23 Δεκ 2010

Ταινίες 23ης Δεκεμβρίου 2010

Toυ Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες οχτώ ταινίες και μια επανέκδοση, από τις πλέον κλασικές μα διφορούμενες παραγωγές του Ναγκίσα Οσίμα. Μ’ αυτά και με αυτά, μες στο Δεκέμβριο έχουν παιχτεί 34 ταινίες και ακόμη ο μήνας δεν έχει τελειώσει. Βγάλε το συμπέρασμά σου, τώρα… Ταινία της εβδομάδας είναι το animation "Ο Θαυματοποιός" της ομάδας που έκανε την εμπορική και ποιοτική επιτυχία "Το τρίο της Μπελβίλ". Η ιστορία βασίζεται σε σενάριο του σπουδαίου Ζακ Τατί. Πρόκειται για μια ταινία γλυκιά και συναισθηματική, που πάει για τα πολλά βραβεία. Το ντοκιμαντέρ "Ο Όρμος" κέρδισε το Όσκαρ ντοκιμαντέρ 2010. Ο σκηνοθέτης του είναι ο Έλληνας Λουί Ψυχογιός, που με τη διεισδυτική (μα κάπως άνευρη, άγευστη) ματιά του «ξεσκεπάζει» τις μαζικές δολοφονίες δελφινιών από τους Ιάπωνες. Μια και μιλάμε για Έλληνες κινηματογραφιστές, άντε να σου πω και την ελληνική ταινία της εβδομάδας. Το αλησμόνητο έργο του Ψαθά, "Ζητείται ψεύτης", προβάλλεται σε ριμέικ από τους Ιεροκλή Μιχαηλίδη - Άγγελο Φραντζή, μια σύμπραξη των Village & Odeon. Κατώτερο των προσδοκιών, δεν φτάνει τα στάνταρ του -προ διετίας- "Ηλία του 16ου", διαθέτει όμως έναν πολύ αξιόλογο πρωταγωνιστή. Σημειώνω ότι δεν πραγματοποιήθηκε δημοσιογραφική προβολή. Προσωπικά την είδα από επαγγελματικό μαζοχισμό. Συναισθηματική, με feelgood διάθεση και ελπιδοφόρα μηνύματα για τη ζωή, είναι η γεμάτη ανθρωπιά ταινία "Ο κόσμος είναι μεγάλος και η σωτηρία της ψυχής βρίσκεται στη γωνία". Βουλγάρικης παραγωγής του 2008, έφτασε μέχρι την 9άδα του φετινού Όσκαρ ξένης ταινίας. Στιβαρή η ερμηνεία του Μίκι Μανόλοβιτς (θυμήσου ερμηνείες του σε ταινίες όπως "Ο μπαμπάς λείπει σε ταξίδι για δουλειές", "Underground", "Μαύρη γάτα, άσπρος γάτος"). Την κριτική του θα στη γράψει ο Δηράκης. Πολύ αμφίσημες εντυπώσεις μου άφησε η καινούρια προσπάθεια του Στίβεν Φρίαρς, "Η επεισοδιακή επιστροφή της Ταμάρα Ντρου". Τα κάλλη της Γκέμα Άρτερτον είναι όλη η ταινία, το ειρωνικό και γλυκόπικρο θέμα της όμως γυρίζεται με τέτοιο μονότονο και ανιαρό τρόπο, που είναι να απορείς. Οι "Γονείς της συμφοράς" είναι η τρίτη ταινία της σειράς "Meet the…" (βαστά κοντά δέκα χρόνια) και μη σου φανεί περίεργο αν υπάρχει και συνέχεια. Το γέλιο βγαίνει, όχι και αβίαστα όμως, μια και οι Ντε Νίρο - Στίλερ κάνουν ό,τι μπορούν για να σε διασκεδάσουν. Μετριότατο. Το animation "Ένα παραμύθι για δυο κουνουπάκια" έχει το ενδιαφέρον του. Αποκλειστικά για παιδιά, προβάλλεται μεταγλωττισμένο. Βέβαια, άργησε και να μας έρθει, μια και είναι δανέζικη παραγωγή του 2007. Το -επίσης- παιδικό "Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ", με πρωταγωνιστή τον Τζακ Μπλακ, δεν υπέπεσε στην αντίληψη μου. Να με συγχωρείς αλλά δεν νομίζω ότι με χρειάζεσαι κιόλας άμα θες να το δεις. Η επανέκδοση της εβδομάδας είναι η ταινία του Ναγκίσα Οσίμα "Καλά Χριστούγεννα Κύριε Λώρενς". Προβλήθηκε το 1983 και παίζουν ο Ντέιβιντ Μπόουι, ο Τακέσι Κιτάνο και ο Ραϊούτσι Σακαμότο (ναι, ο συνθέτης). Από το σκηνοθέτη της "Αυτοκρατορίας των Αισθήσεων". Η ταινία έχει ελάχιστη σχέση με Χριστούγεννα, παραμένει όμως κλασική παρόλο που η παρωχημένη σκηνοθετική προσέγγιση του Οσίμα (ακόμη και για την εποχή της) καταστρέφει το πολύ δυνατό θέμα ταμπού που πραγματεύεται.

