17 Μαρ 2010

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : Atomic Soda" - No 54

Written by Babybird

You asked me not to speak
Then kissed me on the cheek
You said that I was wrong
You said that I was weak
I tried to think awhile
You said I was too long
And when I tried to smile
You sung this pretty song

Drink this baby, it's atomic soda
It'll blow your mind back to how it was

Standing in the snow, icicles on your nose
I felt what once was through your frozen clothes
Standing on the shore, looking at the lake
My arm around you won't stop you shake

In the Wintertime when the leaves are gone
I look at you & wonder what's wrong
You were so strong, I was so weak
Now I can't even get you to speak

Σαν σήμερα – 17 Μαρτίου

1853: Δικάζεται στο στρατοδικείο ο στρατηγός Μακρυγιάννης με την κατηγορία οτι σχεδίαζε τη δολοφονία του βασιλικού ζεύγους (Όθων-Αμαλία). Μοναδικός μάρτυρας κατηγορίας ήταν ένας τυπος της νυκτερινής Αθήνας, ο δικηγόρος Ν. Στεφανίδης. Ο στρατηγός θα καταδικασθεί σε θάνατο και θα οδηγηθεί στο νοσοκομείο επειδή ήταν άρρωστος. Το 1854 με τη μεσολάβηση του παλιού το φίλου και υπουργού Στρατιωτικών Δημ. Καλλέργη, θα πάρει χάρη και θα αποφυλακισθεί.

1921: Γεννήθηκε ο Δημήτριος Ελευθέριος Χορν. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 1940.Έκανε το ντεμπούτο του το 1940 στην οπερέτα του Στράους "Η Νυχτερίδα". Αμέσως μετά εμφανίστηκε στο "Θέατρο Ρεξ" της Μαρίκας Κοτοπούλη σε πρωταγωνιστικούς ρόλους. Ανάμεσα σ΄ αυτά «Δωδεκάτη νύκτα», «Ριχάρδος Β'», «Ριχάρδος Γ'», «Άμλετ», «Τίμων ο Αθηναίος» (Σαίξπηρ), «Ημερολόγιο ενός τρελού» (Γκόγκολ), «Ιβάνωφ» (Τσέχωφ), «Ερρίκος Δ'» (Πιραντέλο).
Το 1944 συγκρότησε δικό του θίασο με τη Μαίρη Αρώνη και αργότερα με τη Βάσω Μανωλίδου. Το 1945 συνεργάστηκε με το θίασο Μελίνας Μερκούρη και Νίκου Χατζίσκου. Από το 1946 έως το 1950 επέστρεψε στο Εθνικό Θεάτρο. Το 1951 μετέβη στην Αμερική και Αγγλία, όπου και παρέμεινε επί διετία παρακολουθώντας την εξέλιξη του θεάτρου. Από το 1953 που επέστρεψε μέχρι το 1959 συγκρότησε μαζί με την Έλλη Λαμπέτη και τον Γιώργο Παππά δικό τους θίασο και ανεβάζουν έργα όπως το «Νυφικό κρεβάτι», «Ο βροχοποιός» κ.ά., επιχειρώντας τουρνέ στην Κωνσταντινούπολη και Αίγυπτο. Συμμετείχε μόλις σε δέκα κινηματογραφικές ταινίες, με αξιόλογες επιτυχίες όπως «Μια ζωή την έχουμε» (1958), «Αλίμονο στους νέους» (1961), «Η κάλπικη λίρα (1954), «Το κορίτσι με τα μαύρα» (1956) κ.ά. Στην ιστορία του ραδιοφώνου έμεινε η εκπομπή του με τίτλο «Ο Ταχυδρόμος Έφτασε». Με μια σουρεαλιστική ειρωνεία στη φωνή του, διάβαζε φανταστικά γράμματα ακροατών, σε κείμενα του Κώστα Πρετεντέρη. Σύναψε σχέση επί επτά χρόνια με τη μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιό Έλλη Λαμπέτη, με την οποία παραλίγο να αποκτήσει παιδί αν και δεν παντρεύτηκαν ποτέ. Πέθανε στις 16 Ιανουαρίου 1998. Μετά το θάνατό του, καθιερώθηκε στη μνήμη του το βραβείο Χορν, το οποίο απονέμεται σε νέους ηθοποιούς του θεάτρου.

1988: Απαγχονισμένος βρέθηκε στο σπίτι του ο Νικόλας Άσιμος, γνωστός αναρχικός καλλιτέχνης της πλατείας Εξαρχείων.

