23 Νοε 2010

Φωτό-Γραφή-Ζώντας - Always the sun

Θα ήθελα να βουτήξω και να χαθώ μέσα στην απεραντοσύνη σου, μέσα στο ερωτικό σου φως, στην δροσερή σου ανάσα, στην θωπευτική σου αλμύρα. Θα ήθελα να υπήρχες κάπου να ερχόμουν να σε έβρισκα, να ήσουν σε ένα σημείο του κόσμου μου, σταθερό σημείο, να με αξίωνες με τις συντεταγμένες σου, με τις μυρωδιές σου, μέσα στην καρδιά μου να υπήρχε ένα χάρτης να μπορούσα να ξαναβρώ τα βήματά σου, τα ίχνη σου - πάνω στην άμμο της ζωής να υπήρχαν κόκκοι με το όνομά σου. Και ας είναι αδύνατον να σφίξω πάνω στην καρδιά μου ακόμα και μια μικρή κουκκίδα της άμμου σου. Αυτό που θα είχε σημασία είναι να μπορούσα να ξαπλώνω στις αμμουδιές και γύρω μου να υπήρχε η στιγμή η δική σου.

Όμως, σαν ήλιος βασιλεύεις, μου χαρίζεις το πιο γλυκό σου φωτεινό βλέμμα και μετά βυθίζεσαι στις απομονωμένες σιωπές σου, εκεί που κανείς δεν μπορεί να σε δει. Πόσες φορές δεν έμεινα μόνη, κάτω από τον σκοτεινό ουρανό, πόσες φορές δεν κοίταξα με μανία τα σύννεφα, τα αστέρια, τίποτα από όλα αυτά δε θα μπορούσε ποτέ να με ανακουφίσει. Αν μου έλεγες, έστω, ότι είσαι ήλιος, ότι δεν βασιλεύεις μόνο αλλά κρατάς τις προσευχές μου σε ανατολή και δύση, τότε θα μπορούσα να κλείσω τα μάτια και να σε βλέπω κάθε φορά, ακόμα και κάτω από τα μακρινά άστρα με τις αιχμηρές ακτίνες, ακόμα και κάτω από τα σύννεφα με την γκρίζα αδικία.

Εσύ παρόλα αυτά συνεχίζεις να χορεύεις στο απέραντο διάστημα σου και μένω με την θολή σύγχυση και τις εξαιρετικές μου επιθυμίες. Όλα για σένα, πάντα για σένα. Ασταθής στον χώρο, σταθερός στη σκέψη μου, σταθερά στη λαχτάρα μου.

Τώρα δε γνωρίζω τα βήματα ούτε το δειλό μονοπάτι. Μα θα το βρω. Για σένα. Για να χαθώ μέσα στην απεραντοσύνη σου. Θα μάθω το τρόπο να χαθώ. Πάντα για σένα. Μόνο για σένα. Θα ακολουθήσω τα ψιχία της διαδρομής σου, θα οσμιστώ την πορεία σου και θα καταλήξω ψάχνοντας εσένα να βρω εσένα, να χαθώ στο φως σου.

Θέλω να πω, αυτό που λείπει από τη ζωή μου είναι το δικό σου μισό, το καλοκαίρι μου, από τη στιγμή που γεννήθηκα εσένα έψαχνα σε κάθε μονοπάτι, ακόμα και στα μέρη που αποκλείεται να είχες ανάμειξη.

Θέλω να πω, μου λείπεις και ας μην ξέρω τι μου λείπει από σένα, και όλη αυτή η ανυπομονησία της αντάμωσης με τρελαίνει, ακόμα και τώρα που δεν μπορώ να ξεχωρίσω την πραγματικότητα από το παραλήρημα. Το μυαλό μου αναμιγνύει τις θολωμένες ανάσες μου και αναδίδει τις ματιές που υποψιάζομαι ότι κρατάς για να μου χαρίσεις όταν…

Όσο και να γυρνούν οι δείκτες του ρολογιού, όσο τα δέντρα ανθίζουν και μαραίνονται, όσο υπάρχει το παράλογο μου και η ανάγκη σου, εγώ επαναληπτικά θα θέλω να βουτήξω μέσα σου με όλη την επιθυμία που κρατώ, με όλη τη λαχτάρα που ονειρεύομαι. Θέλω να μετρήσω της ψυχής σου τα βάθη, να αγγίξω ότι μου προσφέρεις με ευλάβεια, εσένα θέλω, το φως σου, αυτό που δεν θα πάψω να αναζητώ.

Κωνσταντίνα Παπαχριστοπούλου - Klicket
fwto.grafi.zwntas@gmail.com