8 Οκτ 2010

Συνέντευξη της Άνα Κόκκινος [ή Αυτό που είδες, συμβαίνει στην πραγματικότητα...]

Στον Νέστορα Πουλάκο

Να σας πω την αλήθεια τις φοβόμουν τις «Ευλογημένες ψυχές» πριν μπω στο Αττικόν να τις δω, καθότι έχω φοβηθεί (και με το δίκιο μου, νομίζω) τους Αυστραλούς ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτες. Τζον Τατούλις, Πήτερ Ανδρικίδης, Νικ Γιαννόπουλος, μας έχουν δείξει ότι πιο παρωχημένο νέο-φολκλόρ έχω δει σε αυτή τη δουλειά τα τελευταία χρόνια. Αντιθέτως, και χωρίς να πω ότι η ταινία της Άνα Κόκκινος είναι αυτό που περίμενα, είδα στην οθόνη ένα θέμα σκληρό που το έχει σκηνοθετήσει η δημιουργός του με τρόπο έντιμο.

«Αυτό που είδες συμβαίνει στην πραγματικότητα», μου λέει η σκηνοθέτης κατά τη συνομιλία μας την επόμενη μέρα της προβολής. «Μπορεί να βασίζεται η ταινία σε ένα θεατρικό και μάλιστα πετυχημένο, όμως, το φαινόμενο της φυγής των παιδιών και των εφήβων από το σπίτι τους λόγω της παραμέλησης, κακοποίησης και αδιαφορίας των γονιών τους υπάρχει και μάλιστα σε βαθμό μεγάλο στην κοινωνία της Αυστραλίας», εξακολουθεί η κ. Κόκκινος.

Στην ταινία βλέπουμε ιστορίες επτά παιδιών διαφόρων ηλικιών και την περιπλάνηση τους μετά την εγκατάλειψη του πατρικού τους. Παρατηρούμε τις ψυχές τους, το βλέμμα τους, τα όνειρα και τους φόβους τους, επί της ουσίας. Βλέπουμε, όμως, και τις ιστορίες των μανάδων τους, το πώς βιώνουν εκείνες τις καθημερινές συνθήκες στο σπίτι, στη δουλειά, στις σχέσεις τους, και πώς αυτά τα βιώματα τα μεταφέρουν στα παιδιά τους.

Όντως, πρόκειται για ένα δύσκολο θέμα που «καμία από τις δυο πλευρές δεν είναι ο κακός της υπόθεσης όπως λέμε», εξηγεί η σκηνοθέτης παρά τις διαφωνίες μου. «Όλα κινούνται σε μια επικίνδυνη ισορροπία, σε μια λεπτή γραμμή, όπου η ματιά του καθενός από εμάς που είμαστε απ’ έξω μπορεί να είναι διαφορετική, αλλιώς να την έχουμε φτιάξει, καθώς ούτε ξέρουμε ούτε μπορούμε να φανταστούμε την όλη κατάσταση πως έχει μες στο σπίτι», συνεχίζει η Άνα Κόκκινος.

Εν ολίγοις, η δημιουργός επιθυμούσε να κρατήσει μια ουδέτερη στάση. Δεν ήθελε να κατηγορήσει καμιά από τις δυο πλευρές, ούτε την επαναστατικότητα των παιδιών ούτε την κακή συμπεριφορά των γονιών. «Πρόκειται για ένα ζήτημα πολύ γνωστό στις δυτικές κοινωνίες, σε χώρες όπως οι Η.Π.Α., η Αγγλία, η Αυστραλία, και συμβαίνει κυρίως στα χαμηλά κοινωνικά στρώματα, εκεί που δεν υπάρχει χρήμα», συνεχίζει η δημιουργός, «διότι το χρήμα φέρνει τις γκρίνιες, τους τσακωμούς, τις κακές σχέσεις, τις εντάσεις, και αυτό είναι που σκοτώνει την αγάπη σε τέτοιου είδους καπιταλιστικές κοινωνίες».

Εξαιρώντας την Ελλάδα από την παραπάνω λίστα, αφού «εσείς εδώ έχετε μια διαφορετική κουλτούρα, ένα ιδιαίτερο κράμα πολιτισμών και συμπεριφορών, που το μέλλον θα δείξει τι πρόκειται να συμβεί», η Άνα Κόκκινος πιστεύει πως λύση υπάρχει για το πρόβλημα αν και είναι κάπως μακρινή. «Πρέπει να καταφέρουμε να εξαλείψουμε τις κοινωνικές ανισότητες και τις οικονομικές διαφοροποιήσεις, να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να κοιτάξουμε σε βάθος το ζήτημα», λέει με έντονο ύφος η δημιουργός. Δεν έχει και άδικο. Είναι όμως εύκολο;

Οι «Ευλογημένες ψυχές» της Άνα Κόκκινος βγαίνουν στους κινηματογράφους στις 7 Οκτωβρίου από τη Filmopolis.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο τεύχος 10 του μηνιαίου free press "Move it" (Οκτώβριος 2010).