Ο θαυματοποιός (6/10)

Τα καλά τα animation πάντα τ’ αγαπώ, μια και θεωρώ ότι για να τα πετύχει ο δημιουργός πρέπει να πασχίσει. Δεν είναι και εύκολο πράγμα να καταφέρεις μια καλή κατασκευή που να μη μοιάζει φτηνή και ψεύτικη. Δεν είναι εύκολο να καταφέρεις να πετύχεις την ατμόσφαιρα και να τη συνδυάσεις με το τραγούδι, που θα σε ταξιδέψει. Και όλα αυτά μαζί με την ιστορία, που έτσι και είναι σπιρτόζα και συναισθηματική, μπορεί να σε γλυκάνει, να σε κάνει να περάσεις ευχάριστα και νοσταλγικά -γιατί όχι;-. Όλα τα παραπάνω τα πέτυχε η ομάδα της επιτυχίας του "Τρίο της Μπελβίλ" -το θυμάσαι νομίζω που είχε σαρώσει εμπορικό και ποιότητα και βραβεία το 2003; Αυτός ο δαιμόνιος Σιλβέν Σομέ «άρπαξε» ένα αυθεντικό σενάριο του αείμνηστου Ζακ Τατί, που μας έμαθε σινεμά, και έκανε ένα κινούμενο σχέδιο που θυμίζει βωβό σινεμά και σου γεμίζει με γλύκα την ψυχή. Και με την ιστορία του και με την κατασκευή της και με όλα τα άλλα. Η ταινία έχει ήδη πάρει τα πρώτα της βραβεία, είναι υποψήφια για τη Χρυσή Σφαίρα Κινουμένου Σχεδίου και αναμένεται στα Όσκαρ.

Ζητείται ψεύτης (5/10)

Παρόλο που δεν θα ‘πρεπε, μια και δεν έγινε δημοσιογραφική προβολή, στη γράφω την κριτική για να πάρεις κι εσύ την ιδέα σου από αυτό το νέο ριμέικ παλιάς ελληνικής ταινίας. Είδα το "Ζητείται Ψεύτης" από επαγγελματικό μαζοχισμό αλλά και γιατί περίμενα κάτι ανάλογο με τον -προ διετίας- "Ηλία του 16ου". Κοίτα, δεν απογοητεύτηκα να σου πω και την αλήθεια μου. Ούτε θορυβήθηκα, ούτε άλλα τέτοια. Παρολαυτά δεν άγγιξε και τα υψηλά στάνταρ του "Ηλία του 16ου". Το κλασικό έργο του Ψαθά αντιμετωπίζεται με σεβασμό. Και σκηνοθετικά, η σύμπραξη Μιχαηλίδη-Φραντζή έκανε ότι μπορούσε, καθότι σεναριακά -για να είμαι και ειλικρινής μαζί σου- η μεταφορά ήταν φλατ και δεν πρόσφερε τίποτε μα τίποτε το αξιόλογο. Το μόνο κέρδος από την ταινία, για να στο πω και να μη σε σκάω, είναι ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, που ναι μεν γνωστός από τα προηγούμενα χρόνια, τώρα όμως έδωσε ερμηνεία καριέρας ως «Ψευτο-Θόδωρος» και μπράβο του.

