31 Δεκ 2009

Καλή "Βακχική" Χρονιά..

ΡάδιοΑνασκόπηση Πρωτοχρονιάτικα..

Την Παρασκευή το πρωί (1/10),
ανήμερα πρωτοχρονιάς,
στις απαρχές της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα,

ο δημοσιογράφος και κριτικός κινηματογράφου Νέστορας Πουλάκος,
πραγματοποιεί μια ανασκόπηση των καλύτερων ταινιών
του αμερικανικού, του ευρωπαϊκού και του ελληνικού κινηματογράφου
για το 2009

στην εκπομπή της Μαριτίνας Ζαφειριάδου (11-1 μ.μ.),
στο Κανάλι Ένα Πειραιάς,
στους 90,4 fm.

Όλες οι πτυχές του έρωτα..

του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr


Αγριόχορτα


Δραματική, γαλλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Αλέν Ρενέ, με τους Αντρέ Ντισογιέ, Αν Κονσινί, Σαμπίν Αζεμά, Ματιέ Αμαλρίκ, Εμανουέλ Ντεβός.


Η Μαργκερίτ δεν είχε προβλέψει ότι θα της έκλεβαν την τσάντα στην έξοδο του καταστήματος κι ακόμα λιγότερο ότι ο κλέφτης θα πέταγε το πορτοφόλι της σ' ένα πάρκινγκ. Όσο για το Ζορζ αν ήξερε τι τον περίμενε, δεν θα έσκυβε να το μαζέψει.


Έρωτας είναι θα περάσει. Προφανώς. Και τι μένει; Η αγάπη. Καταφανώς. Γιατί ο ακαταμάχητος έρως αν και έντονος και καθηλωτικός, παραμένει παροδικός. Σε όλες τις σχέσεις των ανθρώπων. Όχι μόνο των δυο φύλων. Δείτε τον “έρωτα” στην οικογένεια, τους φίλους, τους συναδέλφους. Υπό μια ευρύτερη έννοια. Γενικά. Σαν στάση ζωής, το πως βλέπεις τα πράγματα, την κοινωνία, την καθημερινότητά, την ίδια τη ζωή.
Τα “Αγριόχορτα” είναι ένα φιλοσοφικό δοκίμιο, που κουβαλά το παιχνίδισμα του γαλλικού Νέου Κύματος. Είναι και λίγο αβάν-γκαρντ, κάνει πλάκα, έχει χιούμορ. Λέει αστεία. Παίζει. Με τα πάντα. Και ξέρετε ποιος είναι πίσω από όλα αυτά; O 87χρονος Αλέν Ρενέ! Ο σκηνοθέτης του “Χιροσίμα αγάπη μου” και του “Πέρυσι στο Μαριένμπαντ”, του “Θείου από την Αμερική”. Ο άνθρωπος που έσπασε την κλασική, στυλιζαριζέ φόρμα του κινηματογράφου, πειραματίστηκε με το σενάριο, την κάμερα, τους ηθοποιούς του. Και παραμένει αειθαλής, πάντα μπροστά, ακμαίος και ευθυτενής, δείχνοντας ακόμη τον δρόμο στους Ευρωπαίους σκηνοθέτες της σύγχρονης εποχής. Ο Ρενέ κάνει μια ταινία με διαφορετικές πτυχές, που μπορεί ο καθένας να αναγνώσει κάτι διαφορετικό ή και να δει στιγμές της ζωής του μέσα σε αυτήν, είπε στην “Α” η πρωταγωνίστρια της ταινίας Αν Κονσινί (βλ. Σάββατο, 2/1). Πράγματι. Συνταξιούχος πλην υπερδραστήριος σύζυγος ερωτεύεται παράφορα μικρότερη του γυναίκα εξαιτίας ενός κλεμμένου πορτοφολιού. Και μπερδεύεται σε καταστάσεις απροσδόκητες. Η γυναίκα του δεν το αντέχει αλλά καταλαβαίνει και μπαίνει στο τρίγωνο το ερωτικό. Τα παιδιά του περιφέρονται και σχολιάζουν. Η πέτρα του σκανδάλου κάνει τη δύσκολη, αλλά κάνει και όνειρα με αεροπλάνα, πτήσεις και ουρανούς. Η στενή της φίλη παίρνει μέρος στην υπόθεση ενεργά. Και η αστυνομία εμφανίζεται με τρόπο περίεργο. Ταινία αισιοδοξίας ή προβληματισμού; Ή μια ιστορία χαράς και άκρατου συναισθηματισμού; Με χαρακτήρες, που γεννούν θέματα κοινωνικά και βιώνουν καταστάσεις καθημερινές. Ή τα πάντα είναι φαντασία γιατί κάνουμε σινεμά, όπως λέει ο Αλέν Ρενέ. Ότι κι αν δείτε στα “Αγριόχορτα” απολαύστε το, γιατί ο ποιοτικός ευρωπαϊκός κινηματογράφος δηλώνει παρών, με τρόπο εντυπωσιακό.

Νήsos


Κωμωδία, ελληνικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Χρήστου Δήμα, με τους Βλαδίμηρο Κυριακίδη, Ελένη Καστάνη, Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Τάνια Τρύπη, Δημήτρη Τζουμάκη, Κώστα Βουτσά, Ζέτα Δούκα, Δάφνη Λαμπρόγιαννη κ.ά


Η κλειστή κοινωνία ενός νησιού που όλα δείχνουν να κυλάνε ήσυχα, αναστατώνεται από τον ξαφνικό και περίεργο θάνατο του άρχοντα του τόπου, Θεμιστοκλή Δίκαιου, που αφήνει πίσω του μια τεράστια περιουσία. Καθώς είναι άκληρος, όλοι αναρωτιούνται σε ποιον θα μείνουν τόσα χρήματα.


Το εγχώριο εμπορικό σινεμά στα ντουζένια του! Από την εποχή του Φίνου και του παλιού ελληνικού κινηματογράφου έχουμε να συναντήσουμε καλό και συνάμα κερδοφόρο σινεμά στη χώρα μας. Η στροφή που έχει γίνει τα τελευταία χρόνια όσο κι αν έχει ξενίσει κάποιους, όσο και “τηλεόραση” να βλέπουν εντός του, σίγουρα μόνο μπροστά μας πάει. Διασκέδαση, κυρίες και κύριοι. Γιατί, ναι, το καλλιτεχνικό σινεμά και τους δέκα μικρούς “Μπέργκμαν” οφείλουμε να τους έχουμε, όπως εκμυστηρεύτηκε ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης στην “Α”, όμως όταν το κράτος δεν μεριμνά και το ιδιωτικό κεφάλαιο μπαίνει μπροστά, ένας μπουρλέσκ θίασος ταλαντούχων ηθοποιών, όπως αυτός της “Νήsου”, κι η έμπειρη μπαγκέτα του Χρήστου Δήμα (“Ακροβάτες του κήπου”) προσφέρουν γέλιο, άφθονο γέλιο και πολλά εισιτήρια (η ταινία έκανε πρεμιέρα προχθές, με άνοιγμα 25 χιλιάδων εισιτηρίων). Σε ένα νησί (σ.σ. η Σίφνος) γίνεται της τρελής, όπως άλλωστε συμβαίνει στην ελληνική επαρχία. Μοιχείες, δολοπλοκίες, δολοφονίες, εκβιασμοί, προύχοντες και κλήρος σε σύγχυση, ο απλός λαός έτοιμος να τρελαθεί. Αν και επιδερμικά αντιμετωπίζεται σεναριακά το όντως υπαρκτό αλαλούμ της εποχής μας, η φαρσοκωμωδία της “Νήsου” θα σας διασκεδάσει όπως και να χει.


Άλλες ταινίες


Το “Σκότωσα τη μητέρα μου” σε σκηνοθεσία Ξαβιέ Ντολάν, καναδικής παραγωγής, είναι η ταινία αποκάλυψη της σεζόν στη χώρα της Βορείου Αμερικής, επίσημη πρόταση της για τα Όσκαρ ξενόγλωσσης 2010, ενώ στο περυσινό Φεστιβάλ των Καννών απέσπασε τρία βραβεία. Ο Υμπέρ Μινέλ, ένας θρασύς 17χρονος, νιώθει έντονη απέχθεια για τη μητέρα του. Την κρίνει με περιφρόνηση, βλέπει μόνο τα παλιομοδίτικα μπλουζάκια της, την κιτς διακόσμησή της και τα αηδιαστικά ψίχουλα που κολλάνε γύρω απ’ το φλύαρο της στόμα... Ανατρεπτική, αρκούντως “επαναστατική” ταινία για την εφηβική ηλικία και την ορμή των νέων, από τον καλλιτέχνη παιδί-θαύμα Ξαβιέ Ντολάν. Μόλις στα 17 του έγραψε το σενάριο και δυο χρόνια αργότερα σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε σε μια ταινία αυθάδη, με περίσσιο θράσος. Πως γίνεται μερικές φορές να βάζουν τα γυαλιά οι πιτσιρικάδες στους μεγάλους! Η “Μαρτυριάρα καρδιά” σε σκηνοθεσία Μάικλ Κουέστα, αμερικανικής/ βρετανικής παραγωγής, με τους Τζος Λούκας και Μπράιαν Κοξ, είναι η ελεύθερη διασκευή του ομώνυμου διηγήματος του Έντγκαρ Άλαν Πόε, σε παραγωγή των Ρίντλεϊ και Τόνι Σκοτ. Μέσα από μια σειρά ανατροπών, ο Τέρι ανακαλύπτει ότι η καρδιά του προήλθε από έναν δολοφονημένο άνδρα. Θα πρέπει λοιπόν να προλάβει ο ίδιος να λύσει το μυστήριο της δολοφονίας, πριν οδηγηθεί στην παράνοια. Θρίλερ έντονης δράσης, με υπαρξιακά δράματα και στιγμές τρόμου. Δεν καταφέρνει όμως να ξεφύγει από τα στεγανά των αντίστοιχων ταινιών του είδους κι έτσι απευθύνεται στο φανατικό κοινό του και μόνο. Για την αγορά του dvd σίγουρα. Δεν είδαμε : O “Άλβιν και η παρέα του 2” σε σκηνοθεσία Μπέτι Τόμας, αμερικανικής παραγωγής, είναι το σίκουελ του πετυχημένου -εμπορικά- παιδικού του 2007, που έσκισε στις Η.Π.Α. Για μια ακόμη φορά τα τρία αγαπημένα σκιουράκια σε δράση.


Νήsos ***

Μαρτυριάρα καρδιά *

Αγριόχορτα ***

Ο Άλβιν και η παρέα του 2 -

Σκότωσα τη μητέρα μου ***


*To κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 31-12).

30 Δεκ 2009

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : With my own two hands" - No 44

Written by Ben Harper

If Ι can change the world
With my own two hands
Make it a better place
With my own two hands
Make it a kinder place

With my own two hands
With my own, with my own two hands
With my own, with my own two hands

If Ι could make peace on earth
With my own two hands
And Ι could bring you up the earth
With my own two hands
And Ι can reach out to you

With my own two hands
With my own, with my own two hands
With my own, with my own two hands

I'm gonna make it a brighter place
With my own two hands
I'm gonna make it a safer place
With my own two hands
I'm gonna help jah human race

With my own two hands
With my own, with my own two hands
With my own, with my own two hands

Now if Ι could hold you
With my own two hands
And Ι can comfort you
With my own two hands

But you got to, got to use
Use your own two hands
Use your own, use your own two hands
Use your own, use your own two hands
Oh, you got to use your own two hands

With our own, with our own two hands
With our own, with our own two hands
With our own, with our own two hands

Ραντιγιάρντ Κίπλινγκ

ΑΝ

Αν μπορείς να κρατάς την ψυχραιμία σου
όταν οι άλλοι χάνουν τη δική τους
και ρίχνουν σε σένα την ευθύνη
και την αιτία της αδυναμίας τους.

Αν έχεις πίστη στον εαυτό σου
όταν οι άλλοι αμφιβάλλουν για σένα
και δε σε πειράζει αυτή η δυσπιστία τους

Αν μπορείς καρτερικά να περιμένεις
χωρίς να σε κουράζει η αναμονή,
ή όταν διαδίδουν ψέματα για σένα
να μην ξεπέφτεις και συ στο ψέμα,
ή όταν φανερά σου δείχνουν μίσος
να μην αφήσεις το μίσος να σε καταλάβει,
κι όμως να μη φαίνεσαι πολύ αγαθός
μήτε πολύ στοχαστικός στα λόγια.

