4 Νοε 2010

Tαινίες 4ης Νοεμβρίου 2010..

Του Νέστορα Πουλάκου

Μαχαιροβγάλτης (7/10)

Ορμή, πάθος, δύναμη, πάντα με άποψη. Αυτά χαρακτηρίζουν τον δημιουργό του "Μαχαιροβγάλτη". Τεμπελιά, απροθυμία, απλανές βλέμμα, αρνητισμός, κρύα καρδιά, χαρακτηρίζουν τους πρωταγωνιστές του "Μαχαιροβγάλτη". Δεν θα πω ότι το ερωτικό τρίγωνο του καινούριου Οικονομίδη φέρνει σε εκείνο του Τζέιμς Κέιν στο βιβλίο "Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές", γιατί είναι αρχετυπικό και υπάρχει στην κοινωνία. Δεν λέω καν ότι υπάρχει ερωτικό τρίγωνο. Εδώ, έχουμε ένα παιχνίδι εξουσίας, δύναμης, κάβλας μεταξύ ανδρών. Η γυναίκα χρησιμοποιείται. Είναι στο παρασκήνιο, μη σου πω στο περιθώριο. Απλώς υπάρχει. Είναι εργαλείο. Μια μπρουταλίνη διακρίνω στην ιστορία του "Μαχαιροβγάλτη". Μια αντρίλα, μια βιαιότητα από «μάγκες». Όλων των ειδών. Είτε μιλάμε για τον θείο και τη βαναυσότητα που τον διακρίνει ακόμη και στον τρόπο που περπατά. Είτε για τον ανιψιό και τη σάπια ψυχή του, που θα τον οδηγήσει στο να κάνει τα πάντα για τα πάντα. Από το μηδέν στον ουρανό πάει. Και από εκεί στο τίποτα. Είτε στους ποικίλους περιφερειακούς ανδρικούς ρόλους, που επιβεβαιώνουν σε κάθε στιγμή τους μες στην ταινία πόσο «μεγάλα» τα έχουν. Γράφω έτσι γιατί τέτοια είναι η ταινία του Οικονομίδη. Σκληρή, κυνική, σχεδόν απάνθρωπη. Δεν ξέρω αν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα, βέβαια. Αυτό ερευνάται. Αυτό που σίγουρα ξέρω είναι ότι οι περιοχές της ταινίας είναι έτσι, υπάρχουν. Στον "Μαχαιροβγάλτη" δεν έχουμε τον ρεαλισμό του "Σπιρτόκουτου" αλλά κάτι πιο πέρα από αυτό. Κινείται στα λεπτά όρια σκοτεινιάς και ζόφου, όπου η πραγματικότητα έτσι κι αλλιώς παλαντζάρει με το φανταστικό. Τέλος. Με αυτή την ταινία ο Οικονομίδης κλείνει τον κύκλο του λούμπεν σχολίου του. Σίγουρα. Με τον "Μαχαιροβγάλτη" -στο μεγαλύτερο μέρος του δομικά διαφορετικός από τις προηγούμενες ταινίες του- δείχνει ότι δουλεύει το εικαστικό του, στυλιζάρει τα πάντα πλέον, και δεν μένει αποκλειστικά στη δραματουργική δουλειά του. Μια ταινία μετέωρη. Μια ταινία που κινείται στα όρια. Στα όριά σας.

Μπάτσοι από τον πάγκο (7/10)

Από τις απολαυστικότερες αμερικανιές που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Γέλιο, πολύ γέλιο, μα πολύ γέλιο. Το κάτι άλλο είναι αυτή η ταινία του ΜακΚέι. Και αποτελεί απόδειξη ότι όταν το Χόλιγουντ δεν θέλει να σε προσβάλλει μπορεί να το κάνει. Κωμωδία-σάτιρα-παρωδία. Όλα μαζί πακέτο. Η κάμερα μπαίνει στα άδυτα των αστυνομικών και τραβώντας από τα μαλλιά ιστορίες και συμπεριφορές, προσφέρει γέλιο του θανατά. Γουόλμπεργκ και Φέρελ ταιριάζουν σαν δίδυμο και, εδώ, κάνουν ότι περνά από το χέρι τους για να περάσεις καλά. Ακόμη και η μικρή εμφάνιση των Τζάκσον-Τζόνσον άξιζε όλα τα λεφτά. Εν γένει, δεν έχω να σας πω πολλά για αυτή την ταινία παρά μόνο να τρέξετε να τη δείτε αμέσως. Αξίζει ο κόπος. Αξίζει το στομάχι σας να φύγει από τη θέση του.

Γνήσιο Αντίγραφο (6/10)

