε να πούμε ανενδοίαστα ότι πρόκειται για ένα μεγαλόσχημο όραμα και μια ανυπέρβλητη υπέρ-παραγωγή. Η κάμερα του Ολλανδού σκηνοθέτη κινείται διεισδυτικά στο χώρο, ψυχαναλύει τους πρωταγωνιστές του ερωτικού δράματος, τοποθετώντας τους στο περιθώριο των μεγάλων γεγονότων της εποχής (Οκτωβριανή επανάσταση, οικονομικό κραχ, γαλλική πρωτοπορία). Τεχνικά η ταινία είναι άψογη. Υποβλητική φωτογραφία, ατμοσφαιρική μουσική. Όπως άλλωστε και οι ερμηνείες. Το κάτι άλλο. Όλα κινούνται βάσει μιας εκρηκτικής ερωτικής σχέσης, που όμως δεν έγινε ακριβώς έτσι. Τα γεγονότα έχουν τραβηχτεί παραπέρα, όπως μας εξήγησε ο Κουνέν στη συνομιλία μας, για να προσδοθεί το απαραίτητο δραματουργικό βάρος. Μολοντούτο, στη μεγάλη οθόνη βλέπεις ένας έπος. Από κάθε άποψη. Διασκεδαστικό, επίσης, από κάθε άποψη. Σαν να έχεις διαβάσει ένα βιβλίο ιστορίας ή λογοτεχνίας. Και εκεί αναρωτιέσαι : έχει νόημα, εν τέλει, να μεταφερθεί όλο αυτό στο κινηματογραφικό πανί;

Και μόνο την αλήθεια

Δραματική, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ροντ Λιούρι, με τους Κέιτ Μπέκινσειλ, Ματ Ντίλον, Άντζελα Μπάσετ.

Η Ρέιτσελ Άρμστρονγκ είναι μια νεαρή ρεπόρτερ που εργάζεται σε μια μεγάλη ημερήσια εφημερίδα της Ουάσινγκτον. Μ' ένα εκρηκτικό της άρθρο, αποκαλύπτει την ταυτότητα μιας μυστικής πράκτορα της CIA και όταν η υπόθεση φτάνει στα δικαστήρια η επίμονη άρνηση της Ρέιτσελ ν' αποκαλύψει την πηγή της την οδηγεί στη φυλακή.

Δικαστικό δράμα με στοιχεία νουάρ σκηνοθεσίας, που είναι βασισμένο στις κλασικές αρχές του λειτουργήματος της δημοσιογραφίας. Κάπως έτσι μπορεί να περιγραφεί αυτό το γραμμικό χολιγουντιανό ψυχόδραμα του Λιούρι. ο οποίος περιέκλεισε όλα τα στοιχεία που είχε αφομοιώσει ως σινεφίλ-κριτικός κινηματογράφου από τα προηγούμενα χρόνια. Η ταινία, πάντως, σου κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο μέχρι τέλους. Παρά το γεγονός ότι η “πηγή”, που τόσοι και τόσοι διεκδικούν στην ιστορία, γίνεται από ένα σημείο και μετά προβλέψιμη, το σενάριο είναι τόσο στιβαρό και δυνατό που σ' έχει σε συνεχή εγρήγορση. Όμως, η ταινία χωλαίνει σκηνοθετικά. Είναι τόσο ανιαρός ο χειρισμός της κάμερας, χωρίς κανένα τρικ κορύφωσης, ώστε πραγματικά σε κάνει να απορείς.

Ιαπωνικός κινηματογράφος

Το “Καμπέϊ, η μητέρα μας” είναι ένα αντιπολεμικό και αντιστασιακό έπος για την αυτοκρατορική Ιαπωνία των μέσων του 20ου αιώνα. Σε σκηνοθεσία Γιόζι Γιαμάντα, με τους Σαγιούρι Γιοσινάγκα, Ταντανόμπου Ασάνο. Στο κατώφλι του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Σιγκέρου Νογκάμι συλλαμβάνεται για τις αντιπολεμικές του δηλώσεις, που στρέφονται κατά της κυβέρνησης. Η σύζυγος του Καμπέϊ και οι δυο κόρες του, βιώνουν την απουσία του πατέρα και τις συνέπειες της ελεύθερης πολιτικής έκφρασης σ' έναν κόσμο ακραίου εθνικισμού, λογοκρισίας και προδοσίας. Τόσο βαθιά ανθρωποκεντρική, πρόκειται για μια γλυκιά ιστορία όμορφα δοσμένη στο κοινό. Το “Μια μέρα του καλοκαιριού” είναι ένας χαρακτηριστικός φόρος τιμής στο κλασικό “Tokyo Story” του Γιασουχίρο Όζου. Σε σκηνοθεσία Χιροκάζου Κορέεντα, με τους Χιρόσι Άμπε, Γιουι Νατσουκάουα. Ένα οικογενειακό δράμα με επίκεντρο ενήλικες που επισκέπτονται τους ηλικιωμένους γονείς τους. Ενώ όλοι τους έχουν αλλάξει με το πέρασμα των χρόνων, τους ενώνει η αγάπη και κάποια μικρά μυστικά. Η ταινία που εντυπωσίασε σε πολλά διεθνή φεστιβάλ κερδίζοντας βραβεία, δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια ιστορία κοινωνιολογικού περιεχομένου με βαθιές ρίζες στις απωανατολίτικες ουμανιστικες αξίες και αρχές της ζωής.

Coco Chanel & Igor Stravinsky ***
Και μόνο την αλήθεια **
Καμπέϊ, η μητέρα μας **
Summer book **
Μια μέρα του καλοκαιριού *
Orphan *
Sir! No Sir! *

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" *φύλλο 24-9).

23 Σεπ 2009

Η εφημερίδα "Ελεύθερος" για τις "Αντιξοότητες"..

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : Sixteen Summers, Fifteen Falls" - No 30

Written by Townes Van Zandt
Released at his first album in 1968

Βάιος Φασούλας
(Γερμανία 21.03.2001)


Ε, ΕΣΕΙΣ, ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ, ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ;

Κι είμαστε κάμποσοι, γυναίκες και άντρες ξεχασμένοι,
άγονοι και θαμμένοι με χώμα ξερό
Είμαστε κάμποσοι, που αδιάκοπα υφαίνουμε το νήμα της ζωής
Κι ας μένουνε στη λησμονιά, γυμνοί και διψασμένοι
Στους αργαλειούς μας συντροφιά οι Μούσες μας κρατούν
Αυτές ακούμε πια στα ξεσπάσματα τ' αγέρα, αυτές θωρούμε
μητέρες και αδερφές
Αυτές μας φροντίζουν και μας αγαπούν
Στ' αχνάρια του Ομήρου μάς οδηγούν
Ανά τους αιώνες δάδες πυρός, φωτός στα χέρια τους κρατούν
Για να πυρώνουν τις καρδιές μας και να φωτίζουνε το νου
Και φέγγουν γύρα τ' ανθρώπινα σκοτάδια μα γίνονται γλυκό
κι ήρεμο λυκαυγές
Αυτά τα σκοτάδια, τα φτιαχτά από χέρια απογόνων του Ομήρου
Κι είμαστε κάμποσοι εμείς
Οι Μούσες μάς αφαίρεσαν την πολυτέλεια της σιγής,
της σήψης και της υποταγής
Μαζί τους έχουμε και τις θεές
Κι όλες μαζί, με λάβαρά τους τη σοφία, την αρετή
και την αγάπη
Για χάρη μας σκιάξανε ως και το θάνατο
Για να ζούμε εμείς, οι ξεχασμένοι και άγονοι,
ως απόγονοι του Αθάνατου
Κρατώντας στα χέρια μας Ομηρικά λυχνάρια
Ανοίγουμε με τις βοές μας περάσματα,
μέσα απ' του κόσμου τα χαλάσματα

Στους ξεραμένους τόπους μας, όπου εδράζεται το φως
και η πυρά
Απάνωθέ μας άλαλα πετούνε τα πουλιά
Ζητούν να ακούσουν τις σκεπασμένες από σκόνες
δικές μας μελωδίες
Που κι αυτές, πάνω στα αβάκιά μας,
τα φωτισμένα μ' αθάνατο φως και πνεύμα
τις χρωματίζουμε χρυσές
Σβήνοντας με τέχνη τις κακίες, τις κάνουμε στολίδια
και αρετές
Και στολίζουμε τον Κόσμο, όπως και τ' άστρα απέραντα
το σύμπαν
Έτσι κι εμείς αντικρούουμε σθεναρά του Αιόλου τις σφοδρές επιδρομές
Που σύγχρονοι απόγονοι του Ομήρου άνοιξαν τους ασκούς του
Και φυτεύουμε αιωνόβια δέντρα σοφίας
Για σας, άσπρα πουλιά, που πια δεν τραγουδάτε

Μελοποιείστε τους στίχους και τους λόγους μας
και κάντε τα τραγούδια
Πάρτε τα και σκορπίστε σε όλα τα σημεία του ορίζοντα
Να ακούνε από έξω για μας, που όσο κι αν ξεχαστήκαμε
και διψάσαμε
Όσο κι αν γίναμε ένα με την ξεραμένη γη
Μέσα απ' τις χαραματιές μας δε θα πάψουμε ποτέ
να καταδιώκουμε τους απογόνους του Ομήρου
και να φωνάζουμε:
Ε! Εσείς! Απόγονοι του Ομήρου, τι κάνετε;

Κι όπως αυτό γίνεται κάθε φορά στους τόπους της ξηρασίας μας
Χιλιάδες φτάνουν γύρα μας σκιές
Μας δίνουν τα χέρια, αγγίζουν το νου μας κι αμέσως
παίρνουν μορφές
Κι ένα φωτεινό Συμπόσιο ξεκινά
Και μια μορφή, σαν δικαστής, μες στο κατάλευκο πανωφόρι της καλεί σε αναφορά
Όλους τους απογόνους τους θέλει εδώ, μπροστά
Κι όπως η ξεραμένη γη μαλάκωσε και οι χαραγματιές
άνοιξαν διάπλατα και τα πουλιά
άλαλα κούρνιασαν γύρα μας από τ' άστραμμα
Καθώς μας κράταγαν τα χέρια, βρεθήκαμε έξω
Κι αμέσως μια φωνή ακούστηκε, που έσκισε τους αιθέρες,
γονάτισε τα δέντρα και έσεισε τη γη
Μια φωνή, που δυνάμωνε το εκθαμβωτικό άστραμμα
και σύγκορμα έσκυψαν πάνω μας
τα ουράνια αστέρια
Και κάποιες σκιές λιγοστές, σαν μαύρα πουλιά,
που κατασπαράζουν το θήραμα, πέταξαν τρομαγμένες
Αφήνοντας πίσω τους αιχμηρά τσαπιά και λισγάρια:
Μ’ αυτά που ανοίγουν τάφους και σκεπάζουν το φως

Ε! Εσείς! Απόγονοι του Ομήρου, τι κάνετε;
Ε! Εσείς! που θέλετε να λέγεστε απόγονοί μου, σταθείτε

Κι αυτοί οι κάμποσοι, είμαστε και οι πολλοί και οι λίγοι
Και οι φωτισμένοι και οι αφώτιστοι.
Και οι δώθε και οι πέρα
Είμαστε αυτοί, που προικιστήκαμε να ξεχωρίζουμε το φως
από το σκότος
Κι έχουμε χρέος ως Πολίτες του Ομήρου και του Κόσμου
Ως Εραστές και Οπλίτες των Μουσών μας να το πράττουμε
Να μένουμε Δραγάτες και να φυλάμε τα αιωνόβια Δέντρα μας
Από σκιές και άγρια πουλιά, που θρέφονται με κορυφές
και ρίζες
Αφήνοντας τον κορμό να τον κάψει ο χρόνος
και να τον σκεπάσει η σκόνη
Κι ας είμαστε κάμποσοι, γυναίκες και άντρες,
που μείναμε ξεχασμένοι,
ξεχασμένοι, άγονοι και θαμμένοι με χώμα ξερό
Είμαστε εμείς που θα πάρουμε τα τσαπιά και τα λισγάρια
απ' τα θηρία
για να ανοίξουμε περάσματα μέσα απ' του κόσμου
τα χαλάσματα
Θ' ανοίξουμε με τα νύχια μας τρύπες, να φανεί ο ήλιος

Σαν σήμερα - 23 Σεπτεμβρίου

1835: Πεθαίνει σε ηλικία 34 ετών ο Ιταλός συνθέτης και δημιουργός της "Νόρμα", Βιντσένζο Μπελίνι.

