18 Φεβ 2010

Πολλαπλά χτυπήματα κάτω από τη μέση!

του Νέστορα Πουλάκου
poulakos@apogevmatini.gr


Ένας άνδρας μόνος


Δραματική, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Τομ Φορντ, με τους Κόλιν Φερθ, Τζούλιαν Μουρ, Μάθιου Γκουντ.


Στο Λος Άντζελες του 1962, στην κορύφωση της κρίσης με την Κούβα, ο Τζορτζ Φάλκονερ, ένας 52χρονος Βρετανός καθηγητής πανεπιστημίου, πασχίζει να βρει νόημα στη ζωή του μετά τον θάνατο του επί σειρά ετών συντρόφου του, Τζιμ. Ο Τζορτζ μένει προσκολλημένος στο παρελθόν και δεν μπορεί να δει κανένα μέλλον.


Ναι, στο στυλ. Ναι και στην άποψη. Τη μοιραία, την απαστράπτουσα, που παίζει με τα βλέμματα, με τις κινήσεις, με τα αγγίγματα, με τα χάδια. Συγκεντρώνεσαι και προσδίδεις χάρη στην εικόνα, βάζεις ψυχή στους χαρακτήρες σου, γεμίζεις με χρώματα το κάδρο σου. Πολλαπλά χτυπήματα κάτω από τη μέση, μέσα στις καρδιές, πάνω στα κορμιά.

Το παιχνίδι το ατέρμονο. Χωρίς τέλος. Με τη συνέχεια του αναγκαία και δεδομένη. Προκειμένου να υπάρξει μακροβιότητα στο ον, στον τρόπο που κοιτάει και συμπεριφέρεται, στο στυλ της κίνησής του, έτσι όπως στήνει τη γωνία λήψης του, το ζουμ του που επικεντρώνεται στο ακέραιο.

Δεν μιλάμε για σκηνοθέτη. Ούτε για σχεδιαστή μόδας. Αλλά επεξηγούμε τη ματιά. Την απόφαση του για ζωή. Το πώς επιλέγει να ζει ανάμεσα σε όλους. Όχι για να ξεχωρίσει αλλά για να υπερνικήσει το «εγώ» της μάζας, να ξεκαθαρίσει τι σημαίνει ο εαυτός του χωρίς να κονιορτοποιείται εν προκειμένω. Και πάνω απ’ όλα χωρίς εγωπάθειες και αυτιστικά συμπλέγματα, αλλά με τους αναγκαίους εγωισμούς προκειμένου να επιβιώσει με χάρη, στυλ, και άποψη περί ποιότητας ζωής και τα συναφή.

Το «Ένα άνδρας μόνος» του μέχρι πρότινος μετρ της μόδας Τομ Φορντ, είναι μια διδαχή περί κοινωνικής ουτοπίας. Ποιος άραγε προσέχει τόσο πώς να δέσει τη γραβάτα του; Πώς να περπατήσει ανάμεσα στα πλήθη; Πώς να ακουμπήσει τον στυλογράφο του πριν αποχωρήσει μια για πάντα; Πώς να πιει το ουίσκι του ενώ ακουμπά τον αγκώνα του στο ξύλινο μπαρ; Πώς να χαϊδέψει τον σύντροφο του ενόσω ξαπλωμένοι στο γρασίδι, στην παραλία, στα βράχια μιας χίππικης ατμόσφαιρας, παίζουν το παιχνίδι των δέκα ερωτήσεων; «Αγάπη εστί…».

Βραβευμένο δις στην περυσινή Μόστρα της Βενετίας, το «Ένας άνδρας μόνος» -ξεκαθαρίζω- είναι για λίγους. Αυστηρά ελιτίστικο, βγαλμένο από την βρετανική αισθητική του Free Cinema των ‘60s, είναι η αποθέωση της εικόνας, των ερμηνειών, των ήχων, των αισθήσεων. Ακόμη και ένα θρόισμα των φύλλων μπορεί να σας κάνει ν’ ανατριχιάσετε.


Μονάκριβη


Δραματική, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Λι Ντάνιελς, με τους Γκάμπι Σιντίμπε, Μονίκ, Λένι Κράβιτς, Πόλα Πάτον, Μαράια Κάρει.


Η «Μονάκριβη» είναι ήδη έγκυος για δεύτερη φορά από τον απόντα πατέρα της, ενώ η μητέρα της είναι βίαιη λεκτικά και σωματικά απέναντι της. Όταν στα 16 της, η «Μονάκριβη» μαθαίνει να διαβάζει και να γράφει, ένας καινούργιος κόσμος ανοίγεται μπροστά της.