Αν να ονειρεύεσαι είσαι ικανός
δίχως να γίνεσαι σκλάβος των ονείρων

Αν να δέχεσαι μπορείς θρίαμβο και όλεθρο το ίδιο
και να αντιμετωπίζεις παρόμοια και τα δύο

Αν είσαι σε θέση να υπομένεις
ακούοντας την αλήθεια που συ είπες,
να επαναλαμβάνεται αλλοιωμένη από πονηρούς
που επιδιώκουν έτσι να παγιδέψουν αφελείς,
ή να παρατηρείς αυτά που συ τους έδωσες ζωή,
σπασμένα να κείτονται και παραπεταμένα
και να φτιάχνεις εξαρχής με εργαλεία φθαρμένα.

Αν τολμάς όλα σου τα πλούτη μαζεμένα
να τα παίζεις κορώνα-γράμματα μεμιάς,
να χάνεις κι απ' την αρχή να ξεκινάς
χωρίς να μέμφεσαι για τη μοίρα σου κανέναν

Αν μπορείς να κάνεις καρδιά, νεύρα και μυς
να σε υπηρετούν ακόμα κι όταν έχουν καταρρεύσει,
και γερά να κρατάς, ενώ δεν υπάρχει εντός σου
τίποτε πέρα από τη θέληση που τους λεει <βαστάτε!>

Αν μπορείς να μιλάς με χιλιάδες
κι όμως να κρατάς την αρετή σου,
ή να περπατάς με κυβερνήτες
κι όμως να μην αλλάζεις την απλή ζωή σου.

Αν ούτε εχθροί σε βλάψουν μπορούν,
μα ούτε και κοντινότεροι φίλοι,

Αν όλοι έχουν την ίδια αξία για σένα
και κάνεις πιο πολύ από τους άλλους

Αν μπορείς να γεμίζεις τη μέρα σου
με εικοσιτέσσερις ώρες αξίας ζωής,
τότε δική σου θα είναι όλη η Γη
με όλα της τα αγαθά κι ακόμη:

Αληθινά θα είσαι Άνθρωπος παιδί μου.

Σαν σήμερα – 30 Δεκεμβρίου

1865: Γεννιέται ο Ινδός συγγραφέας Ραντιγιάρντ Κίπλινγκ.

1928: Γεννιέται ο μουσικός της ροκ, Μπο Ντίντλεϊ.

1934: Μονογραφείται η σύμβαση για την ίδρυση ραδιοφωνικού σταθμού στην Ελλάδα.

1944: Πεθαίνει, σε ηλικία 78 ετών, ο Γάλλος συγγραφέας Ρομέν Ρολάν.

1957: Γεννιέται ο τραγουδοποιός, Νίκος Πορτοκάλογλου.

1968: Πεθαίνει από πνευμονία ο βαρόνος Τζούλιους ντε Ρόιτερ, ιδρυτής του πρακτορείου ειδήσεων, που φέρει το όνομά του.

1974: Οι Μπιτλς διαλύονται και τυπικά, με δικαστική απόφαση.

1985: Σκοτώνεται σε αεροπορικό δυστύχημα ο μουσικός της ροκ, Ρικ Νέλσον.

1991: Η Διεθνής Ομοσπονδία Δημοσιογράφων ανακοινώνει ότι, 83 δημοσιογράφοι έπεσαν θύματα της βίας, τη χρονιά, που πέρασε.

1997: Η Ακαδημία Αθηνών βραβεύει, μεταξύ άλλων, τον Πρόδρομο Εμφιετζόγλου, τη Μαριάννα Βαρδινογιάννη, την ποιήτρια Κική Δημουλά και την κριτικό τέχνης Ελένη Βακαλό.

29 Δεκ 2009

Ιστορίες καθημερινής τρέλας # ...

Για δες τις συνεχείς εναλλαγές
μεταξύ νύχτας και μέρας.
Θα νομίζεις ότι ταξιδεύεις
στο τούνελ κάποιου συρμού.

Σκέψεις άπειρες.
Συναισθήματα αμέτρητα.
Σαν καμβάς
αποτυπώνονται αντιθέσεις.

Λαίλαπες
αναδύονται από τα σωθικά σου.
Κατασπαράζουν
επιθυμίες.

Και ξάφνου
με την τριβή
εγένετο αποκάλυψη!

Μα ως δια μαγείας εξαφανίσθηκε
και ξεβράστηκε
στο μακρινό χαμό
μιας ξεχωριστής ουτοπίας.

Ν. Μ.

28 Δεκ 2009

Φώτα ομίχλης, κάμερα, πάμε... [Ανασκόπηση 2009]

Του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr


Όσο κι αν φωνάζαμε όλο το χρόνο, και ειδικότερα το τελευταίο εξάμηνο του 2009, για το “ομιχλώδες” κινηματογραφικό τοπίο που επικρατεί στη χώρα μας και το πως θα βγούμε από αυτό, εντέλει διαπιστώνουμε φτάνοντας στο τέλος του έτους ότι -ευτυχώς!- το ελληνικό σινεμά ξύπνησε, βγήκε από το λήθαργο και διεκδικεί τη σημαντικότητά του στον αστικό και μη χάρτη της Ελλάδας.


Καταρχάς ζήτησε το αυτονόητο : την αλλαγή του ισχύοντος κινηματογραφικού νόμου, που βαστά από το 1986 και την αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη. Με τις πολλές συν αυτώ διατάξεις, οι οποίες πρέπει άμεσα να συζητηθούν και πάλι, ν' ανασυνταχθούν, όπως και να προστεθούν επιπλέον λεπτομέρειες. Βέβαια γνωρίζετε ότι ο υπουργός Πολιτισμού αποκάλυψε στην “Α” ότι στα μέσα του Γενάρη η νέα πρόταση νόμου θα είναι έτοιμη προς συζήτηση. Οψόμεθα...


Αδιαμφισβήτητα, το γεγονός της χρονιάς ήταν η πλειοψηφική αποχή των Ελλήνων σκηνοθετών από την επετειακή 50η διοργάνωση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Παρόλο που το ίδιο το φεστιβάλ παρουσίασε για ακόμη μια χρονιά ένα εξαιρετικό πρόγραμμα, με υψηλούς προσκεκλημένους και πλούσια παράλληλα δρώμενα, το ελληνικό τμήμα έπασχε, αφού οι μόλις 8 ταινίες που προβλήθηκαν δεν αντικατόπτριζαν την πραγματικότητα της εγχώριας παραγωγής, ενώ μετά από αρκετά χρόνια δεν δόθηκαν τα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας.


Οι απέχοντες σκηνοθέτες, μαζί με κινηματογραφιστές από όλα τα τμήματα του χώρου, συνασπίστηκαν στους “Κινηματογραφιστές στην ομίχλη”, την κίνηση για την ανατροπή και την παράλληλη αναδιοργάνωση του σινεμά στην Ελλάδα. Με συνεντεύξεις τύπου, επιστολές και κινήσεις, ήλθαν σε ρήξη με τον προηγούμενο υπουργό Πολιτισμού (και νυν πρόεδρο της Ν.Δ.) Αντώνη Σαμαρά, με το ΦΚΘ και την καλλιτεχνική διευθύντρια του Δέσποινα Μουζάκη, και κυρίως με την Εταιρία Ελλήνων Σκηνοθετών και τους υπόλοιπους κινηματογραφιστές, μια κόντρα οξεία και διαρκής που έχει ως αποτέλεσμα την πλήρη διάσπαση του χώρου. Η αντιπαράθεση τους, που πηγάζει από το μοίρασμα της πίτας, τις εν γένει κινηματογραφικές “θέσεις” και την ανάγκη για νέο νόμο από διαφορετικές οπτικές σκοπιές, δημιούργησε δυο αντίπαλα στρατόπεδα σε μεγάλη ένταση. Και φυσικά θα έχουμε συνέχεια, παρόλο που οι τόνοι τον τελευταίο καιρό έχουν πέσει.


Κλείνοντας το θέμα, οφείλουμε να παραδεχτούμε δυο κινήσεις, που με τον τσαμπουκά των “Ομιχλιστών”, γέμισαν τον κινηματογραφικό χρόνο. Τόσο η Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου στο σινεμά Έλλη στις αρχές του Νοέμβρη με τις απέχουσες ταινίες, όσο και η ίδρυση της Ακαδημίας Ελληνικού Κινηματογράφου, με προφανή κύριο σκοπό καταρχήν τα βραβεία (για τους υπόλοιπους στόχους, βλέπουμε!), κίνησαν το ενδιαφέρον, ενθουσίασαν αλλά και προβλημάτισαν, ενώ οι επιφυλάξεις παραμένουν για τα της Ακαδημίας έως ότου φανούν ξεκάθαρα οι προθέσεις της.


Και για να μη μένουμε μόνο στις κόντρες και τα “παρατράγουδα”, σαφώς το 2009 είναι η χρονιά ενός ρεύματος του ελληνικού σινεμά, που φέρνει κάτι διαφορετικό στην εγχώρια φιλμογραφία και ακούστηκε πολύ έξω. Ο “Κυνόδοντας” του Γιώργου Λάνθιμου, με βραβείο στις Κάννες, η “Ακαδημία Πλάτωνος” του Φίλιππου Τσίτου, με βραβεία στο Λοκάρνο, η “Στρέλλα” του Πάνου Χ. Κούτρα, που ενθουσίασε στο Βερολίνο, δεν έφτιαξαν ένα “νέο ελληνικό σινεμά”, όπως κακώς βιάστηκαν να πουν και να γράψουν αρκετοί (διότι δεν πρόκειται ούτε για μια ενιαία κίνηση ούτε υπάρχει μια κοινή συνισταμένη) αλλά, σίγουρα, μπορούμε να μιλάμε για σκηνοθέτες που έχουν όρεξη να ξεφύγουν από τα εγχώρια στεγανά και να κάνουν το βήμα εμπρός. Σε αυτές τις ταινίες προσθέστε τη “Χρυσόσκονη” της Μαργαρίτας Μαντά, την “Καντίνα” του Σταύρου Καπλανίδη, όπως και το “Μαύρο Λιβάδι” του νεότερου Βαρδή Μαρινάκη, που συζητιούνται ήδη για την ποιότητα τους. Και βέβαια σε μια χρονιά στην οποία οι μεγάλοι μας σκηνοθέτες, Θόδωρος Αγγελόπουλος (“Η Σκόνη του χρόνου”), Κώστας Γαβράς (“Παράδεισος στη δύση”) και Παντελής Βούλγαρης (“Ψυχή βαθιά”), έβγαλαν τις νέες τους παραγωγές, ενώ το εμπορικό σινεμά εξακολουθεί να σκίζει στα εισιτήρια (π.χ. “Πεθαίνω για σένα”, “Σούλα Έλα Ξανά”, “Η Κληρονόμος”).


Τέλος και, μάλιστα, ευχάριστο. Επιτέλους, ο ελληνικός κινηματογράφος απέκτησε πλήρως ανακαινισμένους και σύγχρονους δυο θεσμούς, που σε κάθε χώρα του δυτικού κόσμου αποτελούν πόλοι έλξης των σινεφίλ. Πρώτα το Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τον Μάιο και στη συνέχεια η Ταινιοθήκη της Ελλάδας τον Οκτώβριο πραγματοποίησαν τα εγκαίνια των νέων εγκαταστάσεών τους, προκειμένου να συμβάλουν στην αλλαγή του τοπίου.


Γιατί μια αλλαγή στο ελληνικό σινεμά επιβάλλεται. Και επειδή δεν είμαστε ουτοπιστές και δεν μιλάμε για “επαναστάσεις”, ας συμπορευτούμε προς μια ριζική ανανέωση εκ βάθους.


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 24-12).

27 Δεκ 2009

Να 'μαστε καλά..

Σιγά σιγά προχώρησε. Όλοι οι τοίχοι ήταν γεμάτοι πορτραίτα μου, μεγεθύνσεις παλιών φωτογραφιών. Σε μια φορούσα ένα μαύρο ψάθινο καπέλο. Μου το είχε δανείσει μια ηλικιωμένη κυρία για τον ήλιο, τότε που είχαμε πάει εκδρομή στο Καρπενήσι.
- Είναι όλες από την εποχή που γνωριστήκαμε;
Η φωνή του έτρεμε.
-Ναι, μουρμούρισε.
Στεκόταν πίσω μου. Γύρισα και τον αγκάλιασα. Να είχε άραγε μαντέψει αυτά που μου είχαν συμβεί τον τελευταίο καιρό;
- Σε ταλαιπώρησα πολύ, βρε Κώστα...
- Δεν πειράζει... Έτσι είναι...
- Τώρα τελείωσε, είπα.
Με κοίταξε. Ήταν κι εκείνος πολύ συγκινημένος.
- Τελειώνουν ποτέ αυτά τα πράγματα;
- Δεν ξέρω, είπα.