1846: Ο Γερμανός αστρονόμος Γιόχαν Γκότφριντ Γκέιλ ανακαλύπτει τον όγδοο πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος, τον Ποσειδώνα.

1913: Ο Γάλλος αεροπόρος Ρολάν Γκαρός πραγματοποιεί πτήση 558 μιλίων, από τα οποία τα 437 ήταν πάνω από τη θάλασσα, διανύοντας την απόσταση από το Φρεζί, κοντά στις Κάννες, μέχρι την Μπιζέρτα, κοντά στην Τύνιδα. Είναι η μακρύτερη, χωρίς ενδιάμεσο σταθμό, πτήση όλων των εποχών.

1922: Στο Μόναχο της Γερμανίας, πραγματοποιείται η πρώτη πρεμιέρα του Μπέρτολ Μπρεχτ με το δράμα ''Τύμπανα στη Νύχτα'', σε σκηνοθεσία Ότο Φάλκενμπεργκ.

1926: Γεννιέται ο διάσημος σαξοφωνίστας και συνθέτης της τζαζ, Τζον Κολτρέιν.

1930: Γεννιέται ο διάσημος Αμερικανός τραγουδιστής και πιανίστας, Ρέι Τσαρλς. Ο θρύλος της σόουλ, τυφλός από την ηλικία των επτά, ορφανός και αυτοδίδακτος, πέθανε το 2004.

1939: Πεθαίνει, σε ηλικία 83 ετών, ο ψυχίατρος και πατέρας της ψυχανάλυσης Σίγκμουντ Φρόιντ.

1949: Γεννιέται ο Αμερικανός ρόκερ Μπρους Σπρίνγκστιν, βραβευμένος και με Όσκαρ για το τραγούδι που έγραψε για την ταινία "Φιλαδέλφεια".

1959: Γεννιέται η Βρετανίδα τραγουδίστρια της ροκ, Λίτα Φορντ.

1966: Διακόπτεται η συναυλία των Ρόλινγκ Στόουνς στο Ρόγιαλ Άλμπερτ Χολ του Λονδίνου, μετά την ανεξέλεγκτη εισβολή θαυμαστών τους στη σκηνή.

1973: Πεθαίνει ο Χιλιανός ποιητής, βραβευμένος με το Νόμπελ Λογοτεχνίας και διπλωμάτης Πάμπλο Νερούντα.

2004: Φεύγει από τη ζωή, σε ηλικία 95 ετών και από πνευμονικό οίδημα, η συγγραφέας Διδώ Σωτηρίου.

19 Σεπ 2009

Κλασικές ταινίες υψηλών προδιαγραφών στο σινεμά..


του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr

Τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες, ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος μεγαλουργούσε στο παγκόσμιο στερέωμα. Με υψηλών προδιαγραφών παραγωγές περνούσε το δικό του μηνύμα, που κατά βάση είχε επίκεντρο τον ίδιο τον άνθρωπο. Έτσι, πραγματοποιήθηκαν ταινίες για θεατές εξειδικευμένους, πεπαιδευμένους εν ολίγοις, χωρίς όμως ν' αποκλείεται το ευρύ κοινό. Και αυτό γιατί οι αριστοτέχνες σκηνοθέτες τους κατάφερναν να συνταιριάζουν το μελόδραμα με το αρτιστίκ, μετατρέποντας μια λαϊκή ιστορία σ' ένα φιλοσοφικό δοκίμιο και τούμπαλιν. Από την Πέμπτη που μας πέρασε επαναπροβάλονται στις αθηναϊκές αίθουσες δυο κλασικές ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου, οι οποίες είχαν τοποθετήσει στο επίκεντρο της συλλογιστικής τους την τέχνη : το βιβλίο και το σινεμά, είναι τα μέσα εκείνα που ανέκαθεν είχαν τη δύναμη να αποτραβούν τον άνθρωπο από την πεζή καθημερινότητά του όπως και τα ποικίλα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Δυο μορφές τέχνης, πλέον προσβάσιμες και με πλούσιο λαϊκό έρισμα, που εξακολουθούν και λειτουργούν σαν “όπιο” μες στη νεφελώδη πραγματικότητα.

Η Κυρία χωρίς τις Καμέλιες (1953)

Ο Μικελάντζελο Αντονιόνι, ο μεγάλος μετρ του ιταλικού κινηματογράφου, που μας άφησε μια για πάντα πριν από δυο καλοκαίρια, διασκευάζει μια γνωστή ιστορία της λογοτεχνίας με σκοπό την αποδόμηση του κινηματογραφικού ονείρου : πίσω από τα λαμπερά φώτα της μεγάλης οθόνης ο κόσμος δεν είναι αγγελικός πλασμένος. Τουναντίον. Γι' αυτό ας αρκεστούμε στην επιφανειακή μαγεία του.
Ο κινηματογραφικός παραγωγός Δρ Τζιάνι Φρένκι ερωτεύεται τη Μιλανέζα πωλήτρια Κλάρα Μάνι, την παντρεύεται και της υπόσχεται μια λαμπρή καριέρα στο σινεμά. Μαγεμένος από την ομορφιά της καταλήγει να γίνει ένας κτητικός και καταπιεστικός σύζυγος. Η Κλάρα, αν και έχει άλλα όνειρα για την καριέρα της στη μεγάλη οθόνη, αναγκάζεται να ακολουθήσει τις επιλογές του Τζιάνι με αποτέλεσμα να νιώθει φυλακισμένη. Η ύπαρξη ενός άλλου άντρα, το δέλεαρ μιας σημαντικής κινηματογραφικής πορείας θα την οδηγήσουν σε μονοπάτια, εξίσου, διαφορετικά.
Ο “προφήτης της αποστασιοποίησης”, όπως είχε αποκαλεστεί ο Αντονιόνι, του οποίου η σκηνοθετική μαεστρία έκανε σχολή σε ολόκληρη την Ευρώπη (μεταξύ των οποίων ο “δικός” μας Θόδωρος Αγγελόπουλος), παραφράζει το κλασικό έργο “Η Κυρία με τις Καμέλιες” που είχε μεταφερθεί στο σινεμά το 1936 από τον Τζορτζ Κούκορ. Στη θέση της μοιραίας Γκρέτα Γκάρμπο είναι η γοητευτική Λούτσια Μπόρσε, η οποία συνεργάζεται ξανά με τον Αντονιόνι μετά το σκηνοθετικό ντεμπούτο του τελευταίου με το “Χρονικό μιας Αγάπης” (1950). Εδώ, ο Αντονιόνι συνθέτει ένα μελόδραμα, στο οποίο αναμιγνύει κι άλλα κινηματογραφικά είδη. Παίζει με την υπαρξιακή αγωνία και τη μελαγχολία της ανθρώπινης ύπαρξης, συμπεριλαμβάνοντας στο μοντάζ κομμάτια από το Φεστιβάλ της Βενετίας του 1953.

Στους 451 βαθμούς Φαρενάϊτ (1966)

Βρισκόμαστε στη δεκαετία της επανάστασης, της αναμόχλευσης των ιδεών, της δράσης των κινημάτων. Η γαλλική Νουβέλ Βανγκ βρίσκεται στο απόγειο της. Κατά πολλούς προλειάνει το έδαφος για τον καυτό Μάη του '68. Η Ταινιοθήκη του Παρισιού αποτελεί το πέρασμα κάθε νέου καλλιτέχνη, κάθε φρέσκιας και πρωτοποριακής ιδέας. Όμως, ο ανήσυχος στυλοβάτης της, ο “πολύς” Φρανσουά Τρυφώ πετάγεται μέχρι τη Βρετανία, εκεί που το παιχνιδιάρικο Free Cinema έχει επιβληθεί.
Σε μια ολοκληρωτική κοινωνία στο μέλλον, απαγορεύεται ο γραπτός λόγος. Οι πολίτες της υποφέρουν από την επιβολή λογοκρισίας και η μόνη τους επαφή με την ενημέρωση είναι μια τεράστια οθόνη τηλεόρασης, απ΄ όπου μεταδίδονται συνεχώς ελεγχόμενες ειδήσεις. Οι μονάδες της Πυροσβεστικής, έχουν αναλάβει να καίνε τα βιβλία που κρύβονται παράνομα σε κρυψώνες αφού κάποιοι αντιστέκονται στο κάψιμο και στο χαμό της γνώσης.
Ο τίτλος “Φαρενάιτ 451” αναφέρεται στους βαθμούς καύσης του χαρτιού και αντιστοιχεί στους 233 βαθμούς Κελσίου. Περισσότερα από 120 κλασσικά βιβλία περνούν μέσα από τη μεγάλη οθόνη.
Ο Τρυφώ διασκευάζει το ομώνυμο μπεστ σέλλερ του Ρέι Μπράντμπερι, με όλη την αφρόκρεμα της βρετανικής σκηνής : ο Όσκαρ Βέρνερ και η Τζούλι Κρίστι στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, ο Μπέρναρντ Χέρμαν στη μουσική επένδυση, ο Νίκολας Ρεγκ στη φωτογραφία. Για μια ταινία ιδεολογική, που ανάγει το βιβλίο σε “μήτρα του πολιτισμού μας”.

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στη "Σαββατιάτικη Απογευματινή" (φύλλο 19-9).

17 Σεπ 2009

Βραδυφλεγές μείγμα παράνοιας..


του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr

Πέντε ταινίες κάνουν πρεμιέρα αυτή την εβδομάδα στις κινηματογραφικές αίθουσες, με το 15ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθηνών ή Νύχτες Πρεμιέρας να βρίσκεται σε εξέλιξη στο κέντρο της πόλης. Αναμφίβολα, η ταινία που ξεχωρίζει είναι το ριμέικ του Βέρνερ Χέρτζογκ, “Διαφθορά στη Νέα Ορλεάνη”, με πρωταγωνιστή τον Νίκολας Κέιτζ. Ενώ, πάνω-κάτω, στην ίδια σινεφιλική μοίρα βρίσκονται τρεις ταινίες : το μπλοκμπάστερ “G.I. Joe” εγκαινιάζει μια καινούρια σειρά franchise, το σύγχρονο αστυνομικό θρίλερ από τη Γαλλία ονόματι “Lady Jane”, σκηνοθεσίας Ρόμπερτ Γκεντιγκιάν, μας μεταφέρει στα σκοτεινά στενά της Μασσαλίας, και τέλος το αναρχικό “Τα μυαλά μας πίσω” του Γερμανού σκηνοθέτη Χανς Βαινγκάρτνερ αποδομεί το σύστημα των τηλεοπτικών media και της μαζικής κουλτούρας που φέρουν. Πλάι τους, προβάλλεται το γλυκανάλατο “Η αγάπη θέλει το χρόνο της” με τους Άαρον Έκχαρτ και Τζένιφερ Άνιστον που σίγουρα θα κόψει τα εισιτήρια του. Στις επανεκδόσεις της εβδομάδας βρίσκουμε δυο εξαιρετικές επιλογές, τόσο με το “Η Κυρία με τις Καμέλιες” του Μικελάντζελο Αντονιόνι όσο και το “Στους 451 βαθμούς Φαρενάιτ” του Φρανσουά Τρυφώ.


