11 Νοε 2010

Ταινίες 11ης Νοεμβρίου 2010..

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα το μενού περιλαμβάνει 4 πρώτες προβολές και 2 επανεκδόσεις (ω, ναι! το καλοκαίρι του ρετρό ποτέ δεν έφυγε).

Στις πρεμιέρες, σαφώς ξεχωρίζει το "Ασταμάτητο" τρεχαλητό του Ντένζελ Γουάσινγκτον και του Κρις Πάιν, σε σκηνοθεσία Τόνι Σκοτ. Είναι περιπέτεια με τα όλα της, βιντεοκλιπίστικου ύφους, με τη γνωστή ποπ κινηματογράφηση του Βρετανού σκηνοθέτη.

Πολύ αξιόλογη ταινία είναι η ιρανική "Ποιος φοβάται τους γάτους της Περσίας;", του πολυβραβευμένου Μπαχμάν Γκομπαντί (δες τα "Μεθυσμένα άλογα" και το "Μισοφέγγαρο"). Σε συνέχεια της τελευταίας του ταινίας, ασχολείται και πάλι με τη μουσική και την κουλτούρα της, αυτή τη φορά με μια ιστορία πιο νεανική. Σινεφίλ σινεμά, που πήρε το Ειδικό Βραβείο στις Κάννες το 2009.

Οι εναπομείνασες ταινίες είναι αμερικανικές και μέτριες. Αφενός, το πρίκουελ της "Μεταφυσικής δραστηριότητας" εξακολουθεί αυτή την ανόητη κουλτούρα του ψευδοντοκιμαντέρ τρόμου (θυμήσου τι σου έλεγα για τον "Τελευταίο εξορκισμό"). Καλύτερη η παραγωγή από την πρώτη φορά, πιο δεμένο το σενάριο, κατά τα άλλα όμως…

Αφετέρου, η μαύρη κωμωδία "Ένας αξιότιμος κύριος" είναι ένα one man show του Μάικλ Ντάγκλας, που έχει γούστο μεν, σαθρή είναι η ιστορία δε.

Για το τέλος, σου άφησα τις επανεκδόσεις του φθινοπώρου. Πατώντας στην επιτυχία του τηλεοπτικού «Νησιού», η New Star ξαναθυμίζει το "Νησί της σιωπής", το μελόδραμα του 1958 από τη Λίλα Κουρκουλάκου και τη Φίνος Φιλμς. Η ιστορία είναι γνωστή, η δραματουργία είναι η κλασική του παλιού ελληνικού σινεμά, το αποδεικνύουν αυτό άλλωστε και οι ερμηνείες των Μακρή-Καμπανέλλη.

Τέλος, επανέκδοση δεν τη λες αλλά μάλλον επετειακή προβολή αυτή του "4". Οι τέσσερις μικρού μήκους του Χρήστου Δήμα από τη δεκαετία του ’90, παρουσιάζονται δεμένες με καινούριο υλικό. Ένα σίγουρα πολύ μετέωρο αποτέλεσμα γι’ αυτές τις πολύ ιδιαίτερες ταινίες.

Ασταμάτητο (7/10)

Πάντοτε γούσταρα το σινεμά του Τόνι Σκοτ. Ποτέ δεν με απογοήτευσε, ούτε τώρα το κάνει. Ο δημιουργός αυτός ξέρει να κάνει περιπέτειες, ταινίες δράσης, που έχουν όλα τα στοιχεία για να σε απογειώσουν όπως και όλα τα κλισέ για να σε προσγειώσουν. Και αυτό καλό είναι, αν το καλοσκεφτείς.

Βιντεοκλιπίστικου ύφους και το "Ασταμάτητο", υπηρετεί την κινηματογράφηση που έχει στο μυαλό του την τελευταία δεκαετία ο Τόνι Σκοτ (δες "Domino", "Déjà vu", "Επίθεση στο συρμό"). Οι εικόνες είναι αλλεπάλληλες, ο ήχος σου τρυπάει το μυαλό και η δράση ξεπερνά κάθε φαντασία.

