30 Νοε 2009

Συνέντευξη της Μάρεν Άντε..

Συνέντευξη στον Νέστορα Πουλάκο
npoulakos@apogevmatini.gr

Είναι όμορφη, γλυκιά και μόλις 33 χρονών. Στην περυσινή Μπερλινάλε κέρδισε την Αργυρή Άρκτο του Μεγάλου Βραβείου της Επιτροπής και ακόμη δυο βραβεία για το κοφτερό και επαναστατικό «Όλοι οι άλλοι». Μιλάει για τις ανθρώπινες σχέσεις νιώθοντας τους παλμούς της γενιάς της και ακούγοντας τους ήχους των καιρών. Η Μάρεν Άντε μίλησε και στην «Α» καθώς βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη για να παρουσιάσει τις δυο μεγάλου μήκους ταινίες της (η εναπομείνασα είναι το «Δάσος για τα δέντρα» παραγωγής 2003), που έχουν σκίσει στα φεστιβάλ του εξωτερικού από το Μπουένος Άϊρες έως τη Λισσαβόνα.
«Οφείλουμε να ξανακοιτάξουμε τη θέση μας στις σχέσεις με τους συντρόφους μας, να συνδιαλλαγούμε μαζί τους, να αναθεωρήσουμε απόψεις και να επαναπροσδιορίσουμε ρόλους», τονίζει η Μάρεν Άντε. Και συνεχίζει, «στο “Όλοι οι άλλοι” ένα αθώο παιχνίδι πειραγμάτων μεταξύ του Κρις και της Γκίτι μετατρέπεται σε μια σοβαρή ενδοσκόπηση τους, το ποιοι είναι, το που πάνε, το γιατί είναι μαζί».
Στο πολυβραβευμένο «Όλοι οι άλλοι» ένα νεαρό ζευγάρι καταφεύγει στη Σαρδηνία για μια μίνι εκδρομή και καταλήγει στην πλήρη ανασύνταξη της σχέσης μέσω των συνεχών τριβών του.
Νωρίτερα, το 2003, η Μάρεν Άντε είχε κάνει την επίσης βραβευμένη στη Γερμανία, πτυχιακή της «Το δάσος για τα δέντρα». «Το λατρεύω αυτό το φιλμ. Και το λέω διότι ήθελα πάρα πολύ να αποδώσω στην οθόνη αυτή την έντονη μοναξιά, αυτή την εσωστρέφεια των ανθρώπων των σύγχρονων μεγαλουπόλεων και τη συνεχή αγωνία τους να βρουν απάγκιο σε κάποιον φίλο ή εραστή». Σε αυτή τη ταινία η Μάρεν Άντε διηγείται την κακή ψυχολογική κατάσταση της νεαρής δασκάλας Μέλανι λόγω των συνεχών απορρίψεων της στον επαγγελματικό, το φιλικό και τον ερωτικό τομέα.
«Εντέλει πόσο ατέρμονο είναι το παιχνίδι των σχέσεων». Τι λέτε εσείς;

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στη "Σαββατιάτικη Απογευματινή" (φύλλο 21-11).

29 Νοε 2009

Depeche Mode Bologna 25/11/09




Γιατί απλώς τα σπάνε!!! (Σ.Π.)

Miles away

It's one of those conversations
We've, we've had them before
The ones that leave you empty
And wanting for more

Your eyes they tell me something
That I understand
Your eyes they hold the truth
And the truth is
You're miles away
You're miles away
You're miles away

Excuse me for my hesitation I've,
I've met you before
Your face seems so familiar
And longing for more

Your eyes they tell me something
That I understand
Your eyes they hold the truth
And the truth is
You're miles away
You're miles away
You're miles away

With all your superstitions
And empty lines
I could be just like you
Withdrawn but alive

Life, it has its limitations
We all have our needs
Love could be the only answer
It lies underneath

Your eyes they tell me something
That I understand
Your eyes they hold the truth
And the truth is
You're miles away
You're miles away
You're miles away

You're miles away

28 Νοε 2009

Συνέντευξη του Φιλίπ Λιορέ..

Συνέντευξη στον Νέστορα Πουλάκο
npoulakos@apogevmatini.gr

Εν μέσω του 50ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, μια βαθιά ανθρώπινη και συνάμα κοινωνικού ενδιαφέροντος ταινία θα κάνει την εμφάνιση της στις κινηματογραφικές αίθουσες την ερχόμενη Πέμπτη (19/11). Το “Welcome”, γαλλικής παραγωγής, καταφτάνει στη χώρα μας σε μια εποχή που μπορεί το μεταναστευτικό ζήτημα να έχει παγώσει για την επικαιρότητα, παραμένει όμως μια έντονη παθογένεια μας. Άλλωστε, το φετινό καλοκαίρι των πολλών μεταναστευτικών ζητημάτων (και προβλημάτων) δεν είναι και πολύ μακριά. “Πάντως επιμένω ότι πρόκειται για μια ιστορία που αναδεικνύει τη δύναμη της θέλησης και την απόδειξη της αγάπης”, μας τονίζει ο 54χρονος σκηνοθέτης Φιλίπ Λιορέ, ο οποίος βρέθηκε στην Αθήνα κατά τη διάρκεια του 15ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθηνών – Νύχτες Πρεμιέρας τον Σεπτέμβριο, όπου η ταινία του πραγματοποίησε την α' πανελλήνια προβολή της.
Πολυβραβευμένος από τις πρώτες σκηνοθετικές του προσπάθειες στις αρχές της δεκαετίας του '90, ο Γάλλος σκηνοθέτης ήταν ιδιαίτερα χαρούμενος καθώς μιλούσε στην “Α”, αφού και το Βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής της 59ης Μπερλινάλε πήρε και περισσότεροι από 1.200.000 Γάλλοι σινεφίλ ενθουσιάστηκαν με την ταινία του. “Στη χώρα μου το μεταναστευτικό ζήτημα είναι έντονο, έχει ποινικοποιηθεί επίσης σε πολλές περιπτώσεις η βοήθεια που προσφέρουν στους μετανάστες οι Γάλλοι πολίτες ειδικώς σε περιοχές όπως το Καλαί”, εξηγεί ο κ. Λιορέ. “Μάλιστα, υπολογίζεται ότι σε ελάχιστα χρόνια οι μετανάστες παγκοσμίως θα φτάσουν το 1 δις”, μας λέει κάπως έντονα ο Γάλλος σκηνοθέτης.
Στην ταινία του, ο Μπιλάλ (Φιράτ Αϊβερδί) έφυγε από το Ιράκ και μετά από πορεία 4.000 χιλιομέτρων, περνώντας από τη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη, βρίσκεται στη γαλλική πόλη Καλαί. Στην προσπάθειά του να εισέλθει λαθραία στη Βρετανία, όπου ονειρεύεται να γίνει διάσημος ποδοσφαιριστής όπως και να συναντήσει την αγαπημένη του Μίνα (Ντέρια Αϊβερδί), το ταξίδι του τερματίζεται απότομα καθώς οι αρχές τον εντοπίζουν και τον θέτουν υπό επιτήρηση. Τότε, γνωρίζει και γίνεται φίλος με τον Σιμόν (Βενσάν Λιντόν), έναν πρώην πρωταθλητή κολύμβησης ο οποίος αποφασίζει να τον βοηθήσει και τον προπονεί για να διασχίσει το κανάλι της Μάγχης.
Δεν πρόκειται ακριβώς για αληθινή ιστορία”, συνεχίζει ο Φιλίπ Λιορέ, “μόνο που βέβαια ο πραγματικός “Μπιλάλ” ζει στην Αγγλία ευτυχισμένος τώρα που μιλάμε”. Όταν του αναφέραμε ότι η ιστορία της ταινίας του θυμίζει τα “Σύνορα του κόσμου” του Μάικλ Γουίντερμποτομ ή το “Παράδεισος στη Δύση” του Κώστα Γαβρά μας... εκμυστηρεύτηκε ότι δεν έχει δει καν τις ταινίες. “Το “Welcome” είναι μια ειλικρινής ιστορία για τον άνθρωπο και το κυνήγι του προσωπικού του ονείρου”, λέει ο Γάλλος σκηνοθέτης, “και το πως η απόλυτη αγάπη κάνει τον κάθε άνθρωπο ικανό να φτάσει μέχρι τ' άκρα, μέχρι το τέλος του κόσμου”.