Διαφθορά στη Νέα Ορλεάνη


Αστυνομική, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Βέρνερ Χέρτζογκ, με τους Νίκολας Κέιτζ, Εύα Μέντες, Βαλ Κίλμερ.


Ο Τέρενς ΜακΝτόνα, αστυνομικός στο τμήμα Ανθρωποκτονιών της Νέας Ορλεάνης, προάγεται σε υποδιοικητή, ενώ παλεύει με τον εθισμό του στο σεξ, τα Vicodin και την κοκαΐνη, όταν ξαφνικά βρίσκεται μπλεγμένος σε μια μάχη εναντίον του εμπόρου ναρκωτικών Big Fate, ο οποίος είναι ύποπτος για τη σφαγή μιας ολόκληρης οικογένειας Αφρικανών μεταναστών.


Τη φράση “σουρεαλιστικό σκηνικό” τη γνωρίζετε σίγουρα. Ως φαίνεται τη γνωρίζει και ο αειθαλής Γερμανός σκηνοθέτης Βέρνερ Χέρτζογκ, ο πρωτεργάτης του γερμανικού Νέου Κύματος της δεκαετίας του '70, ο οποίος επιμένει να γυρίζει πολύ ιδιαίτερες ταινίες ακόμη και στην Αμερική. Εν προκειμένω, αρπάζει την πρωτότυπη “Διαφθορά” του Έιμπελ Φεράρα με πρωταγωνιστή τον Χάρβεϊ Καϊτέλ, πίσω στα 1992, την παραποιεί, την αναμοχλεύει με στοιχεία σύγχρονου κοινωνικού ρεαλισμού και δόσεις ευφάνταστου σουρεαλισμού (συνδυάστε τα, αν μπορείτε!), και εν τέλει φτιάχνει ένα βραδυφλεγές μείγμα σκέτης παράνοιας και τρέλας. Η ερμηνεία του Νίκολας Κέιτζ μας θύμισε κάτι από τον ρόλο του Τζόνι Ντεπ στο “Φόβος και παράνοια στο Λας Βέγκας” του Τέρι Γκίλιαμ. Επίσης, και από τη δική του ερμηνεία στο “Αφήνοντας το Λας Βέγκας”, όπου ο ερωτύλος αλκοολικός μπορεί να συναγωνιστεί επάξια τον ναρκομανή, διεφθαρμένο, αλκοολικό και σεξομανή αστυνομικό της Νέας Ορλεάνης. Η ταινία του Χέρτζογκ ταξίδεψε στην πρόσφατη Μόστρα της Βενετίας, όπου και εντυπωσίασε, χωρίς όμως να κερδίσει κάποιο βραβείο. Σίγουρα πάντως είναι μια πρωτότυπη δημιουργία αν και... ριμέικ, που αξίζει τα “λεφτά” της εβδομάδας. Σημ. Ο κ. Χέρτζογκ θα βρίσκεται στο επικείμενο -50ο- Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπου θα μας λύσει κάθε απορία περί κινηματογραφικής τρέλας!


G.I. Joe η γέννηση της Cobra


Επιστημονικής φαντασίας, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Στίβεν Σόμερς, με τους Ντένις Κουέιντ, Τσάνινγκ Τάτουμ, Σιένα Μίλερ, Κρίστοφερ Έκλεστον.


Η επίλεκτη ομάδα κομάντος των G.I. Joe, με αρχηγό τον Ντουκ, είναι γνωστή στα πέρατα της οικουμένης για τον αγώνα της ενάντια στη διαβολική τρομοκρατική οργάνωση Cobra. Η διαβόητη Cobra καθοδηγείται από έναν Σκωτσέζο ντίλερ όπλων και απειλεί να καταστρέψει τον κόσμο.


Κλασικό μπλοκμπάστερ των μεγάλων χολιγουντιανών studios που προσγειώθηκε στην κινηματογραφική πραγματικότητα για να εξακολουθήσει τη διασκέδαση των pop corn movies των πολύ-κινηματογράφων. Προσοχή! Δεν είναι αρνητικό το παραπάνω σχόλιο. Απλώς θέλουμε να τονίσουμε ότι η νέα franchise σειρά (ναι, θα βγουν και σίκουελς) δεν πρωτοτυπεί κάπου συγκεκριμένα αλλά αναμοχλεύει την ήδη υπάρχουσα βίντεο-κλιπίστικη κουλτούρα της εποχής.
Οι γνωστοί ήρωες των κόμικς και της τηλεόρασης βρήκαν τον αναπόφευκτο δρόμο τους προς στη μεγάλη οθόνη και, μάλιστα, στην Αμερική έχουν σκίσει εισπρακτικά. Το ίδιο αναμένεται κι εδώ. Πέραν τούτου θα δείτε πιστολίδια, μάχες και σπιρτόζικα τσιτάτα, που θα σώσουν τον κόσμο (;).

Επανεκδόσεις


Το “Η Κυρία χωρίς τις Καμέλιες” είναι μια ευφυής “παραποίηση” της “Κυρίας με τις Καμέλιες” του Τζορτζ Κούκορ με την Γκρέτα Γκάρμπο. Σε σκηνοθεσία Μικελάντζελο Αντονιόνι, με τους Λουτσία Μπόσε, Τζίνο Τσέρβι. Η Μιλανέζα πωλήτρια Κάρλα μαγεύεται από τον κόσμο του κινηματογράφου και ακολουθεί έναν πλούσιο παραγωγό που θέλει να την κάνει διάσημη. Εκείνος την ερωτεύεται, εκείνη τον “εκμεταλλεύεται”, στο τέλος όμως ο ψεύτικος κόσμος τους γκρεμίζεται. Ο μετρ του κινηματογράφου της αλλοτρίωσης στα πρώτα του σκηνοθετικά βήματα, δημιουργεί ένα αυθεντικό μελόδραμα πλούσιας αισθητικής και υψηλής κουλτούρας. Το “Στους 451 βαθμούς Φαρενάιτ” είναι ένα γνήσια βιβλιοφιλικό και άκρως μελλοντολογικό δοκίμιο πάνω στη θεωρία του ολοκληρωτισμού. Σε σκηνοθεσία Φρανσουά Τρυφώ, με τους Όσκαρ Βέρνερ, Τζούλι Κρίστι. Σε μια κοινωνία του μέλλοντος τα βιβλία θα καίγονται ως “αμαρτία” και ο λαός θα χειραγωγείται μέσω της τηλεόρασης. Στα πρότυπα του βρετανικού free cinema της εποχής, ο μεγάλος Τρυφώ μεταφέρει στο σινεμά το ομώνυμο βιβλίο του Ρέι Μπράντμπερι, σε μουσική Μπέρναρντ Χέρμαν και φωτογραφία Νίκολας Ρέγκ. Μοιάζει τόσο καυστικά επίκαιρο, έστω και με τρόπο συμβολικό...

Διαφθορά στη Νέα Ορλεάνη ***
G.I. Joe η γέννηση της Cobra **

Lady Jane **

Τα μυαλά μας πίσω **

Η αγάπη θέλει το χρόνο της -

Η Κυρία χωρίς της Καμέλιες (1953) ***

Στους 451 βαθμούς Φαρενάιτ (1966) ****


*To κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 17-9).

16 Σεπ 2009

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : People have the power" - No 29

Written by Patti Smith and Fred "Sonic" Smith
Released as a lead single from Patti Smith in 1988.

Jim Morrison

People are Strange

People are strange when you're a stranger
Faces look ugly when you're alone
Women seem wicked when you're unwanted
Streets are uneven when you're down

When you're strange
Faces come out of the rain
When you're strange
No one remembers your name
When you're strange
When you're strange
When you're strange

People are strange when you're a stranger
Faces look ugly when you're alone
Women seem wicked when you're unwanted
Streets are uneven when you're down

When you're strange
Faces come out of the rain
When you're strange
No one remembers your name
When you're strange
When you're strange
When you're strange

When you're strange
Faces come out of the rain
When you're strange
No one remembers your name
When you're strange
When you're strange
When you're strange

Σαν σήμερα - 16 Σεπτεμβρίου

1925: Γεννιέται ο βασιλιάς των μπλουζ, Μπι Μπι Κινγκ.

1956: Γεννιέται ο θρυλικός μάγος David Copperfield.

1977: Πεθαίνει η μεγάλη Ελληνίδα σοπράνο, Μαρία Κάλλας.

1995: Το α' βραβείο στο 18ο Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους στη Δράμα παίρνει η ταινία του Κωνσταντίνου Γιάνναρη "Μια θέση στον ήλιο", ενώ το α' βραβείο στο διεθνές 1ο φεστιβάλ πήρε η καναδική ταινία του Κάρεθ Λίνε "Γκραν Πρι".

13 Σεπ 2009

Συνέντευξη του Ανδρέα Θωμόπουλου..


Συνέντευξη στον Νέστορα Πουλάκο
npoulakos@apogevmatini.gr

Από τα χρόνια της Μεταπολίτευσης και την “άνοιξη” του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, ο 64χρονος -σήμερα- Ανδρέας Θωμόπούλος είχε να επιδείξει το προφίλ του αμιγώς ευαισθητοποιημένου καλλιτέχνη. Έχει σκηνοθετήσει επτά ταινίες μεγάλου μήκους (“Ο ασυμβίβαστος”, “Ένα γελαστό απόγευμα”), έχει ασχοληθεί με τη θεατρική σκηνοθεσία και συγγραφή όπως και με την τηλεόραση, έχει γράψει στίχους για μουσικούς, ενώ έχει καταπιαστεί με την λογοτεχνία. Από τις “ενοχές της ευημερίας μου”, όπως λέει ο ίδιος, “που μεταμορφώθηκαν σε χρήσιμη θετική ενέργεια”, έγινε μέλος των “Γιατρών του Κόσμου” και από τότε ακολουθεί τις αποστολές τους στις πληγείσες περιοχές του εξωτερικού.
Τις εμπειρίες του από εκείνα τα ταξίδια καταθέτει αυτές τις ημέρες στο 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου “Ιπποκράτης” στην Κω (1-6 Σεπτεμβρίου). Με δυο ταινίες μικρού μήκους συμμετέχει στην κατηγορία “Πανόραμα” του φεστιβάλ, θέλοντας να μοιραστεί τις εμπειρίες του με τους θεατές αλλά και να καταδείξει τα μεγάλα προβλήματα των πληθυσμών της Γάζας και της Τανζανίας : το 18λέπτο “Στη Γάζα” παρουσιάζει τις απώλειες και τα σημαντικά προβλήματα του Παλαιστινιακού πληθυσμού μετά τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς τον Ιανουάριο του 2009. Ενώ το 29λεπτο “Ασάντε Σάνα” ακολούθησε τους Έλληνες μεταπτυχιακούς φοιτητές Ιατρικής στην Ιφακάρα της Τανζανίας τον Ιούνιο που μας πέρασε, όπου ήλθαν σε άμεση επαφή με την πολιτισμική διαφορά της υποσαχάριας Αφρικής, την κοινωνική πραγματικότητα και τα ιδιαίτερα προβλήματα υγείας των κατοίκων της.
Ο Ανδρέας Θωμόπουλος μίλησε στην “Α” για τις συγκεκριμένες ανθρωπιστικές του αποστολές, ενώ αποκάλυψε ότι έχει στα σκαριά νέα ταινία μυθοπλασίας.

