31 Οκτ 2009

Συνέντευξη της Ηλέκτρας Τσακαλία..

Συνέντευξη στον Νέστορα Πουλάκο
npoulakos@apogevmatini.gr

Είναι νέα, φρέσκια, ωραία και ταλαντούχα ηθοποιός. Ούτε λίγο ούτε πολύ η εμπειρία της στην υποκριτική βαστά τουλάχιστον πέντε χρόνια, έχοντας συμμετάσχει σε σημαντικές θεατρικές παραστάσεις, σε κάποιες τηλεοπτικές σειρές κι έχοντας ήδη κάνει τα πρώτα της βήματα στο χώρο του κινηματογράφου. Η Ηλέκτρα Τσακαλία, με σπουδές ψυχολογίας και θεάτρου στην Αγγλία και την Αθήνα, είναι το πρόσωπο της εβδομάδας για τη χαρακτηριστική ερμηνεία της στη μαύρη κωμωδία του Κλεάνθη Δανόπουλου, “Στο βάθος κήπος”.
Ερμηνεύει την Αναστασία, την ερωτευμένη και συνάμα πανέξυπνη σύζυγο του Βασίλη Μαυρογεωργίου (Φαίδωνας), που δεν σταματούν ν' ανακαλύπτουν... πτώματα στον κήπο του σπιτιού τους. “Αν έβρεχε πτώματα στον κήπο μου θα ήταν ένα δύσκολο ζήτημα που η λύση του θα περιείχε τηλέφωνο σε αστυνομία και φίλους, πολλή καθαριότητα και φιλοσοφία. Θα διέλυε και την ψευδαίσθηση ότι ο κήπος μου είναι μια όαση μακριά από τα δύσκολα της ζωής”, μας λέει χαριτολογώντας η νεαρή ηθοποιός. Και συνεχίζει, “ζω στην Αθήνα που είναι χτισμένη πάνω σε αρχαίες Ελληνικές και ρωμαϊκές γειτονιές, που έχει περάσει πολέμους με νεκρούς, εμφύλιους και μπόλικη πολυτεχνία. Δεν έχω αυταπάτες. Υπάρχουν χιλιάδες νεκροί στον κήπο...”.
Στη βάση της ιστορίας του Κλεάνθη Δανόπουλου δίνεται μεγάλη έμφαση στην ολοκλήρωση του ζευγαριού : στη δημιουργία μιας οικογένειας με πολλά παιδιά σ' ένα όμορφο και ειδυλλιακό περιβάλλον. “Η οικογένεια στο τέλος της ταινίας σχηματίζεται από ένα ερωτευμένο ζευγάρι καλών και αγαθών ανθρώπων που ζει μαζί επιτυχώς. Έχουν αγάπη, αλληλοεκτίμηση, επιείκεια. Ένα ευτυχισμένο ζευγάρι εύπορο οικονομικά και ψυχικά που θέλει παιδιά και μπορεί να τα μεγαλώσει και να τα στηρίξει. Οι συνθήκες αυτές μοιάζουν ιδανικές”, εξηγεί στην “Α” η κ. Τσακαλία. “Ο ερχομός ενός παιδιού δεν ολοκληρώνει αυτομάτως μια οικογένεια. Μια ολοκληρωμένη οικογένεια δεν ορίζεται μόνο από τη σύνθεση της. Άλλωστε καλός γονιός είναι εκείνος που βοηθά το παιδί του να εμπιστεύεται τον εαυτό του, να ανοίξει τα φτερά του και να πάει όπου θέλει αυτό”.
Ενθουσιασμένη από τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στην ταινία “Στο βάθος κήπος”, η Ηλέκτρα Τσακαλία δηλώνει ότι θέλει να κάνει όσο μπορεί ταινίες πολλές και διαφορετικές. “Με το “Στο βάθος κήπος” γέλασα πολύ και ταξίδεψα στο παραμύθι του. Η ταινία μ' έκανε να θυμηθώ αυτό που είχα ξεχάσει. Αυτό που ξέχασα ότι πάντα ήθελα. Αυτό που δεν είχα καταλάβει ότι ψάχνω. Και, κυρίως, το τραγούδι “Μπροστά σου κοίτα” του Νίκου Σπυρόπουλου και της Αφροδίτης Ρήγα είναι αυτό που περιέχει τη μάτια και την πρόθεση της ταινίας”.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στη "Σαββατιάτικη Απογευματινή" (φύλλο 31-10).

30 Οκτ 2009

Inherent Vice, στο tripradio.gr, απόψε το βράδυ στις 22.00 ακριβώς..


Είμαι αναγκασμένος να αναρτήσω χωρίς αλλοίωση το παρακάτω κείμενο για να μπορέσω να διεκδικήσω την προοπτική της φυσικής παρουσίας του ανεπανάληπτου Larry “Doc” Sportello, βασικού πρωταγωνιστή στο τελευταίο βιβλίο του Thomas Pynchon με τίτλο Inherent Vice, στο studio του tripradio και στην εκπομπή της τελευταίας Παρασκευής του Οκτώβρη μετά τις δέκα το βράδυ όπως συνηθίζω ως παραλογιζόμενος παρίας. Είμαι αναγκασμένος να ακούσω την ιστορία του, τις συνήθειές του και τα πάθη του μπας και κατορθώσω να μάθω κάτι περισσότερο για την τύχη της Shasta, του Mickey, του Coy, του τι συνέβη προχτές τη νύχτα και τι μας ξημερώνει. Τουλάχιστον από αυτά που γράφει συμφωνώ ότι το τελευταίο τεύχος του vakxikon.gr τα σπάει.

Sparky Friday, (Αγία) Πετρούπολη, 30 Οκτώβρη 2009

«Αν αφήνοντας το Σύνταγμα οδηγήσεις νότια, δεν θα σου πάρει παραπάνω χρόνο από όσο χρειάζεται για να απολαύσεις ένα με δύο τσιγάρα από την αγαπημένη σου μάρκα άντε ίσως και λίγο από το ουίσκι που κρύβεις στο φλασκί που σου χάρισαν εκείνο το βράδυ στο μπαρ με το όνομα «Στην Κόλαση Βαθιά» έτσι ώστε να φτάσεις στην παραλία του Βάκχου στο Π. Φάληρο. Θα ήταν βέβαια ορθότερο να αναφερθώ στην παραλία σε παρελθοντικό χρόνο ύπαρξης μιας και πια η περιοχή έχει καταπατηθεί, κτιστεί και ακριβύνει. Πολύ. Με λίγα λόγια έχει φτιαχτεί. Τότε βέβαια ήταν μόνο για φτιαγμένους. Αν με καταλαβαίνεις.

Οι γείτονες ήταν σέρφερς, χασομέρηδες, καταφερτζήδες, χασικλήδες, ροκάδες, μουσικοί, πρώην φυλακισμένοι με σκληρά τατουάζ και σιδερικά αλλά και αεροσυνοδοί κουκλάρες μιας και το αεροδρόμιο ήταν κοντά. Όλοι αυτοί σύχναζαν ενδιαμέσου αφίξεων και αναχωρήσεων ξανά, στα μπαρ που κατέκλυζαν τον δρόμο και από τις δυο μεριές. Για αυτό και σχεδόν κάθε βράδυ ήταν ένα παρατεταμένο πάρτι.

Για τις απαραίτητες συστάσεις λέγομαι Larry “Doc” Sportello και ξεκίνησα να δουλεύω σαν ιδιωτικός ντετέκτιβ, με όλες τις ιδιοτροπίες – τσιγάρα, ποτά, γροθιές, μουσικές, πιστολίδια, ατάκες, εξυπνάδες και γυναίκες – σε δύσκολες υποθέσεις με απάτες, απιστίες, παρακολουθήσεις και ξεκαθαρίσματα. Ήξερα όλους τους χαφιέδες και κρατούσα τη μερίδα του λιονταριού για τα ανυπόληπτα σχέδια των αστυνομικών να ξεσκεπάσουν την διακίνηση της ντρόγκας εξασφαλίζοντας για τον εαυτό μου το μετρητό μου με το παραπάνω. Αργότερα εγκαταστάθηκα στην περιοχή και χαλάρωσα. Πλέον αναλάμβανα υποθέσεις με λιγότερη προεξοφλημένη βία και ενοχικά μαστουρώματα. ‘Άφηναν φυσικά και λιγότερα φράγκα. Καμιά φορά και σχεδόν καθόλου. Ήταν πάντα αρκετά όμως για το καθημερινό φαγητό, τσιγάρο, καφέ, ποτό, δίσκο, βιβλίο και λουλούδι για την κυρά μου. Βέβαια το ότι ήταν αρκετά για μένα δεν σημαίνει το ίδιο και για την κυρά για αυτό και η τελευταία είχε την ενοχλητική συνήθεια να αντικαθίσταται πάντα για χάρη κάποιου κοντοκουρεμένου, χοντρούλη δικηγόρου με υποσχόμενη καριέρα.

Είναι υπέροχα -grouvy- ή τουλάχιστον ήταν. Πάντως εγώ περνάω μια χαρά. Για αυτά που γουστάρω να κάνω (π.χ. να ρεμβάζω τον ακαμάτη ήλιο από την παραλία μου), να διαβάζω (π.χ. το ηλεκτρονικό λογοτεχνικό περιοδικό Vakxikon.gr) και να ακούω (π.χ. τους καινούργιους ψυχεδελικούς δίσκους των Fuck Buttons και του συνονόματου Larry Gus) θα είμαι το βράδυ της τελευταίας Παρασκευής του Οκτώβρη στο ραδιόφωνο του tripradio.gr. Το τι θέλει να μάθει ο παραλογιζόμενος Friday με αφήνει αδιάφορο. Εγώ θα μιλήσω για αυτά που μου αρέσουν. Τα περνάω καλά και αυτό μου φτάνει. Δεν θέλω άλλα μπλεξίματα. Αν και αυτά με κυνηγάνε ακόμα. Λοιπόν μετά τις δέκα. Για να μιλήσουμε για αυτό το τέλος εποχής καθώς ο ελεύθερος έρωτας γλιστρά από τα ακροδάχτυλά μας και η παράνοια εγκαθίσταται παρέα με τη παγωνιά, τη μοναξιά και το κρύο (με φοβίζουν και μένα πολύ) σε αυτή τη Πόλη.*

*http://www.vakxikon.gr/ Τεύχος #7 - Εφέτος στ' αλήθεια εφοβήθηκα την παγωνιά τη μοναξιά το κρύο.

Larry “Doc” Sportello, Παραλία Βάκχου, 29 Οκτώβρη 2009

29 Οκτ 2009

Ο φασισμός ως πολιτική και βασική αρχή ζωής..


Του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr

Η λευκή κορδέλα


Δραματική, αυστριακής/ γερμανικής/ γαλλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Μίκαελ Χάνεκε, με τους Ούλριχ Τουκούρ, Σουζάνε Λόταρ.


Σ’ ένα μικρό αυστριακό χωριό, τα παιδιά, οι οικογένειές τους, ο πάστορας, ο δάσκαλος, ο γιατρός βρίσκονται όλοι στο επίκεντρο. Όμως, ανεξήγητα περιστατικά συμβαίνουν, κάτι σαν μια απροσδιόριστη τιμωρία, αναστατώνοντας τη ροή της καθημερινότητας.


Οι συμπεριφορές είναι συγκεκριμένες. Χαλκευμένες από αγριότητα, σκληραγωγημένες με σθένος, η μικρή κοινότητα επιβιώνει μεταξύ σφύρας και άκμονος τα χρόνια πριν το ξέσπασμα του οδυνηρού Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι κάτοικοι της βρίσκονται στο επίκεντρο με τις σχεσιακές τους συμπεριφορές να καταδεικνύουν την τραγικότητα της φυλής τους. Από τα 3χρονα παιδιά στους γέροντες του χωριού και από τα σχολιαρόπαιδα στον πάστορα και τον κοινοτάρχη, τον προύχοντα και τον δάσκαλο. Όλοι τους αφηγούνται το προσωπικό τους δράμα. Πως «εκπαιδεύτηκαν» από ένα κοινωνικό κατεστημένο που ρέπει στον «φασισμό». Ως στάση ζωής κυρίως, όχι ως πολιτική θέση απαραίτητα. Πως η βία στα ζώα, στους συγγενείς και τις γυναίκες, στους ημέτερους άνδρες και τα μικρά παιδιά, στα χωράφια και τα ασθενικά πλάσματα, καθοδηγείται από την αντίληψη του δυνατότερου, του «καθαρότερου», του πλουσιότερου, του πιο υγιή, του πιο έξυπνου. Πως η έννοια της εκδίκησης και οι απανθρωπιές της κακίας οδηγούν προς τον απόλυτο εξευτελισμό.
Ο Μίκαελ Χάνεκε είναι ο σημαντικότερος Ευρωπαίος σκηνοθέτης (χωρίς υπερβολή) και δημιούργησε την πιο άρτια ταινία της καριέρας του. Ένα απόλυτο masterpiece της ιστορίας του κινηματογράφου. Αποδομώντας το σύνολο των ηλικιών, των τάξεων και των θεσμών, των φύλων και των ανθρώπων ενός χαρακτηριστικού προπολεμικού χωριού της πατρίδας του εξήγησε απλά και κατανοητά το μεγάλο βάρος που φέρει ο αυστριακός λαός : την υφέρπουσα φασιστική ιδεολογία που έχει ως αντίκτυπο τον ίδιο τον συνάνθρωπο. Από την αποδοχή του Χίτλερ έως την άνοδο του συγχωρεμένου Χάιντερ πριν από λίγα χρόνια. Ως πολιτική αλλά και βασική αρχή ζωής. Τρία βραβεία στις Κάννες, εκ των οποίων ο μεγάλος Χρυσός Φοίνικας. Αδιαμφισβήτητα η ταινία της δεκαετίας!

