16 Δεκ 2010

Ταινίες 16ης Δεκεμβρίου 2010..

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα, μια πριν τα Χριστούγεννα, κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες έξι ταινίες ενώ επανεκδίδεται και μια από τις ιστορικότερες παραγωγές του νέου ελληνικού κινηματογράφου. Εν γένει, θα δεις καλό σινεμά για να το ξέρεις. Ταινία της εβδομάδας είναι η βρετανική "Ο Λόγος του Βασιλιά", που θέλει να σαρώσει -όπως σε βλέπω και με βλέπεις- τα Όσκαρ και τις Χρυσές Σφαίρες του 2011. Μια ταινία που διαθέτει τις έξοχες ερμηνείες των Κόλιν Φερθ και (κυρίως) Τζέφρι Ρας. Κρυμμένο θησαυρό είχε στις αποθήκες της η Audio Visual καιρό τώρα αλλά εντέλει το κατάλαβε. Ο "Bronson" του Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν (που έχει κάνει την τριλογία "Pusher") είναι μια ιδιαίτερη βιογραφία του πλέον διάσημου και βίαιου φυλακισμένου στη Βρετανία. Κάτι μου λέει ότι θα γίνει γρήγορα καλτ. Πολυαναμενόμενο αλλά και πλήρως εξαντλημένο στα εφέ του είναι το μπλοκμπάστερ της Ντίσνευ, "Tron Legacy". Και πάλι ο Τζεφ Μπρίτζες πρωταγωνιστεί, όπως στην πρώτη ταινία του 1982, μια και η τωρινή θεωρείται σίκουελ. Η 3D εκδοχή του αχρείαστη να είναι… Καλύτερο από το "Εγώ, ο Απαισιότατος" δεν τον λες τον "Μεγαλοφυή", το καινούριο animation της DreamWorks, που προβάλλεται και σε 3D και στα ελληνικά μεταγλωττισμένος. Τον λες βέβαια και έξυπνο και χιουμορίστα. Το "Οργώνοντας το Χρόνο" του Κώστα Κολημένου είναι ένα ντοκιμαντέρ για την πολιτική και κοινωνική σήψη της χώρας μας την τελευταία τριετία. Με αφετηρία του τα Δεκεμβριανά του ’08 διατρέχει την πρόσφατη ιστορία μέχρι τους νεκρούς της Marfin την άνοιξη του ’10. Η ποιητική του διάσταση -ίσως- και να σε κουράσει. Κατά τα άλλα είναι ένα πρώτο ολοκληρωμένο επίκαιρο. Εν αντιθέσει με το θρίλερ φαντασίας "Skyline", που αποδεικνύει την κουφιοκεφαλιά του Χόλιγουντ σε όλο της το μεγαλείο. Ένα απόλυτο τίποτα η ιστορία, ένας απίστευτος θόρυβος στα αυτιά σου. Για το τέλος σου άφησα την επανέκδοση των ημερών. 40 χρόνια από την κυκλοφορία της, η "Αναπαράσταση" του Θόδωρου Αγγελόπουλου παραμένει μια από τις καλύτερες ταινίες του ελληνικού σινεμά, από εκείνες που ξεκίνησαν το Νέο Ελληνικό Κινηματογράφο. Αυτό το ιδιότυπο νουάρ του σημαντικότερου Έλληνα σκηνοθέτη επαναπροβάλλεται αποκλειστικά στο κέντρο της Αθήνας.

Ο λόγος του βασιλιά (6/10)

Για ταινία εποχής ούτε σε κουράζει ούτε σε κάνει να βαριέσαι. Αν και βασίζεται σε αληθινά ιστορικά στοιχεία δεν αναλώνεται στις λεπτομέρειες και εσύ δεν αναλώνεσαι στην παραμικρή ανούσια πράξη του κάθε ιστορικού προσώπου. Αντιθέτως, βλέπεις έναν εκκολαπτόμενο Βασιλιά να προσπαθεί να ξεπεράσει τους φόβους, τις ανασφάλειες και τα άγχη του, που τον οδηγούν στα πάθη του όπως αυτό της δυσλεξίας. Καθώς και ένα μάγκα γιατρό, λογοθεραπευτή καλύτερα, που αν και ατελής και αυτός καταφέρνει και γίνεται Βασιλιάς στη θέση του Βασιλιά. Μια ταινία που έχει και κωμικά και δραματικά στοιχεία. Κυρίως είναι έξυπνη και σε κρατάει παρόλο που αφηγηματικά δεν τσουλάει με ευκολία. Τις κοιλιές της δηλαδή τις έχει. Το θέμα της δεν είναι και από τα πλέον πρωτότυπα, η ουσία του όμως, που επικεντρώνεται στη σχέση των δυο ηρώων, σε ενδιαφέρει. Είναι κάτι συνολικό, γενικό και πολύ ανθρώπινο. Πιο συγκεκριμένα, οι ερμηνείες των Κόλιν Φερθ και Τζέφρι Ρας (με τον δεύτερο να ξεδιπλώνεται θεαματικά) είναι ανεπιτήδευτες και έξοχες. Η ταινία, αν και καλοδουλεμένη συνολικά, στηρίζεται πάνω τους. Εν ολίγοις τρέξε να τη δεις γιατί αξίζει, κάτι που βλέπουν και στην Αμερική για τα Όσκαρ και τις Χρυσές Σφαίρες.