Ήταν 17 Μαρτίου 1988 κι εγώ 14 χρονών έβλεπα, θυμάμαι, την εκπομπή Τρεις στον αέρα με Σεμίνα Διγενή, Γιώργο Παπαδάκη, Νάσο Αθανασίου: Μια είδηση που μόλις μας ήρθε, είπε κάποιος εκ των τριών τους. Απαγχονισμένος βρέθηκε στο σπίτι του ο Νικόλας Άσιμος, γνωστός αναρχικός καλλιτέχνης της πλατείας Εξαρχείων...Το ντεκόρ του στούντιο έφυγε για μερικά δευτερόλεπτα και στη θέση του έπεσε το σκοτεινιασμένο πρόσωπο ενός μεσήλικα που μετά βίας διακρινόταν το χαμηλωμένο βλέμμα του μέσα από τα πυκνά κατάμαυρα γένια και τα μακριά μαλλιά του. Στα επόμενα χρόνια φρόντισα να μάθω ποιος ήταν αυτός ο μυστηριώδης αυτόχειρας που στοίχειωσε τελικά την εφηβεία μου με τον ίδιο τρόπο που τη στοίχειωσαν και η Κατερίνα Γώγου, ο Παύλος Σιδηρόπουλος, αλλά και η Φλέρυ Νταντωνάκη. Η Φλέρυ, που μιαν ωραία πρωΐα της χτύπησε την πόρτα ο Άσιμος με την κόρη του βρέφος στα χέρια. Την κρατάς για λίγο; Επιστρέφω σε δύο ώρες περίπου...της είπε. Αυτές οι δυο ώρες εντέλει έγιναν 25 ολόκληρες μέρες! Κι έτσι λέγεται πως για ένα μήνα σχεδόν η Φλέρυ Νταντωνάκη θήλαζε με το ένα στήθος τη μοναχοκόρη της και με τ' άλλο τη μοναχοκόρη του Νικόλα Άσιμου! Οι Ιδανικοί Αυτόχειρες του Κώστα Καρυωτάκη στην άσπλαχνη Αθήνα του 21ου αι., οι άνθρωποι που επιχείρησαν μια επιτυχημένη δυστυχώς rock'n'roll βουτιά στο θάνατο και ο ελληνικός πολιτισμός στερήθηκε τους ίδιους και τη θεραπευτική κραυγή της απόγνωσης τους. Αν ο Άσιμος περιφερόταν ακόμη μεταξύ Πλάκας και Εξαρχείων, πιθανότατα να μην κατάφερνε ποτέ να χτίσει αυτόν τον, έστω μεταθανάτιο, μύθο γύρω απ' τη μορφή του και τη ναΐφ τέχνη του. Δε σηκώνει ήρωες η σημερινή εποχή. Γι' αυτό και ο Άσιμος από τότε είχε αγαπήσει πολύ το No more heroes των Stranglers. Όποτε δηλαδή έβρισκε χρόνο να κάνει και κάτι άλλο, όταν δεν πουλούσε εκείνες τις φοβερές ερασιτεχνικά ηχογραφημένες κασέτες του στο δρόμο ή όταν δεν έτρωγε ξύλο από τους κνίτες στα Προπύλαια. Άφησε ποσοτικά πολύ μικρό έργο ο Άσιμος σε σχέση με τα δεινά που πέρασε απ' τον κόσμο των ανθρώπων. Το 1975 κι ενώ είχε καταφέρει με τα χίλια ζόρια να εκδώσει δύο τραγούδια του σε δισκάκι 45 στροφών, έως και ο ρηξικέλευθος Μάνος Χατζιδάκις τον έκοψε απ' το Τρίτο Πρόγραμμα. Το σκεπτικό ήταν ό,τι τα τραγούδια του Άσιμου δεν είναι ποίηση...Λοιδωρήθηκε όσο κανένας άλλος καλλιτέχνης στην Ελλάδα, έδωσε στην κόρη του το όνομα της ηθοποιού μητέρας της, φυλακίστηκε από το επίσημο κράτος ως ταραξίας και αναρχικός, κατηγορήθηκε για βιασμό, έσωσε την καριέρα άλλων κορυφαίων τραγουδιστών, μπήκε στα γραφεία της MINOS και πήρε στο κυνήγι τους υπαλλήλους, οι οποίοι κρύφτηκαν στις τουαλέτες, διήυθυνε τα τραγούδια του σε στούντιο με...γκλίτσα, μέθυσε πολλές φορές στην Αραχώβης με μακαρονάδα και ούζο, παρέα με τον Κορδέλλα και τη Γώγου, αρρώστησε από ανίατη ψυχική ασθένεια και μια μέρα είπε το αντίο σε όλους και σε όλα. Πρόλαβε όμως να με κομματιάσει με την ψηλοκουβεντούλα που έπιασε με τον θεό στον Μπαγάσα του, τη φωνή της Χάρης Αλεξίου στο υπερευαίσθητο Παπάκι του και τη συνειδητοποίηση μιας μπουρδελοκοινωνίας που τρώει τα καλύτερα παιδιά της στη Μπαταρία και το Γιουσουρούμ του. Νομίζω δε θα ξαναϋπάρξει τέτοιου είδους καλλιτέχνης στη χώρα μας, απ' αυτούς που φτάνουν στα άκρα, παίζοντας μια ζωή με τη φωτιά και τον πόνο στην κορύφωση του. Δεν ήταν Frank Zappa για να αναγνωριστεί ως ένας πολύ μεγάλος συνθέτης. Περισσότερο μου φέρνει κάτι σε Moondog, τον τυφλό μουσικοσυνθέτη που έπαιζε στους δρόμους και έδινε εξαιρετικά τραγούδια σε άλλους (το All is loneliness π.χ. που ηχογράφησε η Janis Joplin στο ντεμπούτο άλμπουμ της και πρόσφατα διασκεύασαν και οι Antony & The Johnsons) για ένα κομμάτι ψωμί. Πριν λίγα χρόνια η MINOS (EMI πλέον) κυκλοφόρησε τα τραγούδια από μερικές κασέτες του Νικόλα Άσιμου σε διπλό cd, η Βιομηχανία του Πεζοδρομίου ονομαζόταν! Το κάθε cd διαρκούσε 35 λεπτά και όλο μαζί κόστιζε περίπου τριάντα ευρώ! Ντροπή και αίσχος και χαίρομαι που τους τα' χα σούρει τότε απ' τον ΗΧΟ. Υπήρξε αλήτης και χίπης! Το λέει και στο τραγούδι στο βιντεάκι, το ένα από τα δύο που του έκοψε ο Χατζιδάκις: τι να κάνω/ ήτανε γραφτό/ θέλω δεν το θέλω/ ό,τι τραγουδώ/ να το πουλώ να ζήσω...Και έζησε! Σαράντα χρόνια. Τόσα βάσταξε...

Πηγή: http://bosko-hippydippy.blogspot.com/2008/03/17-1988.html