- Γιατί επιλέξατε να ζήσετε και να καταγράψετε από κοντά την ανθρώπινη οδύνη στη Γάζα; Νιώσατε ότι το οφείλετε στον εαυτό σας, στους συνανθρώπους σας, στους συναδέλφους σας;

Στη Γάζα πήγα ως μέλος των “Γιατρών του Κόσμου”, βοηθός σε δυο γιατρούς, που αμέσως μετά τους βομβαρδισμούς εκτίμησαν την κατάσταση και χάραξαν τη δράση της οργάνωσης εκεί.
Πιστεύω πως η ιδεολογία κάθε ανθρώπου και οι πράξεις που προκύπτουν απ’ αυτήν φαίνεται πως ανήκουν στο Αναγκαστικό της Συνείδησης Δίκαιο. Δεν υπάρχει θέμα επιλογής σ’ αυτά τα πράγματα. Δεν διαλέγεις, δηλαδή, να πάς ή να μην πάς στις γειτονιές της οδύνης. Κάποια στιγμή προκύπτει το κάλεσμα απ’ έξω, από μέσα σου, κι αν έχεις τη δυνατότητα, πας. Δεν το κουβεντιάζεις. Ίσως να υπάρχει θέμα χρέους, άλλα μόνο προς τους ανυπεράσπιστους. Υπάρχει, επίσης, και το χρέος προς την ανθρώπινη φύση, που, ευτυχώς, διαθέτει ακόμα διορθωτικούς μηχανισμούς απέναντι στις ζημιές εκείνων που κρύβονται πίσω από άρρωστους πατριωτισμούς και βάναυσα συμφέροντα ένθεν κακείθεν.

- Συνοδεύσατε την ταινία “Στη Γάζα” με λόγια ποιητικά. Γιατί δεν θέλατε να παραμείνετε στην απλή καταγραφή των γεγονότων;

Την απλή και χωρίς ή μόνο με δημοσιογραφικό σχόλιο καταγραφή των γεγονότων, την κάνουν άλλοι καλύτερα από μένα. Συχνά λέγεται πως μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις, κάτι που είναι αλήθεια. Σπανίως όμως ακούγεται ότι ο ειλικρινής ποιητικός λόγος εμπεριέχει χίλιες εικόνες – που κι αυτό είναι αλήθεια.


- Στη συνέντευξη τύπου του φεστιβάλ της Κω, η καλλιτεχνική διευθύντριά Λουκία Ρικάκη ανέφερε ότι “στις ταινίες θα παρακολουθήσουμε γιατρούς που δεν έχουν όλα εκείνα τα αρνητικά που ακούγονται για τον κλάδο (π.χ. “φακελάκια”)”. Η εμπειρία σας δίπλα σε φοιτητές Ιατρικής, σας έχει πείσει ότι μπορεί η νοοτροπία αυτή ν' αλλάξει;

Η Λουκία Ρικάκη κοιτάζοντας γύρω της βλέπει. Και ξέρει τι λέει. Οι λίγοι γιατροί του κέρδους μειώνονται ενώ οι πολλοί γιατροί του όρκου του Ιπποκράτη αυξάνονται. Οι δε νέοι γιατροί, δεν συμμετέχουν ούτε στο ελάχιστο στα παιχνίδια της “περί-ουσίας”. Νοιάζονται μόνο για την ουσία και είναι ευτυχείς.
Τα πράγματα αλλάζουν κι ας μην το βλέπουμε. Απλώς στην Ελλάδα, οι αλλαγές αυτού του είδους γίνονται με καθυστέρηση σε σχέση με τη διεθνή κοινότητα.
Και φυσικά η γέννηση του φεστιβάλ της Κω θα βοηθήσει στο να εκφραστεί η υγεία και να αποδυναμωθούν εκείνα τα στοιχεία που την προσβάλουν.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στη "Σαββατιάτικη Απογευματινή" (φύλλο 5-9.)

12 Σεπ 2009

Γαλέρα on air -season 2.. vol IΙ



Την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου,
11 με 12 το πρωί,
η "Γαλέρα" στον... αέρα
του ρ/σ "Στο Κόκκινο - 105,5 fm".

H εβδομαδιαία εκπομπή
"Γαλέρα στους πέρα κάμπους"
κατακλύζεται
από μουσικές του... ψέμματος (αχ, βρε, Καραμανλή!)
και τα κωμικά σχόλια
του Νέστορα Πουλάκου,
του Γιάννη Κουκουλά,
της Αλέκας Ζουμή
και του Νίκου Κουνενή.

Τηλεφωνικές συνομιλίες με τους :
Βασίλη Μαζωμένο (σκηνοθέτη - κίνηση "Κινηματογραφιστές στην ομίχλη"),
Ζωή Κόκαλου (ακτιβίστρια για θέματα ρατσισμού),
Βασίλη Παπακριβόπουλο (δημοσιογράφο - κίνηση πολιτών στη Γαλλία).

Φθινοπωρινή "γιορτή" για τον κινηματογράφο..


του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr

Ο όρος “φεστιβαλικός μήνας” έχει καθιερωθεί τα τελευταία χρόνια στην κινηματογραφική πιάτσα. Και, φυσικά, αποδίδεται σ' εκείνο το σημείο του χρόνου, που συνωστίζονται πολλά και ενδιαφέροντα, από κάθε άποψη, κινηματογραφικά φεστιβάλ. Η χώρα μας έχει την ιδιαιτερότητα να έχει τρεις τέτοιους μήνες, που κι εκείνοι... συνωστίζονται το φθινόπωρο. Τώρα, βέβαια, μη μας ρωτήσετε γιατί συμβαίνει αυτό, αφού δεν έχουμε πειστική απάντηση. Ούτε οι διοργανωτές τους μας έχουν δώσει, ούτε κι εμείς μπορούμε να προβλέψουμε τις εκάστοτε σκέψεις και τα σχέδια τους. Στο θέμα θ' επανέλθουμε τόσο για τον Οκτώβρη όσο και για τον Νοέμβρη. Προς το παρόν, όμως, ας αρκεστούμε στον βροχερό Σεπτέμβριο που διανύουμε. Σίγουρα, το φεστιβάλ που δεν θα παρουσιάσουμε είναι εκείνο του “Ιπποκράτη”, που διεξήχθη από 1 έως 6 Σεπτεμβρίου στο νησί της Κω. Ντοκιμαντέρ και ταινίες fiction για θέματα υγείας, το πρώτο που πραγματοποιήθηκε παγκοσμίως, με καλλιτεχνική διευθύντρια την έμπειρη σκηνοθέτιδα Λουκία Ρικάκη. Το φεστιβάλ παρουσιάσαμε αναλυτικά στην “Α”, βρεθήκαμε στο νησί, ενώ το ίδιο θα ισχύσει και για τα παρακάτω μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας.

12ο Φεστιβάλ Μεσογειακού Ντοκιμαντέρ Λαυρίου (12-15/9)

Μια διοργάνωση της Ένωσης Σκηνοθετών Παραγωγών Ελληνικού Κινηματογράφου, που διεξάγεται και φέτος στο σύγχρονο Τεχνολογικό και Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου. Να υπενθυμίσουμε ότι είχε ξεκινήσει το 1998 στη Σάμο, ενώ αρμόδιοι επί της καλλιτεχνικής του διεύθυνσης είναι οι σκηνοθέτες Βασίλης Βαφέας και Νίκος Κανάκης.
Στη φετινή διοργάνωση, που ξεκινά με το τέλος του 66ου φεστιβάλ της Βενετίας, θα παρουσιαστούν 20 ταινίες από 7 χώρες του κόσμου. Θα υπάρξουν αφιερώματα στις δυο μεγάλες φετινές απώλειες του ελληνικού κινηματογράφου, τον Κώστα Σφήκα και τον Νίκο Αντωνάκο, όπως και στον σημαντικό κινηματογραφιστή Νίκο Καβουκίδη, που θα είναι παρών στο Λαύριο.
Παράλληλα ο Σταύρος Ξαρχάκος θα δώσει συναυλία για τη μουσική επένδυση στον κινηματογράφο, ενώ θα πραγματοποιηθεί φωτογραφική έκθεση του Γιάννη Ιακωβίδη με τίτλο “Το χρώμα του χρόνου”.

15ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας (16-27/9)

Η νεανική διοργάνωση του περιοδικού “Σινεμά”, που ξεκίνησε από την ευφάνταστη ιδέα του διανομέα Γιώργου Τζιώτζιου, τείνει να εξελιχθεί σε αντίπαλον δέος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Μάλιστα φέτος πήρε την απόφασή να δώσει βήμα σε 9 ελληνικές ταινίες (από τις 34) που δεν θα ταξιδέψουν στη Θεσσαλονίκη, εξαιτίας της γνωστής αντιπαράθεσης με το Υπουργείο Πολιτισμού. Επιπλέον διοργανώνει ένα “εκλογικό” ντιμπέϊτ με εκπροσώπους των πολιτικών κομμάτων για το μέλλον του εγχώριου κινηματογράφου (στις 21/9).
Κατά τα άλλα εορταστικό θα είναι το κλίμα φέτος, μια και συμπληρώνονται 20 χρόνια λειτουργίας του περιοδικού “Σινεμά”. Έτσι, θα προβληθούν 20 καλτ ταινίες του παγκόσμιου σινεμά, ενώ πλούσιο θα είναι το πρόγραμμα των πρεμιερών, από Αλμοδόβαρ σε Ανγκ Λι, Μέριλ Στριπ, Χάνεκε και Λαρς Φον Τρίερ.
Οι προβολές θα γίνουν στα σινεμά “Αττικόν”, “Απόλλων”, “Δαναός” και καλλιτεχνικός διευθυντής παραμένει ο δημοσιογράφος Ορέστης Ανδρεαδάκης.
Με τιμώμενο πρόσωπο το ραδιοφωνικό παραγωγό Γιάννη Πετρίδη, “γεμάτη” αναμένεται η θεματική “Μουσική και φιλμ”, ενώ κανονικά θα διεξαχθούν τα τμήματα “Μετά τα μεσάνυχτα”, “Σινεμά στα όρια”, “Μικρές ιστορίες”, “Πανόραμα”. Τέλος, θα προβληθεί το αφιέρωμα “Internet Space” αναφορικά με ιστορίες που πηγάζουν από τον χώρο του διαδικτύου.

32ο Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας (21-26/9)

Η όαση των νέων σκηνοθετών, ο τόπος προβολής νέων ταλέντων που θα διαπρέψουν μετά από χρόνια στον κινηματογραφικό χώρο. Η παράδοση της Δράμας συνεχίζεται, ενώ εξακολουθεί στην θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή ο σκηνοθέτης Χάρης Παπαδόπουλος.
Η 32η διοργάνωση της Δράμας περιλαμβάνει 37 ταινίες μικρού μήκους (διαγωνιστικό, σπουδαστικές, Έλληνες του κόσμου, ντοκιμαντέρ), με πρόεδρο κριτικής επιτροπής τον Γιάννη Σμαραγδή. Παράλληλα, για 15η χρονιά θα διαγωνιστούν μικρού μήκους ταινίες από το εξωτερικό, ενώ για 3η χρονιά θα συμμετάσχουν ψηφιακές ταινίες στη δημοφιλή κατηγορία του “digi” (το μέσο της νέας εποχής, άλλωστε).
Οι προβολές των ταινιών θα πραγματοποιηθούν στα σινεμά “Ολυμπία” και “Ωδείο”, με πολλά παράλληλα αφιερώματα και εκδηλώσεις : ρετροσπεκτίβα των μικρού μήκους της Ανιές Βαρντά, εθνικά αφιερώματα σε ταινίες μικρού μήκους της Ιταλίας, της Γαλλίας, της Αυστρίας, της Ρωσίας, βραβευμένες ταινίες του Emotion Pictures 09, γαλλικές ταινίες και ρωσικά κινούμενα σχέδια για παιδιά, εργαστήριο παραγωγής ταινίας, συναυλίες, εκθέσεις βιβλίων, αρχείων, ζωγραφικής, φωτογραφιών και εκδήλωση για τα 70 χρόνια ελληνικής ραδιοφωνίας.
Ο βασικός κορμός του φεστιβάλ θα μεταφερθεί στο “Τριανόν” στην Αθήνα, μεταξύ 29 Οκτωβρίου και 4 Νοεμβρίου.