Νομοταγής πολίτης


Μυστηρίου, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Φ. Γκάρι Γκρέι, με τους Τζέραλντ Μπάτλερ, Τζέιμι Φοξ, Βαϊόλα Ντέιβις.


Ο Κλάιντ Σέλτον είναι ένας καλός οικογενειάρχης του οποίου η γυναίκα και η κόρη δολοφονούνται άγρια κατά τη διάρκεια μίας ληστείας στο σπίτι τους. Μετά την αδυναμία της δικαιοσύνης να τους τιμωρήσει όπως τους πρέπει αποφασίζει ο ίδιος να εκδικηθεί τους πάντες.


Στην αγία οικογένεια δεν χωρούν αδικίες. Ούτε διπλωματικές ντρίπλες και δικανικοί ελιγμοί. Τα του καίσαρος τω καίσαρι. Άπαντες οφείλουν να μπουν στη θέση τους ώστε ν’ αποδοθεί το δίκαιο και να επικρατήσει ο νόμος του «καλού». Άπαξ και τα παραπάνω δεν εφαρμοσθούν, η συνέχεια δεν θα είναι χριστιανική αλλά βάσει των αρχέγονων ανθρώπινων ενστίκτων. Οφθαλμός αντί οφθαλμού.
Η επιτυχία του Γκρέι («The Italian Job») έγκειται στη σύνθεση της ιδιόμορφης ψυχασθένειας του καλού οικογενειάρχη, που θα τα «σαρώσει» όλα εν προκειμένω στ’ όνομα της εκδίκησης. Το συγκεκριμένο προφίλ ενταγμένο στο θρίλερ μυστηρίου και διανθισμένο μ’ έντονα στοιχεία φαντασίας χάνει την ουσία του εν τέλει. Ταινία που δεν προσπερνιέται έτσι απλά. Βέβαια ξεχνιέται σχετικά σύντομα.

Άλλες ταινίες


Το «Στο βάθος κήπος» σε σκηνοθεσία Κλεάνθη Δανόπουλου, ελληνικής παραγωγής, με τους Βασίλη Μαυρογεωργίου και Ηλέκτρα Τσακαλία, είναι μια μαύρη κωμωδία που έκανε πρεμιέρα στις αίθουσες την Τρίτη. Δύο νέοι, ερωτευμένοι και γεμάτοι χαρά άνθρωποι, που δεν πιστεύουν στο «μάτι», τη «μαγεία» και τα «βουντού», βρίσκονται μπλεγμένοι μ' ένα πτώμα στον κήπο τους, με την αστυνομία στην αυλή τους και με τη Μαφία μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Ευχάριστη εγχώρια κομεντί, με χαρισματικούς θεατρικούς ηθοποιούς στους κύριους ρόλους, βασισμένη σε μια ενδιαφέρουσα ιστορία. Μολοντούτο η κινηματογραφική «απογείωση» δεν έρχεται ποτέ και το γέλιο δεν βγαίνει καθόλου αβίαστα. Σαν κάπου να χάλασε η «συνταγή». Όμορφες ερμηνείες από την Ηλέκτρα Τσακαλία και τον Λαέρτη Μαλκότση. Το ντοκιμαντέρ «This is it» σε σκηνοθεσία Κένεθ Ορτέγκα, αμερικανικής παραγωγής, έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του χθες και θα προβάλλεται μόνο για λίγες εβδομάδες ώστε να οδηγηθεί στην αγορά του dvd. Μια behind-the-scenes εικόνα του βασιλιά της Ποπ Μάικλ Τζάκσον καθώς εξέλισσε, δημιουργούσε και έκανε πρόβες για τις ήδη sold-out συναυλίες του που θα ξεκινούσαν αυτό το καλοκαίρι στην O2 Arena του Λονδίνου. Καλύπτοντας στιγμές από τον Απρίλιο μέχρι και τον Ιούνιο 2009, το φιλμ βασίστηκε σε 100 και πλέον ώρες backstage υλικού και παρουσιάζει τον Μάικλ Τζάκσον καθώς κάνει πρόβες για το σόου «This is it» πριν τον προλάβει ο θάνατος. Δεν πραγματοποιήθηκε δημοσιογραφική προβολή. Ο «Μπάρι και οι ντίσκο-σκώληκες» σε σκηνοθεσία Τόμας Μπορχ Νίλσεν, δανέζικης και γερμανικής παραγωγής, είναι ένα ευφυές κινούμενο σχέδιο για τους μικρούς μας φίλους. Ο Μπάρι το σκουλήκι, μια μέρα συνειδητοποιεί το πεπρωμένο του : θα γίνει ο τραγουδιστής του μεγαλύτερου συγκροτήματος ντίσκο στον κόσμο, που θα ονομάζεται «Ο Μπάρι και οι ντισκο-σκώληκες». Προβάλλεται μεταγλωττισμένο στα ελληνικά.


Η λευκή κορδέλα *****

Νομοταγής πολίτης **

Στο βάθος κήπος *

This is it -

Ο Μπάρι και οι ντίσκο-σκώληκες -


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 29-10).

28 Οκτ 2009

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : Instant Karma " - No 35

Written by John Lennon

Instant Karma’s gonna get you,
Gonna knock you right on the head,
You better get yourself together,
Pretty soon you’re gonna be dead,
What in the world you thinking of,
Laughing in the face of love,
What on earth you tryin’ to do,

It’s up to you, yeah you.

Instant Karma’s gonna get you,
Gonna look you right in the face,
Better get yourself together darlin’,
Join the human race,
How in the world you gonna see,
Laughin’ at fools like me,
Who on earth d’you think you are,
A super star,
Well, right you are.

Well we all shine on,

Like the moon and the stars and the sun,
Well we all shine on,
Ev’ryone come on.
Instant Karma’s gonna get you,
Gonna knock you off your feet,
Better recognize your brothers,
Ev’ryone you meet,
Why in the world are we here,
Surely not to live in pain and fear,
Why on earth are you there,
When you’re ev’rywhere,
Come and get your share.

Well we all shine on,

Like the moon and the stars and the sun,
Yeah we all shine on,
Come on and on and on on on,
Yeah yeah, alright, uh huh, ah-.
Well we all shine on,
Like the moon and the stars and the sun,
Yeah we all shine on,
On and on and on on and on.
Well we all shine on,
Like the moon and the stars and the sun.

ΕΛΛΗ
ΓΑΒΡΙΗΛ ΜΑΡΙΝΑΚΗ
(Στίχοι: 21/8/1940).

«Στην Τήνο, στην πανήγυρη τορπίλισαν την «Έλλη»
οι ύπουλοι, οι άναντροι, οι χάρτινοι φρατέλοι.

Σκοτώσανε προσκυνητές πάνω στη λειτουργία,
παράλυτους, αόμματους, κι έκλαιγε η Παναγία».


Ο ΑΓΥΜΝΑΣΤΟΣ (Ο ΜΑΡΚΟΣ ΦΑΝΤΑΡΟΣ)
Γ. ΦΩΤΙΔΑ - Μ. ΒΑΜΒΑΚΑΡΗ
(Στίχοι: 1940)

«Όσο κι αν το 'λεγαν πολλοί, εγώ δε φανταζόμουν
πως τώρα στα γεράματα φαντάρος θα ντυνόμουν.

Κι όμως με βαλαν στη γραμμή, σε "φάλαγγα κατ' άνδρα"
και με διπλοκλειδώσανε στου Πεζικού τη μάντρα.

Ο κυρ-λοχίας ο φτωχός, ωσότου να με μάθει
το "παρά πόδα" και το "αλτ" ο δόλιος τ' είχε πάθει.

Τώρα ριχτείτε στο φαΐ, η σάλπιγγα σας κράζει,
"όλ' οι φαντάροι στη γραμμή", ο δεκανεύς φωνάζει».

Η ΣΠΕΙΡΑ
ΑΔΕΣΠΟΤΟ
(Στίχοι: 1940)

«Ο βασιλιάς κι ο Μεταξάς,
η πιο μεγάλη σπείρα,
γιατί τα φράγκα τα πολλά
τα είχε η Αγγλία.

Βασιλιάς και Μεταξάς συμφωνήσανε
μ' όλονε το ντουνιά να πολεμήσουνε.

Ένα κακό ξημέρωμα,
χωρίς καμιάν αιτία,
στον πόλεμο μας βάλανε
με πόθο και μανία.

Κρίμα τα φανταράκια μας,
που έγιναν θυσία,
όλ' αυτά γενήκανε
για να σωθεί η Αγγλία».


ΣΥΝΝΕΦΙΑΣΜΕΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗ
ΑΛΕΚΟΥ ΓΚΟΥΒΕΡΗ - Β. ΤΣΙΤΣΑΝΗ
(Στίχοι: 13/9/1948)

«Συννεφιασμένη Κυριακή,
μοιάζεις με την καρδιά μου,
που έχει πάντα συννεφιά,
Χριστέ και Παναγιά μου.

Είσαι μια μέρα σαν κι αυτή
που 'χασα τη χαρά μου,
Συννεφιασμένη Κυριακή
ματώνει την καρδιά μου.

Όταν σε βλέπω βροχερή,
στιγμή δεν ησυχάζω,
μαύρη μού κάνεις τη ζωή
και βαριαναστενάζω».

Σαν σήμερα – 28 Οκτωβρίου

1704: Πεθαίνει ο Άγγλος φιλόσοφος, Τζον Λοκ.

1846: Γεννιέται ο Αύγουστος Εσκοφιέ, Γάλλος σεφ και σπεσιαλίστας της υψηλής γαλλικής κουζίνας, που ξεκίνησε η Μαρία Καρίμ, με 10.000 συνταγές στο ενεργητικό του.

1879: Γεννιέται ο Βρετανός Ε.Μ. Φόρστερ, συγγραφέας των έργων "Επιστροφή στο Χάουαρντς Εντ" και "Δωμάτιο με Θέα".

1919: Το αμερικανικό Κογκρέσο εγκρίνει την ποτοαπαγόρευση, παρακάμπτοντας το βέτο, που είχε θέσει ο Πρόεδρος Γούντροου Γουίλσον μια μέρα πριν.

1940: Γεννιέται η τραγουδίστρια Πόλυ Πάνου, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Πολυτίμης Κολιοπάνου.

1940: Ανακοινώνεται επίσημα το "ΟΧΙ" των Ελλήνων προς την φασιστική Ιταλία του Μουσολίνι. Η χώρα μας μπαίνει έτσι στον πόλεμο εναντία στις δυνάμεις του άξονα. Αρχίζει το Αλβανικό Έπος του '40.

1943: Στην Αίγυπτο, η ελληνική παροικία της Αλεξάνδρειας γιορτάζει για πρώτη φορά την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου.

24 Οκτ 2009

Με στέγη τις ελπίδες και τα όνειρά τους!


