14 Οκτ 2010

Ταινίες 14ης Οκτωβρίου 2010

Tου Νέστορα Πουλάκου

Ο Αμερικάνος (***)

Η ταινία του Κόρμπιν αξίζει διότι πρώτα απ’ όλα είναι η αποθέωση των κινηματογραφικών αναφορών, η επιτομή των σινεφίλ κλισέ κάθε νουάρ του 20ου αιώνα. Αυτός ο εξαιρετικός φωτογράφος, που σκηνοθέτησε το επίσης πολύ καλό "Control", έχει μάτι κινηματογραφικό, ξέρει να χειρίζεται την κάμερα άψογα και μπορεί -με λίγη ακόμη δουλειά στην ιστορία- να σου προσφέρει ό,τι αρτιότερο θες να δεις στο σινεμά μελλοντικά. Ένα νουάρ καθαρά μελβιλικό, μην πω εντελώς αναφορικό στο γαλλικό αστυνομικό του ’70, χωρίς να υστερεί σε στοιχεία από το αμερικανικό νουάρ έως τα «θανατηφόρα» σπαγγέτι γουέστερν. Αυτό το παιχνίδι των σιωπών είναι, επίσης, το κάτι άλλο. Και φυσικά, άψογα σκηνοθετημένο. Η ταινία του Κόρμπιν είναι ένα μακρόσυρτο κλισέ κάθε είδους αστυνομικής ιστορίας. Δεν είναι καθόλου πρωτότυπο, αυτό όμως δεν σε χαλάει. Διότι βλέπεις κάτι που δεν σε προσβάλλει αλλά αντιθέτως σε κρατά. Εκείνο που πιθανότητα θα σε χαλάσει (εμένα πάντως σίγουρα) είναι το ρηχό μελοδραματικό τέλος, χωρίς να ολοκληρώνεται όπως θα έπρεπε και ο χαρακτήρας του -εξαιρετικού στην ερμηνεία του- Κλούνεϊ.

Ο Σκοτ Πίλγκριμ εναντίον των 7 πρώην (***)

Και ιδιαίτερη τη λες και σπινταριστή και ψυχαγωγική μέχρι τα μπούνια και κωμική επίσης. Έχει γούστο, εν γένει, αυτή η ποπ κατασκευή του Έντγκαρ Ράιτ, ο οποίος και βάσει των προηγούμενων δουλειών του, δείχνει να υπηρετεί αποκλειστικά και πολύ σωστά το είδος των teen ταινιών της νέας εποχής. Γιατί σε αυτό στοχεύει η ταινία του Ράιτ. Στο να γίνει η απαρχή ενός νέου, βίντεο-γκέιμ τύπου, είδους ταινίας δράσης και χαζοχαρουμενιάς που αντικατοπτρίζει πλήρως την κουλτούρα της γενιάς που ζει την εφηβεία της αυτή τη στιγμή. Έχω την αίσθηση ότι τη συγκεκριμένη ταινία θα την αγαπήσουν οι νέοι. Έχει κάτι από την εποχή που ζούμε, και ας μη την οσμίζομαι απόλυτα καθότι μεγαλύτερος. Βλέπω όμως τις διασκεδάσεις και τα θέλω τους. Η παραγωγή του Ράιτ είναι ότι πρέπει για ένα πολύ μα πολύ ψυχαγωγικό βράδυ σε multiplex.

Ο θρύλος των ιπτάμενων φρουρών (**)

Την ταινία του Σνάϊντερ τη λες παιδική πέρα για πέρα, και μην ακούσω από κανέναν τη φράση «για μεγάλους και για παιδιά», διότι θα βγάλω φλύκταινες. Τώρα, αν με ρωτήσεις πώς το βρίσκω που ο δημιουργός των "300" ασχολείται με τα παιδιά, θα σου απαντήσω ότι δεν το βρίσκω. Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Το δημιούργημα του Σνάϊντερ, το οποίο διάλειμμα για τον "Superman" δεν το λες καθότι έπονται συνέχειες, έχει όμορφα (όχι όμως και πάντα εντυπωσιακά) εφέ, καλοσχηματισμένους κεντρικούς χαρακτήρες και έντονη δράση κουκουβάγιων. Και πράγματι απορείς με τον Σνάϊντερ που έκανε την ταινία τόσο παιδική, της οποίας η τύχη στα σίγουρα θα είναι καλύτερη στο dvd και την τηλεόραση, απαλλαγμένη επίσης από τον βραχνά του 3D, που δεν χρειάζεται κιόλας. Να περιμένετε πάντως ακόμη δύο σίκουελ, όπως διαβάζω στο ομώνυμο παιδικό μυθιστόρημα στο οποίο βασίστηκε η ταινία και που μας έστειλε η Village. Πληροφοριακά, είναι της Κάθριν Λάσκι, σε μετάφραση Ειρήνης Παϊδούση, και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Anubis.

