19 Οκτ 2010

U2 "13 χρόνια μετά"

Την προηγούμενη χρονιά, τέτοια εποχή θυμάμαι, άκουσα τα νέα για τον ερχομό των U2 στην Αθήνα. Έσπευσα να αγοράσω εισιτήριο από τους πρώτους, πιστεύοντας ότι θα ξαναζήσω τα "καλά" της Μαντόνα, με το ατελείωτο στριμωξίδι στις ουρές, το σύστημα προπώλησης στο διαδίκτυο που είχε "πέσει" για μέρες και τον πανικό για το "μαγικό" χαρτάκι.

Εις μάτην η ανησυχία μου. Πήρα το εισιτήριο μου σε 5 λεπτά, δε βρίστηκα με κανένα, δεν τσαλαπάτησα τα παπουτσάκια μου και έφυγα κυρία. Βρε λες να ’κανα κάτι λάθος; Κάτι σάπιο μυρίζει στο βασίλειο της ροκ σκηνής. Μετά από 10 μήνες, όταν και έφθασε η μέρα της συναυλίας, που κοντέψαμε να ξεχάσουμε, έφθασα κακήν κακώς στην ξελογιάστρα Αθήνα, έκανα check-in στο "ξενοδοχείον ο πόθος" (κυριολεκτικά αν λάβω υπόψη μου τηn περιοχή που βρίσκονταν) και πήρα το τρενάκι του τρόμου για το στάδιο. Μετά από σχεδόν μια ώρας άσκοπης περιπλάνησης στο ΟΑΚΑ με σκοπό να βρω την είσοδο για την αρένα, που ήταν η ίδια με αυτή των VIP (λαός και Κολωνάκι ένα πράγμα), μπαίνω μέσα στο στάδιο και περιμένω τα "παιδιά". Έχουμε μια οικειότητα, βλέπετε, με τα παιδιά από την Ιρλανδία, διότι είχαμε ξανασυναντηθεί 13 χρονάκια πριν. Εδώ στον Βορρά, στο λιμάνι αν ενθυμήστε. Ωραίες εποχές. Αυτές περίμενα και εγώ να ξαναζήσω και μην υπολογίζοντας έξοδα και ταλαιπωρία, πήγα να τους δω.

Το στάδιο ήταν αρκετά γεμάτο, εκτός από μερικά σημεία στις κερκίδες όπου έπαιζες μπάλα άνετα. Τις επόμενες μέρες έμαθα ότι η συναυλία με την δεκάμηνη προπώληση δεν έγινε ποτέ sold out. Έχω την εντύπωση ότι αρχίζει η κατρακύλα, τη στιγμή που επιτέλους έρχονται στην Ελλάδα όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες στο απόγειο της δόξας τους και όχι με το ένα πόδι στον τάφο, όπως είχαμε συνηθίσει.

Η συναυλία ξεκινάει με τους τέσσερις ρόκερς να ανεβαίνουν στην εντυπωσιακή σκηνή, όπως πάντα, απλά περπατώντας από τα καμαρίνια και το "Return of the stingray guitar" να ακούγεται πρώτο. Ακολουθεί το "Beautiful day" για ζέσταμα και το "I will follow" για αμέτρητα dιjΰ vu από το "Popmart tour".

Εδώ είναι, όμως, 360ο Tour και τα τραγούδια από το νέο "No line on the horizon" παίρνουν σειρά. "Get on your boots", "Magnificent", "I’ll go crazy if I don’t go crazy tonight", ακούγονται μεταξύ πολλών διαλειμμάτων από παλιότερες επιτυχίες του συγκροτήματος.

Προς τιμή τους, και αυτά να τ’ ακούν οι καινούργιοι καλλιτέχνες, οι U2 επέλεξαν ένα playlist που ευχαρίστησε τους πάντες, συμπεριλαμβάνοντας σ΄ αυτό τα κλασικά "With or without you" και "One" (γίνεται, άλλωστε συναυλία χωρίς αυτά;), αλλά και τα "Pride", "I still haven’t found what I’m looking for", "Mysterious ways", "Vertigo" και το θρυλικό "Sunday bloody Sunday", που παίχτηκε για πρώτη φορά στη χώρα μας.

Δεν έλειπαν και οι εκπλήξεις, όπως το "Miss Sarajevo" που μας έφερε στη μνήμη την ανεπανάληπτη συναυλία που είχαν δώσει στο βομβαρδισμένο Σαράγεβο λίγες μέρες πριν έρθουν στη Θεσσαλονίκη, την υπέροχη μπαλάντα "In a little while", αλλά και το "Hold me, thrill me, kiss me, kill me", με τον Bono να μεταμορφώνεται σε κόκκινο Batman από τα καταπληκτικά εφέ.

Ο frontman των U2 αλώνιζε πάνω στην τεράστια σκηνή του 360Ο Tour, ανεβοκατέβαινε τις κινούμενες γέφυρες, όπου συναντούσε τον Egde και τον Clayton, παρενοχλούσε τον Mullen, ενώ βρήκε και την ευκαιρία να μας εμψυχώσει στη μάχη μας με την κρίση. "Οι Έλληνες και οι Ιρλανδοί", είπε, "έχουν κάτι κοινό. Είναι και οι δύο απένταροι!". Πάραυτα μας είπε να μην το βάλουμε κάτω, αυτοανακηρύχτηκε Μέγας Αλέξανδρος του συγκροτήματος, βάπτισε τους "τρεις σωματοφύλακες" του Ολύμπιους θεούς και συνέχισε το πάρτι. Η φτώχεια θέλει καλοπέραση, όπως λέει και ο σοφός λαός!

Η συναυλία της χρονιάς έκλεισε με το "Moment of surrender", όταν είχαμε ήδη παραδοθεί κι εμείς στην "αξέχαστη φωτιά" του μεγαλύτερου συγκροτήματος στον κόσμο. Μπορεί η τρέλα της νιότης τους (και μας) να πέρασε ανεπιστρεπτί, αλλά παραμένουν οι μοναδικοί performers στον πλανήτη που μπορούν να μαγέψουν το κοινό τους, χωρίς περιττές τυμπανοκρουσίες και άτεχνα τερτίπια. Είναι και θα μείνουν αυθεντικοί ρόκερς, όσο και αν πολλοί δε συμφωνούν, με πάθος γι αυτό που κάνουν και πραγματική αγάπη για τη μουσική. Και αυτό είναι ροκ.

Εύα Σούλτη