Είναι ότι αγαπάμε να μισούμε. Ότι απεχθανόμαστε αλλά το λατρεύουμε συνάμα. Ότι δεν μπορούμε να κοιτάξουμε αλλά το αντέχουμε. Ακτιβιστικά, ανθρώπινα, από ψυχής. Η ζωή δεν τα φέρνει πρίμα σε όλους τους ανθρώπους, άλλωστε. Πολλάκις δεν το επιλέγεις κιόλας. Σου κάθεται, πως το λένε. Σου έρχεται κατά πάνω σου και δεν μπορείς να το αποφύγεις.
Παχύσαρκη, έγκυος δις αλλά ανήλικη, βιασμένη από τον πατέρα της, κακοποιημένη από τη μητέρα της, περιθωριοποιημένη από την οικογένεια, το σπίτι, τη γειτονιά, το σχολείο, την κοινωνία, στερημένη από αγάπη και εφηβικά παιχνίδια, με παιδί να πάσχει από σύνδρομο down, η ίδια αναλφάβητη, να έχει aids… Όλα στη σκακιέρα του ουμανισμού της αποκάλυψης. Το δράμα το απόλυτο το μοιραίο το εξεζητημένο το δακρύβρεχτο. Το όλο στο πακέτο του ενός.
Πείθει και δεν πείθει η παραγωγή της Όπρα. Μένει για τα καλά η φιγούρα της Σιντίμπε. Βλέπεις εφιάλτες με τον χαρακτήρα της Μονίκ. Η τελευταία πάει για Όσκαρ. Συνολικά έξι υποψηφιότητες για την «Μονάκριβη», περισσότερα από 50 βραβεία παγκοσμίως… Χρυσές Σφαίρες, BAFTA, Σάντανς. Όχι άλλο γκλάμουρ, παρακαλώ.


Άλλες ταινίες


Ο «Πέρσι Τζάκσον και οι Ολύμπιοι : Η κλοπή της αστραπής» σε σκηνοθεσία Κρις Κολόμπους, αμερικανικής/ καναδικής παραγωγής, με τους Λόγκαν Λέρμαν, Ούμα Θέρμαν, Πιρς Μπρόσναν, Ροζάριο Ντόουσον, Στιβ Κούγκαν, Κάθριν Κίνερ, είναι η χολιγουντιανή απάντηση στην πετυχημένη σειρά ταινιών «Χάρι Πότερ», που βασίζεται στο ομώνυμο παιδικό μπεστ σέλερ του Ρικ Ριόρνταν. Αν και βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα, ο «άτακτος» μαθητής Πέρσι Τζάκσον μαθαίνει πως ο πραγματικός του πατέρας είναι ο Ποσειδώνας, πράγμα που σημαίνει πως ο ίδιος είναι ημίθεος. Με μπλεγμένες αναφορές στην ελληνική αρχαιότητα, άλλωστε ολόκληρη η διαφημιστική καμπάνια της ταινίας πραγματοποιήθηκε στη χώρα μας, σε τοποθεσίες αρχαιοελληνικών ευρημάτων, και τοποθετημένη στη σύγχρονη κοινωνία του i-pod και του internet, η παραγωγή περισσότερο πετυχαίνει ένα ικανοποιητικό teen αποτέλεσμα από τα κλασικά του είδους στην Αμερική παρά μια ευφάνταστη παιδική ταινία. Το σίγουρο είναι ότι το κοινό της θα το βρει, «Χάρι Πότερ» όμως δεν θα γίνει ποτέ.
Το «Μαίρη και Μαξ» σε σκηνοθεσία Άνταμ Έλιοτ, αυστραλιανής παραγωγής, με τις φωνές των Φίλιπ Σέυμουρ Χόφμαν και Έρικ Μπάνα, είναι ένα αρκούντως διασκεδαστικό και συνάμα πετυχημένο claymation (κινούμενο σχέδιο από πηλό), που βραβεύτηκε στην περυσινή Μπερλινάλε. Η ιστορία της σχέσης δύο φίλων που αλληλογραφούν μεταξύ τους : της Μαίρης, μιας στρουμπουλής, μοναχικής 8χρονης κοπέλας που μένει στα προάστια της Μελβούρνης, στην Αυστραλία, και του Μαξ, ενός παχύσαρκου 44χρονου που πάσχει από το σύνδρομο Asperger και ζει στη Νέα Υόρκη. Γλυκιά και νοσταλγική ταινία για όλες τις ηλικίες, αλλά δυστυχώς φεστιβαλικού ενδιαφέροντος και περιορισμένου κοινού. Από τις εξαντρίκ φιλμικές προσπάθειες που σου μένουν.
Το «Άμα δε σε θέλει…» σε σκηνοθεσία Βασίλη Νεμέα, ελληνικής παραγωγής, με τους Ρένο Χαραλαμπίδη, Κλέονα Γεωργιάδη, είναι μια μαύρη κωμωδία ανατροπών και αστείων καταστάσεων εξωφρενικής τρέλας. Ένας ταξιτζής, ένας μουσικός, μια ηθοποιός, μια μοιραία γυναίκα, και μερικοί… περαστικοί, μπλέκουν σε περιπέτειες που δεν τις είχαν ποτέ φανταστεί. Με έναν Ρένο Χαραλαμπίδη πραγματικά «όλα τα λεφτά», το κινηματογραφικό ντεμπούτο του τηλεοπτικού Βασίλη Νεμέα βυθίζεται στην… τηλεοπτική λογική του. Παρά τις όποιες σεναριακές εξτραβαγκάντσες το αποτέλεσμα δεν πείθει. (Ας κρατάμε όμως μικρό καλάθι, εξακολουθεί το φαινόμενο του «I love Karditsa»).
Δεν είδαμε : Το «Στην άκρη του νήματος» σε σκηνοθεσία Μάρτιν Κάμπελ, αμερικανικής παραγωγής, με τον Μελ Γκίμπσον, ένα αστυνομικό θρίλερ δολοπλοκιών και περίεργων δολοφονιών.


Ο Πέρσι Τζάκσον και οι Ολύμπιοι : Η κλοπή της αστραπής *
Μονάκριβη **

Στην άκρη του νήματος -

Ένας άνδρας μόνος ***

Μαίρη και Μαξ **

Άμα δε σε θέλει… *


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 18-2).