*

Κοίταξα ψηλά στον ουρανό που ήταν ακόμη φωτεινός. Είδα τα πουλιά που κάθονταν στα σύρματα του ηλεκτρικού. Τόσες και τόσες φορές έχω δει τα πουλιά στα σύρματα του ηλεκτρικού, πρώτη φορά πρόσεξα ότι τα σύρματα ήταν πέντε κι ότι τα πουλιά έμοιαζαν με νότες μουσικής.

Παρίσι, 30 Απρίλη 1981

24 Δεκ 2009

Δε θέλουν κόπο, θέλουν τρόπο!

του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr

Nine


Μιούζικαλ, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ρομπ Μάρσαλ, με τους Ντάνιελ Ντέι Λιούις, Μαριόν Κοτιγιάρ, Πενέλοπε Κρουζ, Νικόλ Κίντμαν, Τζούντι Ντεντς, Σοφία Λόρεν, Κέιτ Χάντσον.

Ο διάσημος σκηνοθέτης Γκουίντο Κοντίνι προσπαθεί να βρει την αρμονία ανάμεσα στην επαγγελματική και την προσωπική του ζωή, ενώ βρίσκεται αντιμέτωπος με τις γυναίκες της ζωής του : τη σύζυγό του, την ερωμένη του, τη μούσα του, την ατζέντισσα και τη μητέρα του. Και όλα αυτά, ενώ έχει ανακοινωθεί η ένατη ταινία του!

Τα πάντα είναι στυλ! Φράση του Τσαρλς Μπουκόφσκι. Και κυρίως να έχεις στυλ στη ζωή σου, την καθημερινότητά σου. Να διαχειρίζεσαι τις υποθέσεις σου, τα συναισθηματικά σου, τους φίλους σου, και βέβαια τη δουλειά σου, χωρίς να το κάνεις θέμα αλλά καταδεικνύοντας τη σπουδαιότητά και τη σημαντικότητα τους βάσει της προσωπικότητας που έχεις.
Δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο. Και βέβαια καθόλου πολύ χρόνο. Αν έχεις το χάρισμα δεν προσπαθείς και πολύ, σου βγαίνει αβίαστα. Εκτός αν έχεις μπλοκάρει από τον τυφώνα που έχει προκαλέσει το είναι σου.
Γυναίκες, παντού γυναίκες, όλος ο κόσμος κατακλύζεται από αυτές. Και ο άνδρας στη μέση, κατά Φελίνι, όπως μεταφέρει το “8 1/2” σε μιούζικαλ ο πολύ-οσκαρούχος Ρομπ Μάρσαλ. Πεθαίνει για τις γυναίκες ο Γκουίντο, ο ήρωας. Είναι όλη του η ζωή. Από τις σάρκες τους τρέφεται για να κάνει ταινίες. Για να ζει. Να κινείται. Και όταν δεν τις έχει, γιατί τα έχει μπερδέψει, ανάβει τσιγάρο. Πολλά τσιγάρα. Συνέχεια καπνίζει για να σκεφτεί και να λύσει το πρόβλημά του. Ή να αφεθεί, να ξεχάσει, και να περπατήσει σε άλλα μονοπάτια.
Προσέξτε, όμως! Όλα αυτά τα κάνει με στυλ. Την κάθε κίνηση. Πως θα μιλήσει στην ερωμένη του και το πως θα προσφέρει τη θέση στο τραπέζι δίπλα του στη γυναίκα του. Πως θα οδηγήσει το κάμπριο αμάξι του στην πιάτσα ντι Πόπολο και το πως θα φορέσει τα -60's- γυαλιά του. Πως θα περπατήσει ανάμεσα στις αιθέριες υπάρξεις, θα δώσει οδηγίες σκηνοθετικές, θα πιει το ποτό του στο μπαρ, θα μιλήσει στη μητέρα του, αλλά το πως θα πείσει τη μούσα του.
Με σύνεση, χάρη, ταμπεραμέντο δυναμικό και ευαισθησία θανατηφόρα, με ένα κλείσιμο του ματιού και μια κίνηση του χεριού του. Άπαντες ακολουθούν, παρακολουθούν, μαγνητίζονται, στέκονται προσοχή, εκστασιάζονται, κρέμονται από τα χείλη του.
Ο Γκουίντο είναι ο χαρακτηριστικός άνδρας και, δη, των '60s. Ένα μικρό κέντρο του κόσμου. Ένα μεγάλο πρότυπο κίνησης και μαγείας. Και πόσο υπέροχα τον ερμηνεύει ο άνθρωπος με τα χίλια πρόσωπα, Ντάνιελ Ντέι Λιούις. Ή πόσο αισθησιακά χορεύει η Πενέλοπε Κρουζ. Με τι χάρη δακρύζει η Μαριόν Κοτιγιάρ και με τι εκτόπισμα κινείται η Νικόλ Κίντμαν. Πόσο ντίβα είναι, εντέλει, η Σοφία Λώρεν και, φυσικά, ταπεινή η Τζούντι Ντεντς. Κι όλοι τους κινούνται στην στυλιζαριζέ σκακιέρα του Μάρσαλ. Μπράβο! Η αποθέωση ενός κόσμου παράφορα ελκυστικού.

Μια Χριστουγεννιάτικη ιστορία

Κινούμενα σχέδια, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Ζεμέκις, με τις φωνές των Τζιμ Κάρει, Γκάρι Όλντμαν, Κόλιν Φέρθ, Ρόμπιν Ράιτ Πεν.

Ο Εμπενίζερ Σκρουτζ ξεκινάει και φέτος τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές με τη γνωστή του μίζερη και περιφρονητική διάθεση, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν έχει καμία πρόθεση να απολαύσει τα Χριστούγεννα, που ο ίδιος χαρακτηρίζει ως μια εποχή που σε βρίσκει “κατά ένα χρόνο μεγαλύτερο, αλλά ούτε κατά μια ώρα πλουσιότερο”.

Μια ταινία, την οποία καταρχήν αξίζει να τη δείτε μόνο σε αίθουσα 3D και με τα απαραίτητα γυαλιά, μια και πρόκειται για ένα ακόμη λεπτοδουλεμένο τεχνολογικό κατασκεύασμα του Ρόμπερτ Ζεμέκις, γνήσιο τέκνο της χολιγουντιανής σχολής του Τζωρτζ Λούκας και του Στίβεν Σπίλμπεργκ. Η γνωστή ιστορία του Καρόλου Ντίκενς αναπλάθεται στα χέρια των Αμερικανών, οι οποίοι κάνουν ένα κινούμενο σχέδιο πολύ πιασάρικο, αβανταδόρικο επίσης, για όλη την οικογένεια, άκρως εμπορικό, που τα έχει ήδη πάει περίφημα στις εισπράξεις του στην Αμερική, και πλέον τριγυρνάει όλο τον κόσμο. Η ταινία του Ζεμέκις χτίστηκε από την αρχή με τις φιγούρες και τις φωνές διάσημων ηθοποιών του Χόλιγουντ. Είναι ένα κινούμενο σχέδιο που έχει στόχο : να διασκεδάσεις. Το σενάριο, οι κορυφώσεις του, η μουσική επένδυση και η καλαισθησία που το διέπει, όλα συντελούν στη χαρά του σινεφίλ και την ευδιαθεσία μετά το πέρας της προβολής. Τίποτε από όλα τα παραπάνω δεν είναι κακό. Άλλωστε αυτό το προσυπογράφει πλήθος κόσμου, που προτιμά τέτοιου είδους παραγωγές. Κάτι διαφορετικό κι ανάλαφρο στην καθημερινότητα μας. Και πόσο μάλλον τώρα που βρισκόμαστε σε περίοδο γιορτών.

Άλλες ταινίες

Το “Είναι μπερδεμένο” σε σκηνοθεσία Νάνσι Μέγιερς, αμερικανικής παραγωγής, με τους Μέριλ Στριπ, Άλεκ Μπάλντουιν, Στηβ Μάρτιν είναι μια χαριτωμένη κομεντί γυναικείου θέματος και ενδιαφέροντος. Η Τζέιν Άντλερ, μια διαζευγμένη επιχειρηματίας και μητέρα τριών παιδιών, που βρίσκεται ξαφνικά μπλεγμένη σ’ ένα ερωτικό τρίγωνο. Τυπικότατη χολιγουντιανή παραγωγή με στόχο έναν ικανοποιητικό αριθμό εισιτηρίων, που βασίζεται στην ερμηνευτική δεινότητα της Μέριλ Στριπ και τη στυλάτη σκηνοθεσία της Νάνσι Μέγιερς. Μια ταινία γρήγορης κατανάλωσης. Το “Άλογο της Γουίνκι” σε σκηνοθεσία Μίσα Καμπ, ολλανδικής/ βελγικής παραγωγής του 2005, είναι μια πολυβραβευμένη παιδική ταινία, που έσκισε εμπορικά στην Ολλανδία και όπως πάντα ήλθε με καθυστέρηση στη χώρα μας. Η μικρή Γουίνκι, ένα κοριτσάκι ασιατικής καταγωγής 6 ετών, που μεταναστεύει οικογενειακώς στην Ολλανδία, ζητά από τον Άη Βασίλη δώρο ένα άλογο. Ταινία για τους μικρούς μας φίλους από την εξειδικευμένη εταιρεία “Νεανικό Πλάνο”. Βλέπεται ευχάριστα, και το θέμα της είναι ενδιαφέρον τις γιορτινές ημέρες που διανύουμε. Η “Γοητεία του σκαντζόχοιρου” σε σκηνοθεσία Μονά Ασάς, γαλλικής/ ιταλικής παραγωγής, με τη Ζοσιάν Μπαλασκό, είναι ένα ιδιαίτερο κωμικό δράμα που κινείται στα όρια του ειρωνικού σουρεαλιστικού. Η μικρή Παλομά προγραμματίζει να αυτοκτονήσει τη μέρα των 12ων γενεθλίων της, αποφασισμένη να μην καταλήξει δυστυχής στην μεγαλοαστική αλλά κατά βάση κενή οικογένειά της. Μια ιστορία περίεργη, αναλόγως σκηνοθετημένη, που απευθύνεται σε εφήβους και τον δικό τους κόσμο. Οι εντυπώσεις που σου αφήνει είναι αμφίσημες. Δεν είδαμε : Το παιδικό “Ο μικρός Νικόλας” σε σκηνοθεσία Λορέν Τιράρ, γαλλικής παραγωγής, που βασίζεται στο κλασικό -προ 50ετίας- παιδικό βιβλίο, και έχει κατενθουσιάσει το κοινό στη Γαλλία. Ακόμη : Από σήμερα και μέχρι την Τετάρτη (30/12) θα διεξαχθεί στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας το “Αφιέρωμα στον Τιμ Μπάρτον”, όπου θα προβληθούν σημαντικές ταινίες από το σύνολο της φιλμογραφίας του Αμερικανού σκηνοθέτη.

Nine ****
Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία ***
Ο μικρός Νικόλας -
Είναι μπερδεμένο **
Το άλογο της Γουίνκι **
Η γοητεία του σκαντζόχοιρου *

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 24-12).

23 Δεκ 2009

RadioMovies τα Χριστούγεννα..

Την Πέμπτη το πρωί (24/12),
παραμονές Χριστουγέννων,
στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα,

ο δημοσιογράφος και κριτικός κινηματογράφου Νέστορας Πουλάκος,
θα προτείνει ταινίες με άρωμα Χριστουγέννων,
που παίζονται στο σινεμά και στην tv αυτή την περίοδο,
αλλά και κλασικές,

στην εκπομπή του Βασίλη Σκουρή,
στο Κανάλι Ένα Πειραιάς,
στους 90,4 fm.

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : Imagine" - No 43

Written by John Lennon.