Του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr

Ως “ένα κινηματογραφικό αφιέρωμα στους αστέγους του κόσμου” προσδιορίζεται το “Σινεμά στο Δρόμο”, η 3ήμερη κινηματογραφική γιορτή που διοργανώνεται τη φετινή χρονιά από το μηνιαίο περιοδικό “Γαλέρα”.
Με αφορμή την εθνική μας συμμετοχή στο Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων και την εκστρατεία “Γκολ στη φτώχεια” -μια ακόμη πρωτοβουλία της “Γαλέρας” για τα ελληνικά χρώματα, όπου κάθε χρόνο μεταφέρεται και σε μια πόλη διαφορετικής χώρας, το “Σινεμά στο Δρόμο” αποτελεί μια χαρακτηριστική επισκόπηση των πλέον σημαντικών ταινιών εγχώριας παραγωγής αλλά και ξένων ταινιών που έχουν βρει διανομή στη χώρα μας.
Μετά την πετυχημένη πρώτη διοργάνωση που πραγματοποιήθηκε τις τελευταίες μέρες του Μαΐου στο Σινέ Φιλίπ της Πλατείας Αμερικής στην Αθήνα, το επόμενο τριήμερο -το τελευταίο του Οκτωβρίου- μεταφέρεται στην καρδιά της Θεσσαλονίκης.
Από την Παρασκευή 30 Οκτωβρίου έως την Κυριακή 1η Νοεμβρίου στις δυο αίθουσες προβολών του ανακαινισμένου Μουσείου Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης θα παρουσιαστούν 9 ταινίες μεγάλου μήκους και 5 μικρού μήκους.
Μια Ρωσίδα μετανάστρια που αναζητά το ελληνικό όνειρο, δύο ορφανά αγόρια από το Ιράν που βγαίνουν από το αναμορφωτήριο αλλά κανείς δεν τα περιμένει, ένας άντρας που αποφυλακίζεται αλλά δεν έχει που να επιστρέψει, μια παρέα προσφύγων από το Καζακστάν που ζει στο περιθώριο, δύο Αλβανοί μετανάστες που ονειρεύονται μια καλύτερη ζωή… Όλοι τους άστεγοι, άνθρωποι αόρατοι, στο περιθώριο της κοινωνίας. Ζουν, αγωνίζονται, ονειρεύονται, αναζητούν ταυτότητα, κόντρα στην αδιαφορία τον κοινωνικό αποκλεισμό.
Τους συγκεκριμένους ανθρώπους και τα προβλήματά τους φέρνουν στη μεγάλη οθόνη 14 Έλληνες και ξένοι σκηνοθέτες, οι ταινίες των οποίων θα προβληθούν στο 3ήμερο κινηματογραφικό αφιέρωμα "Σινεμά στο δρόμο", που διοργανώνει το περιοδικό “Γαλέρα” σε συνεργασία με το Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Σημαντικά ντοκιμαντέρ

Στις ημέρες έναρξης και λήξης του φεστιβάλ θα προβληθούν δυο χαρακτηριστικά ντοκιμαντέρ για τον θεσμό του Παγκοσμίου Κυπέλλου Αστέγων.
Το ελληνικής παραγωγής “Γκολ στη φτώχεια” γυρίστηκε από τη δημοσιογραφική ομάδα της εβδομαδιαίας τηλεοπτικής εκπομπής “Η Μηχανή του Χρόνου” (τότε βρισκόταν στον σταθμό Alpha), η οποία ακολουθεί βήμα προς βήμα την Ελληνική Ομάδα Αστέγων στην πρώτη της συμμετοχή στο ποδοσφαιρικό Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων στην Κοπεγχάγη, το 2007. Το ντοκιμαντέρ πρώτο-προβλήθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ecofilms της Ρόδου (Ιούνιος 2008) και αποτελεί “σημαία” του φεστιβάλ “Σινεμά στο Δρόμο” για τη φετινή χρονιά.
Ελληνική πρεμιέρα, όμως, κάνει το αμερικανικής παραγωγής “Kicking it” της Σούζαν Κοχ και του Τζεφ Βέρνερ, σε αφήγηση του γνωστού ηθοποιού Κόλιν Φάρελ. Το ντοκιμαντέρ παρακολουθεί έξι παίκτες στην προσπάθειά τους να συμμετάσχουν στο Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων του Κέιπ Τάουν.

Ελληνικές παραγωγές για αστέγους

Πρόσφατες παραγωγές όπως η πολυβραβευμένη “Διόρθωση” του Θάνου Αναστόπουλου, με τον Γιώργο Συμεωνίδη, που παρακολουθεί τα βήματα ενός άντρα ο οποίος αποφυλακίζεται και ζει ανάμεσα σε περιθωριακούς, μετανάστες, άστεγους, κλειστές ομάδες και σύγχρονους πατριώτες. Και οι “Κλειστοί Δρόμοι” του Σταύρου Ιωάννου, που μιλά για τους Κούρδους πρόσφυγες στην Ελλάδα.
Έως και παλιότερες παραγωγές όπως το “Από την άκρη της πόλης” του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, όπου μια παρέα προσφύγων από το Καζακστάν ζει στο περιθώριο και περνά τον καιρό της δουλεύοντας στην οικοδομή, ενώ παράλληλα διαπράττει μικρές κλοπές και κάνει πεζοδρόμιο. Το “Μιρουπάφσιμ” των Γιώργου Κόρρα και Χρήστου Βούπουρα, με τον Άκη Σακελλαρίου και τη Δήμητρα Χατούπη, που εξερευνά την τυχαία συνάντηση ενός 35χρονου Έλληνα με μια παρέα Αλβανών λαθρομεταναστών η οποία θα τον προσγειώσει, θα τον πλουτίσει πνευματικά και, κατά κάποιο τρόπο, θα επαναδιαμορφώνει ιδεολογικά την προσωπικότητά του. Και, τέλος, το “Απ' το χιόνι” του Σωτήρη Γκορίτσα, με τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση, την πρώτη ταινία χρονολογικά (1994) που ακολουθεί την “κάθοδο” τριών βορειοηπειρωτών προσφύγων στην Ομόνοια, οι οποίοι θα βρεθούν αντιμέτωποι με την πείνα, την εξαέρωση του οράματος και την ξενοφοβία των σύγχρονων Αθηναίων.
Όλες οι παραπάνω παραγωγές θα συμμετάσχουν στην κινηματογραφική γιορτή “Σινεμά στο Δρόμο” στο Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, μαζί με ταινίες διακεκριμένων ξένων σκηνοθετών, όπως το “Ένας ελεύθερος κόσμος” του Κεν Λόουτς, που αντιμετωπίζει από μια διαφορετική σκοπιά το ζήτημα της παράνομης εργασιακής εκμετάλλευσης μεταναστών στη Μεγάλη Βρετανία.

*To κείμενο δημοσιεύτηκε στη "Σαββατιάτικη Απογευματινή" (φύλλο 24-10).

22 Οκτ 2009

Ο ανθρώπινος πόνος έξω από τις παρατάξεις..


του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr


Ψυχή βαθιά


Πολεμικό δράμα, ελληνικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Παντελή Βούλγαρη, με τους Χρήστο Καρτέρη, Γιώργο Αγγέλκο, Βαγγέλη Μουρίκη, Γιώργο Συμεωνίδη, Βικτόρια Χαραλαμπίδου, Θανάση Βέγγο.

Τους τελευταίους μήνες του πολέμου στο Γράμμο και το Βίτσι, τα πανέμορφα αλλά “ματωμένα” βουνά της Δυτικής Μακεδονίας, εκτυλίσσεται η συνταρακτική ιστορία του Εμφυλίου Πολέμου που δεν έχει νικητές και ηττημένους, παρά μόνο ανθρώπινες, τραγικές ιστορίες να διηγηθεί.

Ούτε αριστερά, ούτε δεξιά, Ούτε καν στο κέντρο. Η κάμερα μένει ακίνητη και το όπλο παίρνει φωτιά. Ο ήρωας κείτεται νεκρός.
Δεν αποστασιοποιείται με την κάμερα του ο Παντελής Βούλγαρης από την Ιστορία αλλά τη γεμίζει με τον ανθρώπινο πόνο. Ο άνθρωπος είναι στο επίκεντρο όχι οι παρατάξεις. Τόσο ο Εθνικός όσο και ο Δημοκρατικός στρατός είναι φορείς ταλαιπωριών, κακουχιών, θανάτων. Πολλών θανάτων. Η θέση του Παντελή Βούλγαρη είναι ξεκάθαρη. Και κυρίως πολιτική. Ο άνθρωπος. Ο νέος άνθρωπος που έχασε τη ζωή του στα βουνά της Μακεδονίας για την τιμή της πατρίδας. “Είναι δυνατόν Έλληνας να σκοτώνει Έλληνα;”, λέει μες στην “Ψυχή Βαθιά” ο αειθαλής Θανάσης Βέγγος. 70.000 νέοι ένθεν κακείθεν δεν ευτύχησαν να ζήσουν για πολύ. Έμειναν εκεί στο βουνό. Ακίνητοι. Αυτό εξετάζεται. Η πολιτική διώκεται. Οι παρατάξεις πυροβολούνται εν προκειμένω και ο άνθρωπος αποτελεί το θύμα τους. Δυο μικρά αδέλφια που βρίσκονται αντιμέτωπα στα βουνά του Γράμμου και του Βιτσίου. Αυτή η γνωστή και χιλιοειπωμένη -τα τελευταία 50 χρόνια- ιστορία εκείνου του πολέμου είναι η υπόθεση της ταινίας τους Βούλγαρη. Και οι πέριξ τους σκοτώνονται για τη σημαία που θα κυματίζει. Ενώ οι οικογένειες σπαράζονται και οι μητέρες κλαίνε τα παιδιά τους. Η “Ψυχή Βαθιά” είναι μια αντιπολεμική ταινία που βάζει το δικό της λιθάρι στα δεδομένα της ελληνικής Ιστορίας. Σπάει τα ταμπού και ανοίγει διάλογο με τους θεατές-πολίτες αυτής της χώρας. Ποιος έφταιγε τελικά για τον εμφύλιο αλληλοσπαραγμό; Ποιος πλήρωσε τα σπασμένα; Τεχνικά η ταινία του Βούλγαρη δεν θυμίζει εγχώρια παραγωγή. Είναι άψογα κατασκευασμένη. Καλαίσθητη η αναπαράσταση των μαχών. Ενστικτώδεις ερμηνείες από γνωστούς ηθοποιούς και ένα όμορφα επιμελημένο σάουντρακ από τον Γιάννη Αγγελάκα. Μια ταινία που αφορά όλους τους Έλληνες.

Κυριακάτικο κάλεσμα

Κοινωνική, ρουμανικής/ γαλλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Αντριάν Σιταρού, με τους Αντριάν Τιτιένι, Ιωάννα Φλόρα, Μαρία Ντινουλέσκου.

Ο Μίχαϊ και η Σουίτι σκέφτηκαν πως ο καλύτερος τρόπος για να περάσουν λίγο ποιοτικό χρόνο μαζί και για να φτάσει η σχέση τους στο επόμενο στάδιο, θα ήταν ένα κυριακάτικο πικνίκ. Μια σειρά όμως από εξωφρενικά και απρόσμενα περιστατικά μετατρέπουν την ειδυλλιακή ημερήσια απόδραση σε μία εξαιρετικά περίεργη μέρα.
Η ζωή κύκλους κάνει χωρίς να ξέρεις πως εν τέλει τα φέρνει. Ειδικώς όταν μπαίνει σφήνα ένας “εξολοθρευτής άγγελος” κατά Μπουνιουέλ, τότε οι καταστάσεις εκτραχύνονται τοιουτοτρόπως. Στα παραπάνω συνοψίζεται η ψυχολογική ιστορία του Ρουμάνου σκηνοθέτη Αντριάν Σιταρού. Στη μεστή και βαθιά στιβαρή ιστορία του διηγείται ένα απλό και ανθρώπινο περιστατικό και το πως αυτό περιπλέκεται από μια τυχαία συνάντηση. Η Ρουμάνα πόρνη πέφτει “εξ ουρανού” για να δώσει λύσεις στο “τελειωμένο” ζεύγος. Προσεγγίζει τους ήρωες έναν-έναν, τους πολτοποιεί τη σκέψη, τους οδηγεί σε μονοπάτια λησμονημένα ή απλώς υποτιμημένα, αναθεωρώντας τους πολλά δεδομένα της έως τώρα ζωής τους. Η ταινία του Σιταρού βραβεύτηκε στο περυσινό -49ο- Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης κερδίζοντας κοινό και κριτικούς. Βαθιά σινεφιλική, στηριγμένη σε γνωστά υπαρξιακά διλήμματα του ανθρώπινου μυαλού, αποτελεί μια καλή επιλογή ψυχαναλυτικής διασκέδασης.