Bronson (5/10)

Κοντά στα όρια του καλτ κινείται ήδη αυτή η πολύ ιδιαίτερη βιογραφία του πλέον διάσημου και βίαιου κατάδικου στην πρόσφατη ιστορία της Βρετανίας. Και ο Δανός σκηνοθέτης Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν, γνωστός από την τριλογία του "Pusher", τον κινηματογραφεί τόσο επιδέξια άντεργκραουντ, τόσο σκοτεινά. Βέβαια, να σου τονίσω την πολύ χαρακτηριστική ερμηνεία του Τόμας Χάρντι, ο οποίος φαίνεται ότι ταυτίστηκε με το ρόλο, τον έκανε κτήμα του, μια και τον παρουσιάζει απολύτως ανάγλυφα τον αληθινό Μπρόνσον. Και να φανταστείς ότι αυτή την ταινία την είχε η AudioVisual στις αποθήκες της κοντά δυο χρόνια τώρα. Και αυτή την περίοδο αποφάσισε να τη βγάλει και καλά έκανε γιατί αξίζει. Δεν θα δεις κάτι συγκλονιστικό αλλά σίγουρα μια πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση μιας αινιγματικής προσωπικότητας του σύγχρονου περιθωρίου.

Tron Legacy (5/10)

Το ομολογώ ότι ανυπομονούσα να το δω το “Tron legacy”, χωρίς καν να είμαι φανατικός της πρώτης ταινίας του 1982. Αλλά γιατί είχα ακούσει πολλά γι' αυτό, όπως και για τα εφέ του και για το σάουντρακ του. Καταρχάς να σου πω την ιστορία να την προσπεράσεις, δεν λέει απολύτως τίποτα. Ένα ορυμαγδό μπαμ μπουμ ακούς και εντέλει καταλαβαίνεις ότι η επιχείρηση πρέπει να μείνει στην οικογένεια και ο καπιταλισμός οφείλει να συνεχιστεί εκ των έσω, να μη συνεχιστεί από τους κακούς τους έξω ας πούμε. Και για τις ερμηνείες μην περιμένεις πολλά, άλλωστε πιστολιάζουν οι άνθρωποι, θέαμα προσφέρουν όχι ουσία. Στο “Tron legacy” μένεις γιατί σε ψυχαγωγεί στο τετράγωνο, γιατί τα εφέ του τα σπάνε και με το 3D μάλιστα εντυπωσιάζεσαι, γιατί η μουσική του σε κάνει να νιώθεις ότι είσαι σε κλαμπ και χορεύεις μέχρι θανάτου. Κατά τα άλλα.. άσε τα άλλα. Και κατά διαστήματα άσε και τα γυαλιά 3D στην άκρη καθότι αρκετό μέρος της ταινίας είναι γυρισμένο συμβατικά. Τουλάχιστον η Disney είναι έντιμη και σε προειδοποιεί από την αρχή γι’ αυτό, για να μη γκρινιάξεις δηλαδή για τα λεφτά σου έτσι κι αλλιώς.

Mεγαλοφυής (5/10)

Αυτή τη φορά είναι η DreamWorks που κατασκευάζει ένα animation με τον ήρωά του κακό. Τα καλά κινούμενα σχέδια πεθάνανε, μας λένε από το Χόλιγουντ, έφτασε η ώρα για αλητείες. Βέβαια, ο "Μεγαλοφυής" δεν αγγίζει τα θεαματικά επίπεδα του ανεπανάληπτου ήρωα του "Εγώ, ο απαισιότατος", όμως και γούστο έχει και πλάκα και καλοδουλεμένος είναι. Και για να λέω την καθαρή αλήθεια, φυσικά και έχουμε να κάνουμε με έναν κακό ήρωα, δομημένο όμως για μια feelgood ατμόσφαιρα και σχηματισμένο με μεγάλη δόση χιούμορ, μια και το προϊόν απευθύνεται στα παιδιά. Ένα κινούμενο σχέδιο που χτυπάει τα Όσκαρ, παρόλο που έχουμε δει και καλύτερες κατασκευές από αυτό. Στη χώρα μας προβάλλεται μεταγλωττισμένο στα ελληνικά και σε 3D.