*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στη "Σαββατιάτικη Απογευματινή" (φύλλο 14-11).

27 Νοε 2009

Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα. . .

Στον Γιάννη Driver Itchoubik Γιωργονίκο

Μια ακόμα. . . . . .για τον δρόμο!
Μια ακόμα. . . . . .για την αγάπη!
Μια ακόμα. . . . . .για την φιλία!
Μια ακόμα. . . . . .για το ταξίδι!
Μια ακόμα. . . . . .για τις συναυλίες μας!
Μία ακόμα. . . . . .για τις γυναίκες μας!
Μία ακόμα. . . . . .για τα παιδιά και τα ανίψια μας!
Μια ακόμα. . . . . .για τις οικογένειές μας!
Μία ακόμα. . . . . .για μας!
Μία ακόμα. . . . . .για το δρόμο!

Μία ακόμα παγωμένη μπύρα για να είμαστε καλά!
Να ανταμώνουμε και να ρολάρουμε!

Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα. . .

Στον Νέστορα Ι. Πουλάκο

Το βαθύ,
το γαλανό,
το σιωπηλό,
το ομορφότερο
χαμόγελο,
το πρωινό!

Σαν περνάς τις Κυριακές στο καπηλειό του Νεγροπόντε,
απέναντι από το λιμάνι Σαλονίκη,

με ένα τσιγάρο άφιλτρο Αγρινίου,

κι μια αγκαλιά γεμάτη ζεστασιά,
σαν της φωτιάς τη φλόγα!

Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα. . .

Στον Γιώργο Κωνσταντινίδη

Δεν είναι το ψέμα μα η αλήθεια
ένα μέρος που μπορείς να κρυφτείς!


(στίχοι: Παντελής Ροδοστόγλου)

Είναι η αλήθεια ένας μέρος που μπορείς να χαρείς, να ξαποστάσεις, να γυμνωθείς ανέμελα. Να ανατείλεις μπροστά στο μεθυσμένο πρωινό, να δύσεις μπροστά στο βαθύ απόγευμα, να παίξεις και να χάσεις τα πάντα! Να κερδίσεις κάτι λιγότερο απ' το τίποτα! Να αγαπήσεις και να ερωτευτείς το μοναδικό, το ένα, το πανέμορφο ταξίδι! Να νιώσεις το ένα, το τυχερό ψεγάδι της φιλίας! Που σαν χρυσόπετρα στολίζει την ψυχή σου!

Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα. . .


Στην Κατερίνα Δρέπα

Ξημέρωμα Σαββάτου ότι αρχίσαμε σαν ξένοι το τελειώνουμε γνωστοί σε ένα μπαρ που αγνοούμε πως μόνο τα κορόιδα ερωτεύονται!
Ίσως είμαστε σοφότεροι
και κάνουμε το γύρο του τετράγωνου πόσες φορές που δεν προσέχουμε! ότι όλοι είμαστε απλώς τελείως ξένοι!

(στίχοι: Θάνος Ανεστόπουλος)

Βγήκες στο μικρό μπαλκόνι και μου πέταξες ένα μπουκέτο άγρια λευκά κρίνα, έλουσες τα μαλλιά σου με το δάκρυ των ματιών μου και πέταξες τα ονειρόφυλλα του χρόνου στα πηγάδια της νοσταλγίας! Όσα χρόνια κι αν πέρασαν το χρώμα που βάφει τις σιωπές μου είναι το δικό σου! Δεν είμαστε άνθρωποι, χορευτές του βυθού είμαστε, γυμνοί σακάτηδες της μοίρας είμαστε, που τους καταδίκασε να ζουν σε υποβρύχια κελάρια πολύ πιο βαθιά από την βρωμιά της επιφάνειας!

26 Νοε 2009

Σημασία έχει να ερωτεύεσαι..

του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr


(500) Μέρες με τη Σάμερ

Κωμωδία, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Μαρκ Γουέμπ, με τους Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ, Ζόι Ντεσανέλ.


Αν και ζει σε μια κυνική εποχή, ο Τομ πιστεύει στον κεραυνοβόλο έρωτα. Η Σάμερ δεν πιστεύει ούτε στο ελάχιστο σε οποιαδήποτε μορφή έρωτα, αλλά αυτό δεν σταματάει τον Τομ από το να προσπαθεί αδιάκοπα να κερδίσει την καρδιά της. Και να την πείσει πως υπάρχει το είδος του έρωτα που έχει τη δύναμη να συνταράξει την καρδιά και να συγκλονίσει τον κόσμο ενός ανθρώπου.


Το αγόρι ερωτεύεται το κορίτσι. Το κορίτσι πάλι όχι. Το αγόρι υποφέρει. Πέφτει σε κατάθλιψη. Το κορίτσι σφυρίζει αδιάφορα και του κλείνει “την πόρτα”. Κάπως άτσαλα. Το αγόρι προσπαθεί να συνέλθει. Κάπως ανορθόδοξα. Την ξαναβλέπει. Τον ξαναβλέπει. Κοιτάζουν μαζί το δάσος του έρωτα από ένα παγκάκι στην άκρη της πόλης. Η στιγμή είναι ατέρμονη. Ένα φιλί στο μάγουλο. Το μαχαίρι στην καρδιά. Το στρίβει. Τον... στρίβει. Τίτλοι τέλους. Όλα είναι μάταια.
“Χίλιες φορές να σ' αγαπάνε παρά ν' αγαπάς. Χρόνια τώρα υποστηρίζω αυτή τη θεωρία”. Μου ήλθε σε sms. - “Πόσο θες να σ' αγαπήσω;”, - “Όσο αντέχεις”, - “Πόσο μπορείς;, - “Όσο με προκαλέσεις”, “Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο”, - “...”. Στη σιωπή εναποθέτεις το μοιραίο. Αυτό που δεν μπορείς να εξηγήσεις. Εκείνο που δεν δύνασαι να πραγματοποιήσεις. Αυτό που σε δυσκολεύει. Που σε ιντριγκάρει. Που σε παρασύρει. Εκείνο που σε πιέζει, σε τσαντίζει, σε σπρώχνει πιο βαθιά στην εξερεύνηση του ψυχισμού σου. Στον έρωτα τίποτε δεν είναι αληθινό. Και όλα επιτρέπονται. Οι παίκτες παίζουν το παιχνίδι τους πότε καθαρά πότε όχι. Σημασία έχει ν' αγαπάς, είχε πει κάποτε ο Ζουλάφσκι. Το έκανε και ταινία άλλωστε. Και να ερωτεύεσαι, επίσης. Οι κανόνες του παιχνιδιού είναι ευμετάβλητοι και αναμένουν νέες ρυθμίσεις. Από τους παίκτες. Στο τέλος απομένει το αναλώσιμο. Οι ίδιοι οι παίκτες. Για να πάρουν τη θέση τους άλλοι. Στο ίδιο παιχνίδι. Όλα μάταια; Ίσως. Αξίζει να το ζήσεις; Σίγουρα. Αυτός είναι ο σκοπός της ζωής καταφανέστατα. Έχετε κάποιον άλλον υπόψη σας; Κι αν δεν είναι η Σάμερ θα είναι κάποια άλλη εποχή. Να σου φωτίσει την ψυχή. Να σου γεμίζει τη ζωή. Να σου προσδώσει το καινούριο, το ζητούμενο, το επιθυμητό από πάντα. Μια ταινία για τον έρωτα. Στην καρδιά της πόλης. Με τους παλμούς της εποχής. Με τους ρυθμούς της νιότης. Στο όνομα της χαράς και στην ευεξία του (πάντα) αναζωογονητικού (εις το διηνεκές) έρωτα. Το ποπ φιλμάκι του Γουέμπ πάει κόντρα στην τρέλα και λέει “ναι” στις μικρές χαρές του ανθρώπου, που τον κάνουν ευτυχέστερο ώστε να πει μια ζεστή, πρωινή “καλημέρα”. So you think you can love etc etc etc

Ο φανταστικός κόσμος του δρ. Παρνάσους


Περιπέτεια φαντασίας, γαλλικής/ καναδικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Τέρι Γκίλιαμ, με τους Κρίστοφερ Πλάμερ, Τομ Γουέιτς, Λίλι Κόουλ, Τζόνι Ντεπ, Τζουντ Λο, Κόλιν Φάρελ, Χιθ Λέτζερ.


