14 Δεκ 2010

Συνέντευξη των Ιβάν Φουντ & Σαντιάγο Λόσα..

Συνέντευξη στον Νέστορα Πουλάκο
poulakos@sevenart.gr

Είναι φίλοι και ταυτοχρόνως κάνουν μαζί ταινίες. Η διαφορά ηλικίας τους είναι στα 13 χρόνια. Στα σίγουρα δεν υπάρχει χάσμα γενεών, στην περίπτωσή τους. Ο Ίβαν Φουντ, ετών 26, θεωρείται ένα από τα νέα ταλέντα στον κινηματογράφο της Αργεντινής. Ο Σαντιάγο Λόσα, ετών 39, κάνει σινεμά εδώ και δεκαπέντε χρόνια, με την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του (“Extrano”) να κερδίζει την Χρυσή Τίγρη στο Φεστιβάλ του Ρότερνταμ. Αφήνοντας στην άκρη τα βιογραφικά τους, σου λέω ότι στις φετινές Κάννες εξέπληξαν με την άκρως μινιμαλιστική ταινία τους “Τα χείλη” (“Los Labios”). Τρεις γυναίκες ταξιδεύουν σε απομακρυσμένη αγροτική περιοχή προκειμένου να προσφέρουν κοινωνική εργασία (ιατρικού ενδιαφέροντος). Εκεί, όμως, θα αντιμετωπίσουν δυσκολίες με τους περίεργους κατοίκους του χωριού, με τη δουλειά τους που γίνεται κάτω από αντίξοες συνθήκες, αλλά και με τη μεταξύ τους διαβίωση. Η ταινία προβλήθηκε στο τμήμα των Καννών, “Ένα κάποιο βλέμμα” (εκεί που είχε πάρει το βραβείο ο “Κυνόδοντας” του Λάνθιμου). Απέσπασε το βραβείο γυναικείας ερμηνείας για τις τρεις πρωταγωνίστριες της. Στο 51ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης προβλήθηκε στο τμήμα “Ημέρες Ανεξαρτησίας” του Λευτέρη Αδαμίδη.

Κατά τη γνώμη σας, μπορεί ο εθελοντισμός να γίνει για κάποιον σκοπός ζωής;

Ι.Φ. Η κοινωνική εργασία είναι πάντοτε πολύ σημαντική. Νιώθεις ότι προσφέρεις ό,τι πιο πολύτιμο έχεις μέσα σου σε έναν κόσμο αδύναμο, που σε έχει ανάγκη δηλαδή. Άρα, μπορεί να γίνει και σκοπός ζωής κάποιου ανθρώπου.

Σ.Λ. Βέβαια, να ξεκαθαρίσω ότι οι τρεις ηρωίδες μας δεν προσφέρουν ακριβώς εθελοντική εργασία. Τη δουλειά τους κάνουν, αυτό που ξέρουν δηλαδή. Απλώς υπάρχει στοιχείο εθελοντισμού σε αυτή λόγω των συνθηκών διαβίωσής τους, των απολαβών που έχουν, και της περιοχής που δουλεύουν.

Ι.Φ. Σίγουρα, όμως, ο εθελοντισμός σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, σου γεμίζει ένα κενό που έχεις. Είναι πολύτιμο πράγμα να προσφέρεις βοήθεια στο συνάνθρωπό σου.

Ποιες είναι οι αντικειμενικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν αυτές οι τρεις γυναίκες;

Ι.Φ. Η κυριότερη σύγκρουσή τους είναι με τους ανθρώπους του χωριού, καθότι δεν τους καταλαβαίνουν απόλυτα. Όπως βέβαια και εκείνοι τις ίδιες. Όλη αυτή η κατάσταση βέβαια τις οδηγεί και σε μια εσωτερική σύγκρουση. Νιώθουν μοναξιά, μια αποξένωση. Και η κατάσταση εκρήγνυται ώρα με την ώρα.

Πρέπει να έχουν όμως υψηλό ένστικτο επιβίωσης, ώστε να ανταπεξέλθουν σε αυτές τις συνθήκες.

Σ.Λ. Όπως βλέπεις και στην ιστορία, το στοίχημα των τριών γυναικών είναι να επικεντρωθούν σε δυο πράγματα: στην επικοινωνία και τη δουλειά. Έτσι καταφέρνουν να επιβιώνουν. Στο να συνεννοούνται μεταξύ τους αλλά και με τους ασθενείς τους. Και κυρίως στο να δουλεύουν για να ξεχνιούνται.

Άρα, ουσιαστικά πραγματοποιούν ένα ταξίδι αυτογνωσίας;

Σ.Λ. Χωρίς να ξέρουμε (ούτε μας ενδιέφερε) το παρελθόν τους, οι τρεις αυτές γυναίκες είχαν τους προσωπικούς τους λόγους για να φύγουν μακριά από τον πολιτισμό και την πόλη και να απομονωθούν σε ένα φτωχό χωριό. Επομένως, στα σίγουρα αυτοψυχαναλύονται διαρκώς, ξανασκέφτονται ποιες είναι, επαναδιαπραγματεύονται τα προβλήματα τους.

Ι.Φ. Και φυσικά τίποτε δεν είναι βέβαιο για τις τρεις ηρωίδες. Αυτό το ταξίδι, τους συνεχίζει -κυριολεκτικά- τη ζωή.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (7-12-10).