Imagine there's no Heaven
It's easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today

Imagine there's no countries
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people
Living life in peace

You may say that I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will be as one

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world

You may say that I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one

Μίλτος Σαχτούρης

Τα δώρα

Σήμερα φόρεσα ένα

ζεστό κόκκινο αίμα
σήμερα οι άνθρωποι μ' αγαπούν
μια γυναίκα μού χαμογέλασε
ένα κορίτσι μού χάρισε ένα κοχύλι
ένα παιδί μού χάρισε ένα σφυρί
Σήμερα γονατίζω στο πεζοδρόμιο
καρφώνω πάνω στις πλάκες
τα γυμνά ποδάρια των περαστικών
είναι όλοι τους δακρυσμένοι
όμως κανείς δεν τρομάζει
όλοι μείναν στις θέσεις που πρόφτασα
είναι όλοι τους δακρυσμένοι
όμως κοιτάζουν τις ουράνιες ρεκλάμες
και μία ζητιάνα που πουλάει τσουρέκια
στον ουρανό
Δυο άνθρωποι ψιθυρίζουν
τί κάνει την καρδιά μας καρφώνει;
ναι την καρδιά μας καρφώνει
ώστε λοιπόν είναι ποιητής

(Αφιερωμένο στην Θεοδοσία Ζαμπάκα)

Σαν σήμερα – 23 Δεκεμβρίου
1912: Η "Νέα Γαλλική Επιθεώρηση", απορρίπτει ένα απόσπασμα του "Αναζητώντας το Χαμένο Χρόνο" του Μαρσέλ Προυστ, βιβλίο, που όταν ολοκληρωθεί θα επηρεάσει, την εξέλιξη του σύγχρονου μυθιστορήματος.

1912: Η κινηματογραφική εταιρία Keystones, βγάζει την πρώτη της αστυνομική ταινία, την "Hoffmmeyers Release", σκηνοθετημένη από τον Μακ Σένετ. Το φιλμ είναι βουβό, ασπρόμαυρο και ανήκει στην κατηγορία της φαρσοκωμωδίας.
1918: Γεννιέται ο Αμερικανός χορευτής και χορογράφος Χοσέ Γκρέκο.
1968: Οι αστροναύτες Μπόρμαν, Λόβελ και Άντερς γίνονται οι πρώτοι άνθρωποι, που μπαίνουν σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη.
1972: Αεροπλάνο συντρίβεται στις Άνδεις με 16 επιζήσαντες. Τα σωστικά συνεργία τους ανακαλύπτουν 70 μέρες αργότερα, καθώς επέζησαν τρώγοντας τις σάρκες των νεκρών.
1988: Ο Ολλανδός ζωγράφος Βίνσεντ Βαν Γκογκ, μετανοιωμένος επειδή προσέβαλε τον φίλο και ομότεχνό του Πολ Γκογκέν, κόβει το αριστερό αυτί του.
1993: Στο βιβλίο Γκίνες καταχωρείται το Μπανγκλαντές, ως η πολυπληθέστερη χώρα στον κόσμο σε σχέση με την έκτασή της, ο πληθυσμός της οποίας ανέρχεται σε 111,4 εκατομμύρια.

22 Δεκ 2009

"100 ταινίες για μια ιδανική ταινιοθήκη" - Ζαν Κλοντ Φιλίπ (2009)

“Πρόκειται για ένα χρηστικότατο coffee table”, υπογράμμισε ο πλέον σημαντικός εν ζωή κριτικός κινηματογράφου Γιάννης Μπακογιαννόπουλος κατά την παρουσίαση του συλλεκτικού τόμου του ιστορικού περιοδικού Cahiers du Cinema “100 ταινίες για μια ιδανική ταινιοθήκη” (εκδ. Καστανιώτη), την Πέμπτη το απόγευμα στην Τεχνόπολη στο Γκάζι.
Στη βραδιά που τιμήθηκε ο κ. Μπακογιαννόπουλος για τη συμβολή του στο σινεμά (από τον δήμαρχο Αθηναίων Νικήτα Κακλαμάνη) παρουσία σημαντικών ανθρώπων της 7ης τέχνης, αναλύθηκαν τα ζητήματα “σινεμά”, “κριτική στο σινεμά” εξ αφορμής της έξυπνης γαλλικής έκδοσης που μεταφέρθηκε στα ελληνικά (σε μτφρ. Ρίτας Κολαίτη) και την οποία επιμελήθηκε ο Ζαν Κλοντ Φιλίπ.
“Οι 100 ταινίες για μια ιδανική ταινιοθήκη έχουν την αρετή και την αναπηρία όλων των αντίστοιχων επιλογών και κατατάξεων”, τόνισε ο συγγραφέας Γιώργος Μπράμος και δεν έχει άδικο.
Με τρεις πρώτες ταινίες τον “Πολίτη Κέιν” του Όρσον Γουελς, τη “Νύχτα του κυνηγού” του Τσαρλς Λότον και τον “Κανόνα του παιχνιδιού” του Ζαν Ρενουάρ, παρελαύνουν στον τόμο σημαντικές ταινίες και προσωπικότητες του παγκόσμιου σινεμά, έχοντας όμως απουσίες-εκπλήξεις όπως εκείνες του Παζολίνι και του Σκορσέζε.
Σημειωτέον τις επιλογές τις έκαναν άνθρωποι του χώρου στη Γαλλία.

*Η βιβλιοπαρουσίαση γράφτηκε από τον Νέστορα Πουλάκο και δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 15-12).

“Εθνικές κινηματογραφίες, στιλ και σκηνοθέτες” - Θεόδωρος Σούμας (2009)

“Εθνικές κινηματογραφίες, στιλ και σκηνοθέτες”
Θόδωρος Σούμας, εκδόσεις Αιγόκερως


Ο θεωρητικός και κριτικός κινηματογράφου Θόδωρος Σούμας καταπιάνεται με τις εθνικές κινηματογραφίες παγκοσμίως, σε ευρεία κλίμακα, προσπαθώντας να αποδώσει τεχνικά, αισθητικά, πληροφοριακά το πλέον ζωντανό κομμάτι της κινηματογραφικής τέχνης του 20ου αιώνα (αλλά και των αρχών του 21ου).
Από την μεξικάνικη περίοδο του Λουί Μπουνιουέλ στον ιταλικό αισθητισμό του Αντονιόνι, του Φελίνι, των αδελφών Ταβιάνι, του Μπερτολούτσι. Από τον μαγικό ρεαλισμό του αδελφών Νταρντέν (Βέλγιο) στο επιθετικό γερμανικό σινεμά του Μίκαελ Χάνεκε. Από τον ρωσικό φορμαλισμό του Παρατζάνοφ και τη σιοβετική κουλτούρα του Βερτόφ στην ανθρωποκεντρική ματιά του Κισλόφσκι και το βρετανικό φλέγμα του Μάικ Λι. Και δίπλα τους, ο Νέος Ελληνικός Κινηματογράφος του Βούλγαρη, του Αγγελόπουλου, του Τσιώλη, το εγχώριο φιλμ νουάρ και η μεταβατική περίοδος για τη νέα γενιά σκηνοθετών, τον Γραμματικό, τον Οικονομίδη, τον Κούτρα κ.ά
Ένα συμπαγές “ξεσκόνισμα” του πιο δυναμικού τμήματος του παγκόσμιου σινεμά.

*Η βιβλιοπαρουσίαση γράφτηκε από τον Νέστορα Πουλάκο και δημοσιεύτηκε στη "Σαββατιάτικη Απογευματινή" (φύλλο 12-12).

21 Δεκ 2009

Συνέντευξη του Φατίχ Ακίν..

Συνέντευξη στον Νέστορα Πουλάκο
npoulakos@apogevmatini.gr

Είναι ο σκηνοθέτης εκείνος, που θα ήθελαν πολλές εθνικές κινηματογραφίες της Ευρώπης να είναι δικός τους. Και κυρίως η δική μας, για να μη γελιόμαστε. Σίγουρα θα χωρούσε και με το παραπάνω στην ενότητα “Generation Next”, που είχε επιμεληθεί πέρυσι το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Διότι, ο Φατίχ Ακίν, τουρκικής καταγωγής γεννημένος και μεγαλωμένος στο Αμβούργο, είναι μόλις 36 ετών και η επιτυχία δεν του έχει χτυπήσει απλώς την πόρτα αλλά έχει μπει μέσα και έχει στρογγυλοκαθήσει για τα καλά. Ο σκηνοθέτης του “Μαζί ποτέ”, του “Ήχου της πόλης” και της “Άκρης του ουρανού”, με σημαντικά βραβεία στα φεστιβάλ κινηματογράφου του Βερολίνου, του Λοκάρνο και της Βαυαρίας, αποφάσισε φέτος να κάνει το κωμικό διάλειμμα του (ανάμεσα στην τριλογία για την αγάπη, τον θάνατο και το διάβολο, που πραγματοποιεί όλα αυτά τα χρόνια) με το “Soul Kitchen” (Κουζίνα με ψυχή, στα ελληνικά). Και τα κατάφερε μια χαρά, αφού η ταινία καλάρεσε σε κοινό και κριτικούς, με την προβολή της στην πρόσφατη 66η Μόστρα της Βενετίας να της αποφέρει το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής του φεστιβάλ, και ακόμη μερικές διακρίσεις.
Ο Ζήνος είναι ιδιοκτήτης εστιατορίου στο Αμβούργο και όλα του πάνε στραβά : υποφέρει από δισκοπάθεια και δεν μπορεί να κουνηθεί, οι παλιοί του πελάτες τον εγκαταλείπουν, ενώ η κοπέλα του, Ναντίν, τον παρατάει και πάει στη Σαγκάη όπου βρήκε δουλειά. Στην απελπισία του, αλλάζει το ύφος του εστιατορίου, φέρνοντας νέο κόσμο και δεν διστάζει να πάει στην Κίνα να βρει τη Ναντίν. Μόνο που για να φύγει, θα πρέπει να αφήσει τη δουλειά στα χέρια του αδελφού του, μια επιλογή όχι και τόσο σοφή.
Το “Soul Kitchen” του Φατίχ Ακίν έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στη χώρα μας την Πέμπτη, που μας πέρασε, ενώ ήταν η ταινία έναρξης του 50ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το Νοέμβριο. Εκεί, στην πόλη της βορείου Ελλάδας, συναντήσαμε τον Τουρκογερμανό σκηνοθέτη, όπου μίλησε στην “Α” για την περιπέτεια της ταινίας του, το πάντρεμα των ήχων που επιχείρησε, την έθνικ κουλτούρα που προώθησε (με κεντρικό στοιχείο την ελληνική “ψυχή”) καθώς και την εν γένει εικόνα που έχει για τον κόσμο του κινηματογράφου στις μέρες μας.

- Μας ήρθε ξαφνική αυτή η μεταστροφή σας στην κωμωδία από το δράμα και το ευθύ κοινωνικό σχόλιο, που κάνατε τόσο καιρό. Πως και καταλήξατε στο “βαλκανικό όργιο” του “Soul Kitchen”;
- (γέλια) Μου αρέσει ο χαρακτηρισμός που δίνετε, αν και δεν είναι ακριβώς “βαλκανικό”, έχει μπόλικο “Αμβούργο” μέσα. Βέβαια το ελληνικό στοιχείο, όπως και το τουρκικό δε λείπουν. Δίνουν αυτό το κάτι παραπάνω. (γέλια). Κοιτάξτε, ήθελα να κάνω κάτι γρήγορο, που συνάμα να έχει πλάκα. Ξέρετε, κάτι σπινταριστό, Να ξεφύγω λίγο από τα βαθιά νοήματα, τις ενδοσκοπήσεις και τους στοχασμούς. Ήθελα φρέσκο αέρα γιατί η πίεση της επιτυχίας του “Μαζί ποτέ” με είχε εξουθενώσει...

- ... δηλαδή το σενάριο του “Soul Kitchen” πάει, χρονικά, τόσο πίσω; Στο 2003;
- Ακριβώς! Όταν ολοκλήρωσα το “Μαζί ποτέ” έγραψα το σενάριο του “Soul Kitchen” βασιζόμενος σε κάποια πραγματικά περιστατικά που συνέβησαν στο φίλο μου, τον Αδάμ (εννοεί τον Αδάμ Μπουσδούκο, πρωταγωνιστή/ σεναριογράφο της ταινίας, που είχε εστιατόριο κάποτε στο Αμβούργο). Όμως, η επιτυχία του “Μαζί ποτέ” με “έκοψε” στη μέση, στη συνέχεια μπλέχτηκα με το πρότζεκτ του ντοκιμαντέρ “Ο ήχος της πόλης”, μετά συνέχισα με το δράμα... Έχασα τη μπάλα, καταλαβαίνετε. Ήθελα ένα διάλειμμα. Σε αυτό συνέβαλε και ο θάνατος του παραγωγού μου και τότε λέω : “Κάνε ότι θες. Ήρθε η ώρα”.

