2 Δεκ 2010

Ταινίες 2ας Δεκεμβρίου 2010..

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες έξι ταινίες και μια επανέκδοση (αν και προβάλλεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα), άπασες όμως επισκιάζονται από το 51ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης που ξεκινά αύριο.

Τον τίτλο της «Ταινίας της εβδομάδας» μοιράζονται δυο παραγωγές που ξεχώρισαν στις φετινές Κάννες. Πρόκειται για το καναδικό "Φανταστικές αγάπες" του 21χρονου Ξαβιέ Ντολάν (παιδί θαύμα του σύγχρονου σινεμά, που είχε κάνει πέρυσι το επίσης οξυδερκές "Σκότωσα τη μητέρα μου"). Η ιστορία μιας νεανικής ερωτικής τριπλέτας που μυρίζει σεξ, κουλτούρα και μπόλικη τρέλα. Βραβείο Νεότητας στην κατηγορία Ένα κάποιο βλέμμα.

Και το γαλλικό "Τουρνέ στο Παρίσι" του Ματιέ Αμαλρίκ, που σου δείχνει τον φανταχτερό κόσμο ενός θιάσου χυμωδών χορευτριών και του ιδιόρρυθμου ατζέντη τους. Αυτός ο σημαντικός Γάλλος ηθοποιός κατέπληξε στις Κάννες ως σκηνοθέτης και κέρδισε το Βραβείο Σκηνοθεσίας και το Βραβείο FIPRESCI.

Η αμερικανική κωμωδία "Μη σπρώχνεις, έρχομαι" στα σίγουρα δεν είναι το σίκουελ του "Hangover". Παρόλο που και γέλιο βγάζει το δίδυμο Ντάουνι Τζούνιορ - Γαλιφιανάκις και γούστο έχει η σκηνοθεσία δρόμου του Τοντ Φίλιπς. Μέχρι εκεί, όμως.

Τυπικότατη teen movie είναι το "4.3.2.1", στα δεδομένα του βρετανικού σινεμά βέβαια. Θρασύτητα, βωμολοχίες, μαγκιές και κόλπα, αυτή τη φορά από κορίτσια που δεν πείθουν ούτε με… σφαίρες.

Πολύ ενδιαφέρον αλλά μονόπλευρο είναι και το ντοκιμαντέρ "South of the border" του Όλιβερ Στόουν για τον Πρόεδρο της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες. Θυμήσου τον σχετικό χαμό που είχε γίνει στην περυσινή Μόστρα της Βενετίας, θυμήσου και το ντοκιμαντέρ "Commandante" που είχε γυρίσει το 2002 ο Στόουν για τον Φιντέλ Κάστρο. Και πάρε ένα tip ακόμη: πιο πλήρες αλλά -περίπου- ίδιου ύφους είναι και το ντοκιμαντέρ "Revolucion", που είχε κάνει ο Σαρλ Γκεβραί για τον Ούγκο Τσάβες και είχε προβληθεί στην Ελλάδα το Μάρτιο του 2009 (διάβασε σχετικό άρθρο μου στο περιοδικό Γαλέρα - τεύχος 42).

Την κομεντί "Ο φίλος της μαμάς μου" των αδελφών Ντιπλά, δεν την είδα καθότι τελευταίως βγάζω φλύκταινες με αυτές τις δήθεν ανεξάρτητες αμερικανιές (τουλάχιστον ως τέτοια την πλασάρουν).

Την τελευταία στιγμή μπήκε στο πρόγραμμα και "Το Σκασιαρχείο". Σε σκηνοθεσία Ζαν Πολ Λε Σανουά και παραγωγής 1949, προβάλλεται αποκλειστικά στο Σινέ Φιλίπ και μοιάζει τόσο επίκαιρη αναφορικά με τις αλλαγές στο εκπαιδευτικό μας σύστημα. Είναι και ενδιαφέρουσα.

