10 Ιουλ 2010

Συνέντευξη του Στέργιου Νιζήρη.. [ή Η ελπίδα γεννιέται στην Πόλη]

Του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr


Έχουμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια να βλέπουμε ταινίες σπονδυλωτές που αφορούν πόλεις του κόσμου, όπως τη Νέα Υόρκη και το Παρίσι, μικρές ιστορίες σημαντικών σκηνοθετών που λαμβάνουν χώρα παντοιοτρόπως, από κάθε άποψη, οπτική γωνία και με μεγάλο ενδιαφέρον. Λίγες εβδομάδες πριν, ανακοινώθηκε κι επίσημα ένα γεγονός που γνωρίζαμε καιρό : μια αντίστοιχη ταινία για την Κωνσταντινούπολη είναι στα σκαριά, και μεταξύ των έξι σκηνοθετών που θα επιχειρήσουν να δημιουργήσουν μια ιστορία μέσα σε αυτή την όμορφη και ζωηρή πολύπολιτισμική πόλη είναι ο Έλληνας Στέργιος Νιζήρης (Είναι ο Θεός μάγειρας;, 2003).


«Θέλω να κάνω μια ταινία ανθρωποκεντρική, γεμάτη μνήμες, εικόνες, που ο ήρωας ζει στα όρια, έχει έντονες στιγμές, και χωρίς να χάνει το χιούμορ του παρά τις αντιξοότητες και τα πάσης φύσεως προβλήματα που αντιμετωπίζει, προσπαθεί να ανταπεξέλθει και να δει, εντέλει, τη θετική πλευρά της ζωής, την οποία έως τότε αγνοούσε», μου εξηγεί ο Στέργιος Νιζήρης, που μίλησε στην «Α» εξ αφορμής της συμμετοχής του στη σπονδυλωτή «Do not Forget me – Istanbul» (Μη με ξεχνάς – Κωνσταντινούπολη). «Θα επιχειρήσω να γίνει μια κομεντί, με έναν ήρωα αστείο αλλά και πρόσωπο τραγικό συνάμα, που το μειδίαμα υπάρχει διάχυτο και κλείνει το μάτι συνεχώς στο θεατή», συνεχίζει ο Έλληνας σκηνοθέτης, ο οποίος έχει ολοκληρώσει το βασικό κορμό του σεναρίου του κατά την πρώτη φάση του workshop το οποίο ολοκληρώθηκε στην Πόλη στα μέσα Ιουνίου.

Με τίτλο εργασίας «Half moon strangers» (Ξένοι υπό το μισοφέγγαρο – πιθανολογώ μια αναφορά στην τουρκική σημαία), ο 45χρονος Βαγγέλης καταφτάνει στην Πόλη από τη Θεσσαλονίκη με σκοπό να ψωνίσει προϊόντα πρώτης ανάγκης σε χαμηλή τιμή. Με ήδη κακή διάθεση λόγω της αντιπάθειας του στην Τουρκία αλλά και εξαιτίας προσωπικών του ζητημάτων, βγαίνει εκτός εαυτού όταν τον ληστεύουν στη μέση της αγοράς. Η τύχη όμως του χαμογελά… Η συνάντηση και η περιπλάνησή με την 40χρονη Zeynep, μητέρα ενός εκ των δυο μικροληστών, τον προτρέπει να δει τα πράγματα διαφορετικά και ν’ αναθεωρήσει πολλές από τις απόψεις του.

«Κάτι από την ανθρωπιά του Γκιουνέϊ, τον ρεαλισμό του Λόουτς, το στυλιζάρισμα και την ατμόσφαιρα του Καουρισμάκι, δηλαδή από το σινεμά που έχω αγαπήσει, θέλω να δώσω στη μικρού μήκους ιστορία που θα σκηνοθετήσω», μου τονίζει ο Νιζήρης, «διότι η ελπίδα υπάρχει μέσα στον ήρωα παρόλο που έχει παραιτηθεί από τη ζωή καιρό τώρα, γι’ αυτό και οφείλει να ξαναθυμηθεί ότι είναι δυνατός και μπορεί να ξαναπάρει τα πάνω του».

Η σπονδυλωτή ταινία «Do not Forget me – Istanbul» είναι μια ιδέα του Τούρκου παραγωγού Χουσεΐν Καράμπει (από το 2007), και πλην του Στέργιου Νιζήρη συμμετάσχουν η Αΐντα Μπέγκιτς από τη Βοσνία (Χιόνι, 2008, βραβείο στις Κάννες), ο Παλαιστίνιος Χανί Αμπού Ασάντ (Παράδεισος τώρα, 2005, Χρυσή Σφαίρα Ξενόγλωσσης Ταινίας), ο Στέφαν Αρσένιεβιτς από τη Σερβία (Love and other crimes, 2008), o Αμερικανός Αρμένικης καταγωγής Έρικ Ναζαριάν (The blue hour, 2007) και ο Παλαιστίνιος γεννημένος στη Δανία Ομάρ Σαργκάουϊ (Πορεύσου εν ειρήνη Τζαμίλ, 2008). Στην επιμέλεια του σεναρίου βρίσκεται ο βραβευμένος Έλληνας συγγραφέας και σεναριογράφος Πέτρος Μάρκαρης, ο οποίος άλλωστε έχει γεννηθεί και μεγαλώσει την Πόλη. Η παραγωγή, που είναι τουρκική, θα κοστίσει περίπου ένα εκατομμύριο ευρώ, ξεκινά γυρίσματα στα τέλη Αυγούστου, κι αναμένεται να είναι έτοιμη στις αρχές Δεκεμβρίου του έτους.