- Είναι ρίσκο αυτή η κίνηση για σας; Πάντως το κοινό σας αντιμετώπισε πολύ θετικά.
- Ναι, όντως. Ειδικά στη Βενετία έμεινα έκπληκτος από την αντιμετώπιση του κοινού και όχι μόνο. Όπως και για το βραβείο, επίσης. Όσο για το ρίσκο... Ναι, μπορώ να πω ότι είναι. Αλλά το ήθελα πολύ. Δε μου αρέσει να κάνω συνέχεια την ίδια ταινία, ξέρετε. Θέλω να αλλάζω παραστάσεις και να κάνω διαφορετικά πράγματα. Πάρτε παραδείγματα μεγάλων σκηνοθετών με πολλές και διαφορετικές ταινίες. Κλιντ Ίστγουντ, Κώστας Γάβρας, Άνγκ Λι... Τους θαυμάζω γι' αυτό που κάνουν.

- Οι ταινίες σας, όπως και το “Soul Kitchen”, βρίθουν από ατμοσφαιρικές μουσικές. Είστε και dj. Συν ότι έχετε επιχειρήσει, εδώ, ένα έθνικ πάντρεμα πολιτισμών και εικόνων. Τι είναι αυτό που εντέλει θέλετε να κάνετε;
- Αυτό που βλέπετε. Να φέρω, μέσα από την τέχνη μου, κοντά λαούς, όπως τον τουρκικό με τον ελληνικό. Να αναμειγνύω μουσικές, όπως τα μπλουζ με τα ρεμπέτικα και το soul με το ροκ. Λατρεύω να το κάνω αυτό. Γιατί όλα καταλήγουν σε έναν κοινό παρανομαστή. Την επιθυμία, το γέλιο, τη χαρά, μέσα από το ποτό, τη μουσική, τη διασκέδαση και το... σινεμά!

*H συνέντευξη δημοσιεύτηκε στη "Σαββατιάτικη Απογευματινή" (φύλλο 19-12).

20 Δεκ 2009

"Rosebud, Η ζωή του Όρσον Γουελς” - Ντέιβιντ Τόμσον (1996)

“Rosebud, Η ζωή του Όρσον Γουελς”
Ντέιβιντ Τόμσον, σε μτφρ. Δημήτρη Νόλλα, εκδόσεις Πάπυρος


Ένα αξιανάγνωστο βιβλίο είναι αυτή η “διαθήκη” του Όρσον Γουέλς. Μέσα σε 500 και σελίδες περιγράφεται η ταραχώδης ζωή και το τρικυμιώδες έργο ενός μάστορα της κινηματογραφικής μηχανής, μιας αλλόκοτης περσόνας του θεάτρου στην Αμερική, μιας εμβληματικής προσωπικότητας του ραδιοφώνου.

Η έμπειρη, συχνά επικριτική, κυρίως περιγραφική πένα του συγγραφέα Ντέιβιντ Τόμσον δομεί και αποδομεί τον Όρσον Γουέλς. Αποκαλύπτει τα παιδικά του χρόνια, τα εφηβικά του σκιρτήματα και τη νεότητα του, ως ένα άλλο παιδί-θαύμα. Σαιξπηρικές διασκευές στο Μπρόντγουεϊ, απαράμιλλης ποιότητας ραδιοφωνικές εκπομπές όπως εκείνη η περιβόητη του 1938 (“Ο Πόλεμος των Κόσμων”) που έβγαλε το κοινό των ερτζιανών στον δρόμο, τρομοκρατημένο λόγω εισβολής εξωγήινων!

Η δημιουργία του “Πολίτης Κέιν”, της ταινίας-αριστούργημα για την 7η τέχνη και -κατά πολλούς- καλύτερης παραγωγής όλων των εποχών. Οι κόντρες του με την κινηματογραφική κοινότητα της εποχής, οι συγκρούσεις του με τα μεγάλα στούντιο και το ξεπούλημα των συνεργατών του.

Ευφυής και λάγνος, διορατικός και μικροπρεπής, πάνω από όλα ένας άνθρωπος έντονος. Με εκτόπισμα και λόγο σε όλα. Ο άνθρωπος που κρύβεται πίσω από την “Κυρία από τη Σαγκάη” και τους “Υπέροχους Άμπερσον”, τον “Οθέλλο” και τον “Κύριο Αρκάντιν”, τον “Μάκβεθ” κ.ά. Ο μεγάλος εραστής και καταστροφικός σύζυγος της Ρίτα Χέιγουορθ. Ο φίλος σείχηδων, βασιλιάδων και προέδρων των Η.Π.Α.

Η πλέον πλήρης βιογραφία του Όρσον Γουέλς. Με κριτική ματιά και σχολιαστική διάθεση. Για έναν αληθινό “γίγαντα” της κινηματογραφικής τέχνης.

*Η βιβλιοπαρουσίαση γράφτηκε από τον Νέστορα Πουλάκο και δημοσιεύτηκε στο ένθετο περιοδικό "Α - Αναγνώσεις" της "Κυριακάτικης Απογευματινής" (φύλλο 13-12).

18 Δεκ 2009

BAKXIKON TEYXOΣ #8 - ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΜΑΜΟΥΘ!

Γιατί "έχασα τα χρόνια μου αναζητώντας τη ζωή μου" όπως πολύ σοφά είχε τονίσει κάποτε ποιητικά ο Τάσος Λειβαδίτης.

το νέο εορταστικό τεύχος των 59 (!) κειμένων δημοσιεύτηκε και σας περιμένει ορθάνοιχτο να το κατασπαράξετε!

μην ξεχνάτε! από την Κυριακή 20-12 συνεχίζεται ΤΟ ΝΕΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ, πάντα μεστό αλλά και επίκαιρο

επιπλέον, στις αρχές Ιανουαρίου θα πραγματοποιηθεί το ετήσιο πάρτι του περιοδικού ΒΑΚΧΙΚΟΝ στην καρδιά των Εξαρχείων μες στις γιορτές - θα ενημερωθείτε σύντομα! Και θυμηθείτε απλώς τις διονυσιακές καταστάσεις σε βακχικούς ρυθμούς που είχατε ζήσει πέρυσι!

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΕΥΧΟΥΣ #8

ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ (στη μουσική της περιπέτειας)

ΦΥΛΛΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ : ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΩΝ Μ. ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ, Η. ΦΡΑΓΚΟΠΟΥΛΟΥ, Ε. ΠΑΡΑΔΕΙΣΑΝΟΥ, Σ. ΚΟΚΚΟΣΗ, Β. ΚΑΛΟΓΗΡΟΥ, Ρ. ΤΖΩΡΤΖΑΚΗ & ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ ΤΩΝ Ν. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΥ & Μ. ΜΑΡΚΑΝΤΩΝΑΤΟΥ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ : ΜΕ ΤΗΝ ΗΘΟΠΟΙΟ ΝΤΙΝΑ ΚΑΦΤΕΡΑΝΗ ΤΟΥ ΘΙΑΣΟΥ ΔΡΟΜΟΥ "ΠΑΝΤΟΥΜ" & ΤΟΝ ΜΟΥΣΙΚΟ ΒΑΣΙΛΙΚΟ ΤΟΥ ΑΓΓΛΟΦΩΝΟΥ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΟΣ "RAINING PLEASURE"

ΚΕΙΜΕΝΑ : ΠΕΜΠΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΜΠΛΑΝΑ, ΜΙΑ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΚΡΙΔΑΚΗ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΙΡΗ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ, ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗ ΣΟΦΙΑ ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ "ΝΕΟΙ ΗΧΟΙ ΣΤΟ ΠΑΜΠΑΛΑΙΟ ΝΕΡΟ", ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΗ STAND UP COMEDY KAI ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΚΩΜΩΔΙΑΣ 09 ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΜΠΙΝΟ, ΑΝΑΛΥΣΗ... ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΠΕΡΙ ΑΝΑΡΡΙΧΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΕΣΤΟΡΑ Ι. ΠΟΥΛΑΚΟ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ : 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΜΑΛΚΟΛΜ ΛΟΟΥΡΥ ΜΕ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ (ΣΕ ΣΥΝΕΧΕΙΕΣ) ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΧΑΧΗ, ΤΕΤΑΡΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ Ζ.Δ. ΑΪΝΑΛΗ, ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΙΝΕΖΟΥ ΠΟΙΗΤΗ LI YU ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΛΑΖΗ, ANAΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΟΚΤΑΥ ΡΙΦΑΤ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΙΧΑΛΗ ΠΑΠΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟ

ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ : ΓΡΑΦΟΥΝ ΟΙ : Ν.Ι. ΠΟΥΛΑΚΟΣ, Μ. ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ, Α. ΝΤΑΡΔΗ, Τ. ΡΗΤΟΣ, Ν. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΥ, Ν. ΚΟΥΡΜΟΥΛΗΣ

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ : ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΩΝ Ζ.Δ. ΑΪΝΑΛΗ, Α. ΧΑΣΙΜ ΚΑΙ Θ. ΤΣΑΒΛΗ, ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΚΟΜΜΕΝΗΣ ΣΚΗΝΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ "Μ' ΑΓΑΠΑΣ?", ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ ΚΑΚΙΣΗ

ΘΕΑΤΡΟ : ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ Ν.-Γ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ

ΜΟΥΣΙΚΗ : ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΩΝ Τ. ΡΗΤΟΥ ΚΑΙ Π. ΓΑΡΔΙΚΛΗ

ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ : ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ (ΚΡ. ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ Κ. ΚΑΡΑΜΟΥΖΑ), ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΚΟΣΜΗΜΑΤΩΝ ΧΡΥΣΑΣ (ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ Π.), ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΕΛΕΑΝΝΑΣ ΜΑΡΤΙΝΟΥ (ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ)

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ : ΤΟΥ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ "ΦΩΤΙΑ" ΤΗΣ ΣΟΥΖΑΝ ΚΟΛΙΝΣ ΣΕ ΜΤΦΡ. ΠΗΝΕΛΟΠΗΣ ΤΡΙΑΔΑ, ΤΗΣ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ ΚΑΚΙΣΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΟΥΒΕΛΑΣ ΤΗΣ ΕΛΕΝΑΣ ΜΑΡΟΥΤΣΟΥ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ : ΒΙΒΛΙΩΝ ΤΩΝ Ι. ΚΛΙΜΑ, Τ. ΕΥΓΕΝΙΔΗ, Β. ΡΟΥΒΑΛΗ, Η. ΦΡΑΓΚΟΠΟΥΛΟΥ, Μ. ΜΑΡΚΑΝΤΩΝΑΤΟΥ, Β.Γ. ΠΑΣΣΟΥΛΗ, Λ. ΡΙΚΑΚΗ, Θ. ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ, Γ. ΠΑΛΑΒΟΥ/Σ. ΜΠΑΜΠΑΤΖΙΜΟΠΟΥΛΟΥ (ΚΡ. ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ Ν.Ι. ΠΟΥΛΑΚΟΥ, Τ. ΡΗΤΟΥ, Ν. ΜΠΙΝΟΥ, Ν. ΦΑΦΟΥΤΗ, Μ. ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ)

ΣΦΗΝΑΚΙΑ (ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ) : ΤΩΝ ΜΟΝΙΜΩΝ ΣΤΗΛΩΝ ΤΩΝ Γ.Ι. ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗ, Σ. ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ, Α. ΧΑΣΙΜ, Κ. ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ/KLICKET, Ε. ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΒΩΜΟΛΟΧΩΝ (Ε. CARNETTI/J. HANDSOME) & ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ (Τ. ΡΗΤΟΣ, Κ. ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ, Θ. ΖΑΜΠΑΚΑ), ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΤΟΥ Χ.-Η. ΤΣΑΤΣΟΥΛΗ (ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ-ΕΠΙΛΟΓΗ : Σ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ)

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΕΛΙΔΑ : ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟ BANKIT.GR - ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΜΑΝΙΝΑΣ ΚΟΥΔΟΥΝΗ, ΗΧΗΤΙΚΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ + ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΗΣ "ΑΓ(Ρ)ΙΑΣ ΝΥΧΤΑΣ ΣΤΟ WWW.TRIPRADIO.GR"

4 UR EYES ONLY : Η ΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ "DOUBLE DEALING" ΤHΣ ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ - ΜΗΝ ΑΠΟΡΗΣΕΤΕ! ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΙ Ο Ν.Ι. ΠΟΥΛΑΚΟΣ ΜΕ ΜΑΚΡΙΑ ΜΑΛΛΙΑ (ΚΟΥΦΟ!!)