Τα παιδιά είναι εντάξει (**)

Ό,τι αρχίζει ωραίο τελειώνει με πόνο… Και ας πάει η ταινία για τα Όσκαρ, και ας σκίζει η ερμηνεία της Τζούλιαν Μουρ, και ας πρωτοτυπεί στη ραχοκοκαλιά του με το γκέι γυναικείο ζεύγος και τα δυο παιδιά σε μια οικογένεια… κανονική. Αυτά σου κάνουν οι Αμερικανοί και σε ξενερώνουν. Σου προσφέρουν την πρωτοτυπία, στη δίνουν αρχικά χαριτωμένη, με μπρίο, αέρα, στυλ, γούστο. Έχει ταμπεραμέντο το πρώτο μισό της ταινίας. Και μετά σου ξεφουρνίζουν ηθικοπλαστικές μπουρδολογίες, ακραίους υστερισμούς και ψόφιους μελοδραματισμούς. Στο τέλος τέλος, όλα είναι feelgood γιατί ξαναγύρισαν στη θέση τους. Πολύ κακό για το τίποτα δηλαδή. Η ταινία της Τσολοντένκο θα προσελκύσει κόσμο, ίσως πάει και για κάποιο Όσκαρ, αλλά δεν ξεκολλάει για κανένα λόγο από την χολιγουντιανή ξεροκεφαλιά.

Όνειρα σε άλλη γλώσσα (**)

Το ντοκιμαντέρ της Λουκίας Ρικάκη, που το πρωτοείδα στο Fog Doc τον περασμένο Μάρτιο στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας, έχει ένα πολύ δυνατό θέμα, γι’ αυτό άλλωστε και βραβεύτηκε με την πρώτη διάκριση στο πρόσφατο 4ο Docfest της Χαλκίδας. Και βραβείο για μοντάζ πήρε, γιατί η Ρικάκη έχει κάνει εξαιρετική δουλειά και εκεί. Εν ολίγοις, μέσα από ιστορίες μικρών μαθητών αλλά και κάποιων δασκάλων, η Ρικάκη θέλει να καταδείξει πώς μπορεί ο πολύ-πολιτισμός να ανθίσει σε ένα σχολείο προκαταλήψεων. Διότι, κακά τα ψέματα, στα σχολεία πρώτα από όλα δημιουργούνται τα κοινωνικά στερεότυπα. Το ενδιαφέρον θέμα του ντοκιμαντέρ, το οποίο πρέπει να γυρίσει τα σχολεία όλης της Ελλάδας, να βγει στην τηλεόραση και να το δει ο κόσμος, δυστυχώς δεν τσουλάει εξαιτίας της κακής αισθητικής του. Και μια προχειρότητα βγάζει το ντοκιμαντέρ αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Το θέμα βρίσκεται στην ουσία του, που σπάει κόκαλα. Επικεντρώσου σε αυτή.

Ο τελευταίος εξορκισμός (*)

Ψευδό-μπαρούφα από αυτές που δύσκολα τις χωνεύεις. Σώνει πια! Ακόμη και αν κινηματογραφικά ο "Τελευταίος εξορκισμός" είναι μια καλή ταινία, η θεματολογία του και η σκηνοθετική του προσέγγιση δεν αξίζουν δεκάρα τσακιστή. Τι εννοώ… Καταρχάς το ψευδοντοκιμαντέρ έχει νόημα όταν έχεις όντως να δείξεις κάτι βαρβάτο και χειροπιαστό και όχι τη μούφα του εξορκισμού. Από την άλλη μεριά, αυτή η σκηνοθεσία που θυμίζει "Blair Witch Project" και "Μεταφυσική Δραστηριότητα" και σκοπό έχει, φυσικά, να σου προκαλέσει έναν όσο το δυνατόν φυσικό τρόμο, δεν πιάνει πια. Η μπογιά του ψευδό-τρόμου έχει περάσει, είναι παρωχημένος, είναι μπανάλ. Είναι φύκια για μεταξωτές κορδέλες εν ολίγοις. Άσε που όταν βλέπω Αμερικανό ιερέα να χτυπιέται λες και δίνει σόου στο X-Factor με πιάνει και αυτή η αναγούλα.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (14/10/10).