Είναι ένας διαλογικός κινηματογράφος αυτός, μια σύγκρουση βιβλίου-οθόνης, ένα μπέρδεμα λογοτεχνίας-σινεμά, μια συνεχής παραβολή μπροστά στα μάτια σου. Πνεύμα-λογική, μια σύγκρουση σφοδρή. Ο Κιαροστάμι, ο σκηνοθέτης της "Γεύσης του Κερασιού", αυτός ο μεγάλος και σε ηλικία και σε έργο Ιρανός δημιουργός που έχει μεγαλώσει γενιές και γενιές κινηματογραφιστών, κάνει ένα σινεμά πιο ευρωπαϊκό. Είναι διαφορετικό -όχι καθολικά- το "Γνήσιο Αντίγραφο" από τις άλλες ταινίες του Ιρανού σκηνοθέτη. Και αυτό δεν βασίζεται τόσο στο γεγονός ότι η δράση έχει μεταφερθεί στην Ευρώπη (Τοσκάνη), με ξένους ηθοποιούς, αλλά στην ουσία της ιστορίας του. Το στυλ του Κιαροστάμι αλλάζει παρά τα χρόνια του, εξευρωπαΐζεται. Επιλέγει, επίσης, μια ιστορία δυτικής κουλτούρας. Ένας άντρας και μια γυναίκα σε μια ατέρμονη πάλη. Για τη ζωή, για τη ζωή τους, για τη λογοτεχνία και την τέχνη εν γένει, για την οικογένειά τους αλλά και τις σχέσεις των άλλων. Αυτός ο περίπατος της Μπινός και του Σίμελ είναι πολύ ανώτερος από τους περιπάτους των ηρώων του Λινκλάτερ. Πιο μεστός, πιο ώριμος, πιο σοβαρός. Και πιο διδακτικός. Μια εξαιρετική ερμηνεία της Ζυλιέτ Μπινός (χωρίς να πάει πίσω εκείνη του Γουίλιαμ Σίμελ), που κέρδισε το βραβείο στις Κάννες. Έχω χάσει το μέτρημα με τις καλές εμφανίσεις της Μπινός στο σινεμά. Από το "Κακό αίμα" του Καράξ στην "Αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι", τη "Μοιραία σχέση", τους "Εραστές της γέφυρας" και το "Μπλε" του Κισλόφσκι, τον "Άγγλο ασθενή" και τον "Κρυμμένο"…

Somewhere (5/10)

Το ζήτημα με τη Σοφία Κόπολα είναι ότι όντως ξέρει να κάνει σινεμά. Παίζει με τους χαρακτήρες της. Σκηνοθετεί άξια. Μπορεί να διαχειριστεί τις σιωπές επί της ουσίας. Επιλεγεί, επίσης, βαθιά ανθρώπινα θέματα. Μετά τη μάλλον ατυχή εμπειρία της στη "Μαρία Αντουανέττα", με το "Somewhere" επιστρέφει στην πετυχημένη σκηνοθετική μανιέρα της, όπως την είδες στην ταινία "Χαμένοι στη μετάφραση". Χωρίς να μου λέει και πολλά ότι κέρδισε το Χρυσό Λιοντάρι στην πρόσφατη Μόστρα της Βενετίας (αν δεις βέβαια τη νο2 ταινία του φεστιβάλ, το "Essential Killing" του Γέρζι Σκολιμόφσκι, τότε θα καταλάβεις ότι το βραβείο το άξιζε ο γερό-Πολωνός στα σίγουρα), στο "Somewhere" ναι μεν αφηγείται μια ανθρώπινη ιστορία (ένας σταρ του κινηματογράφου και τα παραστρατήματά του, και η μεταστροφή του λόγω της κόρης του) που όμως δεν είναι και τόσο κοντά μας. Εντέλει, ποιος χέστηκε για τις καφρίλες ενός σταρ; Δεν είναι όμως τόσο εκεί η ουσία. Αν και εδώ έχουμε να κάνουμε με μια καλή ταινία, εντούτοις η διαχείριση της άσωτης ζωής του σταρ είναι τόσο παρωχημένη που κουράζει και βασανίζει. Με πολύ καλό το κομμάτι του επαναπροσδιορισμού της σχέσης πατέρα-κόρης, η Κόπολα στην υπόλοιπη ταινία δείχνει ένα τύπου παλιακό ευρωπαϊκό κινηματογράφο του δημιουργού, που πλέον δεν μιλάει στον θεατή. Εκτός και αν έχεις αϋπνίες, και θες να ρίξεις έναν…

Red (5/10)

Εντάξει, αυτές οι μεταφορές κόμικς στη μεγάλη οθόνη αξίζουν. Δεν είναι για τα σκουπίδια, δεν είναι για πέταμα. Έχουν φαντασία, έχουν γούστο. Και γέλιο έχουν και περιπέτεια και για όλες τις ορέξεις είναι. Η DC Comics στο σινεμά και το Red των Έλις & Χάμνερ τυχαίνει καλής μεταχείρισης. Και μπορεί με τη σκηνοθεσία του Σβέντκε να διαφωνώ σε σημεία, κάπως άνευρη μου φάνηκε, μη εφευρετική. Να είναι καλά ο μοντέρ του, εδώ, που έκανε παπάδες. Μπορεί, επίσης, να έχω βαρεθεί αυτή τη βαρεμένη έκφραση στο πρόσωπο του Μπρους Γουίλις, ο οποίος μου μοιάζει σαν να θέλει να σώσει κόσμο και ανθρώπους όλη την ώρα. Ή ότι έχει ξεμείνει στην αστυνομική περιπέτεια του ’80. Όμως, τα υπόλοιπα είναι χάρμα οφθαλμών. Η δράση ρέει, το εικαστικό της ταινίας σε βοηθά και οι Έλεν Μίρεν, Μόργκαν Φρίμαν, Τζον Μάλκοβιτς και Μαίρη Λουίζ Πάρκερ, είναι χάρμα οφθαλμών. Ειδικά η Μίρεν με το όπλο ανά χείρας είναι απολαυστική σε μια ερμηνεία κόντρα. Το "Red" είναι μια καλή ταινία, απολαυστική.

Άλλες ταινίες : "Off Ways - Berlin" (-), "Άρθουρ 3 : Ο πόλεμος των δύο κόσμων" (-), "Η ζωή όπως την ξέρουμε" (-)

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (4-11).