11 Μαρ 2010

Ο παλμός της νεολαίας στο κόκκινο..

του Νέστορα Πουλάκου
poulakos@apogevmatini.gr


ArTherapy


Ψευδό-ντοκιμαντέρ, ελληνικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Νίκου Περάκη, με τους Ανδρέα Κωνσταντίνου, Ίλια Πατάπη, Αλέξανδρο Βασμουλάκη.


Ένας τελειόφοιτος του Εθνικού, μια νεαρή τραγουδίστρια που παλεύει για μια θέση στη σύγχρονη μουσική σκηνή κι ένας φιλόδοξος street artist, παρακολουθούνται από την κάμερα του Περάκη για τρία 24ώρα, ενώ παρελαύνει το πιο ζωντανό κομμάτι της καλλιτεχνικής σκηνής της Αθήνας.


Κι όμως! Αυτή που δείχνει ο Περάκης είναι η καυτή πραγματικότητα της σύγχρονης Αθήνας. Αυτή είναι η ζωντανή απόδειξη ότι «η τέχνη υπάρχει», ότι «η σκέψη ρέει», ότι «εν τέλει γίνονται πράγματα σε αυτό το ρημάδι, που λέγεται Ελλάδα». Και κάτι άλλο : αυτή είναι η γενιά μου! Έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε…

Θέλω να ξεκαθαρίσω το εξής : στο «ArTherapy» του Νίκου Περάκη δεν χωράει κριτική. Το ζήτημα κινείται στη σφαίρα του κοινωνιολογικού, εκεί που το ανθρωπολογικό στοιχείο (καλλιτέχνες) του ζώντος οργανισμού (Αθήνα) συναντά την ωχαδερφιστική πραγματικότητα (όλοι οι άλλοι).

Ο Περάκης άρπαξε την κάμερα του, επέλεξε τρεις καλλιτέχνες –πιστέψτε με!- αντιπροσωπευτικά δείγματα της γενιάς του 21ου αιώνα (κάπου διάβασα ότι έχει ονομαστεί γενιά XD, λόγω της ψηφιακής εποχής), έγραψε ένα υποτυπώδες σενάριο για τις σκηνές fiction, φίλμαρε μερικά γεγονότα της πόλης που αντικατοπτρίζουν τον παλμό της νεολαίας (Synch festival, 48 hour film project) και voila...

Ξέρετε, κυρίες και κύριοι, πολλές φορές αγνοούμε που βρισκόμαστε, ποιοι είμαστε και τι, φυσικά, συμβαίνει εδώ που ζούμε. Αυτή η ομάδα ανθρώπων (25-35) βρίσκεται αυτή τη στιγμή στους δρόμους : Μάχεται για τα δικαιώματα της, διαδηλώνει για τον περυσινό Δεκέμβρη, το ασφαλιστικό, την παιδεία, το άσυλο στα πανεπιστήμια, τις περικοπές των μισθών. Είναι η γενιά των 700 ευρώ, του μπλοκ παροχής υπηρεσιών ή της απουσίας ασφάλισης. Είναι, επίσης, οι νέοι που κινούν τα νήματα της καλλιτεχνικής σκηνής μέσα σε ένα σύστημα κατεστραμμένο στον πυρήνα του, σαθρό, κούφιο, όπως ακριβώς αυτή η εδώ η κοινωνία που γεννήθηκε κατά τη Μεταπολίτευση.

