18 Νοε 2010

Ταινίες 18ης Νοεμβρίου 2010..

Του Νέστορα Πουλάκου
poulakos@sevenart.gr


Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες πέντε ταινίες, μια καλή συγκομιδή από άποψη ποιότητας και θεάματος.

Χωρίς να την έχω δει, στα σίγουρα ταινία της εβδομάδας είναι "Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου: Μέρος 1ο", η αρχή του τέλους για ένα εντελώς πετυχημένο franchise ταινιών που στιγμάτισε κινηματογραφικά την πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα. Αναλυτικότερα θα σου τα πει ο Δηράκης.

Τα "Παιχνίδια συνομωσίας" του Νταγκ Λίμαν, είναι μια ταινία που σε κρατάει. Ένα κραυγαλέο ζήτημα πολιτικής απάτης και σπίλωσης στην Αμερική μεταφέρεται στην οθόνη, που στηρίζεται κυρίως στις καλές ερμηνείες του διδύμου Σον Πεν - Ναόμι Γουότς. Δυστυχώς, ξεχειλώνει όταν μετατρέπεται σε οικογενειακό δράμα.

Με δύο βραβεία έφυγε από τις Κάννες ο Ξαβιέ Μποβουά με το "Ενώπιον Θεών και Ανθρώπων". Μια καλή κινηματογραφική κατασκευή από την «ελπίδα» του γαλλικού σινεμά, που όμως κινδυνεύει να χαρακτηριστεί μεροληπτική και προπαγανδιστική. Ε, δεν είναι όλοι οι χριστιανοί μοναχοί καλοί, ούτε οι φτωχοί μουσουλμάνοι κακοί. Έχουμε και μυαλό…

Το "Χάρισμα" της πρωτοεμφανιζόμενης Χριστίνας Ιωακειμίδη, είναι μια ακόμη απόδειξη ότι υπάρχει και καλό ελληνικό σινεμά. Ρομαντική κομεντί, που κινείται μεταξύ mainstream και σινεφίλ, με δυο καταπληκτικές φάτσες στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, κάνει τη διαφορά αυτή την εβδομάδα.

Τέλος, μια ακόμη ελληνική ταινία κάνει πρεμιέρα. Πρόκειται για το "Ταξίδι στη Μυτιλήνη" του Λάκη Παπαστάθη, αυτού του γερόλυκου της ελληνικής τηλεόρασης (και του σινεμά, φυσικά). Μια ταινία αυτοβιογραφική, με γνωστούς ηθοποιούς στο καστ και αφάνταστα προβλήματα στην αφήγηση.

Χάρισμα (8/10)

Εντάξει, μη γίνομαι και υπερβολικός (είναι κάτι που με χαρακτηρίζει άλλωστε) αλλά να… μετά τον Τζουμέρκα και η Ιωακειμίδη με ενθουσίασε. Και επειδή -όσοι γνωρίζουν καταλαβαίνουν- δεν πιστεύω σε αυτές τις κουταμάρες περί νέου αίματος (ή ρεύματος) του ελληνικού κινηματογράφου, αλλά επιμένω και λέω: αυτές οι μεμονωμένες φωνές, αυτά τα ταλαντούχα παιδιά, και αξίζουν και έχουν δρόμο μπροστά τους. Φαίνεται! Και δεν χρειάζεται να χαθούν στον αχταρμά. Ρομαντική κομεντί, μεταξύ mainstream και σινεφίλ, ένα μικρό πλην διασκεδαστικό μπλοκμπάστερ τη χαρακτηρίζω, όλο μπρίο, σκέρτσο και διάθεση για πλάκα. Και όχι χαβαλέ, προσοχή. Παίζει με το αρχετυπικό «σε θέλω - δεν σε θέλω» η Ιωακειμίδη, η οποία αφηγήθηκε μια απλή μεν με γούστο δε ερωτική ιστορία. Ενδιαφέρουσα η σκηνοθετική της προσέγγιση, καταπληκτικοί οι πρωταγωνιστές της. Καβαλιεράτου και Παπαδημητρίου δεν πρέπει να πάνε χαμένοι. Αξίζουν γιατί ξέρουν σινεμά. Δεν είναι όλα ρόδινα στο "Χάρισμα". Και σεναριακές παραβάσεις υπάρχουν και σκηνοθετικής ευκολίες, επίσης. Μιλάμε, όμως, για μια πρωτοεμφανιζόμενη δημιουργό που έχει τσαγανό και θέληση να τα πει αυτά που θέλει. Το σίγουρο είναι ότι με το "Χάρισμα" θα διασκεδάσετε και θα ευχαριστηθείτε με την ψυχή σας.

