25 Νοε 2010

Tαινίες 25ης Νοεμβρίου 2010..

Toυ Νέστορα Πουλάκου
poulakos@sevenart.gr

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες επτά ταινίες και μια επανέκδοση (αν και όχι ακριβώς), μια φουρνιά που «έδεσε» λίγο άτσαλα και κάπως την τελευταία στιγμή. Ταινία της εβδομάδας είναι το 3D animation "Εγώ, ο απαισιότατος", που είναι μεταγλωττισμένο στα ελληνικά. Μια ταινία για πολλά γέλια, που θα λατρέψουν άπαντες, μικροί και μεγάλοι. Το "Μια χρονιά ακόμα" του Μάικ Λι, ξεδιπλώνει και πάλι το κανονικό σύμπαν των προβληματικών χαρακτήρων με το οποίο αρέσκεται να καταπιάνεται όλα αυτά τα χρόνια ο Άγγλος σκηνοθέτης. Μια ταινία κοινωνικού προβληματισμού, άκρως ψυχαναλυτική, που θυμίζει και Γούντι Άλεν. Σε βασιλιάς του b-movie αναδεικνύεται ο Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ με το "Machete". Μπερδεύοντας γνωστούς και άγνωστους ηθοποιούς σε μια ιστορία αχταρμά προσφέρει διασκέδαση μέχρι τα μπούνια με αυτό το πανηγυριτζίδικο «σκουπίδι». Για όσους έχουν όρεξη για καφρίλα... Με βραβεία σε πολλά ευρωπαϊκά φεστιβάλ καθώς και με καλή φήμη έρχεται στην Ελλάδα η "Ολική έκλειψη" του Κόνορ Μακφέρσον. Δράμα χαρακτήρων που παίζει σε πολλά επίπεδα, αλλά χάνει παταγωδώς σε εκείνο του θρίλερ. Τρεις είναι οι ελληνικές ταινίες της εβδομάδας, άπασες χωρίς κριτική. Το ερωτικό δράμα "Στο ξέσπασμα του φεγγαριού" του Στράτου Μαρκίδη, ξέχασε τους δημοσιογράφους πιθανώς φοβούμενο την κριτική τους. Η ίδια ομάδα με εκείνη της εισπρακτικής επιτυχίας "I love Καρδίτσα" φαίνεται ότι θέλει να επαναλάβει την… επιτυχία. Βέβαια, ένας τολμηρός του SevenArt βρέθηκε στην πρεμιέρα και έγραψε κάτι πολύ «όμορφο», καθώς διαβάζω. Το θρίλερ "Ο θάνατος που ονειρεύτηκα", που βγαίνει εντέλει μετά τις τόσες αναβολές, διέφυγε της προσοχής μου και δεν το είδα. Μπορείς όμως να πάρεις μια γεύση της ταινίας από τη συνέντευξη που έδωσε ο σκηνοθέτης Παναγιώτης Κράββας στον υπογράφοντα και τον Δηράκη, πριν δυο μήνες (και για να προλάβω κακία σου, είχαμε ζητήσει προβολή και μας αρνήθηκαν). Τους δημοσιογράφους τους προσπέρασε ένα ακόμη ερωτικό δράμα, η "Μοιραία σχέση". Σε σκηνοθεσία Ερρίκου Ανδρέου (σου συνιστώ να δεις τον "Εφιάλτη" (1961) και το "Αγκίστρι" (1976), δυο καλτ διαμάντια του παλιού ελληνικού σινεμά), την είχε πάρει το μάτι μου για ένα τέταρτο στο περυσινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, προτίμησα όμως να φύγω και να κάνω άλλες δουλειές. Καταλαβαίνεις νομίζω… Πάντως, την ταινία ολόκληρη δεν την έχω δει και κριτική δεν γράφω. Για το τέλος, σου άφησα την επανέκδοση (λέμε τώρα). Πρόκειται για το τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ "Edvard Munch" του Πήτερ Γουότκινς (σου συνιστώ να δεις το "The Gladiators" του 1969, και το "Punishment Park" του 1971). Δεν τη λέω ακριβώς επανέκδοση γιατί δεν θυμάμαι αν έχει παιχτεί σε ελληνικούς κινηματογράφους με διανομή, ούτε και κριτική έπρεπε να γράψω γιατί η εταιρεία διανομής της αγνόησε τους δημοσιογράφους. Έχε χάρη όμως που την έχω δει και τη θεωρώ ένα αριστούργημα.

Εγώ, ο Απαισιότατος (7/10)

Μια κατασκευή άρτια, με χαρακτήρες απίθανους και γέλιο γέλιο γέλιο γέλιο… Είναι το καλύτερο animation της σεζόν -έως τώρα τουλάχιστον-, που βγαίνει και σε 3D και μεταγλωττισμένο στα ελληνικά. Το συγκεκριμένο κινούμενο σχέδιο είναι η απόδειξη ότι το Χόλιγουντ όταν θέλει κάνει πολύ καλές ταινίες. Όταν σου λέω για γέλιο σου μιλάω ειλικρινά. Θέλω να σε πείσω δηλαδή... Και κατά τη γνώμη μου οι χαρακτήρες που «τα σπάνε», που πραγματικά είναι όλα τα λεφτά, είναι οι υπηρέτες του «Απαισιότατου», αυτά τα μικρά τα ζουζούνια που σε κάνουν να μην κρατιέσαι... Τέλοσπαντων, η Universal είχε κέφια, πήρε και τους καλύτερους συντελεστές, εμένα σίγουρα δεν με χρειάζεσαι άλλο, πήγαινε δες την για να μην αγχώνεσαι άλλο εκεί στη δουλειά καθημερινά.