Τουρνέ στο Παρίσι (6/10)

Μινιμαλιστική προσέγγιση ενός φανταχτερού κόσμου. Σε αυτή την πρόταση συνοψίζεται η ταινία του Αμαλρίκ και πραγματικά δεν απορώ που άρεσε στις φετινές Κάννες. Πρόκειται για σινεμά που κινείται στα όρια του απλού και απέριττου. Ένας ατζέντης σε κρίση ταυτότητας και ένας θίασος με χυμώδεις γυναίκες να περιφέρεται, να ξεγυμνώνεται, να αλαλάζει και γενικά να ψάχνεται. Η αναζήτηση ταυτότητας των πάντων σε έναν κόσμο που είναι και δεν είναι δικός τους. Που θέλουν και δεν θέλουν να ζουν. Εντέλει, όμως, τι θέλουν; Ένα διαρκές ερωτηματικό περιφέρεται σε όλη την ταινία. Καθώς ο θίασος περιφέρεται ένθεν κακείθεν. Η ματαιότητα καταδεικνύεται, η ευτυχία αναζητείται. Λεφτά, δόξα, αγάπη, σεξ, φιλία… Εντέλει τι από όλα αναζητά αυτός ο ιδιότυπος «θίασος»;

Φανταστικές αγάπες (6/10)

Μια ατελείωτη εξτραβαγκάντσα, ένα ολοκληρωτικό στυλιζάρισμα των πάντων (τοπίων, προσώπων, αντικειμένων -μελετημένα στο ακέραιο), ένα πάρτι χωρίς τέλος… Ιδού η ταινία του Ντολάν. Ετών 21, ο νεαρός. Πέρυσι είχε κάνει την -ίσως και- ανατρεπτική ταινία "Σκότωσα τη μητέρα μου" (είχε προβληθεί στην Ελλάδα στις αρχές του 2010, από την PCV). Φέτος στις Κάννες προκάλεσε με την παρουσία του, άρεσε, τσίμπησε και ένα βραβείο. Με τη θρασύτητα του ταλέντου του. Με την αυθάδεια της νεότητάς του. Ο Ντολάν έχει ρίξει όλο το βάρος στο περιτύλιγμα και έχει αφήσει την ταινία άνευ ουσίας. Χωρίς ιστορία, εν ολίγοις. Ένα ερωτικό τρίγωνο, λίγο gay λίγο straight, κάνει πάρτι, κάνει και έρωτα, παίζει, γελά, λέει κουλτούρες, γενικότερα επιδίδεται σε έναν ατέρμονο χαβαλέ. Μπορεί και να εξερευνά τη σεξουαλικότητά του, αλλά εντάξει… Μην το χέσω το θέμα! Κατά τα άλλα, παρόλο που δεν έχει «ψωμί» απολαύστε την επιφάνεια…

Μη σπρώχνεις, έρχομαι (5/10)

Και αστεία έχει που διπλώνεσαι από τα γέλια και άξια παίζουν και οι δυο πρωταγωνιστές της ταινίας. Εντέλει, τόσο ο Γαλιφιανάκις όσο (κυρίως) ο Ντάουνι Τζούνιουρ είναι όλο και καλύτεροι, πιο μεστοί στις ερμηνείες τους, όσο περνάει ο καιρός και κυλάει ο χρόνος. Από την άλλη μεριά, ο Τοντ Φίλιπς στα σίγουρα δεν σκηνοθετεί το "Hangover" αλλά ένα χαρακτηριστικό road movie με δυο άντρες που κάνουν κουταμάρες και λένε χαζά πράγματα. Πιο μαζεμένος αυτή τη φορά, δεν ξεδιπλώνεται όσο θα μπορούσε (κάτι που έχει αποδείξει ότι μπορεί να κάνει, κιόλας). Εν γένει και για να κλείσω το κείμενο, θα την απολαύσετε την ταινία και θα την ευχαριστηθείτε χωρίς και να χρειάζεται να την ανασύρετε από τη μνήμη σας ούτε στο εγγύς μέλλον.

