4 Μαρ 2010

Επικίνδυνα μυαλά εκτός ελέγχου..

του Νέστορα Πουλάκου
poulakos@apogevmatini.gr


Ο κυνηγός


Αστυνομική περιπέτεια, νότιο-κορεάτικης παραγωγής, σε σκηνοθεσία Να Χονγκ-Τζιν, με τον Κιμ Γιουν-Σέοκ.


Ο Τζουνγκ-Χο είναι ένας προαγωγός που έχει στο βιογραφικό του και θητεία στην κορεατική αστυνομία. Περνάει δύσκολους καιρούς, καθώς χρωστάει χρήματα στο μισό υπόκοσμο, ενώ κάποια από τα «κορίτσια» του έχουν χαθεί από προσώπου γης με τρόπο περίεργο…


Πως η ανθρώπινη νοσηρότητα ξεπερνά κάθε επίπεδο φαντασίας… Γιατί η αρρώστια του μυαλού, εκείνη –ξέρετε- που σε τρελαίνει, σε κάνει παράφρονα και επικίνδυνο, σου τσιτώνει τα νεύρα και σε κάνει βίαιο, που δεν έχει τέλμα, δεν έχει τέλος, είναι μια φάση ατέρμονη, χωρίς σταματημό, χωρίς φραγμό, χωρίς όρια, που μπορεί να σε οδηγήσει σε πράξεις αποτρόπαιες, χαμερπείς, σιχαμένες, πράξεις που βρωμούν από το κεφάλι.
Το απευκταίο! Αυτό για το οποίο πολεμάμε να μην καταλήξουμε όλοι… Ο άνθρωπος και ο θάνατος του, ένα τίποτα αποδεικνύεται, όταν το μυαλό σαλέψει και η κατάσταση ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Πόσο λεπτά είναι τα όρια εν τέλει ανάμεσα στην κανονικότητα της ζωής και την ανθρώπινη βαρβαρότητα. Και μη μου πείτε τι σημαίνει κανονικό, φυσιολογικό, στρέιτ εν ολίγοις. Είναι αυτό που βλέπετε, που νιώθετε, που αντιλαμβάνεστε όλοι γύρω σας, δίπλα σας, μέσα σας. Και το καταλαβαίνετε διότι έτσι μόνο μπορούμε και πρέπει να συνεχίζουμε για να προχωρήσουμε, να ζήσουμε, να επιβιώσουμε. Διαφορετικά θα περπατάμε στους δρόμους της απώλειας, θα ζούμε σε έναν διαρκή πόλεμο, και ψυχολογικό και πραγματικό… Όπως αυτόν που είδε κι ένιωσε στο πετσί του ο «κυνηγός»… Ο σκληρός ο μαστροπός, ο χοντρόπετσος, ο αναίσθητος, που όταν είδε τα «κορίτσια» του να σκοτώνονται λυσσαλέα από τον τρελό, τρελάθηκε κι ο ίδιος. Και τους πήρε και τους σήκωσε όλους. Ή μάλλον προσπάθησε. Ο «Κυνηγός» είναι μια ακόμη περίπτωση (μετά από τις ταινίες του Κιμ Κι-Ντουκ και του Παρκ Τσαν-Γουκ, κυρίως) ότι το κορεάτικο σινεμά μπορεί και αντέχει να βγει στους δρόμους της χώρας του, που ακόμη η δημοκρατία και η ευνόμια ως έννοιες ηθικές κι όχι ως πράξεις είναι λέξεις άγνωστες, για να αποτυπώσει με εκείνη την απαραίτητη δόση fiction του τι πραγματικά συμβαίνει εκεί έξω. Σκληρά, απλά, κοφτά, μα πάνω απ’ όλα όσο μπορεί ανθρώπινα. Η ταινία του Να Χονγκ-Τζιν έγινε εμπορική επιτυχία πέρυσι στην πατρίδα της, μαγνήτισε το σινεφίλ κοινό στις Κάννες, και σύντομα θα το δούμε στα αμερικανικά, σε μια διασκευή που σίγουρα θα χάνει, διότι το βρώμικο το ατόφιο το κορεάτικο του δρόμου το παραλογικό δεν συγκρίνεται με τίποτε στον κόσμο όλο.

Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων


Επιστημονικής φαντασίας, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Τιμ Μπάρτον, με τους Τζόνι Ντεπ, Αν Χάθαγουεϊ, Έλενα Μπόναμ Κάρτερ, Μία Γουασικόβσκα.


Η 19χρονη Αλίκη ακολουθεί τον Άσπρο Λαγό και επιστρέφει στη Χώρα των Θαυμάτων για πρώτη φορά μετά τα παιδικά της χρόνια, αν και δε θυμάται τίποτα από τις προηγούμενες περιπέτειές της. Εκεί θα συναντήσει μια σειρά από πολύχρωμους χαρακτήρες, όπως οι Τσιριμπίμ και Τσιριμπόμ, η Γάτα του Τσέσαϊρ, ο Αβεσαλώμ, ο Μαρτιάτικος Λαγός, ο Μπαγιάντ, ο Μουσκαρδίνος και φυσικά ο Τρελο-Καπελάς.