Ο Δρ. Παρνάσους διαθέτει το μοναδικό χάρισμα να καθοδηγεί τη φαντασία του άλλου. Ταυτόχρονα, όμως, βαρύνεται από ένα σκοτεινό μυστικό. Αμετανόητος τζογαδόρος, πριν από εκατοντάδες χρόνια, έβαλε ένα στοίχημα με τον διάβολο, τον κύριο Νικ, και κέρδισε την αθανασία.


Στον κόσμο του παραμυθιού στοιχηματίζονται ζωές ανθρώπων για τη χαρά και τη διασκέδαση, τεράστια σχοινιά σε μεταφέρουν σ' άλλους πλανήτες και τεράστιες πασχαλίτσες σε οδηγούν σε μέρη μυθικά. Βάρκες με όμορφες κοπέλες σε πάνε βόλτα στο σκοτεινό ποτάμι με τους πειρασμούς ενώ φιλοσοφείς για τη ζωή και τον έρωτα. Όλα τα παραπάνω και ακόμη περισσότερα διαδραματίζονται στα backstage της παράστασης ενός περιπλανώμενου θιάσου, που έχει μπερδέψει την ονειροφαντασία με την πραγματικότητα και το κανονικό με το υπερβατικό. Ο Τέρι “Μόντι Πάιθον” Γκίλιαμ συνθέτει τον πλουραλιστικό παραμυθένιο κόσμο του εκ του σύνεγγυς. Φτιάχνει χαρακτήρες αντιηρωϊκούς, αλλά κι εκείνους που ψάχνουν τον παράδεισο τους. Κάποιοι πουλάνε την ψυχή τους στον διάβολο, που είναι ο... Τομ Γουέιτς. Το απόλυτο παραμύθι, το ταξίδι των εφέ, η κινηματογραφική ιστορία που θα θέλαμε να μας διηγηθεί κάποιος κάποτε. Το κάνει ο Γκίλιαμ. Αφεθείτε.


Άλλες ταινίες


Το “Fish Tank” σε σκηνοθεσία Αντρέα Άρνολντ, αγγλικής παραγωγής, με τους Μάικλ Φασμπέντερ, Κίρστον Γουόρινγκ, Κέιτι Τζάρβις, είναι η πλέον ρεαλιστικότερη ματιά της σκηνοθέτιδας του “Red Road”, που κέρδισε το Βραβείο Κριτικής Επιτροπής των πρόσφατων Καννών. Η δεκαπεντάχρονη Μία, που ζει με τη μικρότερη αδελφή της και τη μοναχική μητέρα της, προκαλεί διαρκώς προβλήματα στην οικογένειά της, στις παρέες, παντού. Μια μέρα, η μητέρα της φέρνει στο σπίτι το νέο φίλο της και η εμφάνισή του αλλάζει τη ζωή της. Υπαρξιστικό δράμα καθαρά πραγματιστικό, που εμβαθύνει στην καθημερινή σκληρή μιζέρια της αγγλικής εργατικής γειτονιάς. Νεανικό, δύσκολο, στομφώδες, κανονική γροθιά στο στομάχι του θεατή. Το “Micmacs : Μικροαπατεώνες στα δύσκολα” σε σκηνοθεσία Ζαν Πιερ Ζενέ, γαλλικής παραγωγής, με τους Ντάνι Μπουν, Αντρέ Ντισολιέ, Νικολά Μαρί, είναι το νέο, καλαίσθητο παραμύθι του σκηνοθέτη της “Αμελί” . Ένας άντρας και οι φίλοι του καταστρώνουν ένα περίπλοκο και ιδιόρρυθμο σχέδιο, με στόχο να καταστρέψουν δύο ισχυρούς κατασκευαστές όπλων. Μια καλοφτιαγμένη σαπουνόπερα για μικρά παιδιά, που θα προσελκύσει και μεγάλους, από τον μετρ Ζαν Πιερ Ζενέ. Ευφάνταστη ιστορία, έξυπνη σκηνοθεσία, ανούσια γεμάτη διαδακτισμούς ιστορία. Δεν είδαμε : Την “Υπόθεση Farewell” σε σκηνοθεσία Κριστιάν Καριόν, γαλλικής παραγωγής, με τους Εμίρ Κουστούριτσα, Γκιγιόμ Κανέ, Γουίλεμ Νταφόε, που εξερευνά την πραγματική ιστορία του αξιωματικού της KGB Σεργκέι Γκριγκόριεφ ο οποίος πουλούσε πληροφορίες στις γαλλικές μυστικές υπηρεσίες τη δεκαετία του '80. Το “District 9” σε σκηνοθεσία Νιλ Μπλόμκαμπ, νοτιοαφρικάνικης παραγωγής του Πήτερ Τζάκσον, με τον Γουίλιαμ Άλεν Γιανγκ, ένα μελλοντολογικό θρίλερ για τη σχέση εξωγήινων-ανθρώπινης φυλής. Το “Πλανήτης 51 : Επισκέπτης από τη Γη” σε σκηνοθεσία Χόρχε Μπλάνκο, ισπανικής/ αγγλικής παραγωγής, με τη φωνή του Σάκη Ρουβά, ένα animation για αστροναύτες και... πράσινα ανθρωπάκια. Δεν πραγματοποιήθηκε δημοσιογραφική προβολή : για το “The Haunting in Connecticut” σε σκηνοθεσία Πίτερ Κόρνγουελ, αμερικανικής παραγωγής, με τη Βιρτζίνια Μάντσεν, ένα κλασικό θρίλερ τρόμου για υπερφυσικές δυνάμεις και φοβίες.


(500) Μέρες με τη Σάμερ ***
Ο φανταστικός κόσμος του Δρ. Παρνάσους ***

Υπόθεση Farewell -

Fish Tank ***

Πλανήτης 51 : Επισκέπτης από τη Γη -

District 9 -
Micmacs : Μικροαπατεώνες στα δύσκολα **
The Haunting in Connecticut -


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 26-11).

25 Νοε 2009

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry :The light will stay on" - No 39

Written and performed by The Walkabouts

I go to sleep, before
the devil wakes
and I wake up, before
the angels take
all my worldly desires
all my yardsticks of fear
all my secrets untold
all my motives unclear
hangin' down in the fire
burnin' them higher
won't take them away from here
and long after we're gone
the light will stay on

watched the city ... city of crows
watched them fly, watched
'em all flyin' low
out above the flood plain
just above the dirt road
they were hungry as winter,
hungry as us
not afraid to be flyin', not
afraid to be lost
and long after we're gone
the light will stay on

and if you bury me, add
three feet to it
one for your sorrow, two
for your sweat
three for the strange
things we never forget
and long after we're gone
the light will stay on
and long after we're safe

Αφιερωμένο στην Κατερίνα Δρέπα

Are we human?
Or are we dancer?
My sign is vital
My hands are cold
And I'm on my knees
Looking for the answer

lyrics by The Killers, Human

Και η απάντηση μου:

Δεν είμαστε άνθρωποι!
Είμαστε χορευτές του βυθού μας.
Ανάμεσα στους παράξενους αστερίες,
και στα πολύχρωμα φεγγάρια.

Όχι δεν είμαστε άνθρωποι!
Είμαστε εραστές του ονείρου
και του ανεξίτηλου στίγματος του φεγγαριού,
πάνω στην σκισμένη κουρτίνα της νύχτας!

Κική Δημουλά

Πληθυντικός αριθμός

Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν,
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνο ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν,
γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.

Σαν σήμερα – 25 Νοεμβρίου

Διεθνής ημέρα για εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών.

Εορτή τις Αγίας Αικατερίνης.


1923: Η Αμερική ακούει το πρώτο ραδιοφωνικό πρόγραμμα, που εκπέμπεται από την Μεγάλη Βρετανία, ένα κονσέρτο πιάνου.

1925: Κάνει πρεμιέρα στο Ambassadors Theatre του Λονδίνου η "Ποντικοπαγίδα" της Αγκάθα Κρίστι, μία από τις μακροβιότερες παραστάσεις.

