25 Φεβ 2010

Χρυσόσκονη από... Σκορσέζε

του Νέστορα Πουλάκου
poulakos@apogevmatini.gr

Το νησί των καταραμένων


Δραματική μυστηρίου, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε, με τους Λεονάρντο Ντι Κάπριο, Μαρκ Ράφαλο, Μπεν Κίνγκσλεϊ, Έμιλι Μόρτιμερ.

Καλοκαίρι 1954. Ο Αμερικανός αστυνόμος Τέντι Ντάνιελς κι ο νέος συνεργάτης του, Τσακ, φτάνουν σ’ ένα νησί κάπου στα ανοιχτά της Αμερικής, όπου βρίσκεται το Άσκλιφ, το ψυχιατρικό νοσοκομείο για ψυχασθενείς εγκληματίες, για να διεξάγουν έρευνα για μια ασθενή που φαίνεται να δραπέτευσε μυστηριωδώς. Όταν ξαφνικά ξεσπάει μια καταιγίδα, ο Ντάνιελς βρίσκεται αποκλεισμένος εκεί και η διακριτική γραμμή μεταξύ πραγματικότητας και παράνοιας αρχίζει να γίνεται επικίνδυνα δυσδιάκριτη…

Εκεί που το φιλμ νουάρ μπερδεύεται με την παράνοια και τις κυβερνητικές δολοπλοκίες. Εκεί που η αστυνομική έρευνα μετατρέπεται σε παρωδία και οι κακές μνήμες του παρελθόντος, ο πόλεμος ο Β’ Παγκόσμιος, ο θάνατος των Ναζί, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα άψυχα κορμιά, αναμειγνύονται με τους ψυχικά διαταραγμένους της μεταπολεμικής Αμερικής.

Εκεί που η τρέλα του πολέμου έχει συνέχεια. Το κυνήγι μαγισσών, ο διωγμός των κομμουνιστών, τα πειράματα σε ένα νησί, που βασιλεύει ο θάνατος, η βρωμιά, η κακία και η εξόντωση.

Με όλα τα παραπάνω καταπιάνεται στη νέα του ταινία ο Μάρτιν Σκορσέζε. Μια ταινία εποχής, που μιλά για τις πιο σκοτεινές πλευρές της Αμερικής. Μακαρθισμός, αντί-κομμουνισμός. Μεταπολεμική περίοδος, κυνήγι αντιφρονούντων, σε μια ψυχροπολεμική χώρα που κατέτρωγε τις ίδιες της τις σάρκες της.

Για ακόμη μια φορά εξαιρετική η ερμηνεία του Λεονάρντο ντι Κάπριο, η μετεμψύχωση του Ντε Νίρο στα χέρια του Σκορσέζε, ας μας επιτραπεί η έκφραση. Χαρακτηριστικότατη και ταυτόχρονα δυναμική η παρουσία του πάντα εξαιρετικού ηθοποιού Μπεν Κίνγκσλεϊ.

Το «Νησί των καταραμένων» σίγουρα δεν είναι από τις καλύτερες ταινίες του Σκορσέζε, όμως έχει όλο εκείνο το εκτόπισμα μιας ταινίας που θα σου κρατήσει το ενδιαφέρον μέχρι τέλους.
Παράλληλα είναι εκείνο το σχόλιο το πολιτικό, το βαθύ, το ουσιαστικό, που ήθελε να καταθέσει ο Αμερικανός σκηνοθέτης και μοιάζει τόσο επίκαιρο όσο ποτέ. Η ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε έκανε πρεμιέρα στην –πρόσφατη- 60η Μπερλινάλε και ενθουσίασε.

Χρυσόσκονη


Δραματική, ελληνικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Μαργαρίτας Μαντά, με τους Μάνια Παπαδημητρίου, Άννα Μάσχα, Αργύρη Ξάφη.
Μια ιστορία που συμβαίνει στη σύγχρονη Αθήνα.