Άλλες ταινίες


Ο “Κυνόδοντας” σε σκηνοθεσία Γιώργου Λάνθιμου, ελληνικής παραγωγής, αποτελεί την πιο σύγχρονη ματιά του εγχώριου κινηματογράφου. Ο πατέρας, η μητέρα και τα τρία τους παιδιά ζουν σε μια μονοκατοικία έξω από την πόλη. Τα παιδιά δεν έχουν φύγει ποτέ από το σπίτι. Διαπαιδαγωγούνται, ψυχαγωγούνται, βαριούνται και αθλούνται έτσι όπως οι γονείς τους πιστεύουν ότι θα έπρεπε, χωρίς κανένα εξωτερικό ερέθισμα. Ταινία αλληγορική, αρκούντως σουρρεαλιστική, σπάει την καθιερωμένη φόρμα και γίνεται αβάν-γκαρντ. Πάμπολλα βραβεία στα φεστιβάλ των Καννών, του Σεράγεβο, του Μόντρεαλ και της Καταλονίας. Φρέσκια ματιά για μυημένους σινεφίλ. Το “Moon” σε σκηνοθεσία Ντάνκαν Τζόουνς, με τον Σαμ Ρόκγουελ, αγγλικής παραγωγής, είναι ένα φουτουριστικό παραμύθι που κέρδισε το μεγάλο βραβείο του 15ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας. Ο αστροναύτης Σαμ Μπελ κατοικεί στη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης και το τριετές συμβόλαιο του με την εταιρεία Lunar Α.Ε. φτάνει στο τέλος του. Από τον ευφυή γιο του Ντέιβιντ Μπόουι, μια μελλοντολογική ταινία πάνω στην ανθρώπινη απομόνωση. Το “Στην κόλαση της Δρέσδης” σε σκηνοθεσία Ρόλαντ Σούσο Ρίχτερ, γερμανικής παραγωγής, είναι μια αντιπολεμική βαθιά ανθρωποκεντρική ταινία βασισμένη στην αληθινή καταστροφή της Δρέσδης. Όταν τα βρετανικά βομβαρδιστικά αεροπλάνα αρχίζουν την επίθεσή τους στη Δρέσδη, η Άννα ανακαλύπτει τον πραγματικό εαυτό του αρραβωνιαστικού της Αλέξανδρου και διακινδυνεύει τη ζωή της για να σώσει τον Βρετανό Ρόμπερτ. Τηλεοπτικής αισθητικής, που δεν παρουσιάζει κάτι καινούριο από τον αιματηρό πόλεμο. Επίσης : Η αμερικανική κομεντί “Τζούλι και Τζούλια” της Νόρα Έφρον, με τη Μέριλ Στριπ και την Έιμι Άνταμς, αφηγείται την ιστορία της Αμερικανίδας “Βέφας” πίσω στη δεκαετία του '50. Το γαλλικό ντοκιμαντέρ “Oceanworld 3D Τα μυστικά του βυθού” του Ζαν Ζακ Μαντέλο, μας ξεναγεί στον πλούτο του θαλάσσιου βυθού. Ενώ, για το πέμπτο σίκουελ του σύγχρονου θρίλερ “Saw VI” του Κέβιν Γκρέτερτ δεν πραγματοποιήθηκε δημοσιογραφική προβολή.


Ψυχή βαθιά ***

Κυριακάτικο κάλεσμα ***
Ο Κυνόδοντας **

Moon **

Στην κόλαση της Δρέσδης *

Τζούλι και Τζούλια -

OceanWorld 3D -

Saw VI -


* Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 22-10).

21 Οκτ 2009

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : The River" - No 34

Photo: Amsterdam rivers taken from Tasos Ritos

Written and recorded by Bruce Springsteen and accompanied by the E Street Band in 1979.

I come from down in the valley where mister when you’re young
They bring you up to do like your daddy done
Me and mary we met in high school when she was just seventeen
Wed ride out of that valley down to where the fields were green

Wed go down to the river
And into the river wed dive
Oh down to the river wed ride

Then I got mary pregnant and man that was all she wrote
And for my nineteen birthday I got a union card and a wedding coat
We went down to the courthouse and the judge put it all to rest
No wedding day smiles no walk down the aisle
No flowers no wedding dress
That night we went down to the river
And into the river wed dive
On down to the river we did ride

I got a job working construction for the johnstown company
But lately there aint been much work on account of the economy
Now all them things that seemed so important
Well mister they vanished right into the air
Now I just act like I don’t remember, mary acts like she don’t care
But I remember us riding in my brothers car
Her body tan and wet down at the reservoir
At night on them banks Id lie awake
And pull her close just to feel each breath shed take
Now those memories come back to haunt me, they haunt me like a curse
Is a dream a lie if it don’t come true
Or is it something worse that sends me
Down to the river though I know the river is dry
Down to the river, my baby and I
Oh down to the river we ride


Αλφόνσος Λαμαρτίνος

Le soir
Το βράδυ

(απόσπασμα)

De ce hêtre au feuillage sombre
J'entends frissonner les rameaux :
On dirait autour des tombeaux
Qu'on entend voltiger une ombre.

Από αυτό το σκοτεινό φύλλωμα της οξιάς
ακούω να τρέμουν τα κλαδιά
αναζητώντας τους τάφους γύρω
ακούγοντας να κυματίζουν σαν σκιά

Tout à coup détaché des cieux,
Un rayon de l'astre nocturne,
Glissant sur mon front taciturne,
Vient mollement toucher mes yeux.

Ξαφνικά αποσπάστηκε από τον ουρανό
μια νυχτερινή ακτίνα του ήλιου
και έπεσε στιγμιαία στο μέτωπό μου
άγγιξε απαλά τα μάτια μου.


Αρθούρος Ρεμπώ

"Πίστευε ότι κάθε ύπαρξη μπορεί να ζήσει πολλές άλλες ζωές."


Νίκος Εγγονόπουλος

Ποίηση 1948

τούτη η εποχή
του εμφυλίου σπαραγμού
δεν είναι εποχή
για ποίηση
κι άλλα παρόμοια:
σαν πάει κάτι
να γραφεί
είναι ως αν
να γράφονταν
από την άλλη μεριά
αγγελτηρίων
θανάτου

γι 'αυτό και
τα ποιήματά μου
είν’ τόσο πικραμένα
(και πότε - άλλωστε - δεν ήσαν;)
κι είναι
- προ πάντων-
και
τόσο
λίγα


Jack Kerouac

"Δεν μπορούμε να διαλύσουμε κάτι που δεν υπάρχει"

Το Φεγγάρι

Σε κάποιες περιπτώσεις το φεγγάρι είσαι εσύ.
Σε κάθε περίπτωση το φεγγάρι.



Σαν σήμερα – 21 Οκτωβρίου

1520: Ο Πορτογάλος θαλασσοπόρος Φερδινάνδος Μαγκελάνος ανακαλύπτει το Στενό των 1000 Παρθένων και καταφέρνει και περνάει από τον πορθμό μεταξύ της Νότια Αμερικής και του νησιού της Γης του Πυρός. Με το "Στενό του Μαγγελάνου" έγινε πλέον εφικτό το πέρασμα από το νότιο Ατλαντικό στο νότιο Ειρηνικό.

1790: Γεννιέται ο Γάλλος ρομαντικός ποιητής Αλφόνσος Λαμαρτίνος.

1825: Για πρώτη φορά επίσημη εφημερίδα της Κυβέρνησης, το πέμπτο φύλλο της "Γενικής Εφημερίδος της Ελλάδος", δημοσιεύει ένα ποίημα. Πρόκειται για τον "Ύμνο εις την Ελευθερία", του Διονυσίου Σολωμού, που αποτελείται από 158 στροφές και συνολικά 638 στίχους.

1833: Γεννιέται στη Στοκχόλμη ο επιχειρηματίας, εφευρέτης και φιλάνθρωπος Αλφρεντ Μπέρνχαρντ Νόμπελ, που αθλοθέτησε το ομώνυμο βραβείο. Ο Νόμπελ είχε εφεύρει την άκαπνη πυρίτιδα, τη ζελατινοδυναμίτιδα και πολλά άλλα ενώ ο πατέρας του, μεταξύ άλλων την νιτρογλυκερίνη και τις υποβρύχιες βόμβες. Τρομοκρατημένος κληροδότησε 1.700.000 αγγλικές λίρες, προκειμένου να βραβεύονται ειρηνικά έργα. Οι φήμες λένε ότι ανάμεσα στα βραβεία δεν υπάρχει εκείνο των μαθηματικών, επειδή η γυναίκα του τον εγκατέλειψε για έναν Μαθηματικό. Πέθανε το 1896 σε ηλικία 63 ετών.

1854: Γεννιέται ο Γάλλος ποιητής Αρθούρος Ρεμπώ.

1858: Εγκαινιάζεται στο Παρίσι το περίφημο καμπαρέ "Καν-Καν".

1907: Γεννιέται ο ζωγράφος και ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος, ο κυριότερος εκφραστής του σουρεαλισμού στη χώρα μας.

1917: Γεννιέται ο Αμερικανός τρομπετίστας της τζαζ Ντίζι Γκιλέσπι.

1957: Κάνει πρεμιέρα στους κινηματογράφους η ταινία Jailhouse Rock, με τον Έλβις Πρίσλεϊ.

1969: Πεθαίνει ο Αμερικανός συγγραφέας Τζακ Κέρουακ, εμβληματική μορφή του κινήματος των "μπίτνικς".

20 Οκτ 2009

QNA : Me and you and everyone we know


M : Θανάσης Τσαβλής
W : Ελισάβετ Φωτοπούλου

M: Τα απόβλητα του casting κάνουν ταινία.

W: Ανεξάρτητη παραγωγή dude!

M: Ανεξάρτητη my ass. Σαν τώρα τους βλέπω να περιμένουν έξω από τα casting και να λένε ‘Αφού δεν μας θέλουν αυτοί θα κάνουμε δική μας ταινία κ θα πούμε τον πόνο μας’

W: Δηλαδή δεν μπορείς να δεις μια ταινία χωρίς ονόματα?

M: Δεν είναι θέμα ονομάτων αλλά αισθητικής. Άσε που μας έδειξε όλα τα ψυχολογικά προβλήματα του κόσμου όπως: σώστε ένα χρυσόψαρο, βάλτε φωτιά στο χέρι σας να δείτε τι θα γίνει κλπ

W: Νομίζω πως μπερδεύεις τα ψυχολογικά προβλήματα με το πρωτότυπο σενάριο.

M: Ναι, είναι πολύ πρωτότυπο να δείχνεις χαριτωμένα ένα παιδάκι πέντε χρονών να γουστάρει κοπρολαγνείες.

W: Εγώ πιστεύω πως απεικόνιζε με απίστευτα αθώο τρόπο τη σεξουαλικότητα κάθε ηλικίας.

M: Ναι, είναι πολύ αθώο δεκαεφτάχρονες να την πέφτουν σε χοντρό, μεσήλικα πωλητή παπουτσιών.

W: Είναι φυσιολογικό και το δείχνει με αθώο τρόπο.

M: Βεβαίως! Μπορείς να δείξεις ό,τι θες αρκεί να το κάνεις με αθώο τρόπο. The american way!

W: Σιγά ρε συντηρητικέ τύπε που σ’έπιασαν τα μεσαιωνικά σου ένστικτα και σε σοκάραμε.

M: Υπάρχουν και ιδανικά κυρία μου: πατρίς, θρησκεία, οικογένεια και μπόλικο –ιεραποστολικό- σεξ.

W: Και γαμώ τα σενάρια full στα memorable quotes.

M: Κακογυρισμένη, άρρωστη σεξουαλικότητα… Όταν είσαι άσχημος δεν μπορεις να κάνεις καλή ταινία!

19 Οκτ 2009

"Αντίχριστος" - Ελισάβετ Φωτοπούλου


Η φύση είναι η εκκλησία του σατανά σύμφωνα με τη νέα ταινία του Lars von Trier από την προβολή της οποίας στις Κάννες αποχώρησε κόσμος μην αντέχοντας το θέαμα (!). Το στόρι, ταμπού : μητέρα προσπαθεί να ξεπεράσει τις τύψεις της για το χαμό του 5χρονου γιου της, ο οποίος έπεσε από το παράθυρο τη στιγμή μιας ‘’άγριας συνουσίας’’ των γονιών του. Όπως είναι αναμενόμενο, η μητέρα θεωρεί τον εαυτό της υπεύθυνο ενώ ο πατέρας –ψυχολόγος στο επάγγελμα- αναλαμβάνει τη θεραπεία της εμβαθύνοντας στο μεγαλύτερο φόβο της : το δάσος.

Η φωτογραφία τρία κλικ παραπάνω από άψογη, η κάμερα Τριερική και η αισθητική κλειστοφοβική όσο δεν πάει. Με ύπουλο τρόπο ο σκηνοθέτης ρίχνει τις άμυνες του θεατή στο πρώτο μισό της ταινίας μέσω ενός σασπένς που δεν φαίνεται να έχει λόγο ύπαρξης, με αποτέλεσμα να γίνει πιο ευάλωτος στις σκηνές φρίκης που ακολουθούν στο δεύτερο μισό. Και όπου σκηνές φρίκης βλέπε καρφώματα σιδερικών στα πόδια, κοψίματα κλειτορίδων με ψαλίδι κλπ.

Το ερώτημα που τίθεται όμως είναι το αν και κατά πόσο ο θεατής, ύστερα από το σοκ/φρίκη των τελευταίων σκηνών, αφενός θα θυμηθεί να προβληματιστεί πάνω στο θέμα της ταινίας, αφετέρου θα μπει στη διαδικασία να αποκωδικοποιήσει τους τόσους συμβολισμούς της. Είναι σαν να προσπαθεί ο Trier να μας τονίσει μια λεπτή άσπρη κλωστούλα με φόντο ένα κατακόκκινο τοίχο…

Για γούστα..


18 Οκτ 2009

"O Γιάννης Τσαρούχης διαβάζει Καβάφη στο σπίτι του Ανδρέα Εμπειρίκου" / "Κινηματογραφικά φιλιά" - Eric Fottorino / "Μichael Jackson η ζωή ενός θρύλου"



Βιβλίο-cd με απαγγελίες 22 ποιημάτων του Κωνσταντίνου Καβάφη από τον διακεκριμένο ζωγράφο Γιάννη Τσαρούχη στο σπίτι του ποιητή Ανδρέα Εμπειρίκου (εκδ. Άγρα), μυθιστόρημα "Τα Κινηματογραφικά φιλιά" του Γάλλου δημοσιογράφου Eric Fottorino σε μτφρ. Άννας Δαμιανίδη (εκδ. Πόλις), βιογραφία-φωτογραφικό άλμπουμ "Michael Jackson 1958-2009 Η ζωή ενός θρύλου" του Μάικλ Χίτλεϋ σε μτφρ. Αγγελικής Μόσχου (εκδ. Ψυχογιός).