Η επεισοδιακή επιστροφή της Ταμάρα Ντρου (5/10)

Απ’ ότι μαθαίνω, το κόμικ του Σίμοντς είχε την επιτυχία του και καλά έκανε ο γερόλυκος Στέφεν Φρίαρς, που ταινία του έχεις να δεις από τη "Βασίλισσα" του 2006 μια και το "Cheri" δεν το θεώρησαν οι διανομείς άξιο να μας το δείξουν, και το γύρισε ταινία. Τώρα να σου πω ότι η γραμμική σκηνοθεσία του Φρίαρς είναι και μονότονη και ανιαρή; Χωρίς τίποτε να σε τραβάει σε αυτή αφήνει την ταινία να κυλήσει στηριζόμενος σε δυο συνιστώσες: Αφενός στο σενάριό του, που ακολουθεί την κυκλική πορεία των εποχών (θυμίζει και λίγο "Μια χρονιά ακόμη" του Μάικ Λι) και είναι πικρό, ειρωνικό, εκδικητικό, ερεθιστικό, μα και μινιμαλιστικό, ατόφιο και αυθεντικό, απλό, λαϊκό. Εν ολίγοις, μια πολύ καλή δουλειά έχει γίνει. Και αφετέρου, σε αυτή τη θεσπέσια ηθοποιό με τα κάλλη, που γεμίζουν όλη την ταινία. Η Γκέμα Άρτερτον, που τη θυμάμαι από τα «χορευτικά» της στο κατά τα άλλα ψεύτικο μπλοκμπάστερ "Ο πρίγκιπας της Περσίας", έχει και την εμφάνιση και το ταλέντο να στηρίξει μια ταινία μόνη της.

Γονείς της συμφοράς (5/10)

Δεν θα μου φανεί κι απίθανο αν υπάρξει και τέταρτη ταινία στην κινηματογραφική αυτή σειρά καθότι το γέλιο εξακολουθεί και βγαίνει, αν κι όχι αβίαστα, τα κωμικά σκετς έχουν το γούστο τους, εν γένει αντέχεται. Το δίδυμο Ντε Νίρο-Στίλερ κάνει ό,τι περνά από το χέρι του, το πόδι του, την κοιλιά του, το πουλί του, απ’ όπου μπορείς να φανταστείς εν ολίγοις, για να σε κάνει να γελάσεις. Στιγμές-στιγμές το καταφέρνει και αποζημιώνεσαι. Εντάξει, είναι μια λίγη ταινία, όπως και να τη δεις, παρολαυτά θα το διασκεδάσεις, θα περάσει το βράδυ σου ευχάριστα. Δε χάθηκε και ο κόσμος άλλωστε, πλάκα έχει έτσι κι αλλιώς.