Ο Περάκης ήταν από τους πρώτους σκηνοθέτες στις αρχές της δεκαετίας του ’80, που επέκρινε εκείνους τους ανθρώπους οι οποίοι –τώρα- μας οδήγησαν στην πτώχευση, στην παρακμή αξιών, στη διαφθορά, το λάδωμα, το ρουσφέτι, την πελατειακή σχέση εν γένει. Τους καυτηρίασε τότε, το κάνει και τώρα. Και μπράβο του! Διότι αν δεν ήξερα ποιος είναι ο σκηνοθέτης του «ArTherapy», θα πίστευα ότι είναι κάποιος πιτσιρικάς που τα ζει όλα αυτά από πρώτο χέρι, που είναι κοντά ηλικιακά, εμπειρικά, θυμικά στον Ανδρέα, την Ίλια, τον Αλέξανδρο. Όμως, είναι ο Περάκης κι αυτό αποδεικνύει ότι είναι «ζωντανός στη σκηνή σαν ροκ συγκρότημα». Ας παραδειγματιστούν από αυτόν πολλοί –και κατά πολύ- νεότεροι του δημιουργοί, οι οποίοι αντί να εμβαθύνουν στον παλμό της γενιάς τους κάνουν υψηλή τέχνη.
Το «ArTherapy» είναι το πρώτο αληθινό επίκαιρο του 21ου αιώνα!

Υ.Γ. Θα μου επιτρέψετε να δώσω ένα «μπράβο», μια «καλή αρχή», και ένα «σιδεροκέφαλος» στον ηθοποιό της ταινίας και του Εθνικού, Δημήτρη Σαμόλη. Μπράβο, ρε μπαγάσα, η συνέχεια είναι μπροστά σου και θα τη στρώσεις όπως θες εσύ.

Δίψα


Δραματική τρόμου, νοτιοκορεάτικης παραγωγής, σε σκηνοθεσία Παρκ Τσαν-Γουκ, με τους Σονγκ Κανγκ-Χο, Κιμ Οκ-Βιν.

Ένας παπάς μεταμορφώνεται σε βαμπίρ. Ο Sang-hyun βιώνει μία εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα στη σαρκική του ανάγκη για αίμα και της πίστης του, που του απαγορεύει να σκοτώσει.


Η θρησκεία δεν είναι παίξε-γέλασε. Δεν πρόκειται για παιχνίδι, ούτε για στραγάλια προς εσωτερική κατανάλωση. Υπάρχουν έθνη αναρίθμητα που ζουν βάσει της, που υπάρχουν και κινούνται στη γη για χάρη της. Ο ευφυής Κορεάτης δημιουργός του «Old boy» τα γνωρίζει όλα τα παραπάνω : εξελίσσει τον μύθο των βαμπίρ, κάνοντας το περυσινό «Άσε το κακό να μπει» να φαίνεται μπροστά του lego για παιδιά, κι ανακατεύοντας την πρωτογενή ουσία της θρησκείας με τη σαρκική ανάγκη περί αίματος και σπέρματος, ώστε το συναισθηματικό φορτίο ενός ανθρώπου της πίστης να γίνεται βαρύ. Το παιχνίδι που στήνει ο Παρκ είναι για δυνατούς λύτες : μαζοχιστικά, νοσηρά τερτίπια των κορμιών, ευφάνταστη εναλλαγή σκέψης και πέψης του… αίματος, τοποθετημένα άπαντα σε σκηνικά εξτραβαγκάντσας εποχής, όπου το κόκκινο και το λευκό παίρνουν την εκδίκηση τους από το άσπρο και το μαύρο. Κακά τα ψέματα, είναι μια ταινία για όποιον αντέξει, οι υπόλοιποι ας δείτε το «The hurt locker» (sic!).