Το διαχρονικό παραμύθι του Λιούις Κάρολ, που άπαντες αγαπήσαμε από παιδιά, που τόσες και τόσες φορές έχει παιχτεί στον κινηματογράφο σε πολλές και διαφορετικές εκδοχές, εδώ φτάνει στο απόγειο του μέσα στα χέρια του –πλέον- ευφάνταστου σκηνοθέτη του Χόλιγουντ. Ο Τιμ Μπάρτον παίζει στα δάχτυλα του ενός χεριού αυτή την πολύχρωμη παιδική περιπέτεια, τη «ζωγραφίζει» με χρώματα κόκκινα αλλά και σκούρα, μπερδεύει στο παιδικό όνειρο την εσχατολική σκοτεινιά, ποντάροντας στις πάντα –όπως και τώρα- εξαιρετικές ερμηνείες του Τζόνι Ντεπ και της Έλενα Μπόναμ Κάρτερ. Στα συν η παρουσία της Αν Χάθαγουεϊ. Χωρίς απαραίτητα να κρίνεται επιβεβλημένη (θα μπορούσαμε να τη δούμε και χωρίς αυτή), η 3D τεχνολογία προσδίδει στο κατασκεύασμα του Μπάρτον ένα τόνο παραπάνω ζωντάνιας (και βάθος πεδίου) καθιστώντας την «Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» τη διασκέδαση τη σίγουρη των απανταχού σινεφίλ για τις επόμενες εβδομάδες της άνοιξης.


Άλλες ταινίες


To «Guilt» σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαζωμένου, ελληνικής/ κυπριακής παραγωγής, με τους Νίκο Αρβανίτη, Άρτο Απαρτιάν, Εβελίνα Παπούλια, είναι μια «σκοτεινή» σπουδή πάνω στα γεγονότα που σημάδεψαν τη Μεγαλόνησο στη διάρκεια του 20ου αιώνα. Η ιστορία της Κύπρου τα τελευταία πενήντα χρόνια ξεδιπλώνεται μέσα από τη ζωή ενός ηλικιωμένου εμπόρου όπλων, ο οποίος χειρουργείται και, μέσω της νάρκωσης, «ξαναβλέπει» τη ζωή που έζησε στην Κύπρο εκείνα τα ταραγμένα χρόνια. Η βρετανική αποχώρηση του ’59, η τουρκική εισβολή το ’74 και η δολοφονία του Σολωμού το ’96, είναι εκείνες οι στιγμές της ιστορίας που οι εξωγενείς δυνάμεις έπαιξαν το δικό τους παιχνίδι στην πλάτη της Κύπρου, και ο Βασίλης Μαζωμένος τις εξετάζει μέσα από μια άκρως συνομωσιολογική ματιά. Παρά τις –εμφανείς- δραματουργικές του αδυναμίες, το «Guilt» δίνει μια διαφορετική πτυχή της ιστορίας τοποθετώντας στη φαντασιακή του εικόνα πινελιές ρεαλιστικής βαρβαρότητας.
Το «Κουτί» σε σκηνοθεσία Ρίτσαρντ Κέλι, αμερικανικής παραγωγής, με τους Κάμερον Ντίαζ, Τζέιμς Μάρσντεν, Φρανκ Λαντζέλα, είναι ένα ακόμη χαρακτηριστικό δείγμα επιστημονικής φαντασίας τραβηγμένης από τα «μαλλιά», του σκηνοθέτη της αποκαλυπτικής ταινίας «Donnie Darko». Οι Άρθουρ και Νόρμα Λιούις, γονείς ενός μικρού παιδιού, λαμβάνουν ανώνυμα ένα μυστηριώδες δώρο : ένα μικρό ξύλινο κουτί που χαρίζει στον ιδιοκτήτη του 1.000.000 δολάρια με το πάτημα ενός κουμπιού. Παρά την πολύ ενδιαφέρουσα σεναριακή του ιδέα, η σκηνοθετική αμετροέπεια του Κέλι δεν τον αφήνει να ξεδιπλώσει μια αληθινά έξυπνη ταινία φαντασίας. Μετά και την περυσινή φούσκα «Ιστορίες από το τέλος του κόσμου», το άλλοτε παιδί-θαύμα του αμερικανικού σινεμά ταξιδεύει στον δρόμο της υπερεκτίμησης.
Το «Ρούντο και Κούρσι» σε σκηνοθεσία Κάρλος Κουαρόν, μεξικάνικης/ αμερικάνικης παραγωγής, με τους Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Ντιέγκο Λούνα, είναι μια κοινωνική κομεντί γκανγκ καταστάσεων, καθαρά τηλεοπτικών προδιαγραφών. Ο Τάτο και ο Μπέτο αποκτούν ξαφνικά τη ζωή αστέρων ποδοσφαίρου, αλλά ανακαλύπτουν πως σε κάθε όνειρο υπάρχει και μια σκοτεινή πλευρά, όταν αναγκάζονται να διαγωνιστούν σε διαφορετικές ομάδες, με αποτέλεσμα να βρεθούν αντιμέτωποι στο γήπεδο. Η ιδιαιτερότητα της συνύπαρξης όλων των μεγάλων ονομάτων του σύγχρονου μεξικάνικου σινεμά στην παραγωγή της ταινίας, δεν τη σώζει τόσο από τη μέτρια ιστορία της όσο και από τις αδιάφορες ερμηνείες που έχει. Ίσως, να πραγματοποιήθηκε μόνο για εσωτερική κατανάλωση.
Δεν είδαμε : Το «Η σκοτεινή πλευρά του νόμου» σε σκηνοθεσία Αντουάν Φουκουά, αμερικανικής παραγωγής, με τους Ρίτσαρντ Γκιρ, Ίθαν Χοκ, ένα αστυνομικό δράμα για τη διαφθορά και τη συνείδηση, την ανάγκη επιβίωσης και τη δολοπλοκία.


Η σκοτεινή πλευρά του νόμου -

Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων ***

Ρούντο και Κούρσι *

Το κουτί *

Ο κυνηγός ***

Guilt **


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 4-3).