Οργώνοντας το χρόνο (4/10)

Εξ όσων γνωρίζω η κάμερα του Κολημένου άναψε στα Δεκεμβριάνα του ’08 για να καταγράψει τη σαπίλα της ελληνικής κοινωνίας. Μετά από εκείνα τα περιστατικά παρουσιάστηκε μια ταινία μικρού μήκους, μια από τις τρεις προσπάθειες μικρομηκάδων που εισχώρησαν στα γεγονότα της περιόδου με ματιά που κινείτο μεταξύ ψυχρής, θετικής και κριτικής στάσης (τις είχα παρουσιάσει στην πρωινή κυριακάτικη εκπομπή μου στο ρ/σ Στο Κόκκινο 105.5 fm, κατά την επέτειο του ενός χρόνου από το θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου). Πλέον, έχοντας διατρέξει όλη την κατάσταση στη χώρα μας από τότε έως και τους τρεις νεκρούς στη Marfin την άνοιξη του 2010, παρουσιάζει ένα 70λεπτο ντοκιμαντέρ αληθινό επίκαιρο. Το πρώτο πραγματικό επίκαιρο μιας κοινωνίας που βράζει. Η στάση του Κολημένου είναι ξεκάθαρη: Ναι στον αγώνα για μια καλύτερη ζωή. Αμφιταλαντευόμενος για τα επεισόδια που καταστρέφουν την πόλη, που σκοτώνουν ανθρώπους, κοιτάζει άλλοτε ψυχρά άλλοτε θερμά τους συγχρόνους αγωνιστές. Κατά τη γνώμη μου, οι ποιητικές διαθέσεις του που θέλουν να προσδώσουν ένα τόνο ρομαντικό, ένα τόνο αγνό, πεσιμιστικό ή και ελπιδοφόρο, μπορεί και να χαλάσουν τον θεατή. Προσωπικά με πέταξαν πολλές φορές έξω από το παιχνίδι του. Όπως και να έχει, η κάπως αμήχανη ή και ελλιπής προσπάθεια του Κολημένου να δει κριτικά την Ελλάδα του τώρα, αξίζει της προσοχής σας.

Skyline (2/10)

Δεν έχω, πραγματικά, λόγια για αυτή την ταινία. Τι να σου πω… Θέλεις να με τσιγκλήσεις για να σου γράψω ανοησίες; Ένα θρίλερ φαντασίας είναι που όλο και έχεις ξαναδεί, με χαρακτήρες που σίγουρα έχεις ξαναντικρίσει, και φυσικά διαθέτει μια κούφια ιστορία, εντελώς προβλέψιμη και φλατ, με κορυφώσεις και ανατροπές στα όρια του κλισέ. Από ζουμί δεν έχει τίποτα, από εφέ μερικά εντυπωσιακά που σε ξεφουσκώνουν στα γρήγορα. Δεν σε κρατάνε στην αίθουσα, δηλαδή. Είναι η αποθέωση της χαζομάρας του Χόλιγουντ. Το οποίο αν πιστεύει ότι έτσι θα φέρει κόσμο στα σινεμά, μπράβο του. Δεν ξέρω καν αν απευθύνεται στους φανατικούς του είδους η ταινία.

Αναπαράσταση (1970) (8/10)

Κατά πολλούς η καλύτερη ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου είναι αυτή η πρώτη του. Κατ’ εμέ είναι σίγουρα από τις πλέον στέρεες δημιουργίες του σημαντικότερου Έλληνα σκηνοθέτη, η πιο διαφορετική από όλες τις επόμενες, με ένα θέμα δύσκολο μα χαρακτηριστικό της εποχής εκείνης. Η μετανάστευση, ο επαναπατρισμός, η συναισθηματική αναισθησία, ο θάνατος. Εν μέσω Χούντας και εκκινώντας τον Νέο Ελληνικό Κινηματογράφο, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος ανακατεύεται με ένα έγκλημα αποδομώντας την κοινωνία της εποχής. Η απάθεια, το ξεβόλεμα, η απιστία, το χρήμα, ο έρωτας. Μες σε ένα καζάνι που βράζει, όπως είναι η Ελλάδα της εποχής, ρίχνει όλα αυτά τα συστατικά ο Αγγελόπουλος και δημιουργώντας ένα δράμα στις παρυφές του νουάρ, μια κοινωνική ταινία που το εύρημα αναζητείται με το «γιατί» του, προσπαθεί να ξυπνήσει συνειδήσεις. Η ταινία προβάλλεται λόγω των 40 χρόνων της τιμώντας τον δημιουργό της, που στο τότε Φεστιβάλ του Βερολίνου είχε κερδίσει το πρώτο μεγάλο βραβείο του, εκείνο της FIPRESCI.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (16-12-10).