+

ΚΥΡΙΟΙ
&
ΚΥΡΙΕΣ
ΚΛΑΙΩ
(από τα γέλια, βρε!)

αλλά και

ΝΙΚΗΣΑΜΕ!

17 Δεκ 2009

Άρωμα ζωής στην κουζίνα..

του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr

Soul Kitchen

Κωμωδία, γερμανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Φατίχ Ακίν, με τους Μόριτζ Μπλάιμπτροϊ, Μπίρολ Ουνέλ, Άνταμ Μπουσδούκος.

Ο Ζήνος είναι ιδιοκτήτης εστιατορίου στο Αμβούργο και όλα του πάνε στραβά : υποφέρει από δισκοπάθεια και δεν μπορεί να κουνηθεί, οι παλιοί του πελάτες τον εγκαταλείπουν, ενώ η κοπέλα του τον παρατάει για τη Σαγκάη όπου βρήκε δουλειά. Στην απελπισία του, αλλάζει το ύφος του εστιατορίου, φέρνοντας νέο κόσμο...

Η ζωή είναι μια ατελείωτη πλάκα. Ας ξεκινήσουμε από εκεί. Που οι άνθρωποι με ένα “κλικ” και ένα “τσαφ” ζουν την καθημερινότητα τους με μια ελαφρότητα. Εκείνη του είναι τους, χωρίς να χάνουν την ουσία των πραγμάτων και των καταστάσεών της.
Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή. Και χρειάζεται μια κουζίνα με ψυχή. Όπου οι μυρωδιές συνδυάζονται με τις χαρές, τις μικρές ενίοτε, οι έρωτες με τις φιλίες και τις αγαπημένες συνευρέσεις. Εκεί η δουλειά αποκτά γούστο και δεν καταντά βαρετή, ανούσια, πληκτική. Αλλά απολαμβάνεται στο ακέραιο, προσπαθώντας να αποσπάσεις από αυτήν ότι όμορφο σου προσφέρει ή μπορεί να σου προσφέρει. Δεν είναι όλα μαύρα, Ούτε άσπρα, εν προκειμένω. Το γκρι είναι ο δρόμος, Ειδικά, όταν τον χρωματίσεις λίγο...
Η ζωή είναι μεγάλη μην την κάνεις καρναβάλι. Και φυσικά δεν την κάνει ο πανέξυπνος Φατίχ Ακίν. Όταν φίλμαρε αυτό το ατελείωτο “βαλκανικό όργιο” στην καρδιά του Αμβούργου. Το “Soul Kitchen”. Με το -βιομηχανικού τύπου- εστιατόριο των ανθρώπων. Όπου οι πολιτισμοί συνδυάζονται, οι μυρωδιές των φαγητών του κόσμου μπερδεύονται. Οι γλώσσες αναμιγνύονται, μαθαίνονται, εκλαμβάνονται ένθεν κακείθεν ως μέσο επικοινωνίας και γνωριμίας των εθνών.
Σε αυτή την έθνικ πραγματικότητα μας εισάγει ο πετυχημένος σκηνοθέτης του “Μαζί ποτέ” και της “Άκρης του ουρανού¨. Με το ελληνικό στοιχείο έντονο, τα ρεμπέτικα ν' ακούγονται στη διαπασών όπως και ο Παύλος Σιδηρόπουλος.
Ροκάρουν και ερωτεύονται οι ήρωες του Ακίν. Ετερόκλητοι χαρακτήρες που πρωταγωνιστούν σ' ένα θέατρο του παραλόγου. Σ' ένα αμάλγαμα στιγμών συναισθηματικών.
Το Ειδικό βραβείο της επιτροπής στην πρόσφατη Μόστρα της Βενετίας είναι δικό του, αρκετές διεθνείς διακρίσεις επίσης, σε παγκόσμια πρεμιέρα προβάλλεται στη χώρα μας. Ενθουσίασε στην τελετή έναρξης του 50ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, μίλησε και στην “Α” του Σαββάτου (19/12).
Αποκαλυπτικός στις απόψεις του. Τολμηρός στην κινηματογραφική γραφή του. Το κωμικό διάλειμμα του αποδεικνύεται συμπαγές, μεστό και, φυσικά, ξεκαρδιστικό. Ο Τουρκογερμανός σκηνοθέτης είναι ο δημιουργός της επόμενης δεκαετίας στο ευρωπαϊκό σινεμά, αναμφισβήτητα.

Avatar

Επιστημονική φαντασία, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Τζέιμς Κάμερον, με τους Ζόι Σαλντάνα, Τζιοβάνι Ρίμπιζι, Σίγκουρνι Γουίβερ, Σαμ Γουόρθινγκτον.

Ένας ανάπηρος πεζοναύτης μετατρέπεται σε avatar, προκειμένου να εξερευνήσει τον πλανήτη Πανδώρα για λογαριασμό των ανθρώπων. Έτσι, ξεκινά ένα ταξίδι λύτρωσης και εξερεύνησης, καθώς ηγείται μιας επικής μάχης προκειμένου να σώσει τον -εκεί- πολιτισμό.

Το μεγάλο πρότζεκτ ενός μεγαλομανούς πλην ευφυούς σκηνοθέτη. Ο Τζέιμς Κάμερον όλα αυτά τα χρόνια, μετά την απόλυτη επιτυχία του “Τιτανικού” (στο 1997), ετοίμαζε το “Avatar” προκειμένου να φέρει τη δική του επανάσταση στο σύγχρονο σινεμά. Βασισμένος σε μια τυπική, απλή ιστορία επιστημονικής φαντασίας, έριξε όλο του το βάρος στο εικαστικό και τεχνικό κομμάτι. Ως αποτέλεσμα έφτιαξε μια ταινία, πραγματική πανδαισία χρωμάτων και εικόνων, συνδυάζοντας το live action με το animation, όπου η 3D τεχνολογία της δίνει όλη εκείνη την απαραίτητη βαρύτητα προκειμένου ν' εντυπωσιάσει. Η θέαση του “Avatar” καθηλώνει τον θεατή. Τον μαγνητίζει, τον κάνει δικό του, μεταφέροντας τον σ' έναν άλλον κόσμο. Κι εκεί έγκειται η συζήτηση που ανοίγει : είναι ή δεν είναι το “Avatar” κινηματογράφος με την κλασική έννοια του όρου, όπως διαμορφώθηκε τον προηγούμενο αιώνα; Η απάντηση είναι δύσκολη, αφού οι νέες τεχνολογίες ανοίγουν άλλους δρόμους και όλοι μας καλούμαστε να τους διασχίσουμε. Αυτό κάνει και ο Κάμερον. Μια μικρή επανάσταση με μεγάλες προοπτικές.

Άλλες ταινίες

Η “Στρέλλα” σε σκηνοθεσία Πάνου Χ. Κούτρα, ελληνικής παραγωγής, με τους Γιάννη Κοκιασμένο και Μίνα Ορφανού, είναι μια διασκεδαστική εξτραβαγκάντσα του πλέον ταλαντούχου Έλληνα σκηνοθέτη της τελευταίας δεκαετίας. O Γιώργος αποφυλακίζεται μετά από 15 χρόνια εγκλεισμού για ένα φόνο και γνωρίζει τη Στρέλλα, μία όμορφη νεαρή πόρνη τρανσέξουαλ, που του αλλάζει τη ζωή. Χαρακτηριστική ταινία της φετινής πετυχημένης σοδειάς του ελληνικού σινεμά, που θριάμβευσε στην περυσινή Μπερλινάλε και βρήκε διανομή στη Γαλλία. Ο Κούτρας ως πρώιμος Αλμοδόβαρ συνθέτει ένα πολύχρωμο μωσαϊκό στιγμών, που το μελό με το ατίθασο εναλλάσσονται τόσο πετυχημένα ώστε προσφέρουν ένα χαμόγελο τσαχπινιάς στους θεατές, εντέλει. Η “Βασίλισσα Βικτώρια : Τα χρόνια της νιότης” σε σκηνοθεσία Ζαν Μαρκ Βαλέ, αμερικανικής/ βρετανικής παραγωγής, με τους Έμιλι Μπλαντ, Ρούπερτ Φρεντ, Πολ Μπετάνι, είναι μια καλαίσθητη ταινία εποχής, βιογραφία κλασικού στυλ, μόνο για τους λάτρεις του είδους. 1837 : Η Βικτώρια βρίσκεται στο επίκεντρο της βασιλικής διαμάχης για την εξουσία. Ο θείος της, Βασιλιάς Γουίλιαμ, σύντομα θα πεθάνει και η Βικτώρια θα είναι η διάδοχος του θρόνου. Παρά τις αναβολές προβολής της, καταφτάνει στις ελληνικές αίθουσες. Για καθαρά ιστορικούς λόγους η θέαση της, μια ταινία που δε μοιάζει ικανή ελκύσει το ελληνικό κοινό. Δεν είδαμε : Την κωμωδία “Change of plans” σε σκηνοθεσία Ντάνιελ Τόμσον, γαλλικής παραγωγής, με τους Καρίν Βιάρντ και Ντάνι Μπουν, που μιλά για το ψεύτικο και αληθινό στο παιχνίδι των ανθρώπινων σχέσεων. Το αισθηματικό “New in town” σε σκηνοθεσία Τζόνας Έλμερ, αμερικανικής παραγωγής, με τη Ρενέ Ζελβέγκερ, που αφηγείται τη ζωή μιας φιλόδοξης γυναίκας καριέρας στο Μαϊάμι. Προορισμένο αποκλειστικά για την αγορά του dvd, γι' αυτό και δεν πραγματοποιήθηκε δημοσιογραφική προβολή. Ακόμη : Από σήμερα και μέχρι την Κυριακή (20/12) θα διεξαχθεί το 2ο Φεστιβάλ Αλβανόφωνου Κινηματογράφου στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας στην Ιερά οδό. Επίσης, από σήμερα και μέχρι την Τετάρτη (23/12) θα μεταφερθεί το πρόγραμμα ταινιών του 12ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για παιδιά και νέους, στο Σινέ Φιλίπ της Πλατείας Αμερικής.

Soul Kitchen ****
Avatar ***
Βασίλισσα Βικτώρια : Τα χρόνια της νιότης **
Change of plans -
Στρέλλα ***
New in town -

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 17-12).

16 Δεκ 2009

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : I’ll rise" - No 42

Written by Maya Angelou and Ben Harper.

You may write me down in history
With your bitter, twisted lies,
You may trod me in the very dirt
But still, like dust, I'll rise.

Does my sassiness upset you?
Why are you beset with gloom?
'Cause I walk like I've got oil wells
Pumping in my living room.

Just like moons and like suns,
With the certainty of tides,
Just like hopes springing high,
Still I'll rise.

Did you want to see me broken?
Bowed head and lowered eyes?
Shoulders falling down like teardrops.
Weakened by my soulful cries.

Does my haughtiness offend you?
Don't you take it awful hard
'Cause I laugh like I've got gold mines
Diggin' in my own back yard.

You may shoot me with your words,
You may cut me with your eyes,
You may kill me with your hatefulness,
But still, like air, I'll rise.

Does my sexiness upset you?
Does it come as a surprise
That I dance like I've got diamonds
At the meeting of my thighs?

Out of the huts of history's shame
I rise
Up from a past that's rooted in pain
I rise
I'm a black ocean, leaping and wide,
Welling and swelling I bear in the tide.
Leaving behind nights of terror and fear
I rise
Into a daybreak that's wondrously clear
I rise
Bringing the gifts that my ancestors gave,
I am the dream and the hope of the slave.
I rise
I rise
I rise.