1942: Οι ενωμένες αντιστασιακές δυνάμεις υπό τους Ζέρβα και Βελουχιώτη ανατινάσσουν τη γέφυρα του Γοργοποτάμου.

1966: Ο Τζίμι Χέντριξ δίνει την πρώτη του συναυλία στην Αγγλία.

1969: Ο Τζον Λένον επιστρέφει τη διάκριση του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη συνέχιση του πολέμου του Βιετνάμ από τις ΗΠΑ.

1975: Έρχεται στην Ελλάδα ο Βασίλης Χατζηπαναγής από την Παχτακόρ της Τασκένδης και ντεμπουτάρει δύο εβδομάδες μετά.

1993: Στη Βρετανία, πεθαίνει σε ηλικία 76 ετών ο συγγραφέας Αντονι Μπέρτζες, που έγραψε το "Κουρδιστό Πορτοκάλι".

24 Νοε 2009

"To θεώρημα του Αλμοδόβαρ" - Αντόνι Καζάς Ρος (2008)

Αντόνι Καζάς Ρος, σε μτφρ. Σοφίας Διονυσοπούλου, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα

Με το μότο “στο κέντρο του κενού, υπάρχει μια άλλη γιορτή” του Ρομπέρτο Χουαρόζ εκκινεί την πρώτη του μυθιστορηματική ιστορία ο Αντόνι Καζάς Ρος, ο συγγραφέας δίχως πρόσωπο που ζει στη Ρώμη απομονωμένος από την λογοτεχνική κοινότητα. Καλύτερος πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας του 2008 στην Ισπανία, ο “αινιγματικός” Καζάς Ρος συνθέτει μια κινηματογραφική ιστορία γεμάτη μουσική, χρώματα και μυρωδιές. Με μπόλικα αυτοβιογραφικά στοιχεία και γεμάτος αναφορές στο σινεμά, ο Μπόγκαρτ, ο Όρσον Γουέλς, και κυρίως ο Πέδρο Αλμοδόβαρ, είναι άπαντες παρόντες στον κόσμο του ήρωά του, Αντόνι. Απομονωμένος λόγω ενός ατυχήματος και προσκολλημένος στις μουσικές, τα βιβλία και το διαδίκτυο, ο Αντόνι “σώζεται” από τη συνάντηση και σχέση του με τον εκκεντρικό σκηνοθέτη Πέδρο Αλμοδόβαρ, ο οποίος βάζει χρώμα στη ζωή του μετατρέποντάς την σε μια απέραντη γιορτή...

*Η βιβλιοπαρουσίαση γράφτηκε από τον Νέστορα Πουλάκο και δημοσιεύτηκε στη "Σαββατιάτικη Απογευματινή" (φύλλο 14-11).

Στη Ναταλία..



Eίμαστε κάπου στον άνεμο, αγαπημένη, κάπου στον άνεμο..

23 Νοε 2009

"Ιστορίες της Σοφίτας"


-->
Στο μαυροπίνακα ένα σύνθημα ξεθωριασμένο,
στοίβες από βιβλία στο πάτωμα,
χειρόγραφες σημειώσεις διασκορπισμένες.
Αράχνες έχουν πλέξει τους ιστούς τους πάνω από την σκόνη.
Ο ποιητής πέθανε, οι λευκές σελίδες ρούφηξαν την ύπαρξή του.
Καμία επιθυμία δεν έγινε όνειρο
μόνο το ποτέ, ποτέ ξανά...
Το χάδι του πόνου σκληρό,
τίποτα δεν ακουμπά πια ετούτη τη σάπια σάρκα.
Με την τελευταία του πνοή έδωσε ζωή στην ξύλινη κούκλα.
Τρείς Μαύρες Γάτες έφαγαν την ψυχή του.
Τρείς Μοίρες απόλαυσαν το θέαμα.
Είναι ιστορίες που γράφονται στο σκοτάδι,
εκεί που φόβοι και εφιάλτες στήνουν χορό,
πιάνουν φωτιά και χάνονται σαν ξημερώσει...
Η φύση υποκλίνεται στην ξαφνική βροχή,
νιώθω τις ψιχάλες, χοντρές, να σκάνε στο χώμα.
Σε μια κάμαρα
ντύνεται αργά μια γυναίκα.
Φορά το φόρεμα της αδιαφορίας,
στο λαιμό το φουλάρι της οργής.
Πάνω απ’ τα σκούρα κοντά μαλλιά της
οι αναμνήσεις ξεθωριάζουν.
Στα κρυφά διαβάζει ποιήματα του,
λεπτές λωρίδες από φως αχνοτρέμουν στο κορμί της.
Μικρές κατάρες ψιθυρίζει, για τις στιγμές του πόθου
και όρκους να μην ξανασμίξει μ’ εκείνον πια...
Αλλά σςςςςς...κανείς να μην ακουσει!
Για τέλος κράτησα της Νύχτας το Παραμύθι,
γραμμένο για σένα πριγκίπισσα τρελή.
Αυτό που είμαι επιτέλους αποδέχτηκα....
Όσα σ’αγαπώ κι αν πώ μην τα πιστεύεις.
Μόνο τρέξε... και μίσησε... και ξέχνα...
Βλέπεις το είδος το δικό μου δεν ζεί με αγάπη
μα τρέφεται με σάρκα και ηδονή.

stratos p 

21 Νοε 2009

Σαν κάτι να έλειπε από το φετινό Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης..

Του Απεσταλμένου μας στη Θεσσαλονίκη
Νέστορα Πουλάκου

Υπάρχει το άσμα το λαϊκό που αναφέρεται στην «όμορφη Θεσσαλονίκη», δεν ξέρω αν το θυμάστε. Αυτές τις ημέρες, εδώ, αμφιταλαντεύομαι κατά πόσο ομόρφυνε ή όχι αυτή η πόλη, ειδικότερα όταν έχουμε να κάνουμε όχι με μια καθιερωμένη διοργάνωση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου αλλά με την επετειακή, τη νούμερο 50, που θα φώτιζε όλα τα Βαλκάνια με τη γιορτή της. Τώρα, μέχρι που φώτισε θα σας γελάσουμε…

Εμείς, πάλι, σίγουρα βγήκαμε πλουσιότεροι άνθρωποι γιατί όπως πάντα είδαμε μπόλικο σινεμά. Και μάλιστα καλό. Από όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου. Με παράλληλα τμήματα, ρετροσπεκτίβες και αφιερώματα σε σπουδαίους δημιουργούς όπως ο Χέρτζογκ και ο Πασκάλιεβιτς και δρώμενα για ότι τραβάει η ψυχή του καθενός. Εκθέσεις, συναυλίες, ημερίδες, συζητήσεις, masterclasses, διαδραστικά events και πάρτι.

Παρακολουθήσαμε σημαντικές ταινίες του παγκόσμιου σινεμά : τον «Λίβανο» του Σαμιουέλ Μαόζ και το «Soul Kitchen» του Φατίχ Ακίν, το «Capitalism : a love story» του Μάικλ Μουρ και το «Λουλούδι της ερήμου» της Σέρι Χόρμαν. Ακόμη και Σάκη Ρουβά σε χολιγουντιανές «ατασθαλίες» είδαμε για να καταλάβετε.
Όμως σαν κάτι να έλειπε, μα να έλειπε. Το έβλέπες στα μάτια όλων. Των ιθυνόντων του φεστιβάλ, των θεσμικών, των δημοσιογράφων και του κοινού. Όλων τους.
Μόνοι τους έμειναν με 8 ελληνικές ταινίες όλες κι όλες. Και δεν λέω φυσικά ότι με τις υπόλοιπες της «Έλλης», που είδαμε αρχές του Νοέμβρη στην Αθήνα, θ’ ανέβαινε η ποιότητα. Θα ανέβαινε όμως ο παλμός και θα γινόταν διάλογος δημιουργικός. Θα υπήρχε ένταση, αγάπη, κουβεντολόϊ και προστριβές που θα άναβαν τα αίματα και θα γινόταν ο χαμός. Ξέρετε ποιος; Αυτός ο όμορφος, ο καλλιτεχνικός, ο πάντα πρόσφορος για μια καλύτερη εικόνα αυτού που ονομάζεται ελληνικό σινεμά.