Κρίνω την ταινία και του σινεμά του Σκοτ βάσει αυτού που είναι. Κινείται στα όρια του μπλοκμπάστερ και του σύγχρονου b-movie. Πετυχαίνει απόλυτα το στόχο του. Και διασκεδάζεις 100 %. Γι’ αυτό που είναι...

Ένας αξιότιμος κύριος (4/10)

Βαρετή δεν τη λες, ενδιαφέρουσα τη λες σίγουρα. Μέχρι εκεί όμως. Γιατί κατά τα άλλα και παρά τις «μαγικές» ικανότητες του Μάικλ Ντάγκλας, αυτή η μαύρη κωμωδία ποτέ δεν απογειώνεται, καθότι σενάριο και περιφερειακοί χαρακτήρες μπάζουν από όλες τις μεριές.

Υπαρξιακό δράμα όχι μελό αλλά με μπόλικο χιούμορ, με σαρκασμό, αυτοκριτική και αστεία. Αλλά και εξυπνάδες, φιλοσοφίες και ατάκες κρύες ή πετυχημένες. Ένας μεσήλικας σε αναζήτηση ταυτότητας, εν ολίγοις.

Η ταινία κινείται στη σφαίρα του ανεξάρτητου… Χόλιγουντ, κάτι που καταλαβαίνεις τόσο από την παραγωγή όσο και από την παρουσία του Σόντεμπεργκ στη θέση του παραγωγού. Όπως έχω ξαναπεί βέβαια αυτή η μόδα του ανεξάρτητου, αυτό το ψεύτικo δεν είναι πετυχημένο πάντοτε, δεν πουλάει πια. Το μάθαμε.

Κατά τα άλλα αν θέλεις να απολαύσεις ένα one man show του Μάικλ Ντάγκλας, που στιγμές-στιγμές είναι και απολαυστικό, τρέξε να δεις γρήγορα την ταινία.

Μεταφυσική δραστηριότητα 2 (3/10)

Η θέση μου είναι συγκεκριμένη και βαστά χρόνια για τις ταινίες του είδους. Είναι ανόητη η κουλτούρα του ψευδοντοκιμαντέρ τρόμου, είναι μούφα και μπαρούφα, αν θες. Και απορώ ποιος φοβάται με αυτό το εντελώς ψεύτικο κατασκεύασμα.

Τον Νοέμβριο του 2009 έγραφα στην «Απογευματινή» για την πρώτη ταινία: «Ούτε καν πειραματικό! Μια ταινία, που θα έκανε ο καθένας φοιτητής κινηματογραφικής σχολής (ίσως και πρωτοετής), εκμεταλλεύτηκε ένα ύποπτο word of mouth και σκίζει στην Αμερική, τρία χρόνια από την παραγωγή του. Σημείο των καιρών, αναμφισβήτητα».

Η εποχή του "Blair Witch Project" και του αρχικού σοκ που αυτό προκάλεσε πέρασε ανεπιστρεπτί και πια δεν ψαρώνω. Και μάλλον πρέπει να την κόψουν τη μαλακία και οι χολιγουντιανοί και να κάνουν πιο σοβαρά πράγματα.

Όσο για το πρίκουελ της "Μεταφυσικής δραστηριότητας"; Με τον Όρεν Πέιλι, τον μπαγάσα που έχτισε την πρώτη ταινία και πλούτισε, να κρατά το ρόλο του παραγωγού, η παραγωγή κινείται σε σαφώς πιο υψηλά επίπεδα, πλέον υπάρχει σενάριο και ένας υποτυπώδης τρόμος να υποβόσκει.

Τέλοσπάντων, τις θέσεις μου τις ξανάγραψα, εσείς κάντε ότι θέλετε.