Τρία αδέρφια αντιμέτωπα με τη ρωγμή του χρόνου ανάμεσα στην ενηλικίωση και το νεανικό τους όνειρο. Μια σκληρή παραδοχή για το πέρασμα του χρόνου και μια λυτρωτική συμφιλίωση εξ αφορμής της πώλησης του πατρικού τους σπιτιού. Ένα καινούργιο ξεκίνημα.
Χτίζεις τα όνειρα σου στην πόλη σου. Στον τόπο που γεννήθηκες και μεγάλωσες, που ερωτεύτηκες και χιλιόπερπάτησες, που ονειρεύεσαι και ζεις έντονα, που σπούδασες και δουλεύεις. Στην Αθήνα, την πλέον απρόσωπη και κακοφορμισμένη πόλη της Ευρώπης, την άναρχα χτισμένη, τη γκρίζα και πολύβουη. Ένα κράμα Ανατολής και Δύσης, μια μείξη αστικής κουλτούρας και αντίληψης υπαίθρου. Στην Αθήνα, όμως, με τις όμορφες γωνιές, όπου βρίσκεις απάγκιο στην καθημερινότητά σου. Στα ατμοσφαιρικά σοκάκια, που γαλουχείς τον χαρακτήρα σου και χτίζεις τις φιλίες σου, τις σχέσεις σου, τα θέλω σου. Αυτή την Αθήνα διαπερνά ο φακός της Μαργαρίτας Μαντά, στο κινηματογραφικό της ντεμπούτο. Μέσα από μια ιστορία για τη λήθη, τη δύναμη της μνήμης, την έντονη ύπαρξη των αναμνήσεων, έτσι όπως αυτές χάνονται ή κερδίζονται μες στις ανθρώπινες σχέσεις, τις φιλικές, τις ερωτικές ή τις οικογενειακές, εν προκειμένω. Με ήχους ζωντανούς, ατόφιους από τη ζωή της Αθήνας και τη… χρυσόσκονη του θυμικού πανταχού παρούσα, η Μαντά πετυχαίνει να αγγίξει τις ευαίσθητες χορδές μας. Βραβείο κοινού στο περυσινό Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου.

Άλλες ταινίες


Ο «Διαχειριστής» σε σκηνοθεσία Περικλή Χούρσογλου, ελληνικής παραγωγής, με τους Περικλή Χούρσογλου, Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, Κώστα Βουτσά, Κατερίνα Γιουλάκη, είναι μια χαρτογράφηση της κοινωνίας μας υπό το πρίσμα μιας πολυκατοικίας, καθώς και η αναζήτηση των υπαρξιακών διλημμάτων της μέσης ηλικίας. Με άξονα την οικογένεια ξετυλίγονται καταστάσεις καθημερινές, συμπεριφορές οικείες, στιγμές που μπορεί να καθορίσουν τη ζωή μας. Στη νέα του ταινία, ο έμπειρος σκηνοθέτης Χούρσογλου τοποθετεί την πραγματική του οικογένεια μπροστά στον φακό θέλοντας να δώσει έναν τόνο παραπάνω ρεαλισμού στην ιστορία του, παράλληλα όμως πάσχει δραματουργικά. Τίμια προσπάθεια που παρέλαβε το βραβείο FIPRESCI στο 50ο ΦΚΘ.
Το «Γάλα της θλίψης» σε σκηνοθεσία Κλαούντια Γιόσα, ισπανικής/ περουβιανής παραγωγής, με τη Μαγκαλί Σολιέ, είναι μια σκληρή, ουμανιστική ιστορία που καταφτάνει από τις σκοτεινές παραδόσεις της ενδοχώρας του Περού. Η Φαούστα πάσχει από την ασθένεια «το γάλα της θλίψης», η οποία μεταδίδεται μέσω του μητρικού γάλακτος, από γυναίκες που έχουν βιασθεί ή κακοποιηθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου εναντίον της τρομοκρατίας στο Περού. Εθνικ κινηματογραφική ιστορία, με τα χρώματα της περιοχής του Περού να είναι έντονα παντού, και συνάμα μια βαθιά ανθρώπινη εξομολόγηση, μια κατάθεση ψυχής που δεν αφήνει ασυγκίνητο κανέναν. Μια φεστιβαλική ταινία με περιορισμένο κοινό από τη σκηνοθέτιδα του προ διετίας «Madeinusa». Κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο και το βραβείο FIPRESCI στην περυσινή Μπερλινάλε.
Δεν είδαμε : Το «Όλοι θέλουν λίγη αγάπη» σε σκηνοθεσία Σαμ Τέιλορ Γουντ, βρετανικής παραγωγής, με τους Άαρον Τζόνσον, Κριστίν Σκοτ Τόμας, είναι η εξιστόρηση της ζωής του «Σκαθαριού» Τζον Λένον πριν γίνει διάσημος. Η πρώιμη βιογραφία ενός μουσικού αστεριού του 20ου αιώνα. Ο νεαρός Τζον, μοναχικός και οξυδερκής, μεγαλώνει στην πόλη του Λίβερπουλ. Δύο ιδιαίτερες γυναίκες συγκρούονται για την αγάπη του : η Μίμι, η θεία του που τον μεγάλωσε, και η Τζούλια, η μητέρα του που τον έδωσε για υιοθεσία.


Ο Διαχειριστής **

Χρυσόσκονη ***

Το νησί των καταραμένων ***

Όλοι θέλουν λίγη αγάπη -

Το γάλα της θλίψης **


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 24-2).