2 Νοε 2010

Βόλτα στο Ιόνιο..

Η Εγνατία Οδός μας άνοιξε τα μάτια προς νέες διαδρομές, όπου για να φτάσουμε δεν χρειάζεται πια να διασχίσουμε βουνά και λαγκάδια. Η Κατάρα μας άφησε χρόνους (επιτέλους!) και ο δρόμος προς το Ιόνιο Πέλαγος μοιάζει, για πρώτη φορά, γρήγορος και βατός. Έτσι, όπως και πολλοί άλλοι Θεσσαλονικείς, αποφάσισα και εγώ να ρίξω μαύρη πέτρα πίσω μου στις "σειρήνες του Αιγαίου" και να "την κάνω" για τους σμαραγδένιους Ιόνιους νήσους.

Πρώτος σταθμός, όπως ήταν φυσικό, η Λευκάδα. Το μοναδικό νησί στη χώρα όπου η πρόσβαση γίνεται μέσω ξηράς. Το λιμάνι στη χώρα του νησιού, την ομώνυμη Λευκάδα, ήταν γεμάτο σκάφη, κότερα, καϊκάκια και κάθε λογιών πλεούμενα. Μια σπιθαμή νερού δεν είχε μείνει ελεύθερη και για μας τους κακόμοιρους τουρίστες, άνευ κότερου και άνευ φουσκωτού μη σας πω. Φτάνοντας στο κοσμοπολίτικο Νυδρί, τα ίδια και χειρότερα. Το λιμάνι πήχτρα στα πλεούμενα και στα ιστιοπλοϊκά. Ωραίο ήταν το θέαμα, δε λέω, αλλά μ’ έπιασε μια κατήφεια βρε παιδιά που ήμουν η μόνη ξεσκάφωτη να το πω, λούμπεν προλεταριάτο θα το έλεγα καλύτερα. Γιατί πού πας καλή μου χωρίς το προσωπικό σου πλοιαράκι στα εξωτικά νησιά; Και πιστέψτε με, δεν είναι νεοπλουτίστικη μανία, αλλά αναγκαίο μέσο μεταφοράς στα νησιά που επισκέφθηκα.

Διότι η μετάβαση στις περισσότερες παραλίες, όπως στις γνωστές Πόρτο Κατσίκι και Κάθισμα, αλλά και στους εξίσου μαγευτικούς Εγκρεμνούς μοιάζει λιγουλάκι με το Camel Trophy. Όπως είναι φυσικό και αναμενόμενο, οι ξακουστές και παραδεισένιες παραλίες δεν είναι κοντά στα χωριά του νησιού, αλλά χιλιόμετρα μακριά. Χρειάζεται μια ανάβαση, μια κατάβαση, μερικές στροφές, 2 με 3 στάσεις για φωτογραφία, ξεμούδιασμα και ότι προαιρείσθε, μέχρι να αντικρίσουν τα ματάκια σας το απέραντο γαλάζιο (τυρκουάζ για την ακρίβεια).

Οι παραλίες είναι ίδιες και καλύτερες απ’ ότι στις καρτ ποστάλ. Το βοτσαλάκι "παίζει" σχεδόν παντού, γι’ αυτό προμηθευτείτε παπούτσια θαλάσσης, ενώ ο ποδαρόδρομος είναι αναπόφευκτος. Βέβαια, πάλι καλά, που έστω και με λίγη γυμναστική παραπάνω και με ικανότητες οδήγησης που θα έστελναν τον Χάμιλτον στη σύνταξη, θα καταφέρετε τελικά να φτάσετε στην παραλία της επιλογής σας. Γιατί στη διαδρομή θα ανακαλύψετε ότι οι πιο εκπληκτικές παραλίες του νησιού (και όχι μόνο αυτού του νησιού) δεν έχουν πρόσβαση από την ξηρά.

Εμ, σας τα ’λεγα για το κοτεράκι, αλλά εσείς αγρόν αγοράζατε! Έτσι είναι δυστυχώς η παρθένα φύση. Θέλει τον Κολόμβο της!

Αν, παρόλαυτά, το τολμήσετε χωρίς τον κατάλληλο εξοπλισμό (βλέπε θαλαμηγό του Αμπράμοβιτς ή τη βάρκα του Βαγγέλη από τον Άγιο Νικήτα), κάτι θα προλάβει να δει το θολωμένο (από το πολύ τυρκουάζ) ματάκι σας και να απολαύσει το ταλαίπωρο (από τη φόρμουλα) κορμάκι σας. Προσοχή στο Κάθισμα μονάχα, διότι σπανίως θα το πετύχετε χωρίς κύμα και όταν λέω κύμα, δεν εννοώ πλατσουρίσματα στα ρηχά, αλλά το Deep Impact σε μικρές δόσεις.