"O Γιάννης Τσαρούχης διαβάζει Καβάφη στο σπίτι του Ανδρέα Εμπειρίκου" (εκδ. 2004)

H παρούσα ηχογράφηση του Γιάννη Tσαρούχη να απαγγέλλει 22 ποιήματα του Kαβάφη έγινε τον Φεβρουάριο του 1972. O ζωγράφος έρχεται στην Eλλάδα από το Παρίσι, συναντά τον φίλο του Aνδρέα Eμπειρίκο και του ζητά ο ίδιος να τον ηχογραφήσει να απαγγέλλει τον αγαπημένο τους ποιητή. O Tσαρούχης διάβαζε σε φίλους ποιήματα του K.Π. Kαβάφη από τη δεκαετία του 50. Ήταν πάντα αναγνώσεις εξαιρετικής συγκίνησης και ευαισθησίας, χωρίς θεατρινισμούς, με μεγάλη λιτότητα και βαθιά αίσθηση του εσωτερικού μέτρου. O παρών δίσμος αποτελεί την πρώτη επίσημη δημοσίευση από το "Aρχείο Hχογραφήσεων" του Aνδρέα Eμπειρίκου. Tο βιβλίο του CD περιέχει πλήρη τα κείμενα που γράφουν ο Tσαρούχης για τον Kαβάφη και τον Eμπειρίκο, ο Eμπειρίκος για τον Tσαρούχη, ένα κείμενο της Eυφροσύνης Δοξιάδη για τις καβαφικές αναγνώσεις του Tσαρούχη, ένα κείμενο του Γιώργη Γιατρομανωλάκη για τη σχέση Tσαρούχη - Eμπειρίκου - Kαβάφη, καθώς και τα 22 ποιήματα που διαβάζει ο Tσαρούχης και ηχογραφεί ο Eμπειρίκος. Eπίσης, η έκδοση συνοδεύεται από τρία καβαφικά έργα του Tσαρούχη, φωτογραφίες του Kαβάφη και φωτογραφίες των Tσαρούχη-Eμπειρίκου που αλληλοφωτογραφίζονται. Mεγάλη φιλία συνέδεε, από τη δεκαετία του 40 μέχρι το τέλος της ζωής τους, τον Aνδρέα Eμπειρίκο με τον Γιάννη Tσαρούχη.

Ένα εξαιρετικό small gift για τις βροχερές μέρες του χειμώνα. Η στεντόρια φωνή του Τσαρούχη, οι φιλικές παρεμβάσεις του Εμπειρίκου στη cdιέρα... Kαι τα όμορφα κριτικά σημειώματα στην καλαίσθητη έκδοση της Άγρας.

"Τα Κινηματογραφικά φιλιά" - Eric Fottorino (εκδ. 2009 - γαλλ. εκδ. 2007)

Δεν ξέρω τίποτα για την καταγωγή μου. Γεννήθηκα στο Παρίσι από μητέρα άγνωστη, ενώ ο πατέρας μου φωτογράφιζε πρωταγωνίστριες. Λίγο πριν πεθάνει, μου εξομολογήθηκε ότι όφειλα την ύπαρξή μου σε ένα κινηματογραφικό φιλί.

Ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα του διευθυντή της Le Monde. Ο Φοτορινό μεταφέρει τη δράση στο Παρίσι που όλοι αγαπάμε. Γεμάτο μουσικές. Και μπόλικες ταινίες. Από το επαναστατικό και συνάμα γοητευτικό κλίμα της Νουβέλ Βανγκ του '60 στο ομιχλώδες γαλλικό τοπίο του σήμερα. Με πολύ έρωτα και δόσεις υπαρξιακής φιλοσοφίας.

"Μichael Jackson 1958-2009 η ζωή ενός θρύλου" - Michael Heatley (αγγλ./ ελλ. εκδ. 2009)

Ένας φόρος τιμής στη ζωή και τη μουσική του "Βασιλιά της Ποπ". Ο Michael Jackson ανήκει στους καλλιτέχνες που επάξια ονομάζονται θρύλοι. Όπως και με τον Elvis Presley και τον John Lennon, όλοι θα θυμόμαστε τη στιγμή που πληροφορηθήκαμε το θάνατό του: ήταν μόλις 50 ετών αλλά είχε γίνει σούπερ σταρ ήδη από την ηλικία των 11, όταν η φωνή και η κίνησή του καθήλωναν τους μουσικόφιλους του πλανήτη. Το λεύκωμα αυτό, που συνοδεύεται με πλούσιο φωτογραφικό υλικό, παρουσιάζει την πορεία του - από τα πρώτα του χρόνια ως, το παιδί-θαύμα των Jackson 5, μέχρι τον αδιαμφισβήτητο σταρ του Thriller, του άλμπουμ που κατέχει ως σήμερα το ρεκόρ πωλήσεων όλων των εποχών. Αναλύοντας τη μαγευτική σκηνική του παρουσία, με το περίφημο "moonwalk", και τη μουσική του, που του χάρισε τον τίτλο του Βασιλιά της Ποπ, ακολουθεί τη ζωή του μέχρι την πολυσυζητημένη επάνοδό του στη σκηνή, που διακόπηκε απότομα προτού καν η αυλαία ανοίξει. Το λεύκωμα MICHAEL JACKSON 1958-2009: Η ΖΩΗ ΕΝΟΣ ΘΡΥΛΟΥ αφηγείται την ιστορία ενός μοναδικού ανθρώπου, που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στην ιστορία της μουσικής.

Για την ιστορία και μόνο. Για τη βιβλιοθήκη και την αρχειακή μνήμη. Αδιαμφισβήτητα μια πλούσια και όμορφη έκδοση. "This is it" Μάικλ...

17 Οκτ 2009

Συνέντευξη του Βασίλη Μαζωμένου..


Συνέντευξη στον Νέστορα Πουλάκο
npoulakos@apogevmatini.gr

Δεν είναι τυχαίο ότι “μετά το Βερολίνο μόνο η Κύπρος έχει απομείνει να τη χωρίζει ένα αντίστοιχο τείχος, μια “πράσινη γραμμή” εν προκειμένω”, μας τόνισε χαρακτηριστικά ο Βασίλης Μαζωμένος. Γι' αυτό άλλωστε αποφάσισε ν' ασχοληθεί με τη Μεγαλόνησο και την πολυτάραχη πρόσφατη ιστορία της. Ο 45χρονος σκηνοθέτης με το “Guilt” τόλμησε αυτό που ουδείς έχει επιχειρήσει τόσο διεξοδικά όλα αυτά τα χρόνια. Να κάνει μια ταινία για τρεις πολύ χαρακτηριστικές και συνάμα οδυνηρές περιόδους της Κύπρου. “Χωρίς να ήθελα εξ αρχής να γυρίσω μια πολιτική ταινία καταπιάστηκα με τρεις χρονικές περιόδους που έχουν στιγματίσει το νησί. Το 1959 και την ανεξαρτησία από τους Άγγλους, το 1974 και την Τουρκική απόβαση, το 1996 και την εν ψυχρώ εκτέλεση του Κύπριου πολίτη Σολωμού Σολωμού”.
Διατρέχοντας την ιστορία της Κύπρου τα τελευταία πενήντα χρόνια μέσα από τη ζωή ενός –πλέον- ηλικιωμένου εμπόρου όπλων, ο οποίος χειρουργείται και, μέσω της νάρκωσης, “ξαναβλέπει” τη ζωή του όλα αυτά τα ταραγμένα χρόνια, επιχειρείται μια επισκόπηση των πλέον σημαντικών γεγονότων ως φόντο στην δόλια συμπεριφορά και τακτική αυτού του διεφθαρμένου άνδρα.
Στην ουσία του το “Guilt” προσπαθεί να διερευνήσει τη σχέση της συνείδησης με την ιστορία, εστιάζοντας στην διαρκώς μεταβαλλόμενη ψυχολογική κατάσταση του ήρωα, ο οποίος τρόπον τινά αποτελεί ένα χαρακτηριστικό δείγμα ανθρώπινης συμπεριφοράς για εκείνα τα χρόνια”, μας εξηγεί ο Βασίλης Μαζωμένος, ο οποίος δεν παραγνωρίζει το γεγονός ότι η ταινία του μπορεί να ενοχλήσει, “αυτούς κυρίως που έχουν σκέψη κολλημένη και δεν μπορούν να ενεργήσουν προοδευτικά”.
Άλλωστε, όπως δηλώνει ο ίδιος, “μέσα από την ιστορία της ταινίας αναδεικνύεται η Ιστορία της Κύπρου. Και μάλιστα βγάζει στην επιφάνεια γεγονότα και καταστάσεις όχι και τόσο γνωστές στο ευρύ κοινό. Όπως για παράδειγμα εκείνο το τύπου “Γκουαντάναμο” που είχε στηθεί από τους Άγγλους στο νησί τη δεκαετία του '50”.
Ο Βασίλης Μαζωμένος επιχείρησε ξεκάθαρα να κάνει μια ταινία fiction, παρόλο που στη φόρμα της εντάσσεται στο πολιτικό θρίλερ και έχει μπόλικα στοιχεία ιστορικά. Με μια ατμοσφαιρική φωτογραφία που διατρέχει όλη την πλοκή προκαλώντας πολυποίκιλα συναισθήματα καθώς και τη συγκλονιστική μουσική του Γιώργου Ανδρέου, σκοπός του σκηνοθέτη είναι “να καταδείξει όπως μπορεί την αλήθεια του ελληνισμού, όσους κι αν δυσαρεστήσει αυτό. Δεν έχω κάνει μια ταινία που εξωραΐζει την καταγωγή μας όπως έχουν γίνει τόσες και τόσες τα τελευταία χρόνια αλλά που συγκρούεται μαζί της, της επιτίθεται μπορούμε να πούμε, για να προσέξει και η ίδια τα λάθη που έχει κάνει”. Άλλωστε κατά τον ίδιο, Έλληνες και Κύπριοι είναι ίδιος λαός.
Με το “Guilt” o κ. Μαζωμένος συνταίριαξε την ελληνική και την κυπριακή κινηματογραφική παραγωγή, με τη δεύτερη να έχει περισσότερη συμμετοχή. “Οι Κύπριοι με αγκάλιασαν αμέσως όταν τους εξέθεσα την ιστορία. Γι' αυτό τα γυρίσματα έγιναν σε πραγματικές τοποθεσίες εντός της παλιάς πόλης της Λευκωσίας τα περισσότερα, ενώ στα ξένα φεστιβάλ εκπροσωπώ την Κύπρο”. Τα γυρίσματα κράτησαν 7 εβδομάδες, με τρεις μήνες προετοιμασία και 8 μήνες πρόβες με τους ηθοποιούς. “Αδιαμφισβήτητα πρόκειται για ταινία του δημιουργού, όμως με τους ηθοποιούς κάναμε εξαιρετική δουλειά. Πραγματικά κοπίασαν πολύ”, μας εξηγεί ο Βασίλης Μαζωμένος. Στο “Guilt” πρωταγωνιστούν ο Νίκος Αρβανίτης, ο Κώστας Σειραδάκης, ο Γιάννης Τσορτέκης, ο Άρτο Απαρτιάν και η Εβελίνα Παπούλια.
Ενώ στα σκαριά βρίσκονται δυο ακόμη συνέχειες της ιστορίας όπως μας λέει ο κ. Μαζωμένος. “Ο σκοπός της τριλογίας που επιθυμώ να γυρίσω είναι μια διερεύνηση της έννοιας του έθνους. Με το “Guilt” το έθνος βασανίζεται, με το “The Landlord” το έθνος εξορίζεται και με το “Sleepless” το έθνος ανασταίνεται”.
Το “Guilt” θα κάνει την εγχώρια πρεμιέρα του στην τελετή έναρξης του 22ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου 2009 την ερχόμενη Πέμπτη (22/10). Προηγουμένως είχε προβληθεί στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μόντρεαλ (τον Σεπτέμβριο), ενώ μες στον Νοέμβριο θα παρουσιαστεί στην Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου που θα γίνει στο σινεμά “Έλλη” από την κίνηση των “Κινηματογραφιστών στην ομίχλη”, και στα διεθνή φεστιβάλ του Καΐρου και της GOA (στην Ινδία). Προς το παρόν δεν έχει βρει ακόμη διανομή στις αίθουσες, παρόλο που το ενδιαφέρον από συγκεκριμένες εταιρείες είναι έντονο.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στη "Σαββατιάτικη Απογευματινή" (φύλλο 17-10).

16 Οκτ 2009

ΡαδιοΒακχικόν στη "Ράδιο Προπαγάνδα"..