Το είχα αναφέρει σε κείμενα μου κατά καιρούς. Το λέω και τώρα ξεκάθαρα. Οι κινηματογραφιστές που απείχαν από το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης κακώς δεν ήλθαν. Πολύ κακώς. Για όλους μας. Και κυρίως για τους ίδιους.
Κλείνοντας ένα σχόλιο πάνω στις ελληνικές ταινίες που συμμετείχαν. Χωρίς να έχουμε δει την «Μπιλόμπα» της Σοφίας Παπαχρήστου, η οποία για έναν «ιδιαίτερο» λόγο προβάλλεται σήμερα το πρωί, αναμφισβήτητα ξεχώρισαν η «Καντίνα» του Σταύρου Καπλανίδη, ο «Διαχειριστής» του Περικλή Χούρσογλου και το «Χορεύοντας στον πάγο» του Σταύρου Ιωάννου.

Ο πρώτος για το θέατρο του παραλόγου, το οποίο έστησε, αποδομώντας κάθε χαρακτηριστικό της λαϊκής νυχτερινής κουλτούρας. Ο δεύτερος για το μεσοαστικό μικρόκοσμο που έχτισε, καταγγέλοντας τα κλισέ της καθημερινής ζωής που μας περιβάλλουν. Και ο τρίτος, για τον επίπονο αγώνα επιβίωσης που διηγήθηκε σαν ένα μακρόσυρτο ποίημα απνευστί.
Ραντεβού στην Αθήνα!

*To κείμενο δημοσιεύτηκε στη "Σαββατιάτικη Απογευματινή" (φύλλο 21-11).

Feel-good ταινία με υπογραφή Γούντι..

Του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr

Κι αν σου κάτσει;


Κομεντί, αμερικανικής/ γαλλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Γούντι Άλεν, με τους Λάρι Ντέιβιντ, Έβαν Ρέιτσελ Γουντ, Στηβ Αντονούτσι.

Ο Μπόρις, ένας πανέξυπνος αλλά γκρινιάρης και μισάνθρωπος πρώην καθηγητής Πανεπιστημίου, γνωρίζει τυχαία τη νεαρή Μέλοντι, που το έχει σκάσει από το Μισισιπί και τον παρακαλάει να τη φιλοξενήσει προσωρινά στη Νέα Υόρκη. Τελικά ο Μπόρις και η Μέλοντι παντρεύονται…

«Κι αν σου κάτσει», λέει η διαφήμιση, «σου αλλάζει τη ζωή». Σκεφτείτε μόνο τι φιλοσοφία ζωής περιλαμβάνεται σε αυτή τη φράση. Θα μπορούσε να είναι, για παράδειγμα, δοκίμιο του Ντεριντά για την ανθρώπινη ψυχοσύνθεση.
Τι θα συνέβαινε αν άφηνες τον εαυτό σου ελεύθερο ώστε ν’ ανακαλύψει τα όριά του; Να δοκίμαζες τις δυνάμεις σου, τις αντοχές σου; Να έμπαινες στο «ρινγκ» της ζωής και να έδινες μια μάχη με το χρόνο αλλά και τους ίδιους σου τους συνανθρώπους;
Το «Κι αν σου κάτσει;» πρέπει και οφείλει να είναι στον ανθρώπινο νου κάτι σαν αντίβαρο στην καταπίεση. Είτε αυτή προέρχεται από την οικογένεια είτε από τη δουλειά είτε από τη σεξουαλικότητα είτε από την παρέα και τη γειτονιά είτε από την κοινωνία και το κράτος. Η καταπίεση της ψυχής είναι το Α και το Ω για να μην αφήνεται ελεύθερο το πνεύμα να δημιουργήσει, να ανακαλύψει, να εξερευνήσει και να ανοίξει δρόμους για κάτι καινούριο, κάτι καλύτερο, κάτι περισσότερο.
Ο ευφυής Γούντι Άλεν επιστρέφει στην αγαπημένη του Νέα Υόρκη για να επαναπροσδιορίσει τη ματαιότητα της φυλής τους. Με θεατρικούς διαλόγους αλλά και μονολόγους που φέρνουν από stand up comedy, συνθέτει μια φιλοσοφική ιστορία για τις ανάγκες της εποχής μας. Ο 21ος αιώνας μπορεί να διατείνεται για πολλές ελευθερίες όχι όμως και αυτή την εσωτερική, τη δική μας. Την πιο αναγκαία δηλαδή. Αυτό το φιλμικό «αστείο» του Γούντι Άλεν μπορεί να σας βάλει σε σκέψεις.

Welcome

Δραματική, γαλλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Φιλίπ Λιορέ, με τους Βενσάν Λιντόν, Φιγιάτ Αϊβέρδι, Οντρέ Ντανά.

Ο Μπιλάλ έφυγε από το Ιράκ και μετά από μια πορεία 4.000 χιλιομέτρων, περνώντας από τη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη, βρίσκεται στη γαλλική πόλη Καλαί. Στην προσπάθειά του να εισέλθει λαθραία στη Βρετανία, για να συναντήσει την αγαπημένη του, το ταξίδι του τερματίζεται απότομα καθώς οι αρχές τον εντοπίζουν και τον θέτουν υπό επιτήρηση.

Οι παρίες της κάθε κοινωνίας είναι οι μετανάστες. Από πάντα. Αυτό δεν χωρά καμία αμφιβολία. Οι «ξένοι». Αυτοί που έρχονται στη χώρα μας για να μας βρωμίσουν, για να μας κλέψουν, για να μας καταστρέψουν. Για να ταράξουν την ισορροπία μας εν ολίγοις. Είναι οι άνθρωποι χωρίς δικαίωμα. Ούτε καν στην αγάπη. Φανταστείτε λογική. Ο Φιλίπ Λιορέ μας είπε ξεκάθαρα στην κατ’ ιδίαν μας συνάντηση ότι στη Γαλλία ποινικοποιείται η οποιαδήποτε βοήθεια Γάλλου πολίτη προς μετανάστη. Αν είναι δυνατόν. Σε βαθμό εξοργιστικό. Το «Welcome», με τον τίτλο τον ειρωνικό, είναι μια ταινία ανθρωπιάς, κοινωνικής αδικίας και αγάπης. Ένας Ιρακινός θα διασχίσει τον μισό κόσμο για να πάει να βρει την αγαπημένη του. Όμως η ανθρώπινη βλακεία δεν θα τον αφήσει.

Άλλες ταινίες

Η «Νέα Σελήνη» σε σκηνοθεσία Κρις Βάις, αμερικανικής παραγωγής, με τους Κρίστεν Στιούαρτ και Ρόμπερτ Πάτινσον, είναι το σίκουελ της ταινίας «Λυκόφως», που αμφότερα βασίζονται στα μπεστ σέλερ της Στέφανι Μέγιερ. Η Μπέλα Σουάν γιορτάζει τα 18α γενέθλια της με τον αγαπημένο της βρικόλακα, Έντουαρντ Κάλεν, όταν ένα ανέλπιστο συμβάν φέρνει τον Έντουαρντ αντιμέτωπο με τη μεγαλύτερη απόφαση της ζωής του : θα πρέπει να την αφήσει, απομακρύνοντας τον εαυτό του και την οικογένειά του από τη ζωή της, για πάντα. Το «Λυκόφως» ενθουσίασε και προσέλκυσε κοινό, πιστεύοντας όλοι ότι έχουμε να κάνουμε με ένα νέο είδος νεανικού σινεμά. Δυστυχώς, όμως, με τη «Νέα Σελήνη» επιστρέφουμε στα ίδια. Με σκηνοθετικές ευκολίες και σεναριακές απλουστεύσεις η ερωτική ιστορία βρικολάκων-θνητών γίνεται μια διασκεδαστική teen movie και τίποτε περισσότερο. Το «Fighter» σε σκηνοθεσία Νατάσα Αρτί, δανέζικης παραγωγής, βρίσκει διανομή στη χώρα μας δυο χρόνια από την παραγωγή του. Μια νεαρή κοπέλα τουρκικής καταγωγής ανακαλύπτει τον εαυτό της, τις δυνάμεις αλλά και τις αδυναμίες της μέσα στην πολεμική τέχνη του Kung Fu. Η προσπάθεια της να βρει τη χρυσή τομή ανάμεσα στις επιθυμίες και τις υποχρεώσεις της, την φέρνει αντιμέτωπη με την κουλτούρα δύο πολιτισμών. Ταινία για εφήβους και μόνο, που φέρνει κάτι σε «Karate Kid» από τα νιάτα μας. Μπλέκει μέσα και τις πολιτισμικές παραδόσεις, πέραν τούτου όμως… Το ντοκιμαντέρ «Η ζωή στους βράχους» σε σκηνοθεσία Αλίντας Δημητρίου, ελληνικής παραγωγής, καταγράφει τις μνήμες των γυναικών της Αντίστασης στα χρόνια του πολέμου αλλά και της εξορίας αργότερα. Αποτελεί συνέχεια του περυσινού ντοκιμαντέρ «Πουλιά στο βάλτο».