Όσο για τη διαμονή σας, θα πρότεινα κάτι πιο αναπαυτικό και εύκολα προσβάσιμο, μια που το Ράλι Paris-Dacar δε το γλιτώνετε, έτσι κι αλλιώς. Το πιο γραφικό χωριό, με αρκετή κίνηση και μ’ ένα πολύ όμορφο λιμάνι, είναι η Βασιλική, στα νότια της Λευκάδας, όπου θα μπορέσετε να κάνετε και σέρφινγκ. Για κάτι πιο κοσμοπολίτικο διαλέξτε το Νυδρί, ενώ αν δε θέλετε να σας λείψουν οι ανέσεις της πόλης, θα πάτε στη Λευκάδα. Μια πολύ καλή επιλογή, αλλά μόνο γι’ αυτούς που θέλουν να ξεχάσουν εντελώς τη βαβούρα της καθημερινότητας είναι τα Σύβοτα. Ένα μικρό λιμανάκι στα νότια του νησιού, απάγκιο για τα γνωστά μας πια γιοτ.

Α, και να μην ξεχάσω, τη μίνι κρουαζιέρα στον θρυλικό Σκορπιό, στα νερά του οποίου θα μπορέσετε να κολυμπήσετε. Όσο προλαβαίνετε, βέβαια, γιατί αν πωληθεί, ξεχάστε αυτά τα μεγαλεία!

Ωραία η Λευκάδα, δε λέω, αλλά μου έλειψε το ταξίδι με το πλοίο. Όπως και να το κάνουμε, αν δεν μπεις σε πλοίο για ένα νησί, το καλοκαίρι δεν το καταλαβαίνεις. Έτσι, λοιπόν, άφησα πίσω μου την Λευκάδα, πήρα το καραβάκι από τη Βασιλική και έβαλα πλώρη για το φημισμένο Φισκάρδο. Το μικρότερο λιμανάκι του μεγαλύτερου νησιού του Ιονίου ήταν σχεδόν κουκλίστικο. Μια περατζάδα ούτε 15 λεπτών όλο κι όλο καταφέρνει να ξεχωρίζει από τα μυριάδες άλλα χωριά της Κεφαλλονιάς. Κυρίως για τη γραφικότητά του, αλλά και για την αστακομακαρονάδα των 45 ευρώ το άτομο. Αλλά μη μου ταράζεσαι φίλε αναγνώστη, χτυπημένε από την κρίση και το μνημόνιο, έχει κι άλλα χωριά το νησί, χωρίς ταρίφα στο πιάτο.

Αν θέλεις παραδοσιακά ταβερνάκια θα μείνεις στον Άσσο, στην Αγία Ευφημία θα κάνεις τη βόλτα σου στο λιμανάκι, στη Σάμη και στον Πόρο θα δεις πολύ κόσμο, ενώ αν μπεις στο δίλημμα Αργοστόλι ή Ληξούρι, πρόσεξε τι θα διαλέξεις, γιατί η βεντέτα ανάμεσά τους καλά κρατεί.

Οι παραλίες που θα επισκεφτείς είναι άπειρες και εκτείνονται από άκρη σε άκρη του νησιού. Δε θα προσπεράσεις με τίποτα τον Μύρτο, ενώ για παραλίες χωρίς βότσαλα, θα πας στο Ξι και στον Πλατύ και Μακρύ Γιαλό. Στο Ξι μην ξεχάσεις να μαζέψεις άργιλο με τα χεράκια σου για να έχεις υλικό για μάσκες ομορφιάς όλο τον χειμώνα.

Και φυσικά, η περιήγηση δεν τελειώνει εδώ.

Θα δεις δάση και δρυμούς στον Αίνο, υπόγειες λίμνες όπως η Μελισσάνη, σπήλαια σαν τη Δρογκαράτη, καταβόθρες στο Αργοστόλι και Κάστρα στα χωριά, θα δοκιμάσεις παραδοσιακά γλυκά, ίσως το καλύτερο μέλι της Ελλάδας και ξακουστά κρασιά.

Πολύ απλά, η Κεφαλονιά θα γίνει η νέα σου αγαπημένη και αυτό στο υπογράφω.

Οι καρτ ποστάλ από το Ναυάγιο, όμως, δε με άφηναν σε ησυχία. Αποχαιρέτησα την Κεφαλλονιά και έφυγα για Ζάκυνθο. Πρώτη στάση στο λιμάνι του Αγίου Νικολάου (μεγάλη η χάρη του), όπου εκτός από ημερήσιες εκδρομές στο πολυφωτογραφημένο Ναυάγιο, είχε και βενζίνη. Διότι ξέχασα να σας πω ότι οι, κατά τ’ άλλα, συμπαθής τάξη των μεταφορέων κόντεψαν να μας στείλουν μια ώρα νωρίτερα στα σπίτια μας, αφού ήμασταν έτοιμοι να το ρίξουμε στο ώτο-στοπ.