Άλλα φεστιβάλ

- Αντίπαλον δέος της Δράμας στην κατηγορία ταινιών μικρού μήκους δημιουργείται στη Θεσσαλονίκη, με το φεστιβάλ AZA να μετατρέπεται σε 03 Thess International Short Film Festival, αφού τέθηκε υπό την αιγίδα του Δήμου Θεσσαλονίκης. Στην τρίτη του χρονιά και με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Γιάννη Ζαχόπουλο, θα προβάλλει δημιουργίες Ελλήνων και ξένων δημιουργών στην αίθουσα “Αλέξανδρος”, τα σαββατοκύριακα 26 & 27 Σεπτεμβρίου, 9, 10 & 11 Οκτωβρίου. Το πρόγραμμα επίσης περιλαμβάνει συνεργασίες με τα φεστιβάλ του Μανχάταν και το Encounters, τις ακαδημίες της Μεγ. Βρετανίας, της Πράγας, του Λοτζ, της Ρουμανίας κ.ά, ενώ masterclass θα δώσει ο σκηνοθέτης Γιάννης Οικονομίδης.
- Από τις 24 έως τις 27 Σεπτεμβρίου, θα διεξαχθεί για δεύτερη χρονιά το Φεστιβάλ+Φόρουμ Κινουμένων Σχεδίων Aniμasyros 2.0, στον “Απόλλωνα” και το “Πνευματικό Κέντρο” της Ερμούπολης της Σύρου. Προβολές ταινιών animation δημιουργών από διαφορετικές σχολές της Ελλάδας και του κόσμου, masterclass, εκπαιδευτικά εργαστήρια και ειδικά φόρουμ, θα λάβουν χώρα στο κυκλαδίτικο νησί φέτος. Το φεστιβάλ έχει αναλάβει η καλλιτεχνική εταιρεία “Πλατφόρμα”, που διοργανώνει και την ομώνυμη γιορτή video art κάθε Νοέμβριο.

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στη "Σαββατιάτικη Απογευματινή" (φύλλο 12-9).

11 Σεπ 2009

Συνέντευξη του Μάρκου Γκαστίν..


Συνέντευξη στον Νέστορα Πουλάκο
npoulakos@apogevmatini.gr

Η “Θέμις” ανήκε στους πρώτους θεούς της ελληνικής μυθολογίας, τους Τιτάνες, σε συμβολικό επίπεδο όμως αντιπροσωπεύει τον νόμο και την απαρασάλευτη τάξη, το θείο δίκαιο εν ολίγοις. Όπως καταλαβαίνετε και μόνο η εγχώρια καταγωγή της, δικαιολογεί την ιδιαίτερη τιμητική που κατέχει στην ελληνική επικράτεια. Οι υποθέσεις που συσσωρεύονται στα δικαστήρια μας καθημερινώς είναι τόσες πολλές ώστε ξεπερνούν τη λογική και συνθέτουν ένα κανονικό θέατρο του παραλόγου. Αυτή η κατάσταση, άλλωστε, ώθησε τον έμπειρο σκηνοθέτη Μάρκο Γκαστίν ν' ασχοληθεί με την “Θέμιδα” στη χώρα μας. “Όταν πριν από 15 χρόνια είχα την πρώτη μου εμπλοκή με την ελληνική δικαιοσύνη, είχα μείνει έκπληκτος μ' αυτά που αντιμετώπιζα. Ήταν τόσο πρωτόγνωρη η εμπειρία μου ώστε καθόμουν και παρατηρούσα την όλη κατάσταση με ενδιαφέρον”.
Το 80λεπτο ντοκιμαντέρ “Θέμις” του Μάρκου Γκαστίν έκανε πρεμιέρα στο περυσινό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, τις καλύτερες εντυπώσεις όμως άφησε με τη συμμετοχή του στο τμήμα ACID του τελευταίου φεστιβάλ των Καννών. “Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για ένα τμήμα με ταινίες μυθοπλασίας κατά κύριο λόγο, πήρα το θάρρος να στείλω το ντοκιμαντέρ και δεν το μετάνιωσα. Έλαβα πολύ θετικές κριτικές από ανθρώπους του χώρου, δημοσιογράφους, παραγωγούς και σκηνοθέτες, ενώ είδα και καλές ταινίες μακριά από τα γκλάμουρους φώτα του υπόλοιπου φεστιβάλ”.
Στα τέλη Σεπτεμβρίου η “Θέμις” θα προβληθεί στο Παρίσι, όπως και σε άλλες πόλεις της Γαλλίας χάρη στην πρωτοβουλία της οργάνωσης ACID. Επίσης, θα διαγωνιστεί για το βραβείο του μεσογειακού ντοκιμαντέρ όπως και για εκείνο του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Στα καθ' υμάς, βέβαια, η δικαστική “παραζάλη” παραμένει ενεργητική τόσο ώστε να ωθήσει τον κ. Γκαστίν να βάλει την κάμερα του στις αίθουσες του πρωτοδικείου προκειμένου να καταγράψει απλές, καθημερινές υποθέσεις, της διπλανής πόρτας που λένε. “Καταρχάς πάσχισα πάρα πολύ ώστε να μπει η κάμερα στο δικαστήριο γιατί όπως γνωρίζετε απαγορεύεται δια νόμου. Από κει και πέρα όμως, προσπάθησα να καταγράψω αλλά και να μοντάρω στη συνέχεια με ήθος τις ιστορίες που διαδραματίστηκαν στις δικαστικές αίθουσες”.
Επιμέλειες παιδιών, ατυχήματα, ναρκωτικά, εμπρησμοί, πολεοδομικές παραβάσεις, μοιχείες, όλες τους ιστορίες που καταδεικνύουν το ανθρώπινο παράλογο. Πάντως ο κ. Γκαστίν, σε σχετική ερώτησή μας, διαφώνησε περί ομοιότητας του ντοκιμαντέρ με ριάλιτι σόου, “οι εκπομπές αυτές είναι θεατρικές παραστάσεις που δεν αγγίζουν στο ελάχιστο ιστορίες πραγματικές. Ενώ η αίθουσα του δικαστηρίου είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας μας, που όλες οι αλήθειες βγαίνουν στη φόρα”.

Το “Θέμις” προβάλλεται από χθες στις αθηναϊκές αίθουσες, Τριανόν και Δαναός, ενώ την επόμενη εβδομάδα ανεβαίνει στο Ολύμπιον της Θεσσαλονίκης. Αυτή την περίοδο ο έμπειρος και βραβευμένος σκηνοθέτης Μάρκος Γκαστίν (είχε τιμηθεί το 2004 για το ντοκιμαντέρ “Μασσαλία μακρινή κόρη”) ετοιμάζει μια καινούρια καταγραφή συλλογικής μνήμης : παρουσιάζει τις ιστορίες εκείνων των Ελλήνων που εκτοπίστηκαν στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης μετά τον εμφύλιο, συνομιλώντας μαζί τους.
Στο τέλος της κουβέντας μας, ο κ. Γκαστίν μας αποκάλυψε την καταγωγή του, “γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Γαλλία, κάποια στιγμή όμως αποφάσισα να έρθω στην Ελλάδα -όπου έχω ρίζες έτσι κι αλλιώς- για να μείνω τρεις μήνες. Τελικώς έχω μείνει 33 χρόνια!

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 4-9).

10 Σεπ 2009

Χάρμα ιδέσθαι για τους σινεφίλ..


του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr


Δέκα ταινίες κάνουν πρεμιέρα αυτή την εβδομάδα στις κινηματογραφικές αίθουσες (ζωή να έχουμε και μάτια να βλέπουμε!), κάνοντας την καθημερινότητα μας πλουσιότερη μια και οι περισσότερες είναι ικανοποιητικές παραγωγές. Βέβαια, η επιλογή αυτή των διανομέων να συνωστίσουν τόσες ταινίες μαζί, μόνο σύγχυση μπορεί να προκαλέσει στο σινεφίλ κοινό παρά πλουραλισμό επιλογών. Στην κατηγορία των κινουμένων σχεδίων, θα προβληθούν τόσο το εξαιρετικό “Ψηλά στον ουρανό” όσο και το μελλοντολογικό “9”. Σ' εκείνη των θρίλερ, αίσθηση θα προκαλέσει σίγουρα το τρίτο σίκουελ του πετυχημένου “Βλέπω το θάνατό σου”, το οποίο θα προβληθεί σε 3D δίνοντας του άλλη μαγεία. Το “Μέχρι την κόλαση”, όμως, του μετρ του είδους Σαμ Ράιμι δεν έχει να προσθέσει κάτι αξιόλογο στις ταινίες τρόμου. Παραγωγές κουλτούρας μας έρχονται από διάφορες γωνιές της γης : το “Μωρό της Καμπούλ” από το Αφγανιστάν ρίχνει στη “χύτρα” το κοινωνικό χάος της περιοχής στέλνοντας μήνυμα ελπίδας, ενώ η “Γη των κόκκινων ανθρώπων” από τη Βραζιλία, είναι ένα ντοκιουντράμα πάνω στην ατέρμονη σχέση του σύγχρονου πολιτισμού με τους Ιθαγενείς Γκουαρανί. Από τη Γαλλία έρχεται το “Ricky : Τα φτερά ενός αγγέλου” του Φρανσουά Οζόν, δράμα φαντασίας που σε αφήνει με συναισθήματα μετέωρα. Ενώ από την Αυστρία προέρχεται το δράμα του Γκετς Σπίλμαν,“Revanche”. Τέλος, τρεις παραγωγές από την Αμερική αφήνουν το δικό τους στίγμα στο κινηματογραφικό πανί : πρώτα η φρέσκια κομεντί “Ζιγκολό” που έχει στυλ, μετά το ντοκιμαντέρ “The Wobblies” που προβάλλεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα και μελετά το εργατικό κίνημα, τέλος η σπουδαία επανέκδοση του “Μεγάλου ύπνου” του Χάουαρντ Χωκς, με πρωταγωνιστές τους Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και Λωρήν Μπακόλ.


Ζιγκολό


Κομεντί, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Μακένζι, με τους Άστον Κάτσερ, Αν Χεκ, Μαργκαρίτα Λίβιεβα.

Ο Νίκι, ένας γυναικοκατακτητής, αναζητά το επόμενο θύμα του στα κλαμπ του Λος Άντζελες όταν η Σαμάνθα, μια γοητευτική και πετυχημένη δικηγόρος, θα τραβήξει την προσοχή του. Σύντομα θα εγκατασταθεί στην πολυτελή βίλα της στο Χόλιγουντ και θα απολαμβάνει τις ανέσεις αυτής της φιλοξενίας. Μετά από εβδομάδες θυελλώδους σχέσης, εκείνος θα γνωρίσει την Χέδερ, μια ιδιαίτερα όμορφη και έξυπνη γκαρσόνα σ' ένα καφέ.

