15 Απρ 2010

Ο τρόμος κυριεύει την πόλη..

του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr

Παράνοια

Θρίλερ δράσης, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Μπρεκ Άισνερ, με τους Ράντα Μίτσελ, Ντάνιελ Παναμπέικερ, Τίμοθι Όλιφαντ, Τζοε Άντερσον, Πρέστον Μπέιλι, Λίζα Γουάιατ, Τζάστιν Γουέλμπορν, Κρίστι Λιν Σμιθ, Λάρι Σένταρ.

Ο Ντέιβιντ Ντάτον είναι σερίφης σε μια ήσυχη αμερικάνικη κωμόπολη, όπου δε συμβαίνει ποτέ, τίποτα. Μια μέρα, όμως, ένας από τους κατοίκους έρχεται σ’ ένα σχολικό αγώνα μπέιζμπολ, με γεμάτη καραμπίνα, έτοιμος να σπείρει τον τρόμο. Ένας άλλος βάζει φωτιά στο σπίτι του, αφού έχει κλειδώσει μέσα τη γυναίκα και τον γιο του. Κάτι μολύνει τους κατοίκους του Όγκντεν Μαρς με… παράνοια.

Το εσχατολογικό, το μελλοντολογικό, που είναι τόσο παροντικό επί της ουσίας, επί τη βάσει των πραγμάτων, είναι το θέμα που απασχολούσε πάντοτε, στη διάρκεια της φιλμογραφίας του τον Τζορτζ Ρομέρο, τον δημιουργό της σειράς των ζόμπι (από τη «Νύχτα των ζωντανών νεκρών και εν συνεχεία…)
Η κρατική καταστολή στις ήσυχες, θα τολμήσω να πω ασήμαντες, αθόρυβες επαρχίες της αμερικανικής επικράτειας, με τους κατοίκους τους απλούς, τους καλούς οικογενειάρχες. Αυτούς επιλέγει να χτυπήσει το σύστημα, η κυβέρνηση, η τρομακτική απειλή ενός ανώτερου «χεριού». Είτε προέρχεται από τον άνθρωπο με εξουσία είτε από κάποια εξωγήινη δύναμη. Και φυσικά όπως συμβαίνει την τελευταία δεκαετία στο Χόλιγουντ, όλες αυτές οι φουτουριστικές (;) παραγωγές τρόμου και φαντασίας, που έσιαξαν μια ολόκληρη σχολή τη δεκαετία του ’70 και έχουν αναχθεί σε «καλτ», έρχονται και πάλι στην επιφάνεια εν είδει ριμέικ. Στη συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε το θρίλερ τρόμου «Καραντίνα : Ο ουρανός έβρεξε θάνατο», που σκηνοθέτησε ο Ρομέρο το 1973 και προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση. Το θρίλερ αυτό το εξελίσσει φέτος ο ίδιος, καθήμενος πλέον στη θέση του παραγωγού. Χωρίς εκείνη τη σκηνοθεσία που θα καταπλήξει, η ιστορία του Ρομέρο γίνεται περισσότερο περιπέτεια δράσης, ένα πιότερο κυνήγι επιβίωσης μακριά από τη μολυσμένη απειλή και, φυσικά, την κρατική παράνοια. Με μια εξαίσια φωτογραφία και μερικά μονταζιακά τρικ που σε κρατούν κολλημένο στη θέση σου, το βάρος ρίχνεται στη φυγή, στην τελική έξοδο από την περιοχή της παράνοιας, με την επίτευξη της σωτηρίας μέσω του ζητούμενου της ελπίδας να φαντάζει γεγονός εξιλεωτικό. Για να είμαστε και ειλικρινείς : δεν θα τρελαθείτε με την «Παράνοια». Δηλαδή, δεν θα παρανοήσετε… Σίγουρα όμως θα ζήσετε μια δράση που και νεύρο έχει και ζητήματα περνάει έστω και επιδερμικά, που έχουν να κάνουν με την έννοια της ελευθερίας.

Επικηρύσσοντας την πρώην


Κωμωδία, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Άντυ Τέναντ, με τους Τζέραρντ Μπάτλερ, Τζένιφερ Άνιστον.


Ο Μάιλο Μπόιντ, ένας μάλλον άτυχος κυνηγός επικηρυγμένων, αναλαμβάνει ξαφνικά την υπόθεση των ονείρων του : πρέπει να εντοπίσει τη ρεπόρτερ και πρώην σύζυγό του, Νικόλ Χάρλι, η οποία είχε προφυλακιστεί με εγγύηση αλλά δεν εμφανίστηκε στη δίκη της, κυνηγώντας ένα αποκλειστικό θέμα.