Από τον Άγιο Νικόλαο, λοιπόν, ξεκίνησα το ταξίδι προς τη παραλία των ονείρων μου. Αυτή που έβλεπα από μικρή σε αφίσες του ΕΟΤ και αυτή που κοσμούσε κατά διαστήματα το wallpaper του pc μου. Το θέαμα δε περιγράφεται, γιατί, όπως και να το κάνουμε, μερικά πράγματα πρέπει να τα ζήσεις. Πάντως, μην κάνετε τη βλακεία να αρκεστείτε στη θέα από ψηλά, γιατί αν δε βουτήξετε στα νερά της, θα σας μείνει απωθημένο και δεν το θέλω. Μπορεί να κοντέψετε να γίνεται και εσείς ναυάγιο μέχρι να φτάσετε, μπορεί να κινδυνέψετε να σας έρθει κάποιο ψαροκάικο, από τα δεκάδες που πηγαινοέρχονται συνεχώς, στο δόξα πατρί, αλλά αυτά θα ’χετε να θυμάστε.

Για να ευχαριστηθείτε όμως το μπανάκι σας, θα κάνετε και την τουρνέ στις μπλε σπηλιές λίγο πιο πέρα, όπου οι βαρκούλες ρίχνουν άγκυρα και οι τουρίστες απολαμβάνουν τα μακροβούτια.

Η εκδρομή στο Ναυάγιο και τις μπλε σπηλιές είναι το καλύτερο πράγμα που μπορείτε να κάνετε στη Ζάκυνθο. Αυτό το κατάλαβα όταν είδα και τα υπόλοιπα αξιοθέατα του νησιού. Δυστυχώς, παρότι η Ζάκυνθος έχει, ίσως, τις ωραιότερες παραλίες του Ιονίου, έχει χάσει το αυθεντικό της στοιχείο. Λίγα είναι τα σημεία που θυμίζουν την παραδοσιακή Ζάκυνθο που αναζητούν οι επισκέπτες της. Θα τα βρείτε στα μικρά χωριά που δεν έχουν αλλοιωθεί ακόμη από την αγγλοσαξονική λαίλαπα που ΄΄χτύπησε`` το νησί. Διότι τα μεγαλύτερα χωριά, αλλά ακόμη και η χώρα του νησιού δε θυμίζουν πολύ το "Φιόρο του Λεβάντε".

Για τον Λαγανά, το πιο εμπορικό σημείο του νησιού, τα λόγια είναι περιττά. Θα πρότεινα να μην το επισκεφθείτε καθόλου, εκτός αν σας έρθει όρεξη για χάμπουργκερ και μπύρα, με συνοδεία από τους Ανώνυμους Αλκοολικούς της περιοχής. Αλλιώς καθίστε στα αυγά σας και προσοχή, όχι σε αυτά της καρέτα-καρέτα, στον Γέρακα (παραλία όπου οι χελώνες αφήνουν τα αυγά τους), αλλά και στις Αλυκές, στο Κερί και στην Μπόχαλη. Η εκδρομή στο Μαραθονήσι απέναντι από τον Γέρακα είναι καλή επιλογή, άσε που μπορεί να πετύχετε και τις γνωστές χελώνες να βουτούν στα πράσινα νερά.

Όσον αφορά το φαγητό, τη βραδινή διασκέδαση και τα ξενύχτια, το νησί δε θα σας αφήσει παραπονεμένο. Απ’ όλα έχει ο μπαξές, από μπουζουκομάγαζα τρίτης διαλογής ως τις κλασικές ζακυνθινές καντάδες και από τα σκορδάτα πιάτα του νησιού μέχρι ιταλικές σπεσιαλιτέ και γαλλικές κρέπες. Είπαμε, είναι ένα νησί φτιαγμένο για τους τουρίστες του, γι αυτό και συγκεντρώνει τους περισσότερους από όλα τ’ άλλα του πελάγους.

Όπως καταλάβατε, η βόλτα στο Ιόνιο δεν τελειώνει έτσι εύκολα. Τα νησιά του κρύβουν ανεξερεύνητους θησαυρούς που θα ναι κρίμα αν δεν τους ανακαλύψουμε. Θα χρειαστούμε, βέβαια, αρκετές επισκέψεις για να τα καταφέρουμε, αλλά αυτό δεν μας ενοχλεί. Κάθε φορά θα είναι μια νέα επιστροφή στον παράδεισο.

Εύα Σούλτη