Ο Όρμος (5/10)

Για να σου πω την αμαρτία μου, δεν ενθουσιάστηκα και τόσο με το φετινό Όσκαρ ντοκιμαντέρ. Γιατί όσο θυμάμαι το περυσινό "Man on wire", με τον τύπο που πέρασε πάνω σε ένα σκοινί ανάμεσα από τους -άλλοτε- Δίδυμους Πύργους, μου κόβεται η ανάσα ακόμα και τώρα. Όχι ότι το θέμα δεν με άγγιξε. Αν και γνωστό βέβαια από τα media, μπράβο στον Ψυχογιό και την ομάδα του που καταφέρανε μέσα από την ακτιβιστική τους δράση (αλλά και των υπολοίπων ακτιβιστών που παρελαύνουν από την ταινία) να αναδείξουν και φυσικά να καταδείξουν το παρατεταμένο φονικό που γίνεται στην Ιαπωνία. Εκεί, δηλαδή, στη χώρα των δελφινιών και, εν προκειμένω, στο χωριό των δελφινιών, που σφάζονται τα… δελφίνια κατά χιλιάδες ή και αιχμαλωτίζονται για να γίνουν θέαμα. Όντως ένα δυνατό θέμα εντελώς όμως απογυμνωμένο σκηνοθετικά, και κυρίως χωρίς κάτι να σε κερδίζει στην αφήγησή του. Μπορεί και να ήθελε το κάτι διαφορετικό.

Ένα παραμύθι για δυο κουνουπάκια (4/10)

Σαν κάπως να μας άργησε αυτό το δανέζικο κινούμενο σχέδιο μια και είναι παραγωγής 2007 και έχει παιχτεί στα σίγουρα και στο φεστιβάλ για παιδιά της Ολυμπίας, που την καλλιτεχνική διεύθυνση έχει ο Δημήτρης Σπύρου. Βέβαια, θα αποζημιώσει εκατό τοις εκατό τα παιδιά και μόνο. Και αυτό φτάνει για να λέω και την αλήθεια. Δεν χρειάζεται άπαντα να τα βλέπουν και οι μεγάλοι. Εντελώς παιδικό, κατασκευασμένο αποκλειστικά γι’ αυτό το target group, με έντονα χρώματα και μια ιστορία περί διαφορετικότητας των «συμμετεχόντων» στο ζωικό βασίλειο. Ευτυχώς, λείπει ο άνθρωπος. Εντάξει, έχω δει και καλύτερα κινούμενα σχέδια αλλά μια και έχω μεγαλώσει και, επίσης, αφού είναι μεταγλωττισμένο στα ελληνικά, σου λέω να πάρεις τον μικρό που έχεις δίπλα σου και να τον πας να το δει. Θα του αρέσει, πίστεψε με.

Καλά Χριστούγεννα, Κύριε Λώρενς (6/10)

Από τις πλέον δυνατές ιστορίες ταμπού, που θα μπορούσε μόνο ένας Ναγκίσα Οσίμα (ναι, ο σκηνοθέτης της "Αυτοκρατορίας των Αισθήσεων") να δείξει στο κοινό. Στα μέσα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, σε ένα ιαπωνικό στρατόπεδο «συγκατοικούν» Ιάπωνες στρατιώτες και Εγγλέζοι αιχμάλωτοι. Μες στο κλίμα της διαφορετικότητας και της έντασης, η υφέρπουσα ομοφυλοφιλία θα κάνει την εμφάνισή της. Και ο Ντέιβιντ Μπόουι και ο Τακέσι Κιτάνο και ο Ραϊούτσι Σακαμότο (υπογράφει και το βραβευμένο με BAFTA σάουντρακ, αυτός ο σπουδαίος συνθέτης) συμμετέχουν σε ένα ετερόκλητο καστ, που αντικατοπτρίζει πλήρως το πολύπτυχο του σεναρίου. Αν και κλασική η ταινία πλέον και με μεγάλη φήμη, από την εποχή της αντιμετωπίστηκε με δυσπιστία, κυρίως λόγω της παρωχημένης σκηνοθετικής προσέγγισης του Οσίμα. Να φανταστείς ότι η ταινία σε σημεία βαλτώνει «μέχρι τα γόνατα». Άσε που ελάχιστη είναι και η σχέση της με τα Χριστούγεννα (παρεξηγήσιμος ο τίτλος, αν νομίζεις ότι είναι ταινία της περιόδου αυτής).

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (23-12-10).