21 Οκτ 2010

Tαινίες 21ης Οκτωβρίου 2010

Toυ Νέστορα Πουλάκου

Χώρα Προέλευσης (8/10)

Ό,τι πιο συγκλονιστικό, ό,τι πιο δυναμικό, ό,τι καλύτερο, βασικά, έχω δει στο ελληνικό σινεμά τα τελευταία χρόνια. Το σθένος, η δύναμη, η όρεξη και η διάθεση ενός νέου σκηνοθέτη να μιλήσει για τους δυο κεντρικούς πυλώνες της ίδιας του της ύπαρξης: την οικογένεια και το κράτος. Αν και ο Τζουμέρκας πέφτει εύκολα σε συναισθηματικές εξτραβαγκάντσες και μελοδράματα τραβηγμένα απ’ τα μαλλιά, το ευθύ του σχόλιο για την -σε σήψη- ελληνική κοινωνία είναι ό,τι πιο δυνατό έχω ακούσει αυτή τη δεκαετία κινηματογραφικά (άλλες ταινίες ίδιου ύφους είναι το "Delivery" του Παναγιωτόπουλου, η "Διόρθωση" του Αναστόπουλου και η "Ακαδημία Πλάτωνος" του Τσίτου). Η ταινία του νεαρού σκηνοθέτη είναι σαν τη μολότοφ. Ας τη δουν και να τη νιώσουν οι πολιτικοί μας μπας και συνέλθουν. Τη χρειάζονται που και που. Στη "Χώρα προέλευσης" ο Τζουμέρκας αφηγείται μια οικογενειακή τραγωδία, βυθισμένη στα πολλά ένοχα μυστικά και τα ποικίλα ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα της, υπό το πρίσμα της πολιτικής και κοινωνικής ιλαροτραγωδίας που διατρέχει την Ελλάδα διαχρονικά (εξετάζει τη Μεταπολεμική και Μετεμφυλιακή περίοδο, τη Μεταπολίτευση, και τη χώρα στον 21ο αιώνα). Ο 32χρονος σκηνοθέτης συνδέει αλλά και παραλληλίζει ταυτοχρόνως την πτώση μιας χαρακτηριστικής ελληνικής οικογένειας με την παρακμή της χώρας. Παρεμβάλλοντας επίκαιρα της τελευταίας πενηντακονταετίας, δυναμιτίζει, φορτίζει το κλίμα συναισθηματικά. Στην ταινία πρωταγωνιστούν μερικοί εκ τω πλέον σημαντικών ηθοποιών της εποχής μας όπως η Αμαλία Μουτούση, ο Ερρίκος Λίτσης, ο Θάνος Σαμαράς, η Ιωάννα Τσιριγκούλη, ο Χρήστος Πασσαλής, η Δέσποινα Γεωργακοπούλου, ο Γιώργος Βαλαής, η Μαρία Καλλιμάνη, η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου κ.ά.

Τhe Town (5/10)

Το σινεμά του Μπεν Άφλεκ, είτε παίζει είτε σκηνοθετεί, είναι το ένα και το αυτό: καλό αλλά ακαδημαϊκό. Είναι κομ ιλ φο, ό,τι πρέπει για τον μέσο Αμερικανό, αλλά και τον Ευρωπαίο που σέβεται -τουλάχιστον- τον σινεφίλ εαυτό του όταν πάει να δει ταινία κάποιο βράδυ. Ως ηθοποιό τον ξέρουμε τον Άφλεκ από όλες τις πλευρές του. Είναι ταλέντο, είναι καλός, και τώρα ξεπετάγεται και ο αδερφός του, σε πιο αργούς ρυθμούς βέβαια (θυμήσου το πρόσφατο "Ο δολοφόνος μέσα μου"). Ως σκηνοθέτη, τον γνωρίσαμε στο "Χωρίς ίχνη" και μας καλάρεσε. Στο "The Town" τα μονοπάτια που ακολουθεί είναι γνώριμα. Βία, μυστήριο, μπλεγμένες ανθρώπινες σχέσεις (φιλία, έρωτας, οικογένεια), ηθικοπλαστικές υπερβάσεις, εξιλεωτικοί συναισθηματισμοί. Αυτά είναι τα γνωστά του Άφλεκ, όπως και κάθε αμερικανικής ταινίας καλού επιπέδου. Το προτέρημα του Άφλεκ είναι η σκηνοθεσία και οι ηθοποιοί του. Είναι άπαντα άψογα. Και δεν θα μιλήσω για το σενάριο που χωλαίνει. Αλλά για το βασικό μειονέκτημά του. Είναι και πάλι τόσο ρηχός. Σε αφήνει μετέωρο. Σαν να μην είδες για μια ακόμη φορά απολύτως τίποτα…

Resident Evil : Τρισδιάστατη απόδραση (2/10)

