13 Σεπ 2010

Συνέντευξη της Αλεξάνδρας Παυλίδου.. {new version}

Στον Νέστορα Πουλάκο
poulakos@sevenart.gr


Τα οξύμωρα του ελληνικού κινηματογράφου είναι πολλά. Ένα από αυτά είναι ότι για πολλούς λόγους (τους οποίους ή ποτέ δεν μαθαίνουμε ή απλώς φανταζόμαστε) μια ελληνική ταινία παραγωγής 2008, με προβολή στο 49ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, βραβεία στις Νύχτες Πρεμιέρας και στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κύπρου αμφότερα του 2009, βγαίνει στις αίθουσες το φθινόπωρο του 2010. Προσωπικά, αν ήμουν ο δημιουργός της θα βρισκόμουν ήδη στο φρενοκομείο.


Χωρίς να έχω σκεφτεί ούτε καν να φαντάζομαι όλα τα παραπάνω, είχα δει την "Τρυφερότητα" του Παναγιώτη Καραμήτσου στη Θεσσαλονίκη το 2008 και παρόλο που δεν με εντυπωσίασε διέκρινα σε αυτή μια… τρυφεράδα, μια ειλικρίνεια, μια καθαρή ματιά πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις και τις τάσεις εξουσίας που τις περιβάλουν. Ακόμη και μέσα σε μια οικογένεια κι όχι στο φιλικό και επαγγελματικό σου κύκλο, ούτε στην ερωτική σου σχέση.


Παρά το γεγονός ότι είχαμε μιλήσει πολλές φορές στη διάρκεια του φεστιβάλ, εντέλει με την Αλεξάνδρα Παυλίδου -τη μια από τις δυο πρωταγωνίστριες της ταινίας- συναντηθήκαμε στην Αθήνα, για μια συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Απογευματινή». Παρακάτω είναι η ίδια συνομιλία ξαναγραμμένη όμως, με αφορμή την έξοδο της "Τρυφερότητας" στις αίθουσες αυτή την Πέμπτη (16/9). Και να φανταστείτε ότι ακόμη υπάρχουν ελληνικές ταινίες από εκείνο το φεστιβάλ που δεν έχουν προβληθεί στους κινηματογράφους…


Στην ταινία, η Αλεξάνδρα Παυλίδου ερμηνεύει την Δανάη, μια μεσόκοπη πλην καταθλιπτική γυναίκα, ιδιαιτέρως ραδιούργα, στη σχέση που αυτή αναπτύσσει με τη νεαρή γειτόνισσα της Κλαίρη. Γι’ αυτή την ερμηνεία της, η έμπειρη ηθοποιός βραβεύτηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Κύπρου, το 2009.


Από τότε έχω να μάθω νέα της Αλεξάνδρας Παυλίδου. Δεν ξέρω επίσης τι από όλα αυτά που μου έλεγε έχει κάνει. Εκείνη την εποχή δούλευε ένα σενάριο για την πρώτη της ταινία μικρού μήκους, την ενδιέφερε ακόμη πιο πολύ η σκηνοθεσία στο θέατρο μετά τις πετυχημένες παραστάσεις που ανέβασε με την ομάδα «Κρίσιμη Μάζα» και εν γένει ετοιμαζόταν για μια σειρά θεατρικών έργων.

Ιδιαίτερη ταινία. Σε τι είδος την κατατάσσεις;

Να σου πω την αλήθεια δεν ξέρω. Στα σίγουρα έχει στοιχεία κοινωνικά, κωμικά επίσης. Είναι και θρίλερ. Δεν μπορώ να τη βάλω σε καλούπι. Καλύτερα να ρωτήσουμε τον σκηνοθέτη.


Πίστευες μέσα σου ότι θα μπορούσες να πάρεις ένα βραβείο στη Θεσσαλονίκη;


Τα βραβεία ήταν αναμενόμενα και όπως καταλαβαίνεις ούτε περίμενα ούτε πίστευα σε τίποτα. Εκείνο που με απασχόλησε στο φεστιβάλ κυρίως είναι η μετριότητα των ελληνικών ταινιών που είδα. Κάτι που κατά τη γνώμη μου οφείλεται στην έλλειψη παιδείας. Είναι επιτακτική ανάγκη να δημιουργηθεί επιτέλους μια Ακαδημία Κινηματογράφου. (Σ.Σ. Φυσικά έγινε δυο χρόνια μετά. Αναμένουμε βέβαια την παιδεία από την Ακαδημία…)


Ποιο είναι το ατού της «Τρυφερότητας»;


Ξεκάθαρα πρόκειται για μια ταινία που στηρίζεται αποκλειστικά στις ερμηνείες των ηθοποιών. Και στους καλά δομημένους χαρακτήρες. Βέβαια αυτό οφείλεται στην άψογη συνεργασία του σκηνοθέτη με τους ηθοποιούς. Σημαντικό επίσης ότι οι χαρακτήρες είναι αναγνωρίσιμοι, τους βλέπεις γύρω σου, στην καθημερινότητα σου.


Άρα λοιπόν λες ότι τόσο η έλλειψη επικοινωνίας όσο και το παιχνίδι εξουσίας και εκμετάλλευσης που βλέπουμε στην ταινία είναι διάχυτα γύρω μας;


Σαφώς η έλλειψη επικοινωνίας είναι στοιχείο που χαρακτηρίζει την εποχή αυτή. Κι όσον αφορά την εκμετάλλευση που λες, προσωπικά πιστεύω ότι είναι από τα δομικά χαρακτηριστικά των ανθρωπίνων σχέσεων. Το πάρε-δώσε υπάρχει παντού, είτε σε μεγάλο είτε σε μικρό βαθμό. Επομένως η «Δανάη» και η «Κλαίρη» δεν απέχουν και πολύ από την πραγματικότητα.


Δύσκολος ο χαρακτήρας που ερμήνευσες και «μακριά» από το προφίλ σου. Πώς τον αντιμετώπισες αφού στον πρότεινε ο Παναγιώτης Καραμήτσος;


Αρχικά ο Παναγιώτης ήθελε μια ηθοποιό σαν την Τασώ Καββαδία. Μετά άλλαξαν τα πλάνα κι από διάφορες συμπτώσεις κατέληξε σε μένα. Παρότι είναι ένας χαρακτήρας τόσο ξένος, τόσο διαφορετικός μου, αυτό με ώθησε να τον δω καθαρότερα, να τον αποδομήσω, να τον αποκωδικοποιήσω και να τον αποδώσω όσο καλύτερα μπορούσα. Είχε και μια δυσκολία λόγω της ηλικίας της πρωταγωνίστριας, όμως αυτό με τσίγκλησε περισσότερο.


Αυτός είναι ο πρώτος σου πρωταγωνιστικός ρόλος. Θες να κάνεις σινεμά;


Μη ρωτάς εμένα για αυτό… Παλιότερα, ειδικώς τη δεκαετία του ’90, στο ελληνικό σινεμά ήθελαν ηθοποιούς πιο.. Έλληνες. Για την εμφάνιση σου μιλάω, αυτό το μελαχρινό, ξέρεις. Εγώ είμαι πολύ «ξένη» στα χαρακτηριστικά, εξαιτίας της αυστριακής καταγωγής μου. Στις μέρες μας τα πράγματα έχουν αλλάξει. Ελπίζω, δηλαδή...


*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (13-9).