Ποιος φοβάται τους γάτους της Περσίας; (5/10)

Πολύ ιδιαίτερη ταινία και αξιολογότατη, τη χαρακτηρίζω. Ανήκει σε ένα σινεμά σινεφίλ, art house όπως το λένε, και πραγματεύεται ένα θέμα που μπορεί σε εμάς τους δυτικούς να μη λέει και τίποτα αλλά έχει ενδιαφέρον να βλέπεις το τρίγωνο νέοι-μουσική-Ισλάμ και το πώς αυτό περιπλέκεται.

Καταρχάς να πω ότι το σινεμά του Γκομπαντί μου αρέσει πολύ. Και τα "Μεθυσμένα άλογα" και -κυρίως- το "Μισοφέγγαρο", τις θεωρώ ταινίες υψηλού επιπέδου και ατόφιας αισθητικής.

Σε συνέχεια του "Μισοφέγγαρου", ο Γκομπαντί καταπιάνεται ξανά με τη μουσική, αυτή τη φορά με μια ταινία νεανική. Οι ανησυχίες των νέων στο σύγχρονο Ιράν αναφορικά με τη μουσική τους και τις δυτικές επιρροές που έχουν. Το κράτος όμως και η θρησκεία τους κρατά φυλακισμένους.

Η ταινία πήρε το Ειδικό Βραβείο στις Κάννες το 2009, το σίγουρο είναι ότι άργησε κάπως να μας έρθει (1,5 χρόνος πέρασε), το βέβαιο είναι ότι θ’ αρέσει σε αυτούς που θα την επιλέξουν.

Το νησί της σιωπής (5/10)

Κλασικό μελόδραμα του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, τυπικό δείγμα ενός σινεμά που καταπιανόταν με θέματα λαϊκά και τα προσέγγιζε επίσης λαϊκά. Ίσως και λαϊκίστικα.

Από την αισθητική έως τις ερμηνείες, η επιτήδευση της ταινίας περισσεύει. Μένει όμως αυτό το δράμα του θέματος. Μιας ιστορίας που ό,τι και να λέμε συγκλονίζει.

Ξαναήρθε στην επιφάνεια αυτή η ταινία της Κουρκουλάκου και της Φίνος, φυσικά λόγω της επιτυχίας του τηλεοπτικού «Νησιού». Δεν πρόκειται για αριστούργημα ούτε για κάτι σπουδαίο.

Στα σίγουρα όμως έχουμε να κάνουμε με ένα αυθεντικό επίκαιρο και ως τέτοιο αξίζει. Έγινε στην εποχή, που η Σπιναλόγκα ήταν στα ντουζένια της. Και το σχόλιο της ταινίας έγινε σημαντικό. Τουλάχιστον, έτσι δείχνει στα μάτια μου τώρα.

Τέσσερα (5/10)

Επανέκδοση δεν τη λες σίγουρα αυτή την κινηματογραφική σύνθεση του Χρήστου Δήμα. Επετειακή προβολή ίσως αλλά και πάλι ποιο είναι το νόημα...

Οι τέσσερις μικρού μήκους του Δήμα (της περιόδου 1994-1999) επανασυγκολλούνται με καινούριο υλικό, που τραβήχτηκε από τον σκηνοθέτη. Τωρινό υλικό απ’ ότι καταλαβαίνω. Το οποίο βέβαια δεν το βρήκα και πετυχημένο.

Κατά τα άλλα, οι μικρού μήκους του Δήμα είναι γνωστές. Ταινίες ιδιαίτερες, ενταγμένες σε ένα queer σινεμά, κινούνται στα όριο του ποιητικού.

Μελαγχολία, έρωτας, υπαρξιακά διλλήματα.

Αυτά είναι τα στοιχεία του κινηματογράφου του Δήμα και εδώ τα ξαναβλέπουμε.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (11-11-10).