Θα ανατέλλω

(Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας, Μουσική: Τρύπες)

Μπορεί να με έχεις από κάτω και με το ζόρι να με θάβεις στη σιωπή
Να επιμένεις πως μου αξίζει ένα άδειο πιάτο
Και σαν σκυλί να με κλωτσάς μες τη βροχή
Μα όσο κι αν θες να το πιστεύεις
πως μου ’χεις πάρει κιόλας την ψυχή
Κι όταν ακόμα θα νομίζεις πως μια για πάντα έχω χαθεί

Εγώ θα φλέγομαι, θ' ανθίζω, θα γιορτάζω, θ' ανατέλλω
Θα σε καίω
Θα καταστρέφω με τραγούδια της ψυχής σου το μπουρδέλο
Θα ανατέλλω

Μπορεί αν θες με ένα σου ψέμα να με κρατάς μέσα στη λάσπη
Κι αν πάλι χρειαστεί να μου φοράς τα πιο ωραία σου κουρέλια
Και να με βγάζεις σαν σκλαβάκι στο σφυρί
Μα όσο κι αν θες να το πιστεύεις
πως μου ’χεις πάρει κιόλας την ψυχή
Κι όταν ακόμα θα νομίζεις πως μια για πάντα έχω χαθεί

Εγώ θα φλέγομαι, θ' ανθίζω, θα γιορτάζω, θ' ανατέλλω
Θα σε καίω
Θα καταστρέφω με τραγούδια της ψυχής σου το μπουρδέλο
Θα ανατέλλω

Ακόμα κι όταν θα νομίζεις πως μου πήρες τη ψυχή
θα σε καίω
Κι όταν ακόμα θα νομίζεις πως για πάντα έχω χαθεί
Θα ανατέλλω

Τζέιν Όστιν

Η φαντασία μιας κυρίας είναι ορμητική. Πηδάει από τον θαυμασμό στην αγάπη και από την αγάπη στον γάμο, σε μια στιγμή.

Άλμπερτ Αϊνστάιν

-Μόνο δύο πράγματα είναι άπειρα, το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία, και ως προς το σύμπαν διατηρώ κάποιες αμφιβολίες.

-Μην πας ποτέ ενάντια στη συνείδησή σου, αν ακόμα και αυτό το απαιτεί το κράτος.

-Αν μου έδιναν μόνο μια ώρα για να λύσω ένα πρόβλημα από το οποίο να εξαρτάται η ζωή μου, θα αφιέρωνα 40 λεπτά για να το μελετήσω, 15 λεπτά για να το αναθεωρήσω και 5 λεπτά να το λύσω.

Μια από τις πιο ακραίες προβλέψεις της Γενικής Σχετικότητας είναι η ύπαρξη των μαύρων τρυπών (ή μελανών οπών), δηλαδή περιοχών του χώρου μέσα από τις οποίες δεν μπορεί να διαφύγει οποιοδήποτε σωματίδιο. Η Γενική Σχετικότητα έδωσε το έναυσμα για τη μελέτη του Σύμπαντος ως μιας δυναμικής οντότητας, η τοπολογία της οποίας καθορίζεται από τη συνολική μάζα-ενέργεια που περιέχεται σε αυτό.


Κώστας Βάρναλης

Πρόλογος «Στὸ φῶς ποὺ καίει»

Νὰ σ᾿ ἀγναντεύω, θάλασσα, νὰ μὴ χορταίνω
ἀπ᾿ τὸ βουνὸ ψηλὰ
στρωτὴ καὶ καταγάλανη καὶ μέσα νὰ πλουταίνω
ἀπ᾿ τὰ μαλάματά σου τὰ πολλά.

Νά ῾ναι χινοπωριάτικον ἀπομεσήμερο, ὄντας
μετ᾿ ἄξαφνη νεροποντὴ
χυμάει μὲς ἀπ᾿ τὰ σύνεφα θαμπωτικὰ γελώντας
ἥλιος χωρὶς μαντύ.

Νὰ ταξιδεύουν στὸν ἀγέρα τὰ νησάκια, οἱ κάβοι,
τ᾿ ἀκρόγιαλα σὰ μεταξένιοι ἀχνοὶ
καὶ μὲ τοὺς γλάρους συνοδιὰ κάποτ᾿ ἕνα καράβι
ν᾿ ἀνοίγουν νὰ τὸ παίρνουν οἱ οὐρανοί.

Ξανανιωμένα ἀπ᾿ τὸ λουτρὸ νὰ ροβολᾶνε κάτου
τὴν κόκκινη πλαγιὰ χορευτικὰ
τὰ πεῦκα, τὰ χρυσόπευκα, κι᾿ ἀνθὸς τοῦ μαλαμάτου
νὰ στάζουν τὰ μαλλιά τους τὰ μυριστικά.

Κι᾿ ἀντάμα τους νὰ σέρνουνε στὸ φωτεινὸ χορό τους
ὡς μέσα στὸ νερὸ
τὰ ἐρημικὰ χιονόσπιτα-κι᾿ αὐτὰ μὲς στ᾿ ὄνειρό τους
νὰ τραγουδᾶνε, ἀξύπνητα καιρό.

Ἔτσι νὰ στέκω, θάλασσα, παντοτεινὲ ἔρωτά μου
μὲ μάτια νὰ σὲ χαίρομαι θολὰ
καὶ νά ῾ναι τὰ μελλούμενα στὴν ἅπλα σου μπροστά μου,
πίσω κι᾿ ἀλάργα βάσανα πολλά.

Ὡς νὰ μὲ πάρεις κάποτε, μαργιόλα σύ,
στοὺς κόρφους σου ἀψηλά τους ἀνθισμένους
καὶ νὰ μὲ πᾶς πολὺ μακρυὰ ἀπ᾿ τὴ μαύρη τούτη Κόλαση,
μακρυὰ πολὺ κι᾿ ἀπὸ τοὺς μαύρους κολασμένους ....

Αθανάσιος Κανελλόπουλος

Υπάρχουν εκατό τρόποι να κρύψεις την αλήθεια, ενώ για να την πεις ένας μόνο υπάρχει.

Σαν σήμερα – 16 Δεκεμβρίου

1770: Γεννιέται ο Γερμανός μουσικοσυνθέτης Λούντβιχ φον Μπετόβεν.

1773: Κάτοικοι της Βοστόνης αδειάζουν στο Λιμάνι της Βοστόνης, το φορτίο τριών βρετανικών καραβιών, που μεταφέρουν τσάι προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για τον φόρο, που επέβαλλαν οι βρετανικές Αρχές στο τσάι, που προερχόταν από τις αποικίες. Το γεγονός αυτό θα μείνει γνωστό ως το Τσάι Πάρτι της Βοστόνης (Boston Tea Party).

1775: Γεννιέται η Αγγλίδα συγγραφέας Τζέιν Όστιν.

1803: 22 Σουλιώτισσες χορεύουν το χορό του Ζαλόγγου και πέφτουν στο γκρεμό μαζί με τα παιδιά τους, για να μην παραδοθούν στους Τούρκους.

1863: Γεννιέται ο Αμερικανός συγγραφέας, φιλόσοφος και ποιητής Τζορτζ Σανταϊάνα.

1913: Ο Τσάρλι Τσάπλιν αρχίζει να δουλεύει για πρώτη φορά στα Keystone studios. Ένα χρόνο μετά θα συμμετάσχει στην πρώτη του ταινία Making a Living.

1915: Ο Γερμανός φυσικός και μαθηματικός Άλμπερτ Αϊνστάιν διατυπώνει τη "Θεωρία της Σχετικότητας".

1920: Σεισμός 8,5 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ καταστρέφει την επαρχία της Κίνας Γκανσού, ο οποίος και στοιχίζει τη ζωή σε 200.000 ανθρώπους.

1921: Πεθαίνει στο Αλγέρι, σε ηλικία 86 ετών, ο Γάλλος συνθέτης Καμίλ Σεν Σανς, διάσημος για την όπερα "Σαμψών και Δαλιδά".

1928: Γεννιέται ο Αμερικανός συγγραφέας Φίλιπ Ντικ.

1971: Γεννιέται ο Βρετανός συγγραφέας βιβλίων επιστημονικής φαντασίας Άρθουρ Κλαρκ.

1974: Πεθαίνει, σε ηλικία 90 ετών, ο ποιητής και πεζογράφος Κώστας Βάρναλης.

1994: Πεθαίνει από ανακοπή καρδιάς, σε ηλικία 71 ετών, ο πολιτικός και συγγραφέας Αθανάσιος Κανελλόπουλος.

15 Δεκ 2009

Συνέντευξη του Βέρνερ Χέρτζογκ..

Συνέντευξη στον Νέστορα Πουλάκο
npoulakos@apogevmatini.gr

Τον Βέρνερ Χέρτζογκ θα τον θυμάμαι για μια ζωή. Άλλωστε, τέτοιους ανθρώπους της κινηματογραφικής τέχνης δεν συναντάς στην καθημερινότητά σου. Πόσω μάλλον όταν σε δέχονται για να σου μιλήσουν στο μεγαλύτερο φεστιβάλ της χώρας, το οποίο πήρε την απόφαση να τον καλέσει, να τον φιλοξενήσει και να τον τιμήσει για τη συνολική του προσφορά στον κινηματογράφο εν γένει.
Το απόγευμα της Παρασκευής (20/11) ήταν παγωμένο στη Θεσσαλονίκη, η ατμόσφαιρα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου είχε αγγίξει κόκκινο εκείνες τις τελευταίες ημέρες και η δική μου δημοσιογραφική δουλειά έκλεινε τον κύκλο της για έναν ακόμη Νοέμβριο.
Με τα πόδια περπάτησα σε κεντρικό ξενοδοχείο της πόλης για να συναντήσω τον 67χρονο σκηνοθέτη από το Μόναχο. Με τουλάχιστον 58 ταινίες στην καριέρα του (από το 1962), προτεινόμενος για Όσκαρ, ένα τσουβάλι βραβεία από τα φεστιβάλ της Μπερλινάλε, των Καννών και της Μόστρα της Βενετίας, ζει μόνιμα στο Λος Άντζελες και ετοιμάζει ταινίες (έχει ήδη κυκλοφορήσει το “My Son, My Son, What Have Ye Done” με τους Μάικλ Σάνον, Γουίλεμ Νταφόε και Χλόη Σεβινί). Διδάσκει κιόλας.
Ενώ όπως ανακοινώθηκε στο φεστιβάλ πριν καταφτάσει στην πόλη, θα είναι πρόεδρος της διεθνούς κριτικής επιτροπής της 60ης Μπερλινάλε του 2010 (11-22/2).
Στη Θεσσαλονίκη ο Βέρνερ Χέρτζογκ ήταν χαρούμενος, ευδιάθετος και ορεξάτος, αν και κουρασμένος αφού είχε έλθει από σημαντικό φεστιβάλ της Ιορδανίας.
Μεγάλη ήταν η ρετροσπεκτίβα για τη φιλμογραφία του, που ετοίμασαν οι ιθύνοντες του ΦΚΘ, επίσης τιμήθηκε με τον υπέρλαμπρο Χρυσό Αλέξανδρο, έδωσε μια συνέντευξη τύπου, ένα περιεκτικό masterclass, ενώ έλαβε χώρα μια τιμητική εκδήλωση στο πρόσωπό του.
Εκείνη τη μέρα μίλησε στην “Α” με χαρά. Βρεθήκαμε στον πρώτο όροφο του ξενοδοχείου και μου επιτέθηκε, αίφνης. Με αιτία, βέβαια...

- Κε Χέρτζογκ, η τελευταία ταινία σας που είδαμε στην Ελλάδα είναι η “Διαφθορά στη Νέα Ορλεάνη”, το ριμέϊκ εκείνης της καλτ παραγωγής του Έϊμπελ Φεράρα...
- Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι είναι ριμέϊκ; Μπορείτε να μου το δικαιολογήσετε; Νομίζω ότι αυτό που λέτε είναι άστοχο...


- Καταλαβαίνω τι θέλετε να πείτε. Άλλωστε κάτι ανάλογο δηλώσατε στη Μόστρα της Βενετίας τον Σεπτέμβρη. Όμως δεν πρόκειται για τον ίδιο χαρακτήρα, με παρόμοια δράση και σκεπτικό;
- Κοιτάξτε, την ταινία του Φεράρα δεν την έχω δει ποτέ. Ίσως μπερδεύει ο τίτλος της, που είναι παρόμοιος, κάτι το οποίο δεν οφείλετε κατά πρώτο λόγο σε μένα. Όμως, επιτρέψτε μου, πρόκειται για εντελώς διαφορετικές ταινίες. Χωρίς να μ' έχει επηρεάσει το οτιδήποτε έφτιαξα την ιστορία όπως εγώ ήθελα. Τώρα αυτό που λέτε για τον χαρακτήρα, ε, εντάξει, πρόκειται για δυο ντετέκτιβ και τίποτε παραπάνω.