Πόσο ανάγκη έχει το σύγχρονο σινεμά για φρέσκες ταινίες, με άποψη, στυλ και δυναμικό ταμπεραμέντο; Γιατί το παλιομοδίτικο, το αρτιστίκ ή το χοντροκομμένο δίνουν και παίρνουν, πλέον. Η συγκεκριμένη ιστορία με τον άλλοτε κωμικό “της σειράς” Άστον Κάτσερ, είναι χολιγουντιανής προελεύσεως, για τον χώρο μιλάει, τα συνήθη αναμοχλεύει, κάτι ιδιαίτερο δεν έχει να προσθέσει. Στα χέρια κάποιου “διεκπεραιωτή” σκηνοθέτη από τους τόσους που υπάρχουν, θα είχε ευτελισθεί γρήγορα. Η σκηνοθετική μαεστρία, όμως, του Εγγλέζου κινηματογραφιστή Ντέιβιντ Μακένζι (“Νεαρός Αδάμ”, “Παράνομο πάθος”, Ημερολόγιο ενός ρομαντικού ηδονοβλεψία”) έσπρωξε μια mainstream ιστορία να βγει στη μεγάλη οθόνη, ανάλαφρη, χαριτωμένη, σέξι, με ήθος, σπιρτάδα και μπρίο. Ωραίοι άνδρες, όμορφες γυναίκες, ένα παραμύθι τύπου “Επάγγελμα Ζιγκολό”, που παρέχει αφειδώς διασκέδαση, ερεθίζει το νου, και σε “ξεφεύγει” από τη μίζερη καθημερινότητα. Αυτά. Απολαύστε την!

Revanche


Δραματική, αυστριακής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Γκετς Σπίλμαν, με τους Γιοχάνες Κρις, Ιρίνα Ποταπένκο, Μάικλ-Χόακιμ Χέις, Αντρέας Λουστ.

Ένας αστυνομικός σκοτώνει κατά λάθος την κοπέλα του ληστή μιας τράπεζας. Όταν ο τελευταίος ανακαλύπτει εκείνον και την οικογένειά του παίρνει την προσωπική του εκδίκηση.

Μια ιστορία εκδίκησης μακριά από κραυγές, αντάρες, ανταλλαγές πυρών και γενικά... φασαρία. Ο Σπίλμαν τοποθετεί στο καμβά του τέσσερις “τραγικούς” χαρακτήρες σαν να παίζουν σε αρχαιοελληνικό δράμα. Εκεί, “ζωγράφισε” ανθρώπους καθημερινούς, που ανήκουν σε διαφορετικές κοινωνικές τάξεις. Οι μεν κινούνται στο περιθώριο, οι δε επιβιώνουν απλά, μικροαστικά. Όλα όμως αλλάζουν. Ένα γεγονός δευτερολέπτων επιφέρει το μοιραίο και μετατρέπει άρδην τις ζωές όλων. Δεν ήθελε κανείς να συμβεί αυτό. Απλώς, έγινε. Ο Σπίλμαν συνθέτει μια φιλοσοφημένη προβληματική πάνω στην ανθρώπινη κάθαρση. Κάνει σινεμά ουμανιστικό και γι' αυτό ξεχωρίζει. Κέρδισε έναν “σκασμό” βραβεία σε φεστιβάλ όλου του κόσμου, ήταν υποψήφιος για Όσκαρ ξενόγλωσσης στην τελευταία τελετή, αποδεικνύοντας έτσι το λαμπρό μέλλον του σύγχρονου αυστριακού σινεμά. Θυμηθείτε πέρυσι τους οσκαρικούς “Παραχαράκτες”. 'Η καλύτερο το βαρύ όνομα του Μίκαελ Χάνεκε.

Κινούμενα Σχέδια


Το “Ψηλά στον ουρανό” είναι το πιο άρτιο animation της Pixar, που “άνοιξε” το τελευταίο φεστιβάλ των Καννών. Σε σκηνοθεσία Πητ Ντοκτέρ, με τις φωνές των Κώστα Βουτσά, Γιώργου Κωνσταντίνου, Γιώργου Καπουτζίδη. Ο 78χρονος Καρλ Φρέντρικσεν και ο 8χρονος Ράσελ ξεκινούν ένα ταξίδι για να εξερευνήσουν το άγνωστο. Γλυκό, νοσταλγικό, τρυφερό, υπέροχο. Για παιδιά και για μεγάλους αυτό το σύγχρονο τεχνολογικό θαύμα, έσκισε εμπορικά στην Αμερική όπου προβλήθηκε σε 3D. Στη χώρα μας, δυστυχώς, θα παιχτεί σε 2D αλλά τουλάχιστον μεταγλωττίστηκε στα ελληνικά. Το “9” είναι ένα φουτουριστικό, σκοτεινό animation παραγωγής Τιμ Μπάρτον. Σε σκηνοθεσία Σέιν Άκερ, με τις φωνές των Ελάιζα Γουντ, Κρίστοφερ Πλάμερ, Τζένιφερ Κόνελι. Η μικρή κουρελιασμένη πάνινη κούκλα 9 ζωντανεύει, αλλά βρίσκεται σ' έναν κατεστραμμένο κόσμο, όπου όλοι οι άνθρωποι έχουν εξαφανιστεί. Η ομώνυμη πετυχημένη μικρού μήκους του 2004 μετατράπηκε σ' ένα μελαγχολικό παραμύθι για το τέλμα του κόσμου. Ιδέα πανέξυπνη, σκηνοθετημένη άψογα, η ιστορία όμως δίνεται στους θεατές κάπως τετριμμένα. (σ.σ. έκανε πρεμιέρα εχθές, 9-9-09!)


Ψηλά στον ουρανό ****

Ζιγκολό ***
Βλέπω το θάνατο σου 4 – 3D ***
Revanche ***
9 **
Το μωρό της Καμπούλ **
Η γη των κόκκινων ανθρώπων **

The Wobblies (1979) **

Ricky : Τα φτερά ενός αγγέλου *

Μέχρι την κόλαση *

Ο μεγάλος ύπνος (1946) ****


*To κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 10-9).

9 Σεπ 2009

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : The Night is Young" - No 28


Written by: The Bathers

Ηράκλειτος
Ο Σκοτεινός
(αποσπάσματα)

Οι άνθρωποι δεν κατανοούν
ότι το αταίριαστο ταιριάζει με
τον εαυτό του

Θάνατος είναι αυτό που ζούμε
στον ξύπνιο μας,
όνειρα αυτά που βλέπουμε
στον ύπνο μας

Η ζωή μας είναι ποτάμι.
Κατανόησε τις διαρκείς
αλλαγές του εαυτού σου
για να μην πνιγείς!

Αν δεν ελπίζεις στο ανέλπιστο,
δεν θα βρεις τίποτε,
γιατί ανεξερεύνητη
και άπειρη είναι η Αλήθεια

Τα πάντα ρέουν
Τίποτε δεν μένει
σταθερό στο Σύμπαν


Σαν σήμερα - 9 Σεπτεμβρίου

1547: Γεννιέται ο Μιγκέλ ντε Θερβάντες, ο συγγραφέας του "Δον Κιχώτη".

1902: Μεταλλωρύχοι κάνουν εξόρυξη χρυσού στην Αλάσκα.

1922: Οι Έλληνες παραδίδουν τη Σμύρνη στους Τούρκους.

1951: Γεννιέται ο Αμερικανός ηθοποιός, Μάικλ Κίτον.

1952: Γεννιέται ο μουσικός των Eurythmics και συνθέτης του μιούζικαλ Barbarella, Ντέιβιντ Στιούαρτ.

1954: Η Μέριλιν Μπελ κολυμπάει επί 20 ώρες και 57 λεπτά κάτω από δυσχερείς συνθήκες και γίνεται το πρώτο άτομα που διασχίζει τη λίμνη Οντάριο.

1956: Ο Έλβις Πρίσλεϊ εμφανίζεται για πρώτη φορά στο The Ed Sullivan Show.

1971: Ένα χρόνο μετά τη διάλυση των Beatles, ο Τζον Λένον ηχογραφεί το "Imagine".

1976: Πεθαίνει ο Μεγάλος «Τιμονιέρης» της Κίνας Μάο Τσε Τουνγκ.

8 Σεπ 2009

"Φωτό-Γραφή-Ζώντας : Ο χορός" - Kων. Παπαχριστοπούλου & Klicket


Χόρευες σε κύκλους όταν σε είδα, εκεί στη μέση του μαγαζιού διέγραφες την πορεία της σπείρας, ντυμένη με όμορφα ρούχα, γυαλιστερά υφάσματα, κοσμήματα και καλή διάθεση. Κρατούσες σφιχτά τα χέρια τους και μια τους παράσερνες, μια σε παρασέρνανε σε ένα ρυθμό που έτεινε να γίνει κυκλοθυμικός: έντονα ξεσπάσματα ρυθμού και απότομα ήρεμα τελετουργικά βήματα την ίδια στιγμή. Σχεδόν δεν άκουγα την μουσική. Ήταν σαν ο χορός σου να ήταν μουσική από μόνος του.

Τίποτα το κακό δεν έμπαινε στον κύκλο σου: ήταν όμορφος, αστραφτερός, γεμάτος από σένα και τους συγχορευτές σου με γραμμές φωτός αδιευκρίνιστης προέλευσης να πλέει τριγύρω. Κάτι απόκοσμο είχατε όλοι, κάτι μαγικό και ελκυστικό, σίγουρα ελπιδοφόρο και ανακουφιστικό. Το βλέμμα μου αιχμαλωτίστηκε και δεν μπορούσα να σταματήσω να σε κοιτάζω. Δεν ήξερα γιατί, δεν υπήρχε κάποιος λόγος. Έτσι κι αλλιώς, εγώ ήμουν αόρατη, πίσω από την καλά φορεμένη μου κουρτίνα της παρατήρησης και δεν ήθελα να βγω από το δικό μου μοτίβο. Αλλά να...

Σαν όλη αυτή η κίνηση, ο χορός, ο ρυθμός σου, ο τρόπος που τα χέρια σου υψώνονταν στο ύψος του ώμου, σε μια ένδειξη ξέφρενου και ανέγνοιαστου δοσίματος (δε ξέρω από τι ακριβώς), όλα αυτά λοιπόν, με τράβηξαν έξω από το μικρό μου παραβάν. Δε χόρταινα να συμμετέχω, να νιώθω την ενέργεια (σίγουρη δική σου) να με χαϊδεύει, δε φοβόμουν να φανώ πια, ήμουν και εγώ εκεί, μέρος σας, παρέα σας και ανάσαινα λαχανιαστά σαν να ήμουν στο χορό όλο το βράδυ.

Δεν μπορώ να πω με σιγουριά πόση ώρα είχε περάσει, αλλά κάποια στιγμή ο κύκλος έσπασε, άφησες τα χέρια που κρατούσες, η μαγεία απλώθηκε παντού και γύρισες και με κοίταξες. Ήρθε η στιγμή να φύγω. Σηκώθηκα, σου έγνεψα ένα ‘Ευχαριστώ’ και ευγνωμοσύνη από τη θέση μου και βγήκα στον έρημο δρόμο.

Τώρα ήξερα γιατί έπρεπε να έρθω σε αυτή τη γιορτή.

7 Σεπ 2009

Ο Ιπποκράτης στη μεγάλη οθόνη..