Σήμερα το μεσημέρι
12 με 2
στην εκπομπή
"Ράδιο Προπαγάνδα, η φωνή της λαϊκής ελίτ"

ο Γ.Ι. Μπαμπασάκης
θα φιλοξενήσει στο στούντιο
τον Ν.Ι. Πουλάκο και τον Νίκο Μπίνο

προκειμένου να παρουσιάσουν
το τεύχος 7 του περιοδικού γραμμάτων και τεχνών "Βακχικόν".

Με μπόλικες μουσικές
και άφθονα ποιήματα από την ύλη του τεύχους.

Συντονιστείτε
στο "Κανάλι Ένα Πειραιάς - 90,4 fm"

15 Οκτ 2009

Ζητείται ανθρωπιά στο σύγχρονο αστικό τοπίο..


του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr


Ακαδημία Πλάτωνος


Κομεντί, ελληνικής/ γερμανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Φίλιππου Τσίτου, με τους Αντώνη Καφετζόπουλο, Αναστάς Κοζντίν, Τιτίκα Τσιριγκούλη.


Ο Σταύρος είναι ένας ψιλικατζής. Η γυναίκα του τον έχει εγκαταλείψει – η μητέρα του έχει πάθει ήδη ένα εγκεφαλικό. Η αγαπημένη ασχολία του Σταύρου και των τριών φίλων του, που επίσης έχουν μαγαζιά στη γειτονιά, είναι η καθημερινή τους ενασχόληση με τους Κινέζους και τους Αλβανούς της περιοχής.

Η σύγχρονη κοινωνική ματιά αποτυπωμένη στο κινηματογραφικό πανί. Μια τάση της κουλτούρας του νέο-Έλληνα σε αυτή τη μεταβαλλόμενη, οικονομικά και μεταναστευτικά, περιοχή όπου ζει μεταφέρεται τόσο άξια και μεστά στην οθόνη, που σε κάνει να απορείς αν το σκηνικό που περιγράφεται το έχεις ζήσει ή δει κάπου κοντά σου. Στην πολύ-πολιτισμική κοινωνία μας, τα αντιδραστικά φαινόμενα προάσπισης της φυλής και περιχαράκωσης θεσμών και θέσεων πάντα θα υπάρχουν. Στην ιστορία των Τσίτου & Καρδαρά καταδεικνύεται η ανία της καθημερινής ματαιότητας και η δήλωση ύπαρξης μέσω της ξενοφοβίας. Δεν μιλάμε για ρατσισμό. Αλλά για προάσπιση του χώρου. Ειδικώς όταν αυτός αλώνεται από κάτι “ξένο” διαταράσσοντας ηρεμίες και ισορροπίες χρόνων. Ο εξαιρετικός Καφετζόπουλος (βραβευμένος στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο) παθαίνει αμόκ, όταν η άρρωστη μητέρα του δηλώνει πλέον Αλβανίδα παρουσιάζοντάς του τον χαμένο αδελφό του : τον Αλβανό μπογιατζή της γειτονιάς που ως τότε τον κορόιδευε. Εκεί ξεκινά η υπαρξιακή αναζήτηση του ήρωα. Η αμφισβήτηση της ταυτότητας του και της θέσης του στο σύγχρονο αστικό τοπίο. Η αποχαύνωση και η “σαπίλα” της κοινωνικής στάσης του μεταλλάσσουν την ίδια του την ύπαρξη.
Οι ρυθμοί της ταινίας μπορεί να κουράσουν, ακολουθούν όμως την παρέα των Ελλήνων παρατηρητών της ζωής, που έχουν αλλοιωθεί συνειδησιακά από την τηλεοπτική κουλτούρα. Η αποδόμηση της σχέσης της ανεκτικότητας με την ανθρωπιά είναι το κύριο ζητούμενο της εποχής όπως και της ιστορίας. Τέλος, το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Φίλιππος Τσίτος δεν αποτελεί το “νέο αίμα του ελληνικού σινεμά”, όπως διατείνονται πολλοί συνάδελφοι. Καταρχάς δεν υφίσταται τέτοιος όρος, αφήστε που ο “νέος” Τσίτος μ' ένα σημαντικό ντεμπούτο στο ενεργητικό του (το “My Sweet Home” του 2001) και μια πλούσια τηλεοπτική καριέρα στη Γερμανία, δεν είναι καθόλου τυχαίος και... καινούριος, φυσικά!

Έτσι πήραμε το Γούντστοκ


Κωμωδία, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ανγκ Λι, με τους Ντιμίτρι Μάρτιν, Νταν Φόγκλερ, 'Εμιλ Χιρς.


Το καλοκαίρι του 1969, ο Έλιοτ Τίμπερ ζει σε μια μικρή επαρχιακή πόλη και εργάζεται στο μοτέλ των γονιών του, το οποίο είναι ένα ερείπιο στα όρια της κατάσχεσης. Προσπαθώντας να προσελκύσει κόσμο στο μοτέλ, κινεί άθελά του τις διαδικασίες για τη δημιουργία του "Woodstock"...


Στην προκειμένη περίπτωση, η “συνάντηση” ενός πολύ σημαντικού μουσικού/κοινωνικού γεγονότος του περασμένου αιώνα μ' έναν σύγχρονο δημοφιλή σκηνοθέτη δεν σημείωσε και τόσο μεγάλη επιτυχία. Το “Έτσι πήραμε το Γούντστοκ” έχει βασικό έλλειμμα ταυτότητας. Ο σκηνοθέτης από την Ταϊβάν, με ταινίες στο ενεργητικό του όπως το “Μυστικό του Brokeback Mountain” και το “Προσοχή! Πόθος”, πέτυχε την ατμόσφαιρα των επαναστατικών '60s και της μαζικής κουλτούρας της εποχής. Ατύχησε όμως στο να δώσει σάρκα και οστά σ' ένα τόσο σπουδαίο γεγονός όπως εκείνη η 3ήμερη μουσική συναυλία αγάπης και ειρήνης του “Γούντστοκ”. Η περιρρέουσα κατάσταση δίδεται με γλαφυρότητα, η παντελής έλλειψη μουσικής όμως και η απουσία του παλμού των χίπις είναι μειονεκτήματα σοβαρά. Στο τέλος, βέβαια, απομένει μια ενδιαφέρουσα ιστορία. Πέραν τούτου όμως...


Άλλες ταινίες


Το “Χάλια μέρα για ψάρεμα” σε σκηνοθεσία Αλβάρο Μπρέχνερ, παραγωγής Ισπανίας και Ουρουγουάης, αποτελεί μια σύγχρονη σινεφίλ πρόταση με έντονο κοινωνικό σχόλιο. Δύο εκκεντρικοί Ευρωπαίοι, ο Γιάκομπ, ξεπερασμένος παγκόσμιος πρωταθλητής της πάλης, κι ο πανούργος ιμπρεσάριος που αυτοσυστήνεται ως Πρίγκιπας Ορσίνι, διασχίζουν τη Νότια Αμερική οργανώνοντας σικέ αγώνες σε μια προσπάθεια επιβίωσης και αναβίωσης του πάλαι ποτέ λαμπρού παρελθόντος τους. Μια ιδιαίτερη ταινία πάνω στα ζητήματα της τιμής και της επιβίωσης, με καθαρά υπαρξιακό περιεχόμενο. Ένα μικρό διαμάντι. Το “Μινούς” σε σκηνοθεσία Βίνσεντ Μπαλ, ολλανδικής παραγωγής, προβάλλεται για πρώτη φορά στη χώρα μας οχτώ χρόνια από την πρεμιέρα του. Αυτή είναι μια όμορφη νέα κοπέλα που κάποτε ήταν γάτα. Αυτός είναι ένας γοητευτικός δημοσιογράφος, απελπισμένος για μια αποκλειστική είδηση ώστε να κρατήσει τη δουλειά του. Τεράστια εμπορική επιτυχία στην Ολλανδία, με βραβεία και συμμετοχές σε τουλάχιστον 70 φεστιβάλ. Ρομαντική κωμωδία κυρίως για παιδιά. Η “Πανδημία” σε σκηνοθεσία Άλεξ & Ντέιβιντ Πάστορ, αμερικανικής παραγωγής, είναι ένα συμπαθητικό ανεξάρτητο θρίλερ για τη “δημοφιλή” γρίπη των χοίρων. Τέσσερις νέοι προσπαθούν για την σωτηρία τους και αποφασίζουν να καταφύγουν σε μια ουτοπική παραλία στον Κόλπο του Μεξικού, περιμένοντας να επιβιώσουν της πανδημίας. Επίσης, το σίκουελ του παιδικού “Tinker Bell” θα προβληθεί σε ψηφιακή προβολή, ενώ προορίζεται άμεσα για την αγορά του dvd. Δεν πραγματοποιήθηκε δημοσιογραφική προβολή. Επανεκδόσεις : Βέβαια ο χορός των... καλοκαιρινών επανεκδόσεων καλά κρατεί. Σε ψηφιακή προβολή και νέες κόπιες θα παρουσιαστεί το τελευταίο αριστούργημα του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν “Φάννυ και Αλέξανδρος”, με τα 4 Όσκαρ τη μια Χρυσή Σφαίρα και ακόμη 17 βραβεία. Ενώ ξαναθυμόμαστε το -επίσης- έσχατο διαμάντι του Ακίρα Κουροσάβα “Ran”, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννησή του. Η ταινία είχε αποσπάσει ένα Όσκαρ και ακόμη 25 βραβεία.


Ακαδημία Πλάτωνος ***

Έτσι πήραμε το Γούντστοκ **

Χάλια μέρα για ψάρεμα **

Μινούς (2001 – Α' προβολή) **

Πανδημία *

Tinker Bell 2 -

Ran (1985) ****

Φάννυ και Αλέξανδρος (1982) ****


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 15-10).

Βακχικόν Τεύχος 7 Κυκλοφόρησε..


Γιατί "εφέτος στ' αλήθεια εφοβήθηκα την παγωνιά τη μοναξιά το κρύο" όπως πολύ σωστά είχε τονίσει κάποτε ποιητικά ο Μίλτος Σαχτούρης.

οι καλοκαιρινές ραστώνες, οι εκλογές και οι συχνές αλλαγές τεχνικών μας καθυστέρησαν έναν μήνα

ζητούμε ένα ζεστό ταπεινό "βακχικό" συγνώμη

τεύχος #7 σε προφίλ ανανεωμένο

με εβδομαδιαία καταχώρηση νέων κειμένων κάθε Δευτέρα, αρχής γενομένης από την 19η Οκτωβρίου

κι ενώ η 3μηνιαία έκδοση θα "τρέχει" κανονικά

το επόμενο ραντεβού στις 15 Δεκεμβρίου

με κλίμα εορταστικό

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΕΥΧΟΥΣ #7

ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ

ΦΥΛΛΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ : ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΩΝ Θ. ΒΟΡΙΑ, Κ. ΜΠΡΑΒΑΚΗ, Δ. ΠΑΛΑΖΗ, Α. ΣΟΛΕΡΤΗ, Γ. ΚΟΚΚΙΝΟΥ, Φ. ΓΙΑΝΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ, Β. ΚΑΛΟΓΡΙΑ & ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ Ν. ΚΟΥΡΜΟΥΛΗ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ : ΜΕ ΤΗ ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΕΛΕΝΑ ΜΑΡΟΥΤΣΟΥ & ΤΟΥΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΛΛΟ ΚΑΙ ΓΙΑΝΝΑ ΜΠΟΥΚΟΒΑ

ΚΕΙΜΕΝΑ : Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΛΑΖΗΣ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΧΕΙΜΩΝΑ, Η ΑΤΗ ΣΟΛΕΡΤΗ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΒΙΓΙΟΝ, ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΤΗΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΔΟΣ ΛΟΥΚΙΑΣ ΡΙΚΑΚΗ ΑΠΟ ΤΟ ΙΡΑΝ, ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ ΚΑΚΙΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟ ΧΡΗΣΤΟ ΒΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΩΜΩΔΙΑ ΠΙΣΩ ΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ '80

ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ : 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΜΑΛΚΟΛΜ ΛΟΟΥΡΥ ΜΕ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ (ΣΕ ΣΥΝΕΧΕΙΕΣ) ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΧΑΧΗ, ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ Ζ.Δ. ΑΪΝΑΛΗ

ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ : Ν.Ι. ΠΟΥΛΑΚΟΣ, Μ. ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ, Α. ΝΤΑΡΔΗ, Τ. ΡΗΤΟΣ

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ : ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΩΝ Α. ΧΑΣΙΜ ΚΑΙ Θ. ΤΣΑΒΛΗ

ΘΕΑΤΡΟ : ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ Ν.-Γ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ

ΜΟΥΣΙΚΗ : ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΩΝ Τ. ΡΗΤΟΥ ΚΑΙ Π. ΓΑΡΔΙΚΛΗ

ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ : ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΑΝΤΩΝΙΑΣ ΓΡΙΒΑ, ΤΟΥ ΓΛΥΠΤΗ ΓΙΩΡΓΟΥ ΦΟΥΝΤΟΥΛΗ (ΚΡ. ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ Κ. ΚΑΡΑΜΟΥΖΑ), ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΕΛΕΑΝΝΑΣ ΜΑΡΤΙΝΟΥ (ΚΡ. ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ Γ.-Ι. ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗ), ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΣΤΗΛΗΣ "ΦΩΤΟ-ΓΡΑΦΗ-ΖΩΝΤΑΣ" ΤΩΝ Κ. ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ & KLICKET

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ : ΤΟΥ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ "DROOD" ΣΕ ΜΤΦΡ. ΠΗΝΕΛΟΠΗΣ ΤΡΙΑΔΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΣΦΑΜΕΝΟΥ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ : ΒΙΒΛΙΩΝ ΤΩΝ Ν. ΚΟΥΝΕΝΗ, Ν. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΥ, Α. ΣΟΛΕΡΤΗ, Δ. ΝΙΚΗΤΑ, Μ. ΠΡΟΥΣΤ, Μ. ΦΕΙΜΠΕΡ (ΚΡ. ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ Ν.Ι. ΠΟΥΛΑΚΟΥ, Τ. ΡΗΤΟΥ, ΣΤΡΑΤΟΥ Π., Ν. ΦΑΦΟΥΤΗ, Μ. ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ)

ΣΦΗΝΑΚΙΑ (ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ) : ΤΩΝ ΜΟΝΙΜΩΝ ΣΤΗΛΩΝ ΤΩΝ Γ.Ι. ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗ, Σ. ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ, ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΣΤΗΛΩΝ ΤΩΝ Ε. ΜΑΡΟΥΤΣΟΥ ΚΑΙ Α. ΧΑΣΙΜ, ΠΟΙΗΜΑΤΑ-ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΤΩΝ Χ. ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ Γ. ΤΣΙΓΚΟΥ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΕΛΙΔΑ : ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟ BANKIT.GR, Η ΒΑΚΧΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ CHIMERES ΚΙ ΈΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΠΟΥ ΛΑΒΑΜΕ ΑΠΟ ΜΙΑ ΠΟΙΗΤΡΙΑ...

4 UR EYES ONLY : Η ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΗ ΤΑΙΝΙΑ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ "Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΦΙΛΗΣΥΧΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ" ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΠΑΚΑΛΗ

+

ΕΛΑΤΕ

ΑΠΟΨΕ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΜΕΤΑ ΤΙΣ 9 ΣΤΟ ΜΠΑΡ FERIALE (ΑΣΚΛΗΠΙΟΥ & ΣΟΛΩΝΟΣ ΓΩΝΙΑ) ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΤΕΥΧΟΣ 7 ΥΠΟ ΤΟΥΣ ΗΧΟΥΣ ΤΟΥ Γ.-Ι. ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗ

ΑΚΟΥΣΤΕ

ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ (16/10) 12-2, ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ "ΡΑΔΙΟ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ" ΤΟΥ Γ.-Ι. ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗ, ΣΤΟ "ΚΑΝΑΛΙ ΕΝΑ ΠΕΙΡΑΙΑΣ - 90,4", ΠΟΥ ΘΑ "ΑΠΟΔΟΜΗΘΕΙ" ΤΟ ΒΑΚΧΙΚΟΝ ΤΕΥΧΟΣ #7 ΜΕ ΤΟΝ Ν.Ι. ΠΟΥΛΑΚΟ

ΚΥΡΙΟΙ

&

ΚΥΡΙΕΣ

ΝΙΚΗΣΑΜΕ!

13 Οκτ 2009

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : Death of A Ladies' Man" - No 33

Produced and co-written by the Phil Spector.
Released in the album “Death of a Ladies' Man” by Leonard Cohen in November 1977.

Ah the man she wanted all her life was hanging by a thread
"I never even knew how much I wanted you," she said.
His muscles they were numbered and his style was obsolete.
"O baby, I have come too late." She knelt beside his feet.
"I'll never see a face like yours in years of men to come
I'll never see such arms again in wrestling or in love."
And all his virtues burning in the smoky Holocaust
She took unto herself most everything her lover lost
Now the master of this landscape he was standing at the view
with a sparrow of St. Francis that he was preaching to
She beckoned to the sentry of his high religious mood
She said, "I'll make a place between my legs,
I'll show you solitude."

He offered her an orgy in a many mirrored room
He promised her protection for the issue of her womb
She moved her body hard against a sharpened metal spoon
She stopped the bloody rituals of passage to the moon

She took his much admired oriental frame of mind
and the heart-of-darkness alibi his money hides behind
She took his blonde madonna and his monastery wine --
"This mental space is occupied and everything is mine."

He tried to make a final stand beside the railway track
She said, "The art of longing's over and it's never coming back."
She took his tavern parliament, his cap, his cocky dance,
she mocked his female fashions and his working-class moustache.

The last time that I saw him he was trying hard to get
a woman's education but he's not a woman yet
And the last time that I saw her she was living with some boy
who gives her soul an empty room and gives her body joy.

So the great affair is over but whoever would have guessed
it would leave us all so vacant and so deeply unimpressed
It's like our visit to the moon or to that other star
I guess you go for nothing if you really want to go that far.

It's like our visit to the moon or to that other star
I guess you go for nothing if you really want to go that far.

It's like our visit to the moon or to that other star
I guess you go for nothing if you really want to go that far.

Μαρία Πολυδούρη

Κοντά σου

Κοντά σου δεν αχούν άγρια οι ανέμοι.
Κοντά σου είναι η γαλήνη και το φως.
Στου νου μας τη χρυσόβεργην ανέμη
ο ρόδινος τυλιέται στοχασμός.

Κοντά σου η σιγαλιά σα γέλιο μοιάζει
που αντιφεγγίζουν μάτια τρυφερά
κ’ αν κάποτε μιλάμε, αναφτεριάζει,
πλάι μας κάπου η άνεργη χαρά.

Κοντά σου η θλίψη ανθίζει σα λουλούδι
κι’ ανύποπτα περνά μες’ στη ζωή.
Κοντά σου όλα γλυκά κι’ όλα σα χνούδι,
σα χάδι, σα δροσούλα, σαν πνοή.

Σαν σήμερα – 14 Οκτωβρίου

1843: Παρουσιάζεται για πρώτη φορά καλλωπισμένο από τη μουσική του Φέλιξ Μέντελσον το θεατρικό έργο του Γουίλιαμ Σέξπιρ "Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας" στο Πότσνταμ.

1926: Εκδίδεται για πρώτη φορά το παιδικό βιβλίο, "Γουίνι το Αρκουδάκι" του Άγγλου συγγραφέα Αλεξάντερ Άλαν Μιλν.

1959: Πεθαίνει ο Αμερικανός ηθοποιός και γόης του Χόλιγουντ Έρολ Φλυν, που είχε γεννηθεί στην Τασμανία. Έγινε γνωστός με τους ρόλους του ως πειρατής αλλά και ως Ρομπέν των Δασών.

1964: Το Νόμπελ Ειρήνης απονέμεται στον Αμερικανό ακτιβιστή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ.

1968: Οι Beatles κυκλοφορούν το περίφημο "White Album” τους.

1980: Ο Bob Marley δίνει την τελευταία συναυλία του.

1990: Πεθαίνει ο Λέοναρντ Μπερνστάιν, ο Αμερικανός μαέστρος και συνθέτης πολλών κλασικών επιτυχιών, μεταξύ των οποίων του μιούζικαλ "West Side Story".

1991: Απονέμεται το Νόμπελ Ειρήνης στην αρχηγό της αντιπολίτευσης της Μιανμάρ (Βιρμανίας), Αούνγκ Σαν Σου Κίι.

1995: Πεθαίνει σε ηλικία 84 ετών η μεγάλη κυρία της ελληνικής δημοσιογραφίας Ελένη Βλάχου, πρώην εκδότης των εφημερίδων "Καθημερινή" και "Μεσημβρινή", των περιοδικών "Εκλογή" και "Εικόνες", καθώς και των εκδόσεων "Γαλαξίας".

2004: Πεθαίνει αιφνιδιαστικά σε ηλικία 55 ετών ο δημοφιλής ηθοποιός, μουσικός και σόουμαν Βλάσης Μπονάτσος.

12 Οκτ 2009

"Απολιθωμένες Λέξεις"

(photo: stratos p)

Το μισοπεθαμένο μηχάνημα ζωντάνεψε

τα χνώτα του βρωμάνε σκουριά και μέταλλο.
Ένας ίσκιος , μαύρος μανδύας, τυλίγει τον αέρα.
Υπάρχουν φιλιά που ανοίγουν την πόρτα του θανάτου
ερειπωμένα χωριά, το πένθος αναπαύεται στα χαλάσματα.
Κορμιά γυναικών που απλώς αναζητούσαν ενα χάδι τρυφερό,
τα δάκρυά τους σταγόνες στη βροχή.
Όλα τ’ άστρα έπεσαν, κάλπικες οι ευχές, η φωνή ακούγεται σιωπή
το ουρλιαχτό γοερό, η κοπέλα που απομακρύνεται έχει τον ήλιο στην πλάτη
σημαδεμένη από την αρχή της δημιουργίας.
Ο παλιάτσος βουλιάζει στο θρόνο του
μέσα σε ένα λιβάδι γεμάτο από ρόδα.
Η στιγμή της απόλυτης ηρεμίας
όλα στέκουν σαν παγωμένο τείχος
μπονάτσα πριν από την θαλασσοταραχή.
‘Ενα κορμί βρήκαν λέει , μες στη λάσπη, μοιάζει αντρικό,
άψυχο αλλά όχι νεκρό,
κείτεται στις όχθες του ποταμού.
Οι μάγοι της φυλής μίλησαν για θαύμα
άλλοι για κατάρα.
Πορεύομαι κενός, ένα πέτρινο άγαλμα, περνώ μέσα απ’ τα χαλάσματα.
Ψάχνω στη ματαιότητα των λέξεων
εξαγνισμό; ένα χάδι τρυφερό;
Για σένα γράφω
γλυκέ περηπατητή των ονείρων
καταπατητή της λογικής
κι ας ξέρω πως με κάθε λέξη που πέφτει
απλώς βρωμίζει το χαρτί, γεμίζει λεκέδες.

11 Οκτ 2009

Συνέντευξη του Παντελή Βούλγαρη..


