28 Οκτ 2010

Ταινίες 28ης Οκτωβρίου 2010

Του Νέστορα Πουλάκου

Τhe Social Network (7/10)


Το λέω εξαρχής: μ’ άρεσε πολύ η ταινία του Φίντσερ, ο οποίος παρόλο που εδώ δεν κάνει επίδειξη των σκηνοθετικών του ικανοτήτων (αν και υπάρχουν σημεία που τον παραδέχεσαι) κατάφερε και πάλι να επιλέξει θέμα βαρβάτο και ιντριγκαδόρικο, που και θόρυβο θα κάνει και συζητήσεις θα εγείρει και στην Iστορία θα μπει στα σίγουρα. Γιατί αυτή είναι η ουσία του "The Social Network". Είναι ένα ολοκληρωμένο -από κάθε άποψη- ρεπορτάζ ενός γεγονότος που συμβαίνει τώρα, ενός ανθρώπου που «βασιλεύει» τώρα. Για να καταλάβεις, βάλε στη θέση του Ζάκερμπεργκ και του Facebook τον Τζωρτζ Μπους και την Αμερική, όπως τα είδαμε στο "W." του Στόουν. Ένα νέο είδος κινηματογράφου έχουμε. Του ρεπορταζιακού, με την κριτική άποψη και την ελεύθερη (;) γνώμη. Δε χρειάζεται πια να περιμένεις χρόνια για να δεις ταινίες για πολέμους, πρόσωπα της πολιτικής και της κοινωνικής ελίτ. Τις βλέπεις τώρα… Εκεί πετυχαίνει ο Φίντσερ. Και δε με νοιάζει αν λένε σινεφίλ και συνάδελφοι περί φλυαρίας και τα συναφή. Εδώ, έχουμε να κάνουμε με μια βιογραφία και ένα φαινόμενο. Και αν τον Ζάκερμπεργκ είτε κοινωνικά είτε ανθρωπογεωγραφικά κάπου τον έχουμε πετύχει δίπλα μας (όχι βέβαια και τα δις του), το Facebook γράφει ιστορία. Και σου το λέω εγώ, που δεν έχω προφίλ σε αυτό το ρημάδι (να σου το επιβεβαιώσει ο Δηράκης) αλλά όλο και παίρνω μάτι το τι γίνεται καθημερινώς. Η διαφωνία μου ιδεολογική (φακέλωμα, δημόσια έκθεση απροκάλυπτη, ένας κόσμος επικίνδυνος -όντως- και όλα τα τριγύρω), η δύναμή του τεράστια και την αναγνωρίζω. Και την κρυφοκοιτάζω πότε πότε για να ξέρω τι μου γίνεται. Η ύπαρξη του Facebook σημαντική γιατί γράφει ιστορία. Και ας τσινήσει όποιος θέλει. Η ύπαρξη του Ζάκερμπεργκ δυναμική γιατί έγραψε ιστορία. Και ας τσινήσετε όλοι. Η ύπαρξη του σκηνοθέτη Φίντσερ απαραίτητη γιατί ξέρει να κάνει ταινίες, ξέρει να δείχνει όποιον κόσμο γουστάρει. Είτε τον πραγματικό είτε το μυθοπλαστικό. Δες την ταινία για κάτι που σου συμβαίνει τώρα. Σε εσένα. Μες στο σπίτι σου. Στο γραφείο σου. Στη ζωή σου. Αν διαφωνείς, πέταξε το pc σου.

Θα συναντήσεις έναν ψηλό μελαχρινό άνδρα (6/10)

Κακά τα ψέματα, ο Γούντι Άλεν είναι σαν το παλιό καλό κρασί, όσο περνάει ο καιρός γίνεται όλο και πιο νόστιμος. Παρουσιάζει κι άλλο ενδιαφέρον, έχεις όλο και μεγαλύτερη αγωνία για το τι θα κάνει του χρόνου. Κακά τα ψέματα, επίσης, ότι ανακατεύει ανά τακτικά χρονικά διαστήματα την ίδια τράπουλα είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο. Δεν βγάζει πια άσσους. Αλλά ξέρει να παίζει καλό πόκερ. Έχει πάντα καλό χαρτί. Η ταινία αυτή, που γυρίστηκε στην Αγγλία, δεν είναι μια από τα ίδια τα Αλεν-ικά, αλλά όλο και την έχεις ξαναδεί από τον γερό-μπαγάσα. Μετά τις επιτυχίες του "Match Point" και του "Vicky Christina Barcelona" (δεν μου πολυάρεσε βέβαια), που ανανέωσαν τη φιλμογραφία του, τελευταίως πάλι βαλτώνει. Ματαιότητα, χαμένες ευκαιρίες, αδόμητες ζωές, μεταφυσικοί προβληματισμοί, υπαρξιακά διλήμματα. Και αν το περυσινό "Κι αν σου κάτσει" είχε το γούστο του, το "Θα συναντήσεις έναν ψηλό μελαχρινό άνδρα" δεν έχει τόσο χιούμορ, ούτε στρέιτ ούτε μαύρο, αλλά μια πίκρα και έναν ατέρμονο προβληματισμό. Ό,τι και να σου πω, μια ταινία του Άλεν είναι ένα γεγονός. Προσωπικά τη βρήκα ενδιαφέρουσα, με κράτησε, με προβλημάτισε, αλλά την έχω ήδη προσπεράσει. Κάπως γρήγορα μπορώ να πω.