Κι αν σου κάτσει; ****
Welcome ***
Νέα Σελήνη **
Fighter *
Η ζωή στους βράχους *


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 19-11).

18 Νοε 2009

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : In the port of Amsterdam" - No 38

Written by Jacques Brel & Performed by David Bowie in English

In the port of Amsterdam
There's a sailor who sings
Of the dreams that he brings
From the wide open sea
In the port of Amsterdam
There's a sailor who sleeps
While the river bank weeps
To the old willow tree

In the port of Amsterdam
There's a sailor who dies
Full of beer, full of cries
In a drunken town fight
In the port of Amsterdam
There's a sailor who's born
On a hot muggy morn
By the dawn's early light

In the port of Amsterdam
Where the sailors all meet
There's a sailor who eats
Only fish heads and tails
And he'll show you his teeth
That have rotted too soon
That can haul up the sails
That can swallow the moon

And he yells to the cook
With his arms open wide
"Hey, bring me more fish
Throw it down by my side"
And he wants so to belch
But he's too full to try
So he stands up and laughs
And he zips up his fly


In the port of Amsterdam
You can see sailors dance
Paunches bursting their pants
Grinding women to porch
They've forgotten the tune
That their whiskey voice croaked
Splitting the night
With the roar of their jokes
And they turn and they dance
And they laugh and they lust
Till the rancid sound of the accordion bursts
And then out of the night
With their pride in their pants
And the sluts that they tow
Underneath the street lamps

In the port of Amsterdam
There's a sailor who drinks
And he drinks and he drinks
And he drinks once again
He'll drink to the health
Of the whores of Amsterdam
Who've given their bodies
To a thousand other men
Yeah, they've bargained their virtue
Their goodness all gone
For a few dirty coins
Well he just can't go on
Throws his nose to the sky
And he aims it up above
And he pisses like I cry
On the unfaithful love

Απέραντη θλιμμένη Ανταρκτική

Στίχοι: Παντελής Ροδοστόγλου
Μουσική: Διάφανα Κρίνα

Εκεί που οι μεθυσμένοι ψιθυρίζουν
τραγούδια της αγάπης, του χαμού
εκεί που οι νεκροί στριφογυρίζουν
στον ύπνο τους και κλαίνε που και που.

Εκεί που η αγάπη έχει τελειώσει
και σιγοσβήνουν των χαμένων οι λυγμοί
εκεί που το κορμί σου έχουν στοιχειώσει
τουρίστες της ζωής σου θλιβεροί.

Μέσα στα μπαρ που αυτοκτονούνε οι θαμώνες
μέσα στην πιο καλή μας μουσική
στους σκοτεινούς της νιότης μας χειμώνες
μέσα στα έγκατα της γης.

Παντού θα με ζητάς και θα με ψάχνεις
μα εγώ θα κρύβομαι βουβός για πάντα εκεί
εκεί μέσα στα μάτια σου που αστράφτει
μια απέραντη θλιμμένη Ανταρκτική.

Βασίλης Βασιλικός

Μουσικοί σ' ένα παραθαλάσσιο κέντρο
(Από τη συγκεντρωτική έκδοση Τα Ποιήματα 2006)

Κάποτε ξεκίνησαν κι αυτοί με όνειρα μεγάλα:
να παίξουν Μότσαρτ, Μπετόβεν, Σοπέν
σε αμφιθέατρα, κατάμεστα από κόσμο,
την επομένη να διαβάζουν κριτικές
για το ταλέντο τους. Και άλλα.

Τώρα, τι κι αν ξέπεσαν σ' αυτό
το φτωχικό, παραθαλάσσιο κέντρο,
με μια φτηνή τζαζ, ξενυχτώντας
πάνω από ταμπούρλα, τραγουδώντας
τα τραγουδάκια της εποχής
--στο πιάνο μια γριά-φώκια τούς συνοδεύει--
τι κι αν μένουν μετά τη μία να τους ακούν
οι άδειες καρέκλες, τα άδεια τραπέζια
τ' αδιάφορα νυσταγμένα γκαρσόνια...

Υπάρχει πάντα η θάλασσα να δέχεται
ακούραστα, τα κουρασμένα όνειρά τους.

Στην μνήμη των αγωνιστών που άδικα έπεσαν . . .στα βουνά του Γράμμου

Πωλ Ελυάρ

Ο Γράμμος

Ο Γράμμος είναι λίγο τραχύς
Όμως η άνθρωποι τον μερεύουν

Τους βάρβαρους τους σκοτώνουμε
Συντομεύουμε τη νύχτα μας

Πιο κουτοί απ’ το μπαρούτι
Μας αγνοούν οι εχτροί μας

Δεν γνωρίζουν τίποτα για τον άνθρωπο
Ούτε για την αδάμαστη δύναμή του

Η καρδιά μας στιλβώνει την πέτρα

Η ιστορία ενός ποιήματος
(Πηγή : Ριζοσπάστης 2/2/97)

Μια συγκινητική επιστολή ενός αναγνώστη

“Αγαπητοί σύντροφοι του “Ρ”,

Το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, με βρήκε όμηρο στο χιτλερικό στρατόπεδο πολιτικών κρατουμένων του Βρανδεμβούργου, απ’ όπου με απελευθέρωσαν τα σοβιετικά στρατεύματα. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, τον Αύγουστο του 1945, βρήκα τον πατέρα μου κρατούμενο από το μεταπολεμικό κράτος, ως αντιστασιακό. Τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα και η ζωή πολύ σκληρή.
Το 1948 ήρθε η σειρά μου να υπηρετήσω τη στρατιωτική θητεία και με κάλεσαν στρατιώτη. Με ενέργειες του τότε δημάρχου Φιλιατρών Μεσσηνίας, με τον οποίο είμαστε γείτονες και με αγαπούσε σαν παιδί του, γλίτωσα τη Μακρόνησο και μετά τη βασική εκπαίδευση στην Καλαμάτα, βρέθηκα στο Γράμμο, στην πρώτη γραμμή, απέναντι από τις δυνάμεις του ΔΣΕ.
Εκεί, το καλοκαίρι του 1949, σ’ ένα πολυβολείο βρήκα ορισμένες προκηρύξεις του ΔΣΕ και ανάμεσά τους ένα ποίημα, αφιερωμένο στην επίσκεψη του Γάλλου ποιητή, Πωλ Ελυάρ, στο Γράμμο. Όταν το διάβασα, κρυφά από τους άλλους στρατιώτες της μονάδας μου, συγκλονίστηκα τόσο πολύ, που κατάλαβα ότι πρέπει να το διασώσω. Να το φυλάξω, όμως, γραμμένο ήταν πολύ επικίνδυνο. Έπρεπε να το μάθω απ’ έξω και να το κρατήσω στη μνήμη μου. Και αυτό έκανα. Από τότε, ποτέ δεν το ξέχασα… Πενήντα περίπου χρόνια πέρασαν και μένει ανεξίτηλα χαραγμένο στο μυαλό μου. Και νομίζω, ότι με αφορμή το αφιέρωμα του “Ρ” το ποίημα αυτό πρέπει να διασωθεί πλέον και γραπτά και να βρει μια θέση σ’ αυτό. Γι’ αυτό και σας το αποστέλλω.