Το Σκασιαρχείο (1949) (5/10)

Ταινία εποχής, που βασίστηκε στην αρχή της διδασκαλίας του διάσημου Γάλλου παιδαγωγού Σελεστέν Φρενέ. Μια παραγωγή με παιδιά. Που αφορά όλους βέβαια. Ανακάλυψη του Νεανικού Πλάνου και του Δημήτρη Σπύρου, που ειδικεύονται στον κινηματογράφο για παιδιά. Το "Σκασιαρχείο" έχει και ιστορική αξία, ενώ είναι και επίκαιρο στη χώρα μας, τώρα που θα αλλάξει καταπώς φαίνεται το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Η ιστορία ουσιαστικά είναι το πώς ένας δάσκαλος πηγαίνει σε ένα ορεινό χωριό της Γαλλίας και φτιάχνει το σχολείο πρότυπο της περιοχής. Από άποψη διδασκαλίας και φροντίδας του περιβάλλοντος, φυσικά. Δηλαδή, πώς αλλάζει την παλιά, απαρχαιωμένη αντίληψη περί μάθησης και την προσφέρει πιο φρέσκια, πιο ελκυστική στα παιδιά. Αν κάνετε όρεξη για τέτοιο σινεμά παιδευτικό, μην τη χάσετε την ταινία του Λε Σανουά.

4.3.2.1 (4/10)

Η κινηματογράφηση είναι ποπ, δηλαδή υπάρχει ρυθμός τέτοιος που σε κρατάει. Και το σπάσιμο της ιστορίας σε κομμάτια εξυπηρετεί τη ροή και την αφήγηση. Και, κυρίως, το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ταινίας του Κλαρκ, είναι αυτές οι τέσσερις κουκλάρες που είναι όλα τα λεφτά. Για φωτογράφηση όμως και όχι για υποκριτική. Και για να μην είμαι και τόσο υπερβολικός, άντε θα παραδεχτώ ότι φταίει το ανύπαρκτο σενάριο (μπούρδες, εν ολίγοις) και η εμμονή του σκηνοθέτη (και πολλών συναδέλφων του) να θέλει να γίνει ο νέος Γκάι Ρίτσι. Και αυτός και οι υπόλοιποι, όμως, πρέπει να καταλάβουν ότι ο Γκάι Ρίτσι ήταν ένα φαινόμενο μοναδικό (δεν είναι, πλέον, αφού έχει χάσει και αυτός τον παλιό εαυτό του) και αυτή η βρετανική σχολή κινηματογράφου της αλητείας -σα να μου φαίνεται ότι- έχει πεθάνει. Πάπαλα. Κάντε κάτι άλλο, παιδιά…

South of the border (5/10)

Το ότι ο Όλιβερ Στόουν κάνει ό,τι τον συμφέρει είναι γνωστό. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που έχει κάνει το "JFK" της αμφισβήτησης και ο ίδιος που έχει κάνει τους "Δίδυμους Πύργους" της εθνικοπατριωτικής μπαλαφάρας. Όπως επίσης, είναι το ίδιο πρόσωπο ο σκηνοθέτης του αντιπολεμικού "Πλατούν" και του επαναστατικού "Commandante" (για τον Φιντέλ Κάστρο). Εδώ, χτίζει πανέμορφα το πορτρέτο του Προέδρου της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες. Τώρα που γερνάει ο Στόουν -απ’ ό,τι φαίνεται- θέλει να ανακαλύψει τους επαναστάτες του καπιταλιστικού πλανήτη μας. Από κει και πέρα, το ντοκιμαντέρ είναι (και το διαλαλεί) παντελώς μονόπλευρο. Υπέρ Τσάβες, ο αγώνας. Έχει το ενδιαφέρον του από άποψη ιστορική και πολιτική, και κυρίως το πώς αποδομείται ένας μέρος του αμερικανικού συστήματος προπαγάνδας (όπου περιλαμβάνεται και το -μας αφορά- ΔΝΤ). Ίσως το λατρέψουν οι ιδεολογικά συγγενείς στον Τσάβες (για το τι είναι ο Στόουν δεν παίρνω όρκο). Κατά άλλα όμως μην περιμένετε και πολλά πράγματα.

*Tα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (2-12-10).