Μια οικογένεια... ψώνιο (5/10)

Πολύ ιδιαίτερο το τρυκ της ταινίας αυτής, αλλά η εξέλιξη και ο τρόπος που την αποδομεί ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης της δεν τη βοηθά καθόλου. Αντιθέτως την υποβαθμίζει και την πετά στα σκουπίδια. Δεν λέω ότι η ταινία είναι κακή. Έχει την ωραιότητα της ψευδαίσθησής της. Παίζει με το αμερικανικό όνειρο και το ψέμα του. Έχει ωραίους χαρακτήρες και συμπαθητικές ερμηνείες (πολύ καλός ο Ντουκόβνι). Πέραν τούτου όμως, τόσο η σκηνοθετική της προσέγγιση όσο και -κυρίως- η σεναριακή της κορύφωση, την κάνουν ένα ακόμη χολιγουντιανό ταινιάκι. Καθότι παρουσιάζει την κλασική παθογένεια της βιομηχανίας: άπαντα εξαντλούνται στην έξυπνη κεντρική ιδέα. Αν βάζανε οι παραγωγοί και έναν καλό τεχνίτη θα έτρεχε η ταινία… Α! Και εντελώς ατυχής ο ελληνικός τίτλος της.

(Γ)λυκάκια (3/10)

Μου έδωσε την αίσθηση του μπανάλ αυτό το κινούμενο σχέδιο της Lions Gate Family, μιας εταιρείας που ξέρει να κατασκευάζει καλά παιδικά αλλά εδώ μάλλον την πάτησε. Τη συστήνω ανεπιφύλακτα στα παιδιά και μόνο, δεν είναι για μεγάλους, θα τους κουράσει, θα βαρεθούν. Και νομίζω ότι μπορώ να διακρίνω το καλό παιδικό από το μη. Και εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με κάτι ιδιαίτερο. Παιδικό με ζώα και τα μεταξύ τους παιχνίδια. Στα ελληνικά ο τίτλος ευφυής αν και καμιά σχέση με τον αγγλικό. Στα ελληνικά μεταγλωττισμένο και σε 3D, είναι φροντισμένο από την ελληνική του εταιρεία και μπορεί να πάει καλά στα εισιτήρια. Καλύτερη σίγουρα θέση θα έχει στο dvd και την τηλεόραση.

Ο τελευταίος μαχητής του ανέμου (2/10)

Τώρα τι να σου πω… Δεν χρειάζεται καν να ασχοληθείς με την περίπτωση του Σιάμαλαν. Πραγματικά σου μιλάω, τσιμπιόμουν όλη την ώρα αν αυτό που βλέπω στην οθόνη είναι όντως αυτό που βλέπω στην οθόνη ή κάποιος μου κάνει πλάκα. Παιδική περιπέτεια, ένα βίντεο γκέιμ που θα προτιμούσα να το έπαιζα παρά να το έβλεπα. Το κυριότερο μειονέκτημα, βέβαια, δεν είναι η ιστορία του αλλά η δραματουργία και η σκηνοθεσία του. Κακές ερμηνείες. Πολύ κακές. Απλοϊκή σκηνοθεσία. Στα όρια του γελοίου. Η ιστορία έχει το ενδιαφέρον της, το μελλοντολογικό, το εξωπραγματικό ακόμη, το διαφορετικό, αλλά ο Σιάμαλαν την κατακρεούργησε. Αν θυμάσαι, σου τα έλεγα στην κριτική του "Devil"… Τουλάχιστον να παραμείνει στα σενάρια αυτά ο σκηνοθέτης. Γιατί αν κάποιος μου έλεγε τι ταινίες θα δω στη συνέχεια από τον δημιουργό της "Έκτης αίσθησης" και του "Άφθαρτου" θα τον έβριζα.

Επίσης : "Δεσμοί αίματος" του Μάριους Χολστ (-)

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (28/10/10).