Απόστολος ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

Φιλιατρά Μεσσηνίας
Υ.Γ. Πολύ θα ήθελα, έστω και πενήντα χρόνια μετά, να γνωρίσω τον ποιητή, μαχητή ή μαχήτρια του ΔΣΕ, που εμπνεύστηκε κι έγραψε το υπέροχο αυτό ποίημα”.

Ο Πωλ Ελυάρ στο Γράμμο

Ο Γράμμος μας σύντροφε
ορθώνεται να σε φιλήσει στο μέτωπο.
Είναι ο δικός σου πανανθρώπινος Όλυμπος
των θνητών που νίκησαν το θάνατο
με το Εμπρός ΕΛΑΣ για την Ελλάδα.
Σήμερα οι κορυφές του ψήλωσαν
κι αστράφτουν πιο τρομερά
για τους δήμιους της ελπίδας.
Ένας αγέρας λευτεριάς κι περηφάνιας
φουσκώνει τα στήθη μας
από τις ψηλές κορφές του κόσμου
από την αδάμαστη θάλασσα εκατομμυρίων συντρόφων μας.
Ο Πωλ Ελυάρ στο Γράμμο.
Σήμερα γι’ αυτόν θα μιλήσουμε στη συνέλευσή μας.
Τι να χαρίσουμε σύντροφοι
ενθύμιο του πιστού μας συντρόφου;
Μια αδελφούλα μας
τρεις φορές λαβωμένη από το μίσος του Τρούμαν
ας του βάλει στο στήθος μετάλλιο τιμής
το κόκκινο τούτο αγριόκρινο
που άνθισε στο άπαρτο Κάμενικ.
Για να μη ντρέπεται ο σύντροφος Ελυάρ
και οι τίμιοι άνθρωποι όλου του κόσμου.
Για να κοιτάζουν τον ήλιο
που νικάει κι ανατέλλει.

Δημήτρης Γκόγκος, Μπαγιαντέρας

Αρχηγό μου έχω τον Άρη
(Στίχοι, μουσική, αρχική εκτέλεση)

Για ντουφέκι δε με νοιάζει
ούτε βάζω πια μαράζι,
αρχηγό μου έχω τον Άρη
το λεβεντοπαλικάρι.

Συντροφιά μ’ αυτόν νικάμε,
τους Κενταύρους δε φοβάμαι,
θαύματα μαζί του κάνω
στις βουνοκορφές απάνω.

Οι φασίστες σαν με δούνε
ψάχνουν δρόμο για να βρούνε,
και τους στρώνω στο κυνήγι
κι αυτοί όπου φύγει-φύγει.

Cab Calloway

St. James Infirmary

Folks, I'm goin' down to St. James Infirmary,
See my baby there;
She's stretched out on a long, white table,
She's so sweet, so cold, so fair.

Let her go, let her go, God bless her,
Wherever she may be,
She will search this wide world over,
But she'll never find another sweet man like me.

Now, when I die, bury me in my straight-leg britches,
Put on a box-back coat and a stetson hat,
Put a twenty-dollar gold piece on my watch chain,
So you can let all the boys know I died standing pat.

An' give me six crap shooting pall bearers,
Let a chorus girl sing me a song.
Put a red hot jazz band at the top of my head
So we can raise Hallelujah as we go along.

Folks, now that you have heard my story,
Say, boy, hand me another shot of that booze;
If anyone should ask you,
Tell 'em I've got those St. James Infirmary blues.

Σαν σήμερα – 18 Νοεμβρίου

1820: Ο Αμερικανός πλωτάρχης Ναθάνιελ Πάλμερ ανακαλύπτει την Ανταρκτική.

1903: Ο Παναμάς εκχωρεί στις ΗΠΑ την περιοχή, όπου κατασκευάζεται η Διώρυγα. Το έργο ξεκίνησε το 1881 και ολοκληρώθηκε 33 χρόνια μετά, το 1914.

1916: Συμμαχικά αγήματα της Αντάντ κάνουν απόβαση στο Φάληρο και συγκρούονται με τον ελληνικό στρατό. Τα λεγόμενα "Νοεμβριανά".

1922: Πεθαίνει στο Παρίσι σε ηλικία 51 ετών ο Γάλλος συγγραφέας, Μαρσέλ Προυστ.

1923: Γεννιέται ο Άλαν Σέπαρντ, ο πρώτος Αμερικανός, που εκτοξεύτηκε στο Διάστημα το 1961.

1926: Ο Ιρλανδός συγγραφέας Τζορτζ Μπέρναρντ Σο αρνείται να παραλάβει τα χρήματα από το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας με το οποίο τιμήθηκε λέγοντας χαρακτηριστικά: "Μπορώ να συγχωρήσω τον Άλφρεντ Νομπέλ για την εφεύρεση του δυναμίτη αλλά μόνο ένα ανθρώπινο τέρας θα μπορούσε να εφεύρει τα Βραβεία Νόμπελ"!

1928: Κάνει πρεμιέρα στο "Κόλονι" της Νέας Υόρκης ο διάσημος ήρωας των κινουμένων σχεδίων Μίκι Μάους, στην ταινία του Γουόλτ Ντίσνεϊ "Το ατμόπλοιο του Γουίλι".

1934: Γεννιέται στη Θάσο ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός.

1952: Πεθαίνει ο Γάλλος ποιητής και κομουνιστής Πωλ Ελυάρ.

1962: Πεθαίνει ο Δανός φυσικός Νιλς Μπορ σε ηλικία 77 ετών. Από τα μεγαλύτερα επιτεύγματά του είναι η θεωρία του περί ατόμου, κατά την οποία μέσα στο άτομο κινούνται τα ηλεκτρόνια σε καθορισμένες τροχιές γύρω από τον πυρήνα.

1963: Τίθεται σε λειτουργία το πρώτο τηλέφωνο με κουμπιά.

1985: Πεθαίνει ο ρεμπέτης Δημήτρης Γκόγκος ή Μπαγιαντέρας.

1992: 1.575 επιστήμονες, μεταξύ των οποίων και 99 νομπελίστες, υπογράφουν έκκληση για τη σωτηρία της Γης, η οποία εκτιμούν πως αντιμετωπίζει βραχυπρόθεσμα την προοπτική της κατάρρευσης.

1992: Ορίζεται από τον ΟΗΕ πρέσβειρα καλής θελήσεως για τους πρόσφυγες όλου του κόσμου η ηθοποιός Σοφία Λόρεν.

1994: Πεθαίνει ο μουσικός Cab Calloway.

1995: Πραγματοποιείται επέμβαση στο Πολυτεχνείο από τα ΜΑΤ, λίγο μετά την απόφαση της Συγκλήτου για άρση του πανεπιστημιακού ασύλου. 479 άτομα συλλαμβάνονται.

12 Νοε 2009

Παράθυρο αγάπης με θέα τη Νέα Υόρκη..

του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr


Νέα Υόρκη, Σ' αγαπώ


Δραματική, αμερικανικής/ γαλλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Φατίχ Ακίν, Ιβάν Ατάλ, Άλεν Χιουζ, Σούνζι Ιβάι, Γιέν Ζιανγκ, Σεκάρ Καπούρ, Τζόσουα Μάρστον, Μίρα Νάιρ, Νάταλι Πόρτμαν, Μπρετ Ράτνερ, Ράνταλ Μπολσμέγιερ.


Ανοίγεται ένα ρομαντικό παράθυρο αγάπης και έρωτα με θέα τη Νέα Υόρκη : από την πρώτη αγάπη, την ανεκπλήρωτη και τη χωρίς διάρκεια, μέχρι την αγάπη που μένει ανεξίτηλη στη μνήμη, την ατελέσφορη, την αγάπη που λαχταράς και την αγάπη που διαρκεί για πάντα.