Μην απορήσετε, αφού ο λόγος που επέλεξα για να προβάλω αυτή την ταινία είναι απλός : έχω την αίσθηση ότι οφείλω να μιλήσω γι’ αυτό το είδος σινεμά, το οποίο –ας μην κρυβόμαστε- κατακλύζει τις κινηματογραφικές αίθουσες καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν. Φυσικά και δεν θα είμαι επικριτικός, μια και πιστεύω ότι όλες οι ταινίες χρειάζονται, άπασες είναι καλοδεχούμενες στο θεμιτό (!!) ανταγωνισμό τους στις αίθουσες. Και, φυσικά, έβαλα τα θαυμαστικά, αφού μόνο θεμιτός δεν είναι ο ανταγωνισμός όταν ταινίες και αξιόλογες και σοβαρές δεν προβάλλονται όπως πρέπει, όπου πρέπει και το κοινό δεν τις ξέρει… Τέλοσπάντων, η κωμωδία «Επικηρύσσοντας την πρώην» που τόσο έχει διαφημιστεί, θ’ «ανοίξει» σε δεκάδες αίθουσες ανά την Ελλάδα, και εκατό τοις εκατό θα βρει το κοινό της και τα… εισιτήρια (sic!), είναι ένα ακόμη είδος σελέμπριτι μπλοκμπάστερ, που στηρίζεται μεν στην ευφάνταστη ανατροπή αλλά, συγχρόνως, χάνεται στην αφελή ιστορία και την κακή σκηνοθεσία του. Ίσως να είναι κάτι ανάλαφρο για τις μέρες τις ανοιξιάτικες. Για να δούμε…


Άλλες ταινίες


Το «Δεν σκέφτομαι, άρα υπάρχω» σε σκηνοθεσία Νόα Μπάουμπαχ, αμερικανικής παραγωγής, με τους Μπεν Στίλερ, Τζένιφερ Τζέισον Λι, είναι μια αισθηματική κομεντί για την κρίση της μέσης ηλικίας και την καταπολέμησή της. Εργένης γύρω στα σαράντα, ο Ρότζερ είναι ευφυής, σαρκαστικός και, όπως και η Φλόρενς, ένα είδος χαμένης ψυχής. Μια χαριτωμένα εκκεντρική και απροσδόκητα σημαντική σχέση αναπτύσσεται ανάμεσα τους. Με τον αέρα της ανεξάρτητης σκηνής του σύγχρονου αμερικανικού σινεμά, αυτή η παραγωγή του ταλαντούχου σκηνοθέτη Μπάουμπαχ («Δεσμοί διαζυγίου») που έκανε πρεμιέρα στην πρόσφατη Μπερλινάλε, είναι μια έξυπνη ιστορία χωρίς ευφάνταστα στοιχεία ανατροπής, αφήνοντας έτσι μια γλυκόπικρη γεύση στους θεατές. Άλλωστε, αυτή η δήθεν «ανεξαρτησία» όπως έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια παραπλεύρως του Χόλιγουντ, απευθύνεται σ’ ένα ευρύ πλην σκεπτόμενο κοινό, ένα –κακά τα ψέματα- πονηρό τρικ των μεγάλων στούντιο ώστε να μην τους φεύγουν οι θεατές προς τις σινεφίλ ταινίες. Ο αμφιταλαντευόμενος κωμικός Μπεν Στίλερ δίνει μια ξεχωριστή ερμηνεία, όντας ο μοναδικός διασωθείς της ταινίας.
Το «Oceans» σε σκηνοθεσία των Ζακ Περίν & Ζακ Κλουζό , γαλλικής/ ελβετικής/ ισπανικής παραγωγής, είναι ένα εντυπωσιακό ντοκιμαντέρ για το μεγαλείο του βυθού των ωκεανών της γης. Οι δημιουργοί της ταινίας θέλησαν να «κολυμπήσουν» σαν ψάρια, ανάμεσα σε άλλα ψάρια, είτε κινηματογραφώντας με ταχύτητα 10 κόμβους την ώρα σε μια περιοχή αλίευσης τόνου, είτε ακολουθώντας τα ακροβατικά των δελφινιών, είτε πηγαίνοντας πλάι με πλάι στο πτερύγιο ενός λευκού καρχαρία. Οι σκηνοθέτες των –επίσης- εντυπωσιακών «Ταξιδιάρικων πουλιών», ένα ντοκιμαντέρ που είχε λατρέψει το κοινό προ ετών, επιχειρούν μια –αλά Κουστώ- καταβύθιση στο μυστήριο των θαλασσών. Παρά το έντονο ψηφιακό πείραγμα της εικόνας, το οποίο βέβαια προσδίδει ένα τόνο παραπάνω θεάματος, η πολύ ακριβή παραγωγή του «Oceans» νομίζω ότι καταφέρνει το σκοπό της : να… βυθίσει το κοινό σε έναν κόσμο μαγικό. Η ταινία θα προβληθεί και στο 11ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, παρουσία του σκηνοθέτη Περίν.
Επίσης : Περί ου ο λόγος, από σήμερα και μέχρι τις 25 Απριλίου το 11ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου θα διεξάγεται στις αίθουσες Αττικόν, Κηφισιά Cinemax 1+2, Auditorium του Γαλλικού Ινστιτούτου (την περίοδο 22-28 μεταφέρεται στο Ολύμπιον της Θεσσαλονίκης). Επιπλέον, από σήμερα και μέχρι τις 21 Απριλίου η Εβδομάδα Fog Doc, με τα 16 ντοκιμαντέρ πρόσφατης παραγωγής που δεν «ταξίδεψαν» στο -πρόσφατο- 11ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, θα λάβει χώρα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας. Τέλος, το τριήμερο 16-18 Απριλίου θα διεξαχθούν το 1o Chainfree Film Festival στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, όπου 13 σκηνοθέτες του ανεξάρτητου σινεμά θα προβάλουν τις ψηφιακές ταινίες τους. Και το 4ο Comicdom.con Athens στην Ελληνοαμερικάνικη Ένωση, όπου θα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την ενότητα Κόμικς και Σινεμά.


Δεν σκέφτομαι, άρα υπάρχω **

Παράνοια **
Επικηρύσσοντας την πρώην *

Oceans ***


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 15-4).