Μια χρονιά ακόμα (6/10)

Ο Μάικ Λι ξέρει να σκύβει πάνω από τους χαρακτήρες του, που κανείς τους δεν είναι εξωπραγματικός, και να τους δομεί και να τους αποδομεί, ώστε εσύ να ταυτίζεσαι με αυτόν που σε αντιπροσωπεύει ή, αν θες, να βλέπεις συγγενείς, φίλους, ερωμένες και συναδέλφους σε αυτούς. Είναι κανονικό το σύμπαν του Μάικ Λι, δηλαδή θέλω να πω ότι το περιβάλλον είναι πραγματικό, υπάρχει και είναι το φυσιολογικό: οικογένειες, ζευγάρια, εργένηδες (και εργένισσες) με τις δουλειές και τα σπίτια και τα παιδιά και τις παρέες τους και όλα τους τα προβλήματα, τα θέματα τα υπόλοιπα. Με χαρές και λύπες καθημερινές και κοινές. Ούτε εξτραβαγκάντσες ούτε φλου και ακραία. Και όμως… Σε αυτό το σύμπαν ξεδιπλώνεται το πρόβλημα. Εν είδει ψυχανάλυσης οι ήρωες του Μάικ Λι ζουν με τις εμμονές και τα ερωτηματικά τους, προβληματίζονται, προσπαθούν και όπου τους βγάλει. Άλλωστε, το ζητούμενο είναι η αυτοκάθαρση. Η εξιλέωση του εαυτού του καθενός. Σαν άλλος Γούντι Άλλεν, αυτός ο πολύ σημαντικός Ευρωπαίος σκηνοθέτης κάνει μια πολύ ανθρώπινη και συναισθηματική ταινία, που σου αγγίζει την ψυχή.

Machete (5/10)

Είναι βέβαιο ότι αυτός ο παλικαράς ο Ροντρίγκεζ είναι πολύ καλός στο trash. Στο σκουπίδι το απόλυτο, με τη b την ιστορία, τους τσαλακωμένους χαρακτήρες και τα δυνατά θέματα που έχουν αίμα, πιστολίδι και μπόλικο σεξ και ξύλο. Για το τι θα δεις στο "Machete" το καταλαβαίνεις από την αρχή: όταν αφενός βλέπεις τη σκατόφατσα του Ντάνι Τρέχο τσαντισμένη και αφετέρου μια θεογκόμενα να βγάζει από το αιδοίο της ένα κινητό τηλέφωνο. Μετά της παίρνουν το κεφάλι… (πάει και το κορίτσι, που άξιζε όντως!). Κλασική ιστορία αμερικανό-μεξικανικών συνόρων, που όλοι -καλοί, κακοί και οι παράπλευροι- γίνονται ένα μπουλούκι και τουλουμιάζονται. Σκοτώνονται, σφάζονται, σεξουαλίζονται. Σούπερ γυναίκες, βαρβάτοι άντρες και ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο, ένας αχταρμάς πραγματικής διασκέδασης παρεμπιπτόντως.

Oλική έκλειψη (5/10)

Εκεί που το ρεαλιστικό συναντά το μυθιστορηματικό και το πραγματικό το φανταστικό. Φιλίες, δεσμοί και έρωτες, αντιζηλίες και τσακωμοί. Βάλτε και φαντάσματα... Ο Μακφέρσον φτιάχνει μια πολύ ατμοσφαιρική ταινία, άρτια εικαστικά και με πολύ «ανοιχτό» σενάριο για τα πάντα: η μοναχική ζωή ενός χήρου θέλει και έρωτα, η οικογενειακή ζωή το μυθιστόρημα της και το επάγγελμα του καλλιτέχνη τις ζήλιες του. Η ιστορία του Μακφέρσον έχει ενδιαφέρον και κυλάει. Τα χαλάει όλα όμως το θριλερικό της στοιχείο, είναι λίγο απότομο, είναι κάπως, και ψεύτικο το λες, και ανόητο μη σου πω. Αν επέμενε στην πλοκή χωρίς το φάντασμα τότε θα είχαμε σίγουρα μια ευρωπαϊκή κινηματογραφική αποκάλυψη. Κατά τα άλλα, όμως...

Εdvard Munch (1974) (7/10)

Ένα αριστοτεχνικό πορτρέτο 3,5 ωρών του σπουδαίου Νορβηγού εξπρεσιονιστή ζωγράφου Έντβαρντ Μουνκ για την τηλεόραση, που συγκλονίζει, από τον πολύ ιδιαίτερο Πήτερ Γουότκινς. Ο Βρετανός σκηνοθέτης του "Punishment Park" και του "The Gladiators" έκανε ένα δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ, συνδυάζοντας αληθινά ντοκουμέντα με fiction σκηνές. Πολύ πειστική δουλειά για όποιον αντέξει, για όποιον αγαπά την καλή ζωγραφική αλλά και για εκείνον που του αρέσουν οι πολύ καλά δομημένες βιογραφίες «καταραμένων» καλλιτεχνών. Ο Γουότκινς πραγματικά κεντάει με τη σκηνοθεσία του, με αποτέλεσμα αυτό το μακροσκελές και δύσκολο πόνημα να το αντέξεις, να μην καταλάβεις πώς πέρασε όλη αυτή η ώρα. Σου το συνιστώ ανεπιφύλακτα να το δεις.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (25-11-10).