Συνέντευξη στον Νέστορα Πουλάκο
nespoulakos2000@yahoo.gr

«Στα σχεδόν πενήντα χρόνια που παιδεύομαι με την κινηματογραφική τέχνη το ενδιαφέρον μου για τα πολιτικά παραμένει αμείωτο».
Αντί προλόγου, αποφάσισα να παραθέσω την πιο χαρακτηριστική κουβέντα του 69χρονου διακεκριμένου σκηνοθέτη. Άλλωστε, τα πολλά λόγια είναι περιττά για τον Παντελή Βούλγαρη, «ξέρεις, βγάζω “σπυριά” με τις συνεντεύξεις», μου ανέφερε στην αρχή της κουβέντας μας. Και δεν έχει άδικο. Γιατί, όπως όλοι γνωρίζουμε, η εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις, και για τον δημιουργό μιας ταινίας δεν έχει μεγαλύτερη αξία τίποτε άλλο από την ίδια του την ταινία.
Η «Ψυχή Βαθιά» είναι μια κατάθεση ψυχής για τον ελληνικό Εμφύλιο. «Ακολουθώ τον 14χρονο Βλάση του Δημοκρατικού Στρατού και τον 17χρονο αδελφό του Ανέστη που δείχνει περάσματα στον Εθνικό Στρατό», εξηγεί ο σκηνοθέτης, «πιστεύω ότι οι μικροϊστορίες των ταπεινών, των θυμάτων, των “αποκάτω”, όπως εικονοποιούνται στην ταινία θα συμβάλουν στο στοχασμό και αναστοχασμό πάνω στα γεγονότα της τριετίας 1946-1949 και τις πολλαπλές και πολύχρονες συνέπειες».
Όταν ρώτησα τον Παντελή Βούλγαρη για το πώς συνέλαβε την ιδέα της ταινίας αποκάλυψε ότι την είχε στο μυαλό του τουλάχιστον δώδεκα χρόνια, «άργησα να “συνδεθώ” με το δράμα του Εμφυλίου. Το ’97 προετοιμάζοντας τις “Νύφες”, γύρισα την Ελλάδα ψάχνοντας για τα έρημα χωριά των κοριτσιών. Ανέβηκα και στις κορυφές του Γράμμου και του Βιτσίου». Για τον πολυβραβευμένο δημιουργό αυτή η ιστορία έχει ακόμη πολλά να διδάξει το λαό μας, «ο Εμφύλιος είναι θέμα μέγιστο, συνταρακτικό. Θα μπορούσαν να έχουν γίνει και δέκα και είκοσι ταινίες για τις μεγάλες μάχες, τις ατέρμονες πορείες, για τους κορυφαίους στρατιωτικούς ηγέτες, για τους αμάχους».
Κατά τον Παντελή Βούλγαρη ο κόσμος «περιμένει» να δει ταινίες, όποτε αυτές κι αν γίνουν, για το δράμα του Εμφυλίου. Κι όπως σωστά τονίζει «για την τέχνη ποτέ δεν είναι αργά. Δεν είναι δέσμια της επικαιρότητας. Άλλωστε δουλειά των καλλιτεχνών είναι ν’ ανιχνεύουν τη μνήμη, τη διαχρονικότητά της ανθρώπινης περιπέτειας». Όντως, οι ελληνικές παραγωγές για το γεγονός που σημάδεψε τη χώρα μας είναι μηδαμινές. Και παρόλο που υπήρξαν κάποιοι που δεν ενθουσιάστηκαν στο άκουσμα της νέας κινηματογραφικής ιδέας του σκηνοθέτη των «Πέτρινων Χρόνων» και του «Όλα είναι δρόμος» -προ διετίας, θα πρέπει επιτέλους να σπάσει αυτό το κοινωνικό ταμπού. «Ο Εμφύλιος είναι ακόμη θέμα ταμπού. Οι σημερινοί νέοι δεν ξέρουν. Και είναι ανοιχτή πρόκληση για τη νεότερη γενιά να μάθει, να προβληματιστεί, να σκεφτεί, να κουβεντιάσει το ιστορικό αυτό γεγονός. Θα είναι πράξη αντίστασης στην “κουλτούρα” της εποχής, στ’ αναλώσιμα της μιας χρήσης, που δεν σηκώνουν την εμβάθυνση, την τεκμηρίωση, την υπομονετική κριτική ματιά, την αποφυγή της εύκολης και, εν τέλει, κομφορμιστικής συνθηματολογίας». Και όταν η συζήτηση οδήγησε αναπόφευκτα στα Δεκεμβριανά της εποχής μας, ήταν ιδιαίτερα καυστικός, «οι αγώνες του παρόντος και του μέλλοντος θα πάνε καλύτερα με τη γνώση της Ιστορίας. Στους νέους του περυσινού Δεκέμβρη είδα και άκουσα οργή, θυμό, πόνο, φόβο, απόγνωση αλλά όχι διχαστικά κίνητρα. Οι πολύ νέοι είναι πάντοτε οι αθώοι του αίματος».
Στην «Ψυχή Βαθιά» ο Παντελής Βούλγαρης παίρνει ξεκάθαρη πολιτική θέση στην Ιστορία : τοποθετεί στο επίκεντρο τον άνθρωπο κι όχι κάποια από τις δυο αντιμαχόμενες πλευρές. Αυτός τον ενδιαφέρει, εν προκειμένω. «Σφαχτήκαμε μεταξύ μας. 70.000 νέα παιδιά, στην πλειοψηφία τους φτωχοί αριστεροί αγωνιστές και φτωχοί φαντάροι που κλήθηκαν για υποχρεωτική θητεία την πιο καταραμένη στιγμή, άφησαν την τελευταία τους πνοή πάνω στα βουνά. Γι’ αυτούς κάνω την ταινία. Με συγκλόνισε η μοίρα των “αποκάτω”. Αυτή είναι η θέση μου. Κάτω τα χέρια από τα νιάτα. Σείω το πιο τρομερό, για μένα, ντοκουμέντο, τον αριθμό των νεκρών στα πεδία των μαχών : 70.000 εικοσάχρονοι… Συνυπολογίζω αντάρτες και φαντάρους γιατί δεν είμαι από τους αριστερούς που μονοπωλούν το πένθος. Οι ιστορικοί αποκαλύπτουν τα μοιραία έγγραφα και επιμερίζουν ευθύνες. Εμένα, ως καλλιτέχνη, μου αναλογεί το ανθρώπινο δράμα».Η «Ψυχή Βαθιά», σε σκηνοθεσία και σενάριο του Παντελή Βούλγαρη, μουσική του Γιάννη Αγγελάκα, και πρωταγωνιστές τους Χρήστο Καρτέρη, Γιώργο Αγγέλκο, Βαγγέλη Μουρίκη, Γιώργο Συμεωνίδη, Βικτώρια Χαραλαμπίδου, Θανάση Βέγγο, θα κάνει πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες της χώρας μας στις 22 Οκτωβρίου.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο τεύχος 48 του μηνιαίου περιοδικού "Γαλέρα" (Οκτώβριος 2009).

10 Οκτ 2009

Η "Κιβωτός" της εγχώριας κινηματογραφικής μνήμης..


Ρεπορτάζ : Νέστορας Πουλάκος
npoulakos@apogevmatini.gr

Αυτό που μας εκπλήσσει συνεχώς στο πολιτιστικό τοπίο της χώρας μας είναι ότι τίποτε δεν είναι δεδομένο. Με την ίδια χαρά που υποδεχτήκαμε την -επιτέλους!- ολοκλήρωση του Μουσείου Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τον περασμένο Μάιο, με το ίδιο ακριβώς συναίσθημα θα ζήσουμε απόψε τα εγκαίνια του νέου, υπερσύγχρονου κτιρίου της πολύπαθης Ταινιοθήκης της Ελλάδας. Και οι δυο αυτές κοιτίδες του πολιτισμού έπρεπε να περάσουν από χίλια κύματα ώστε να μπορούν άνετα να επιτελέσουν το πολύ ουσιαστικό έργο τους.
Έτσι, η “κιβωτός” της εγχώριας κινηματογραφικής μνήμης εν τέλει ολοκληρώθηκε και με καθυστέρηση μιας εβδομάδας λόγω εκλογών παραδίδεται προς τέρψη και σκέψη στο σινεφίλ κοινό της χώρας.
Στη συμβολή της Ιεράς Οδού και της οδού Μεγάλου Αλεξάνδρου, στο ύψος του Κεραμεικού, εκεί που πλέον συμβιώνουν τα μεγάλα νυχτερινά κέντρα και η εναλλακτική διασκέδαση των νέων, οι οικονομικοί μετανάστες και οι μεροκαματιάρηδες εργάτες με τους σύγχρονους καλλιτέχνες και τις εικαστικές εκθέσεις στα εντυπωσιακά λοφτ, οι βιοτεχνίες και τα μηχανουργεία με τα ταχυφαγεία και τα ακριβά εστιατόρια, θα βρίσκεται εφεξής η Ταινιοθήκη της Ελλάδας.
“Ουσιαστικά περιπλανόμαστε 45 χρόνια από την εποχή της ίδρυσης της Ταινιοθήκης το 1964”, μας εξηγεί ο διευθυντής και αντιπρόεδρος του Δ.Σ. Θόδωρος Αδαμόπουλος. “Το σημαντικότερο πρόβλημά μας ήταν οι προβολές των αφιερωμάτων και των ρετροσπεκτίβων που διοργανώναμε. Φιλοξενηθήκαμε στον κινηματογραφικό Άστυ και το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, στο Πολεμικό Μουσείο και τους κινηματογράφους Έσπερος, Έμπασσυ, Τριανόν, Αττικόν και Απόλλων. Όπως καταλαβαίνετε ήμασταν διασκορπισμένοι αν συνυπολογίσετε τα εργαστήριά μας στην Αγία Παρασκευή και το κεντρικό μας κτίριο της οδού Κανάρη 1, απ' όπου μας κάναν έξωση πριν δυο χρόνια!”.
Με την εγκατάσταση όμως στον παλιό και εγκαταλειμμένο ιστορικό κινηματογράφο Λαίς τα πάντα λύθηκαν. “Μαζευτήκαμε σε ένα χώρο που υπάρχει η δυνατότητα ν' αξιοποιήσουμε όλη τη δυναμική της κληρονομιάς της Ταινιοθήκης”, τονίζει η ψυχή αυτού του εγχειρήματος.

Οι εγκαταστάσεις

Η νέα Ταινιοθήκη της Ελλάδας καλύπτει συνολικά 1.785 τ.μ. εσωτερικών χώρων, κατανεμημένων σε δυο επίπεδα. Σαφώς εντυπωσιάζει η κύρια κινηματογραφική αίθουσα 200 θέσεων, που είναι ντυμένη με κόκκινο βελούδο ώστε να ξεχωρίζει από το cine club χωρητικότητας 60 ατόμων, που κυριαρχεί το πράσινο βελούδο. Βέβαια, δεν θα μπορούσε να λείπει μια θερινή αίθουσα, η οποία είναι εγκατεστημένη στην ταράτσα του κτιρίου (700 τ.μ.), με χωρητικότητα 250 θέσεων. Η σύνδεση της με το υπόλοιπο οίκημα γίνεται μέσω μιας μαρμάρινης σκάλας, ενώ μην ξεχνάμε το φουαγέ, το πωλητήριο και το κυλικείο, τα οποία υπάρχουν μεταξύ των δυο εσωτερικών αιθουσών.
Όπως είπε χαρακτηριστικά στην “Α” ο Θόδωρος Αδαμόπουλος, “η μεγάλη δυναμική της Ταινιοθήκης δεν εξαντλείται μόνο στο κομμάτι των προβολών αλλά και στο πλούσιο αρχειακό της υλικό που προσελκύει εκατοντάδες ερευνητές διαφόρων ειδικοτήτων (φοιτητές κινηματογράφου και δημοσιογραφίας, αρχιτέκτονες, σκηνογράφοι κ.ά) προκειμένου να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους”. Ήδη υφίσταντο χώροι γραφείων, βιβλιοπωλείου, αναγνωστηρίου οπτικοακουστικών μέσων καθώς και εκθέματα κοστουμιών από ταινίες του διακεκριμένου σκηνοθέτη Νίκου Κούνδουρου, που είναι και πρόεδρος του Δ.Σ. Επιπλέον, υπάρχει η μελλοντική σκέψη δημιουργίας μουσείου κινηματογράφου που θα περιλαμβάνει εκθέματα όπως μηχανές προβολής και λήψης, μαγικούς φανούς, μηχανές επεξεργασίας ήχου και εικόνας, κινητοσκόπια κ.ά.

Το αρχείο

Αυτή τη στιγμή η Ταινιοθήκη της Ελλάδας διαθέτει περισσότερους από 10.000 τίτλους ταινιών μυθοπλασίας, ντοκιμαντέρ και μικρού μήκους που διατρέχουν όλο τον 20ο αιώνα, “από τον προ-κινηματογράφο του Έντισον μέχρι τις μέρες αυτές”, μας προλαβαίνει ο κ. Αδαμόπουλος. Επίσης, έχει στην κατοχή της τουλάχιστον 1 εκ. μέτρα φιλμ επίκαιρων και 5 με 6.000 τίτλους DVD και VHS ψηφιοποιημένου υλικού για ερευνητική προβολή στους άμεσα ενδιαφερόμενους.
Σε εξέλιξη βρίσκεται η πλήρης ψηφιοποίηση του πλούσιου αρχείου της Ταινιοθήκης, που γίνεται με ευρωπαϊκή χρηματοδότηση, “ώστε να είναι όσο το δυνατόν πιο προσιτό στους ερευνητές μέσω του διαδικτύου”. Ενώ, ο Θόδωρος Αδαμόπουλος αναφέρει ότι “σκοπός μας είναι να προσελκύσουμε το νεαρό κοινό το οποίο έχει καινούριες αντιλήψεις και ιδέες προκειμένου ν' αξιοποιήσει με τον καλύτερο τρόπο το μεγάλο ατού αυτής της ιστορικής κληρονομιάς που διαθέτουμε”.
Με τα σημερινά λαμπερά εγκαίνια και τις παράλληλες προβολές, αυτό το 3ήμερο, αποκατεστημένων ελληνικών και ξένων ταινιών του βωβού κινηματογράφου κι όχι μόνο (από την “Αστέρω” του Δημήτρη Δοξιάδη και τη “Μαρία Πενταγιώτισσα” του Αχιλλέα Μανδρά, στον “Τρελό Πιερό” του Ζαν Λυκ Γκοντάρ και τη “Φόνισσα” του Κώστα Φέρρη) ξεκινά μια νέα εποχή για την Ταινιοθήκη της Ελλάδας. Επιπλέον, θα διεξαχθεί από τις 12 έως τις 20 Οκτωβρίου η 6η διοργάνωση του Φεστιβάλ Πειραματικού Κινηματογράφου, μια πρωτοβουλία χρόνων της Ταινιοθήκης. “Παρόλο που βρισκόμαστε σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση, καθώς η επιχορήγηση των 200.000 ευρώ το χρόνο από το υπουργείο Πολιτισμού δεν φτάνει επ' ουδενί, είμαστε αισιόδοξοι για ένα ευοίωνο μέλλον από τη στιγμή που εγκατασταθήκαμε στο καινούριο σπίτι μας”, λέει με σιγουριά και επιμονή ο κ. Αδαμόπουλος. Από τη μεριά μας να ευχηθούμε καλή τύχη.

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στη "Σαββατιάτικη Απογευματινή" (φύλλο 10-10).