Τόσες φορές το έχω πει να μην ασχολούμαι με αυτό το σινεμά και όλο το κάνω. Από επαγγελματικό μαζοχισμό βλέπω αυτή τη σειρά, μη νομίζεις. Τώρα βγαίνει σε 3D και την έχουν για σούπερ ουάου αλλά δεν νομίζω ότι είναι. Αυτή που είναι σίγουρα -το σούπερ που σου λέω- λέγεται Μίλα Γιόβοβιτς. Η οποία είναι καρακουκλάρα και ακαταμάχητη (όπως και σε εκείνη την ταινία-τραγωδία που είδες πρόσφατα, "Δόλωμα γένους θηλυκού", με τους Ντε Νίρο-Νόρτον). Αν δεν μου ζάλιζε και το κεφάλι με αυτό το ακατάσχετο ποδοβολητό-πιστολάτο της και με εκείνη την -κόπια Μάτριξ- slow motion κίνηση της, τότε θα την ερωτευόμουν την ταινία… Λίγο, εντάξει... Όπως και να έχει, αν θέλεις να δεις ένα βίντεο-κλιπ θέαμα με ενέσεις βίντεο γκέιμ, τρέξε τώρα. Αν θες να σώσεις τα λεφτά σου, κάτσε σπίτι σου και δες το X-Factor και τα κορίτσια του, όπως έκανε ο Πρωιμάκης όταν τον πήρα τηλέφωνο για να μου ξεκαθαρίσει πόσες ταινίες έχει βγάλει αυτό το θορυβώδες franchise γιατί έχω χάσει το μέτρημα (4 είναι τελικά). Και από εδώ, θέλω να παρακαλέσω τον Δηράκη να με θέσει off από τέτοιες ταινίες...

Σκοτεινή καρδιά (4/10)

Εντέλει ο Φίλιπ Ρίντλεϊ αναδεικνύεται σε μια κινηματογραφική φούσκα τύπου Ρίτσαρντ Κέλι. Το ταλέντο είναι αδιαμφισβήτητο, η ευφυΐα δεδομένη, η ασυνέχεια όμως των κινηματογραφικών εμφανίσεων του εγείρει ερωτηματικά. Προβληματίζει… Ποιος δεν λάτρεψε το "Διάφανο δέρμα" του Ρίντλει; Προσωπικά είχα μείνει αποσβολωμένος για ώρα μετά την προβολή. Άσε που έχω κάνει την υπέρβαση και την είδα παραπάνω από μια φορά. Από κει και πέρα, όμως… Τον πρόλογο σας τον έκανα (αν και δεν το συνηθίζω) γιατί και πάλι δεν κατάλαβα τι ήθελε να κάνει ο Ρίντλει. Αυτή τη φορά στη "Σκοτεινή καρδιά". Υψηλή αισθητική έχει, σε ένα τέμπο μυστικιστικό σε βάζει, αλλά τόσο ο πολύ κακός δραματουργικός του χειρισμός όσο και αυτό το παραμπλέξιμο του μεταφυσικού, σε αποκαρδιώνει. Σε πετάει έξω. Κρίμα για το ταλέντο του. Πάμε για την επόμενη προσπάθειά...

Στην πόλη της Σύλβια (3/10)

Ούτε αβάν γκαρντ σινεμά είναι αυτό. Ούτε για λίγους. Ούτε σινεφίλ. Ούτε γκονταρικό ή τύπου νουβέλ βανγκ. Και για να μη γίνομαι υπερβολικός, δεν λέω ότι δεν είναι καν σινεμά (αν και για άσκηση σκηνοθετικού ύφους τα πηγαίνει μια χαρά), αλλά σίγουρα αν κάτι πρέπει να αποκαλούμε «ειδική προβολή» τότε είναι αυτή η ισπανική παραγωγή του Χοσέ Λουίς Γκουερίν. Για περισσότερα από 80 λεπτά βλέπουμε έναν τύπο να κάθεται, εν γένει. Σε δρόμους, σε καφέ (κυρίως), σε πάρκα. Έχει μπροστά του ένα τετράδιο. Γράφει και ζωγραφίζει. «Ψηλαφεί» τις γυναίκες. Την ανατομία, τις κινήσεις, τον ρυθμό και το ταμπεραμένο που αυτές βγάζουν. Επίσης, βλέπουμε πολλές φορές στατικά πλάνα από όπου περνά η καθημερινή ζωή της πόλης. Ωραία. Τι άλλο; Δεν είναι μινιμάλ. Κουβέντα δε σηκώνω. Τον ερωτισμό και τον αισθησιασμό των κινήσεων τον περνά στο θεατή. Αλλά ως ένα σημείο. Και ως εδώ. Όλο το άλλο είναι βαρετό, ανούσιο, άγευστο. Και δεν είσαι ούτε in, ούτε διαφορετικός αν πεις το αντίθετο. Να παρακινήσεις κόσμο να δει την ταινία μόνο αν έχει να πει κάτι το έργο. Αυτή η παραγωγή δεν έχει να πει τίποτα. Άρα δεν απορώ που είχε μείνει στο ράφι εδώ και τρία χρόνια, και βγαίνει τώρα σε αυτό το ειδικό αφιέρωμα της Ταινιοθήκης της Ελλάδας.

Επίσης : Το "Μέλι" του Σεμίχ Καπλάνογλου (8/10), τα "Χωρίς Σύνορα" του Νικ Γκαϊτατζής (-)

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (21-10-10).