“Ο βίος βραχύς, η δε τέχνη μακρή, ο δε καιρός οξύς, η δε πείρα σφαλερή, η δε κρίσις χαλεπή”, αναφέρει σε κείμενο του ο Ιπποκράτης προσπαθώντας με αυτόν τον τρόπο να συν ταιριάξει την τέχνη με την επιστήμη και την ανθρώπινη φύση.
Πάντως ο σπουδαίος ιατρός της αρχαιότητας κατάφερε να μπει στο επίκεντρο της κινηματογραφικής κοινότητας. Εν έτει 2009, η ελληνική πραγματικότητα υποδέχεται το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου για θέματα Υγείας “Ιπποκράτης” - που αλλού;, στην ιστορική πατρίδα του αρχαίου μας προγόνου, στο νησί της Κω. Από 1η έως 6 Σεπτεμβρίου πραγματοποιείται ο πρώτος κινηματογραφικός θεσμός παγκοσμίως, ο οποίος ασχολείται αμιγώς με θέματα υγείας. Η παραπάνω κίνηση είναι μια ιδέα του Δήμου της Κω, την οποία υλοποιεί η πολύπειρη καλλιτεχνική διευθύντρια αλλά και γνωστή σκηνοθέτις Λουκία Ρικάκη (βλ. Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ρόδου Ecofilms) και τελεί υπό την αιγίδα των Υπουργείων Πολιτισμού και Υγείας.
Μάλιστα, κατά την παρουσίαση του φεστιβάλ στην πρώτη συνέντευξη τύπου που παραχωρήθηκε προς τα τέλη της άνοιξης στο αμφιθέατρο του Υπουργείου Πολιτισμού, ειπώθηκε ότι “μακάρι το Φεστιβάλ της Κω, να γίνει οι Κάννες της Ιατρικής”, από τον πρόεδρο του Διεθνούς Ιπποκράτειου Ιδρύματος Κω, καθηγητή ιατρικής κ. Στέφανο Γερουλάνο.

“Υγεία είναι ο βαθμός ελευθερίας τον οποίον βιώνουμε στη ζωή μας”

Με τον παραπάνω τίτλο, το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου για θέματα Υγείας Κως “Ιπποκράτης” ευελπιστεί ν' αποτελέσει μια κινηματογραφική “γωνιά” αναμόχλευσης ιδεών, συζήτησης πρακτικών θεμάτων αλλά και κέντρο λήψης αποφάσεων σημαντικών, που θα καλυτερέψουν τόσο τη ζωή μας όσο και τον τόπο μας.
Το φεστιβάλ διαρκεί πέντε ημέρες, έχει διαγωνιστικό χαρακτήρα και προβάλει περισσότερες από 70 ταινίες πρόσφατης παραγωγής από τουλάχιστον 30 χώρες του κόσμου, επικεντρωμένες κυρίως στην υγεία και τον άνθρωπο. Οι ταινίες διαγωνίζονται για τα βραβεία Χρυσός Ιπποκράτης, Αργυρός Ιπποκράτης και Χάλκινος Ιπποκράτης.
Σύμφωνα με το κριτικό σημείωμα των ιθυνόντων του φεστιβάλ “τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια μεγάλη παραγωγή ταινιών απ' όλο τον κόσμο που προσεγγίζουν με ήθος και σεβασμό τα θέματα υγείας, οι οποίες όμως σπάνια φθάνουν στο κύκλωμα διανομής ή ακόμη και στην τηλεόραση. Είναι λοιπόν απαραίτητο αυτές οι πολύ σοβαρές εργασίες με άξονα την ηθική και τον ανθρωπισμό να προβάλλονται σε όσο μεγαλύτερη κλίμακα γίνεται. Υπό αυτό το πρίσμα, επεξεργαστήκαμε την ιδέα της δημιουργίας του πρώτου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου για θέματα Υγείας”.
Με σαφή προσανατολισμό και γνώμονα την έκθεση μιας προβληματικής αρκούντως σημαντικής για μια συζήτηση επί θεμάτων υγείας, κινούμενη όμως σε μια ευρύτερη κλίμακα αναφορικά με την ανθρώπινη ζωή, η κ. Ρικάκη παρουσιάζει ένα “γεμάτο” πρόγραμμα ταινιών, που καταδεικνύουν ποικίλα ζητήματα της σύγχρονης κοινωνίας. Παρακάτω αναφέρουμε χαρακτηριστικά τις σημαντικότερες ταινίες του φεστιβάλ, που κατά τη γνώμη μας ξεχωρίζουν :
Ο “Άγγλος Χειρουργός” είναι ένα συγκινητικό δράμα, το οποίο ανοίγει το πρώτο φεστιβάλ της Κω. Μάλιστα οι δημιουργοί του θα είναι παρόντες για μια συζήτηση με το κοινό. Ένας Άγγλος χειρουργός, επί 15 χρονιά βοηθά τον Ουκρανό συνάδελφο του στην αντιμετώπιση ασθενών με όγκο στον εγκέφαλο. Του προμηθεύει ιατρικά όργανα και χειρουργεί μαζί του σε μια προσπάθεια να δώσει ελπίδα στους ασθενείς που ζουν σ' αυτήν τη δοκιμαζόμενη οικονομικά χώρα.
Στην ταινία “Να ο Τζώνυ!”, παρακολουθούμε τη ζωή ενός επιτυχημένου σκιτσογράφου κόμικς, που βιώνει καθημερινά τις επιπτώσεις της ασθένειάς του, της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Ακόμη και στα έργα του αποτυπώνονται οι δύσκολες στιγμές του.
Στις ταινίες “Διάφανος Χρόνος” και “Έλλεν τεν Ντάμμε”, πρωταγωνιστούν γυναίκες που βιώνουν τον καρκίνο του μαστού, η κάθε μία με το δικό της τρόπο.
Η σπάνια νόσος lyme προβάλλεται στην ταινία “Κάτω από το Δέρμα μας”, ενώ στο “Πετώντας με έναν Κινητήρα”, ταξιδεύουμε στην Ινδία, όπου ένας υποψήφιος για Νόμπελ Αμερικανό-Ινδός ιατρός κάνει μαραθώνια χειρουργεία, με πλαστικές επεμβάσεις για τις υπερωιοσχιστίες.
Η νοητική υστέρηση είναι το θέμα της ταινίας “Η Ραχήλ είναι…”, ενώ στο “Λώρα και Ανν για Πάντα”, μια έφηβη χάνει την καλύτερή της φίλη από λευχαιμία.
Στις “Τυφλές Αγάπες” παρακολουθούμε τον έρωτα μεταξύ τυφλών, μια τρυφερή προσέγγιση των ανθρώπων που ζουν στο σκοτάδι.
Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει μια πολύ επίκαιρη ταινία, κυρίως επειδή ο Πρόεδρος των Η.Π.Α. Μπαράκ Ομπάμα υπέγραψε την άδεια για τη συνέχιση των χορηγιών για την έρευνα των βλαστοκυττάρων. Το “Χαρτογραφώντας τα βλαστοκύτταρα – Ανεξερεύνητη Γη”, καταδεικνύει ένα ανθρώπινο πρόσωπο στην έρευνα βλαστοκυττάρων, μέσα από την προσωπική ιστορία του νεύρο-βιολόγου και ερευνητή Δρ. Τζακ Κέσσλερ.
Η ταινία “Παθώς Μαθώς” κινείται ανάμεσα σε ανθρώπινες ζωές, που έχουν διαγνωσθεί ως κατατονικές ή μελαγχολικές, και στις οποίες γίνονται πειραματικές θεραπείες με ηλεκτροσόκ.
Η σκηνοθέτις Χάλα Αλαμπντάλα με την ταινία “Ε, μην ξεχάσεις το Κύμινο!”, προσπαθεί να σκιαγραφήσει την κυκλική σχέση μεταξύ ζωής, πατρίδας, εξορίας, φωνής, κειμένου, τέχνης, τρέλας, αυτοκτονίας, θανάτου. Ένα, ομολογουμένως, δύσκολο εγχείρημα!
Στην “Καταιγίδα Ψυχής” παρακολουθούμε μέσα από τα μάτια της αδελφής του, την νοητική αποκατάσταση ενός άνδρα που υπέστη σοβαρή εγκεφαλική κάκωση ύστερα από αυτοκινητιστικό ατύχημα. Στην προσπάθειά του να ανασκευάσει χαμένα κομμάτια της μνήμης του, αρχίζει να ζωγραφίζει εκφράζοντας με αυτόν τον τρόπο, τον πόνο που συσσωρεύεται μέσα του.
H “Ύπαρξη” είναι ένα ντοκιμαντέρ που παρακολουθεί “στενά” τον κ. Νόβακ να παίρνει την ύστατη και σημαντικότερη απόφαση της ζωής του, αποκαλύπτοντας τα δικά του διλήμματα και σκέψεις γύρω από τον θάνατο και δωρίζοντας το σώμα του στην ιατρική επιστήμη.
Η ταινία “Τουρίστας Αυτοκτονίας” αναφέρεται στο δικαίωμά του ανθρώπου στην υποβοηθούμενη αυτοκτονία. Ο Λούντβιχ Μινέλι, ιδρυτής της Ελβετικής οργάνωσης Ντίγκνιτας, πιστεύει ότι η επιλογή ενός ανώδυνου και αξιοπρεπούς θανάτου, είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμα. Στη συγκεκριμένη παραγωγή παρακολουθούμε δύο ζευγάρια που κατέφθασαν στην Ελβετία από τον Καναδά και τις Η.Π.Α., αναζητώντας τον λυτρωτικό -για τους ίδιους- θάνατο.
Τέλος, σημαντικές είναι κι οι ταινίες Ελλήνων σκηνοθετών. Γνωρίζατε, λοιπόν, ότι υπάρχει εγχώρια φιλμογραφία επί θεμάτων Υγείας; Τουλάχιστον δέκα είναι οι ταινίες που υπογράφουν σκηνοθέτες όπως η Eύα Στεφανή, ο Ανδρέας Θωμόπουλος, ο Σταύρος Ψυλλάκης, η Καλλιόπη Λεγάκη, η Μαριάννα Οικονόμου, ο Νίκος Ζωϊόπουλος, και ο Νίκος Αλευράς, όπου θα παρουσιαστούν σε όλα τα τμήματα κι αγγίζουν θεματικές όπως η από-ασυλοποίηση των ψυχικά ασθενών, η ψυχολογική υποστήριξη των θυμάτων τροχαίων ατυχημάτων, η δωρεά οργάνων και οι μεταμοσχεύσεις, η επάνοδος στη ζωή από το κώμα, οι ψυχικές Διαταραχές, η νοητική υστέρηση, οι ιαματικές εναλλακτικές θεραπείες κά.

“Ο Ιπποκράτης υπήρξε υπόδειγμα ανιδιοτελούς δημόσιας προσφοράς και φιλάνθρωπος”

Ως επιστέγασμα όλων των παραπάνω, ας αρκεστούμε στις χαρακτηριστικές δηλώσεις της καλλιτεχνικής διευθύντριας του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου για θέματα Υγείας Κως “Ιπποκράτης”, κ. Λουκίας Ρικάκη : “Αποτελεί πολιτική πράξη η δημιουργία αυτού του φεστιβάλ. Οι επισκέπτες του αλλά κι οι κάτοικοι του νησιού έχουν την ευκαιρία ν' απολαύσουν και ν' ανακαλύψουν το φετινό Σεπτέμβριο, ένα εντυπωσιακό υφαντό δημιουργιών. Η άμεση ύφανση δημιουργών του κινηματογράφου, γενναίων ανθρωπιστών και φιλοσόφων γιατρών, θα συγκεντρωθεί σ' ένα υπέροχο ύφασμα όλων αυτών των ερεθισμάτων. Ένα ύφασμα που συνέχει απόψεις, προσεγγίσεις, ηθική και δημιουργία. Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Κω συνυφαίνει την τέχνη του κινηματογράφου με το λειτούργημα της Ιατρικής.

Νέστορας Πουλάκος

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο τεύχος 47 του μηνιαίου περιοδικού "Γαλέρα" (Σεπτέμβριος 2009).