“Ξέρεις γιατί μ' αρέσει αυτή η πόλη; Γιατί ανάβεις το τσιγάρο σου έξω από το ρεστoράν, στο πεζοδρόμιο, και μπορείς να μιλήσεις για τα πάντα με έναν ξένο...”, έλεγε η Ρόμπιν Ράιτ Πεν στην κρύα νυχτερινή Νέα Υόρκη.
Όταν ανάβεις το τσιγάρο σε μια όμορφη μελαχρινή για να την φλερτάρεις. Όταν η κάμερα της τουρίστριας απαθανατίζει την πιο προσωπική στιγμή μελαγχολίας σου. Όταν πιάνεις το χέρι του συντρόφου σου και κοιτάζεις τον ωκεανό ως τα πέρατα. Όταν ξανασμίγεις με τον άνθρωπο που πέρασες μια απρόσμενη “βραδιά” μεθυστικού έρωτα την περασμένη νύχτα. Όταν περπατάς στον πολύβουο δρόμο και δεν ξέρεις τι αναπάντεχα ωραίο θα σου συμβεί στο επόμενο τετράγωνο... Πολύ κοντά στον εν γένει ρεαλισμό και... πολύ κοντά στην ανθρώπινη ονειροφαντασία. Αυτά που σκεφτόμαστε, που ονειρευόμαστε, που αγωνιούμε να ζήσουμε όταν κινούμαστε τους ταχείς ρυθμούς μιας εσωστρεφούς πόλης. Από τη σκοπιά του ξένου, του γιάπη, του τουρίστα, του καλλιτέχνη, του μετανάστη, του φοιτητή, του εργάτη, του μαθητή, του υπερήλικα, της ιερόδουλης, του υπαλλήλου... Όλοι έχουν δικαίωμα στο όνειρο, στην πλάνη που θα γίνει μεθυστική ζάλη άπαξ και συμβεί το πραγματικά μοιραίο. Το φιλί, ο έρωτας, το άγγιγμα, το συναίσθημα, το βλέμμα. Ό,τι αποζητά ο άνθρωπος -το αλατοπίπερο στη μουντή, μίζερη, πεζή αστικής καθημερινότητά του. Η σπονδυλωτή “Νέα Υόρκη, Σ' αγαπώ” δεν είναι η πόλη του Σκορσέζε, του Γούντι Άλεν, του Φ.Φ. Κόπολα ή του Σπάικ Λι. Είναι το αστικό τοπίο της νέας γενιάς σκηνοθετών και, δη, των ξένων που αγαπούν να τη λατρεύουν έτσι γυμνή, παρθένα ως είναι χωρίς να την έχουν βαρεθεί, να πλήττουν ήδη. Τη ζουν, την αντέχουν, την αισθάνονται, τη ρουφούν ως το μεδούλι. Η συνέχεια του προ τριετίας “Paris Je t' aime” αποδείχθηκε ένα μελαγχολικό, ερωτικό, παθιασμένο σινεφιλικό διαμαντάκι. Και τι “εξεψιονέλ” μουσική... Σε ταξιδεύει, σε μαγεύει, σε συνεπαίρνει. Ότι πρέπει για τη φθινοπωρινή εικόνα της πόλης μας αυτή την περίοδο. Ότι πρέπει για να πάτε σινεμά, έτσι κι αλλιώς. Ενδεικτικά πρωταγωνιστούν οι Μπράντλεϊ Κούπερ, Σία Λαμπέφ, Νάταλι Πόρτμαν, Ορλάντο Μπλουμ, Κριστίνα Ρίτσι, Τζον Χαρτ, Ρόμπιν Ράιτ Πεν, Ίθαν Χοκ, Άντον Γιέλτσιν, Άντι Γκαρσία, Τζούλι Κρίστι, Μπερτ Γιανγκ κ.ά

Τι απέγινε η Έλι


Δραματική, ιρανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ασγκάρ Φαρχαντί, με τους Ταρανέχ Αλιντούστι, Σαμπάμπ Χοσεϊνί.


Τα ασήμαντα ψέματα που αρχίζουν να συσσωρεύονται απ’ τη στιγμή που μια παρέα φτάνει στην παραλία για ένα τριήμερο διασκέδασης, γίνονται ξαφνικά μπούμερανγκ όταν η Έλι εξαφανίζεται χωρίς κανείς να ξέρει που είναι.


Λεπτό προς λεπτό χτίζεται το μωσαϊκό της απώλειας. Στιγμή τη στιγμή αποδομείται ολόκληρο το αξιακό σύστημα μιας φυλής. Θρησκεία, φύλο, οικογένεια, ήθη, αρχές, δεσμοί αίματος. Οι επιθυμίες γίνονται διαταγές -από την ψυχή του ανθρώπου κατακλύζουν το μυαλό πρωτίστως και το σώμα μετέπειτα. Κι όταν η δυτική κουλτούρα επιβάλλεται στις πατροπαράδοτες νόρμες των ανατολίτικων κοινωνιών τότε οι αγκιστρωμένοι άνθρωποι επαναστατούν ερχόμενοι σε αντίθεση με τους γύρω τους και, κυρίως, με τον ίδιο τους τον εαυτό. Σαν άλλη Άννα στην “Περιπέτεια” του Αντονιόνι, η Έλι του Φαρχαντί εξαφανίζεται από προσώπου γης για να μη δει ποτέ τον εαυτό της να κατρακυλά στην αμαρτία της θέλησης της. Η οικογένειά της και ο αρραβωνιαστικός της δεν πρόκειται να φύγουν ποτέ από πάνω της. Σαν βραχνάς θα στέκονται μπρος στην εξέλιξη της ζωής της. Ο Ιρανός σκηνοθέτης Ασγκάρ Φαρχαντί αποτελεί μια σημαντική σκηνοθετική “μπαγκέτα” της πατρίδας του. Με το “Τι απέγινε η Έλι” κέρδισε την Αργυρή Άρκτο στην 59η Μπερλινάλε καθώς και το μεγάλο βραβείο του φεστιβάλ της Τριμπέκα.


Άλλες ταινίες


Το “2012” σε σκηνοθεσία Ρόλαντ Έμεριχ, αμερικανικής παραγωγής, με τους Τζον Κιούζακ, Αμάντα Πιτ, Ντάνι Γκλόβερ, είναι η πολυαναμενόμενη ταινία επιστημονικής φαντασίας με το γνωστό εσχατολογικό περιεχόμενο και την προφητεία περί του τέλους του κόσμου σε τρία χρόνια. Το 2012, ένας κατακλυσμός επικών διαστάσεων θα απειλήσει τη γη : το έχουν ανακαλύψει οι αστρολόγοι, το έχουν υπολογίσει οι νουμερολόγοι, το θεωρούν αναμενόμενο εδώ και καιρό οι γεωλόγοι, ακόμα και οι επιστημονικοί σύμβουλοι των κρατικών υπηρεσιών δεν το αποκλείουν. Κλασική παραγωγή των οπτικών εφέ από εκείνες που ειδικεύεται το Χόλιγουντ με σκοπό και μόνο τη διασκέδαση. Φαντασμαγορικά πλάνα, υψηλών προδιαγραφών dolby ήχος, όλα προσφέρονται αφειδώς για την τέρψη του θεατή. Όπως πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις η ιστορία είναι αδύναμη, ενώ οι γνωστές “αμερικανιές” δεν λείπουν. Η “Πάπισσα Ιωάννα” σε σκηνοθεσία Σόνκε Βόρτμαν, γερμανικής/ ιταλικής/ βρετανικής/ ισπανικής παραγωγής, με τους Γιοχάνα Βόκαλεκ, Τζον Γκούντμαν, Ίαν Γκλεν, είναι μια γραμμική βιογραφία ξεδιπλώματος του γνωστού θρύλου της ανόδου της Πάπισσας Ιωάννας. Το 853 μ.Χ., έχοντας γίνει πλέον ένας φημισμένος θεραπευτής και δάσκαλος, ο Τζοβάνι Ανγκλίκο ανέλαβε το αξίωμα του Πάπα της Καθολικής Εκκλησίας. Μόλις δύο χρόνια μετά, λιθοβολήθηκε μέχρι θανάτου γιατί στην πραγματικότητα ήταν γυναίκα - η μοναδική γυναίκα που έχει χειροτονηθεί Πάπας. Η πασίγνωστη ιστορία ανά τους αιώνες, που έχει συνταράξει την Καθολική Εκκλησία, περικλείεται σε μια ταινία άρτια κατασκευαστικά, ιδιαίτερα όμως κουραστική σκηνοθετικά. Σαν σε παραμύθι παρακολουθείς τη ζωή της Ιωάννας με μια νωχελική πλοκή 2,5 ωρών.


Νέα Υόρκη, Σ' αγαπώ ***

Τι απέγινε η Έλι ***
2012 **
Πάπισσα Ιωάννα *


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 12-11).