Παιχνίδια συνομωσίας (6/10)

Η ταινία του Νταγκ Λίμαν πραγματεύεται ένα πολύ γερό θέμα: Πολιτική απάτη για τον «δήθεν» πόλεμο του Ιράκ και γλοιωδέστατη σπίλωση μιας οικογένειας (και μιας κατασκόπου της C.I.A.) διότι είχαν (είχε) τρανταχτές αποδείξεις ότι δεν είναι αναγκαίος αυτός ο πόλεμος. Η ιστορία είναι πραγματική και συγκλόνισε την Αμερική. Βέβαια, ο κεφάλας ο Μπους τον έκανε τον πόλεμο και έφαγε και κόσμο και το κεφάλι του. Κατασκοπευτική η ταινία εν μέρει και δράση έχει σε ένα άλλο μέρος της. Όπως και ίντριγκα και πάθος και συνομωσίες. Ως εδώ έχουμε μια όντως πολύ καλή χολιγουντιανή παραγωγή. Όταν όμως ξεκινά το οικογενειακό δράμα και το προβλέψιμο γίνεται ακόμη πιο προβλέψιμο και το κλισέ παίρνει φωτιά, τότε κάπως κουράζεσαι. Εντάξει, μην περιμένετε και το αριστούργημα, όμως η ταινία αξίζει της προσοχής σας.

Ενώπιον Θεών και Ανθρώπων (4/10)

Οι διαφωνίες μου με την ταινία του Ξαβιέ Μποβουά, της «ελπίδας» του γαλλικού σινεμά, δεν είναι τόσο κινηματογραφικές, όσο ιδεολογικές. Καθότι πρόκειται για μια καλή κατασκευή, μια αξιόλογη ταινία, που έχει και υποβλητικότητα και στυλ και που έφυγε από τις Κάννες με δυο σημαντικά βραβεία. Στην ιστορία του ο Μποβουά, που βασίζεται σε αληθινά (εν μέρει) γεγονότα, επιλέγει να ταχθεί αναφανδόν στο πλευρό των χριστιανών μοναχών. Γούστο του… Καπέλο του, σίγουρα όχι. Διότι, έτσι, μη προσεγγίζοντας δηλαδή την υπόθεση σφαιρικά, κινδυνεύει να χαρακτηριστεί μεροληπτικός, προπαγανδιστής, σα να μου φαίνεται ότι εξυπηρετεί μια συγκεκριμένη ιδεολογική πλευρά της πολιτικής σκηνής στη Γαλλία (προς τα δεξιά, ας πούμε). Το να παρουσιάζεις χωρίς βάθος, χωρίς εξήγηση και τεκμηρίωση, τους χριστιανούς μοναχούς καλούς και να τα βάζεις με τους κακούς μουσουλμάνους αντάρτες, δεν κερδίζεις και πολλά. Μόνο μερικά νεύρα και κάποια εξήγηση για την κίνησή σου αυτή (εντάξει, και δυο βραβεία!). Και μην έχοντας εξηγήσεις, τι κάνεις; Το ρίχνεις στο μελόδραμα και στη μάχη του καλού με το κακό… Μια ακόμη διαφωνία μου με τον Μποβουά είναι η αφήγησή του. Δεν χωλαίνει και τόσο αλλά δεν σε κρατά κιόλας. Σε ένα φλατ επίπεδο μένει. Ως εκεί.

Ταξίδι στη Μυτιλήνη (3/10)

Είχα όλη την καλή διάθεση να δω τη νέα ταινία του Παπαστάθη, το λέω ειλικρινά. Είναι ένας δημιουργός που έχει κάνει σημαντικά πράγματα στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο, στον τελευταίο ειδικώς που οι ταινίες μυθοπλασίας του είναι λίγες, συζητούνται γιατί είναι αξιόλογες. Όμως το "Ταξίδι στη Μυτιλήνη" δεν το άντεξα, το ομολογώ. Παρά τους πολύ καλούς ηθοποιούς που είχε στη διάθεσή του, παρά την ιδιαίτερη καλλιτεχνική του διεύθυνση, αυτό το μετέωρο μεταξύ ποιητικού και ρεαλιστικού προσδίδει ένα δήθεν στην (εν μέρει αυτοβιογραφική) ιστορία του. Σημαντικά και τα πολλά αφηγηματικά του προβλήματα, η εναλλαγή υποκειμενικού και αντικειμενικού, αλλά και των χρωμάτων, επίσης η μετάβαση στο παρελθόν από το παρόν και τούμπαλιν… Ένα περίεργο μπέρδεμα. Μια «δύσκολη» ταινία. Και δεν το λέω από άποψη νοήματος…

Ακόμη : Η ταινία "Ο Χάρι Πότερ και οι κλήροι του θανάτου, Μέρος 1ο" του Ντέιβιντ Γέιτς (-).

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (18-11-10).