"Σινεμά εν δήμω" : Ένας φιλήσυχος άνθρωπος

Η “Ιστορία ενός Φιλήσυχου Ανθρώπου” (18') είναι η προσωπική ιστορία πολλών ανθρώπων που ζουν ανάμεσά μας. Είναι η “σκληρή” καθημερινότητα μας, που εξαπλώνεται επαπειλούμενη συνεχώς. Αυτή την ιστορία, τη βλέπουμε να εκτυλίσσεται δίπλα μας, στη γειτονιά μας, στην παρέα μας ή -γιατί όχι;, στην ίδια μας την οικογένεια. Η χαρακτηριστική μετάφραση του ομώνυμου διηγήματος του Ανρί Μισό από τον ποιητή και δοκιμιογράφο Ζ.Δ. Αϊναλή (εκ Παρισίων) έγινε “λουκούμι” στα χέρια του νεαρού σκηνοθέτη Γιώργου Μπακάλη. Με τη βοήθεια του μεταφραστή στο σενάριο, ο κ. Μπακάλης διηγείται την ιστορία του κ. Πλουμ : “Δεν υπάρχει καμιά αντίδραση. Ο κ. Πλουμ παραμένει αμέτοχος. Μια σειρά από παράλογες καταστάσεις οδηγούν στην κατάρρευση του κόσμου γύρω του. Ο ίδιος εμμένει στην ίδια στάση. Βρίσκεται ξαφνικά κατηγορούμενος για κάτι που δεν έχει κάνει ή μήπως έχει την ευθύνη γι' αυτό που έχει συμβεί;”. Ο Δημήτρης Πουλικάκος σε ρόλο δικαστή αναλαμβάνει στο τέλος, να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Όπως μας εξηγεί ο σκηνοθέτης “με τα μάτια στραμμένα στην κοινωνία, ο κινηματογράφος είναι ένα δυνατό όπλο στα χέρια μας. Η εποχή που ζούμε είναι τόσο ενδιαφέρουσα, ώστε στο χέρι μας είναι να βρούμε τον τρόπο να διαρρήξουμε το υπάρχον, ανοίγοντας καινούριους ορίζοντες μπροστά μας”. Η δεύτερη ταινία μικρού μήκους του Γιώργου Μπακάλη έχει προβληθεί στα πλαίσια του κινηματικού φεστιβάλ B-FEST (Μάιος 2009), σε ειδικές βραδιές στο χώρο του NOSOTROS, υπάρχει στη βάση δεδομένων του TVXS.gr, ενώ θα δοκιμαστεί για πρώτη φορά στο 32ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, τον Σεπτέμβριο.
Για επικοινωνία με τον σκηνοθέτη απευθυνθείτε στο
gjesus25@gmail.com

*Το κείμενο γράφτηκε από τον Νέστορα Πουλάκο και δημοσιεύτηκε στο τεύχος 47 του μηνιαίου περιοδικού "Γαλέρα" (Σεπτέμβριος 2009).

3 Σεπ 2009

Ο Βορράς... "βαλκανίζει"


του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr


Οχτώ ταινίες κάνουν πρεμιέρα αυτή την εβδομάδα στις κινηματογραφικές αίθουσες (ζωή να έχουμε και μάτια να βλέπουμε!), με το Ισλανδικό άκρο της Ευρώπης να έχει την τιμητική του, αφού η “Λευκή νύχτα γάμου” του Κορμακούρ είναι η πιο μεστή σινεφίλ πρόταση για την απαρχή του φθινοπώρου. Η “πιάτσα” μυρίζει... Χόλιγουντ αλλά και λίγο από Ελλάδα, περυσινά σταφύλια βέβαια, όχι και πολύ ξινά όμως. Το βίντεο-κλιπίστικο “Gamer”, σκηνοθεσίας των Μαρκ Νέβελνταιν και Μπράιαν Τέιλορ της σειράς ταινιών “Crank”, είναι ένα θορυβώδες μελλοντολογικό σχόλιο πάνω στην εποχή του θεάματος, ενώ η “Γυναίκα του ταξιδευτή” του Ρόμπερτ Σβέντκε με τον Έρικ Μπάνα είναι ένα ρομαντικό δράμα γλυκανάλατης υφής. Η οικογενειακή κωμωδία “Εξωγήινοι στη σοφίτα” είναι η σίγουρη επιλογή για τους μικρούς μας φίλους (παρέα με τους γονείς τους), τα πολλά όμως εισιτήρια θα τα κόψει το μελόδραμα του “Βιρτουόζου” με τους Ντάουνι Τζούνιορ και Τζέιμι Φοξ. Τέλος, πλάι στο γαλλικό κατασκοπευτικό θρίλερ “(Κατα)σκοπεύοντας” του Νικολά Σαντά, με ευθείες αναφορές στο αστυνομικό σινεμά του '70, στρογγυλοκάθονται στις αίθουσες δυο ελληνικές ταινίες, παραγωγής 2008 : το καλτ “Ο γιος του Τσάρλυ” και το ντοκιμαντέρ “Θέμις” είναι οι εναπομείνασες ταινίες, που έπρεπε κατά κάποιον τρόπο να προβληθούν. Ντε και καλά!


Λευκή νύχτα γάμου


Δραματική, ισλανδικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Μπαλτάσαρ Κορμακούρ, με τους Χίλμιρ Σνάερ Γκόνασον, Μάργκρετ Βίχιαλμσντότιρ, Λόφρι Έλιασντότιρ.


Ο Τζον και η Θόρα παντρεύονται. Κανονικά, θα έπρεπε να ήταν μια ευτυχισμένη μέρα, όμως, δυστυχώς, υπάρχουν μερικά προβληματάκια. Βλέπετε, ο Τζον υπήρξε παντρεμένος και, μάλιστα, ήταν ακόμα όταν γνώρισε τη Θόρα, ως φοιτήτρια του στο Πανεπιστήμιο.


Μες στη “χολιγουντιανή” εβδομάδα με τις ελληνικές πινελιές, προσγειώνεται από τη χρεοκοπημένη Ισλανδία η περυσινή φαρσοκωμωδία του Κορμακούρ, του πλέον αναγνωρίσιμου εξαγώγιμου “προϊόντος” του ισλανδικού σινεμά παγκοσμίως. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο συγκεκριμένο auteur ξέρει να κάνει σινεμά, και μάλιστα διαφορετικών ειδών. Εδώ, σχολιάζει την τρέλα της επαρχιώτικης Ισλανδίας, το “που πατάω και που βρίσκομαι” ενός μεσήλικα με σεξουαλικές ανησυχίες και υπαρξιακά διλήμματα. Εναλλάσσοντας δράμα με χιούμορ, παίζοντας με χαρακτήρες καρικατούρες και κρατώντας την ιστορία σ' ένα επίπεδο, χωρίς να “παραφερθεί” ούτε στο ελάχιστο, ο Κόρμακουρ “βαλκανίζει” στον... Βορρά. Μουσικές, χοροί, κλάματα, αγοραπωλησίες, αυτοκτονίες, έρωτες, μεθύσια, ξεφαντώματα, όλα μπαίνουν στη χύτρα του “μάγου” Ισλανδού δημιουργού. Η σινεφίλ πρόταση της εβδομάδας έχει γεύση γλυκού του κουταλιού. Τι λέτε; Να το δοκιμάσουμε;
Να σημειώσουμε ότι η “Λευκή νύχτα γάμου” είναι η πρώτη ταινία-διανομή της “ολόφρεσκιας”, στο χώρο, Nutopia Entertainment, η οποία όμως στελεχώνεται από τους έμπειρους Γιώργο Τζιώτζιο, Τάκη Βερέμη, Ανδρέα Κονταράκη (βλ. Videorama).

Ο Βιρτουόζος


Δραματική, αγγλικής-αμερικανικής-γαλλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Τζο Ράϊτ, με τους Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Τζέιμι Φοξ, Κάθριν Κίνερ.


Ο αρθρογράφος της εφημερίδας “Λος Άντζελες Τάιμς” Στιβ Λόπεζ, στην προσπάθειά του να βρει ένα ενδιαφέρον θέμα για τη στήλη του, ανακαλύπτει τυχαία ένα σχιζοφρενή άστεγο άντρα, τον Ναθάνιελ Άντονι Έιρς, ο οποίος τυγχάνει να είναι ένας πολύ ταλαντούχος μουσικός, υπότροφος της σχολής Τζούλιαρντ.

Πολυδιαφημίστηκε, τον περιμέναμε τον “Βιρτουόζο” πως και πως μήνες τώρα, άλλωστε ο σκηνοθέτης Τζο Ράιτ μετά τις τελευταίες επιτυχίες του (“Περηφάνια και προκατάληψη”, “Εξιλέωση”) έχει αποκτήσει δημοφιλία μεγάλη, και όντως το ψυχό-δράμα που έχτισε βασισμένος στην πραγματική φιλία Λόπεζ-Έιρς είναι νοσταλγικό, γλυκό, ατόφια συναισθηματικό. Η παραγωγή του Ράιτ είναι υψηλών προδιαγραφών (σκηνοθεσία, φωτογραφία, μουσική, ερμηνείες) με σκοπό να συγκινήσει το κοινό του και, φυσικά, να κόψει πολλά εισιτήρια. Όπως γνωρίζουμε, στο δράμα το βαθύ ποτέ κανείς δεν αντιστάθηκε. Κι όταν αυτό μετατρέπεται σε μελόδραμα, με φιοριτούρες κι άλλα τινά, τότε ο κόσμος αβίαστα θα τρέξει στην αίθουσα. Εν ολίγοις, ο σκηνοθέτης έχτισε μια παραγωγή χολιγουντιανών διαστάσεων για μεγάλο κοινό. Αυτόματα όμως θα χάσει εκείνους τους θεατές που του “κρατούσαν παρέα” στις προηγούμενες -απογυμνωμένες- ταινίες του.

Ελληνικές ταινίες

Ο “Γιος του Τσάρλυ” είναι το σύγχρονο καλτ διαμάντι της ελληνικής κινηματογραφίας. Περιπέτεια, σε σκηνοθεσία Κάρολου Ζωναρά, με τους Φαίδωνα Γεωργίτση, Κώστα Βουτσά. Σ’ ένα λιμάνι που ελέγχει ο αιμοβόρος Τσάρλυ και η συμμορία του διεξάγεται ένας διαρκής πόλεμος με την αντιμαχόμενη ομάδα του Μπιγκ Τζων, μεγαλοεμπόρου ναρκωτικών. Από το περυσινό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης στο φεστιβάλ καλτ κινηματογράφου στο “Gagarin” και, τώρα, στις αίθουσες, αυτός ο trash φόρος τιμής στις σκοτεινές βιντεοταινίες της δεκαετίας του '80. Το “Θέμις” είναι η πλέον “ρεαλιστική” καταγραφή του δικαστικού παράλογου στη χώρα μας. Ντοκιμαντέρ, σε σκηνοθεσία Μάρκου Γκαστίν. Ιστορίες της καθημερινότητας που κατέληξαν στις δικαστικές αίθουσες προς επίλυση τους. Η κάμερα του βραβευμένου Γκαστίν (με το ντοκιμαντέρ “Μασσαλία, μακρινή κόρη”) εισχωρεί στην Ευελπίδων και καταγράφει ιστορίες ναρκωτικών, επιμέλειας παιδιών, ατυχημάτων και πυρκαγιών, θεμάτων δηλαδή της “διπλανής πόρτας” που ελέω έλλειψης λογικής καταλήγουν πάντα στο Πρωτοδικείο.


Λευκή νύχτα γάμου ***

Ο Βιρτουόζος **

Ο Γιος του Τσάρλυ **

Gamer **

(Κατα)σκοπεύοντας **
Θέμις *
Εξωγήινοι στη σοφίτα *

Η γυναίκα του ταξιδευτή -


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 3-9).