- Μήπως όλα αυτά που λέτε προέρχονται και από τους λεκτικούς διαπληκτισμούς σας με τον Φεράρα το καλοκαίρι;
- Δεν τον ξέρω τον Φεράρα. Δεν τον έχω συναντήσει ποτέ και δεν έχω τσακωθεί φυσικά μαζί του. Καταλαβαίνω, βέβαια, τι εννοείται αναφορικά με τις δηλώσεις που έχουν γίνει. Ας το αφήσουμε το θέμα όμως.

- Μάθατε για το φετινό μποϊκοτάζ στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης από αρκετούς Έλληνες κινηματογραφιστές; Τι γνώμη έχετε;
- Δυστυχώς οι πληροφορίες μου είναι λίγες. Μόλις χθες το βράδυ (σ.σ. την Πέμπτη, 19/11) έμαθα κάποια πράγματα γι αυτή την κίνηση. Και τα συζήτησα. Το μόνο που μπορώ να σας δηλώσω είναι ότι μακάρι η απόφαση αυτή να οδηγήσει σε μια ριζική ανανέωση του ελληνικού σινεμά, που θα το πάει μπροστά όλο και περισσότερο, όπως κάναμε εμείς πριν από 40 χρόνια στη Δυτική Γερμανία. Και μιλάω για το Νέο Γερμανικό Κινηματογράφο, όπου πρωτοστατήσαμε στην αναμόρφωση της τότε κατάστασης μαζί με τον Ράϊνερ Βέρνερ Φασμπίντερ και άλλους.

- Σας περιμέναμε στην Ελλάδα και το καλοκαίρι που μας πέρασε, όταν το ντοκιμαντέρ σας “Συναντήσεις στο τέλος του κόσμου” πήρε το “πράσινο” βραβείο στο φεστιβάλ Ecofilms της Ρόδου;
- Δεν το γνωρίζω αυτό που λέτε. Αλήθεια; Πρώτη φορά το ακούω από εσάς. Πολύ χαρούμενη είδηση. Όμως μη με παρεξηγείται. Είναι τόσα πολλά τα φεστιβάλ που συμμετάσχω όπως και το πρόγραμμα μου, ώστε δεν τα προλαβαίνω όλα!

- Και κάτι τελευταίο : ποια η θέση των γυναικών στις ταινίες σας;
Τις λατρεύω τις γυναίκες! Και μάλιστα πολύ!

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στη "Σαββατιάτικη Απογευματινή" (φύλλο 12-12).

14 Δεκ 2009

"Σινεμά εν δήμω" : Ο κύβος ερρίφθη

«Ότι βρέξει ας κατεβάσει». Ποιος τρομάζει, νομίζετε; Ο άνθρωπος; Ποιον; Το θεό; Ή, μήπως, τον συνάνθρωπό του; Ή κανέναν από τους δυο; Ίσως, τον ίδιο του τον εαυτό; Υπαρξιακά διλήμματα, χρόνια ζητήματα, αναπάντητα ερωτήματα. Και στη μέση ο πορφυρός χιτώνας, το μεγάλο κλοπιμαίο, που γίνεται μήλον της έριδος ανάμεσα στους καταπονημένους στρατιώτες. Τα ζάρια πέφτουν στο χώμα και ρίχνονται στη «σκακιέρα της ζωής» για την τελευταία πράξη του έργου : σε ποιον θα πάει ο χιτώνας; Παραδίπλα οι κλαίουσες γυναίκες αψηφούν τη ζέστη, κάνουν πως δεν ακούν τις χυδαιότητες και τις τσιπασιές των στρατιωτών και συμπαραστέκονται στον παρατημένο μάρτυρα του ανθρώπινου γένους. Ποιος όμως τον παράτησε; Ο θεός; Οι μαθητές του; Ο ίδιος ο άνθρωπος;… Η νεαρή σκηνοθέτις Αθηνά Κατσιμπάρδη de Caunes ασχολείται με το αέναο ουμανιστικό ζήτημα της σχεσιακής συμπεριφοράς. Καταπιάνεται –σε επίπεδο φαντασιακό- με το παρασκήνιο της σταύρωσης. Η ταινία «Ο κύβος ερρίφθη» (4’) διαγωνίστηκε στο σπουδαστικό τμήμα του 32ου Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας 2009. Ξεχωρίζει, αναμφισβήτητα, η χαρακτηριστική ερμηνεία του Κώστα Κουτσολέλου. Επίσης, προβλήθηκε στην Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου-Fog Films τον Νοέμβριο στο σινεμά Έλλη, συμμετέχοντας στην κίνηση των κινηματογραφιστών που δεν συμμετείχαν στο 50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ενώ παρουσιάστηκε και στο αφιέρωμα των ταινιών μικρού μήκους του φεστιβάλ της Δράμας που διεξήχθη στο Τριανόν στα τέλη Οκτωβρίου. Επικοινωνήστε με τη σκηνοθέτιδα στο athenakats@gmail.com

*Το κείμενο είναι του Νέστορα Πουλάκου και δημοσιεύτηκε στο τεύχος 50 του μηνιαίου περιοδικού "Γαλέρα" (Δεκέμβριος 2009).

11 Δεκ 2009

Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα. . . (Μέρος Β)

Στον Νίκο Μπίνο

Δεν ξύπνησα ακόμα, δεν έχω ανοίξει τα μάτια μου.
Αλλά δεν είναι πολύ αργά, θα είμαι στην ώρα μου.
Γιατί σήμερα είναι η μέρα που θα γυρίσεις πίσω.
Και δεν αντέχω να περιμένω να σε δω να έρχεσαι.

Πόσο θα κρατήσει προτού να ραγίσω μέσα μου;
Πόσο καιρό θα πάρει μέχρι να καταλάβω;
Ότι δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα δίπλα μου,
Και τίποτα άλλο δεν μπορεί να με κρατήσει ικανοποιημένο.

Κοίταξα μέσα στην καρδιά μου και εμπιστεύτηκα την καρδιά μου.
Έκανα ένα λάθος και τώρα δεν θα το κάνω δεύτερη φορά.
Αλλά ο χρόνος μπορεί να βάλει τον άνθρωπο στην άλλη πλευρά
Και δεν αντέχω να δω τη απέμεινε πίσω μου.

(I’m not awake yet, Rory Gallagher – Ελληνική απόδοση στίχων Τάσος Ρήτος)

Η χαμένη Ατλαντίδα, η πανέμορφη Αφροδίτη,
Η γλυκιά μελωδία του δρόμου, η ερωτική φυσιογνωμία του κόσμου,
Βρίσκεται στα χαμόγελα!

Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα. . . (Μέρος Β)

Στην Θεοδοσία Ζαμπάκα

Είναι πλάι μου: ένα κουβάρι.
Μπορώ να νιώσω το τεράστιο, άδειο, βουνό του κεφαλιού της.
Είναι ζωντανή – χασμουριέται, ξύνει την μύτη της, τραβά τα σκεπάσματα.
Σε λίγο θα την καληνυχτίσω μ’ ένα φιλί και θα κοιμηθούμε.
Πέρα, μακριά, είναι η Σκοτία και κάτω απ’ τη γη τρέχουν τυφλοπόντικες.
Ακούω μέσα στη νύχτα μηχανές, κι απ’ τον ουρανό ένα κατάλευκο χέρι μας γνέφει: καληνύχτα, γλυκιά μου, καληνύχτα.

(Δική μου, Charles Bukowski)

Πότε θα ξεχυθούμε στο απέραντο Τρικαλινό λιβάδι των βουνών. . .
Πότε θα κολυμπήσουμε στον νεραϊδόμυλο των κύκνων. . .
Πότε θα δούμε την Θέα των ψυχών και σε λευκό άτι χαμογελώντας να μεταμορφωθούμε. . .

Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα. . . (Μέρος Β)

Στον Γιώργο Κουκαλιώτη

Αυτές τις μέρες και τις εβδομάδες που δε βρίσκονται σε κανένα ημερολόγιο, αυτές τις ώρες και τα λεπτά που δε γνωρίζει το ρολόι, όταν όλα αυτά τα σάπια πλοία του παρελθόντος από παλιά φτασμένα στης ζωής τον πάτο, φυλάγοντας τα βυθισμένα όνειρα μαζεύουν τις θλίψεις τους για να παραγεμίσουν την θλίψη αυτή με θύμηση.

Ο Τρόμος μας κυκλώνει και τους δυο ψυχή μου. Άλλο τίποτα δε θα ‘ρθει. Δεν μπορώ να περιγράψω τις φρίκες και το χειρότερο, δεν μπορώ να το σκάσω. Το παν είναι ένας τοίχος. Με κόβουν μαχαίρια που δεν βλέπω, με τσιμπούν μέλισσες με κεντρί. Ματώνω απλά μες στη σιωπή, τα βάσανά μου με το θαυμασμό μουδιάζουν.

Που τα φυλάς όλα αυτά ψυχή μου; Πόσο θα αντέξεις ακόμα; Δόντια τρελά έχει το είδος του ανθρώπου και κομματιάζει την αγάπη μου. Και δεν μπορώ να κάνω τίποτα ψυχή μου, απ’ το να περιμένω τα’ αρπαχτικό τους τραύμα.

Με την ευχή η σάρκα μου ν’ αντέξει και του μυαλού μου ο αγωνιώδης έκπληκτος καθησυχασμός και η αγάπη μου να επιζήσει απ’ τα κτηνώδη αυτά αινίγματα, τούτο σε εκλιπαρώ Ψυχή μου. . . Εσύ αν μπορούσες.

(Αυτές τις μέρες και τις εβδομάδες, Μπόμπ Κάουφμαν)

Βαθύ, σκοτεινό, ονειροπόλο, τρελό, αληθινό, μυστήριο, θεατρικό το βλέμμα σου!
Φίλε μου απ’ το Αρκάνσας του Βορρά, απ’ το φαράγγι του σύννεφου που ο καπνός το έχει βρωμίσει!

Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα. . . (Μέρος Β)

Στον Μιχάλη Γκιζέττη

Σε βλέπω στη δύση και στην ανατολή,
στη σκιά του χρόνου,
στον ξέφρενο χορό του χώρου,
στο λεπτό άρωμα των λουλουδιών,
στην ανάσα των ποιητών.


Σ’ ακούω στο τρεμουλιαστό χάιδεμα του ανέμου,
στη γαλήνη των αστεριών,
στο σιγανό κι αργό ξεψύχισμα των κεριών,
στη φλόγα,
στην ελπίδα.


Σε γεύομαι στο ανασκάλεμα του χώρου,
στο ξεσκέπασμα του ωραίου,
στον ήχο του ιδανικού.


Σ’ αισθάνομαι κοντά μου,
μέσα μου και είναι μου,
για να σου πω το: σ’ αγαπώ!

Αλήθεια λέω,
όπως και τότε,
που στο έλεγα στα ψέματα.


(Η ανάσα του ποιητή, Θόδωρος Ζαμπογιάννης)

Ψάχνω τη θάλασσα που μοιάζει με πηγάδι,
να πλυθώ και να βουτήξω,
να φτάσω στον βυθό που οδηγεί στον πυρήνα!

Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα. . . (Μέρος Β)

Στην Μαρία Καζαντζίδου

Ήταν μόνο η νύχτα και τα αστέρια φωτεινά,
η άμμος χάζευε τα δάκτυλα των ποδιών σου,
μεθυσμένα ψιθυριστά τα χνώτα σου,
κι ανάσα σου αγέρας σιωπηλός,
η μουσική ανέμελα ζωγράφιζε τα νώτα μου,
κουλουριασμένος εγώ στην αέρινη ξαπλώστρα,
το χαμόγελο ελπίδα, ο χρόνος παρελθόν,
ο μήνας απρόσμενα με πετούσε από τον Αύγουστο στον Φλεβάρη,
κι η ώρα προς τα πίσω σκοτείνιαζε,
τα λεπτά οργιασμένα πάνω στους δείκτες μπλεγμένα,
και τα δευτερόλεπτα χοροπηδούσαν μέσα στο άδειο ποτήρι,
όλα τα ζωύφια χαρούμενα επιτίθονταν στο ξύλινο τραπεζάκι,
μια φωνή, ο τζίτζικάς και το φύλλο στα μαβιά μαλλιά σου,
συμπλήρωσαν το πάζλ της ιστορίας που μου εξιστορούσες,
πλανήθηκα κι γω στους λαβύρινθους που σχημάτιζαν οι λέξεις σου.

Μη σταματάς να μιλάς για εκείνες τις ιστορίες με τον επιστάτη!


(Ιστορίες με τον Επιστάτη, Τάσος Ρήτος)