Άλλες ταινίες


To «The hurt locker» σε σκηνοθεσία Κάθριν Μπίγκελοου, αμερικανικής παραγωγής, με τους Τζέρεμι Ρένερ, Άντονι Μακί, Μπράιαν Γκέραρτι, Ραλφ Φάινς, Γκάι Πιρς, είναι η οσκαρική επιτυχία της χρονιάς (6 βραβεία, μεταξύ των οποίων καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας). Περίπου κάθε δεκαπέντε λεπτά γίνεται έκρηξη από έναν αυτοσχέδιο μηχανισμό με θανατηφόρες επιπτώσεις στη Βαγδάτη. Η Β- Company είναι η μοναδική ομάδα που έχει εκπαιδευτεί να αφοπλίζει αυτές τις θανατηφόρες βόμβες. Βαθύ πολεμικό δράμα επικεντρωμένο στην ουσία της ανθρώπινης αδρεναλίνης, στο οποίο όμως περισσεύει ο αμερικανικός πατριωτισμός και η συν αυτώ προπαγάνδα. Καλοσκηνοθετημένο, άρτια κατασκευασμένο, ουδέποτε προσεγγίζει τον όνειδο του ιρακινού λαού, προτρέποντας μας να εκτιμούμε όλο και πιο πολύ το –προ ετών- «Έν ψυχρώ» του Μπράιαν Ντε Πάλμα.
Τα «Παραδεισένια οστά» σε σκηνοθεσία Πίτερ Τζάκσον, αμερικανικής/ βρετανικής/ νεοζηλανδικής παραγωγής, με τους Μαρκ Γουάλμπεργκ, Ρέιτσελ Βάις, Σούζαν Σάραντον, είναι ένα ποικιλόμορφο παραμυθένιο διάλειμμα στην –έτσι κι αλλιώς- πετυχημένη καριέρα του σκηνοθέτη του «Άρχοντα των δαχτυλιδιών» Ένα 14χρονο κορίτσι, η Σούζι Σάλμον γυρνώντας από το σχολείο πέφτει θύμα αποτρόπαιου βιασμού και στη συνέχεια δολοφονείται. Τώρα πια από τον παράδεισο, παρακολουθεί καθημερινά την οικογένειά της, που προσπαθεί μάταια να συμβιβαστεί με την απώλεια. Υπό τους ήχους της μελωδικής μουσικής του Μπράιαν Ένο, ο Τζάκσον παίζει με τη σχέση μεταφυσικού-ρεαλισμού, και χωρίς να εστιάζει όπως πρέπει στην ψυχολογική βία των χαρακτήρων, κάνει ένα παραμύθι για όλες τις ηλικίες.
Το «Λουλούδι της ερήμου» σε σκηνοθεσία Σέρι Χόρμαν, βρετανικής/ γερμανικής/ αυστριακής παραγωγής, με τις Λία Κεμπέντε, Σάλι Χόκινς, είναι ένα ακτιβιστικό δράμα που βασίζεται στην αληθινή ζωή του τοπ μόντελ Γουόρις Ντίρι. Η πραγματική πορεία της Γουόρις Ντίρι από τις ερήμους της Σομαλίας στις διεθνείς πασαρέλες, κι από εκεί στο μεγάλο αγώνα της για την αποκάλυψη του βάρβαρου εθίμου της κλειτοριδεκτομής στα μικρά κορίτσια των φυλών της Αφρικής. Άκρως ενδιαφέρουσα ιστορία, αρκούντως συγκινητική, που όμως υστερεί χάρη στην ελλειμματική σκηνοθετική ματιά της έμπειρης Χόρμαν. Όταν η «Μοντέρνα Σταχτοπούτα» γίνεται light δράμα και στη συνέχεια σκληρή ακτιβίστρια, η γεύση που σου μένει στο τέλος είναι ανάμεικτη.
Ακόμη : Το «Να με θυμάσαι» σε σκηνοθεσία Άλεν Κούλτερ, αμερικανικής παραγωγής, με τους Ρόμπερτ Πάτινσον, Εμιλί Ντε Ραβέν, Πιρς Μπρόσναν, είναι μια νεανική ερωτική ιστορία που ξεχειλίζει από οικογενειακή οργή και τραγικά τυχαία περιστατικά. Και «Ο κατάσκοπος της διπλανής πόρτας» σε σκηνοθεσία Μπράιαν Λέβαντ, αμερικανικής παραγωγής, με τον Τζάκι Τσαν, είναι ένα τυπικό δείγμα κωμικής περιπέτειας από τις τόσες και τόσες που εξάγει το Χόλιγουντ, με ήρωα τον Ασιάτη καρατέκα.


The hurt locker **

Παραδεισένια οστά **
Να με θυμάσαι *

Ο κατάσκοπος της διπλανής πόρτας *

Δίψα ***

Λουλούδι της ερήμου **

ArTherapy ****


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 11-3).