30 Δεκ 2010

Ταινίες 30ης Δεκεμβρίου 2010..

Toυ Νέστορα Πουλάκου
poulakos@sevenart.gr

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες τέσσερις ταινίες, που δε βρίθουν και ποιότητας (για να σου ανοίξω τα μάτια), και κλείνει έτσι το 2010 με έναν άτσαλο τρόπο. Καλή χρονιά, από μένα να έχεις. Ταινία της εβδομάδας είναι η γαλλική κομεντί "Το γράμμα που άλλαξε τη ζωή μου", του σκηνοθέτη της επιτυχίας "Αγάπα με αν τολμάς". Τα θετικά της ταινίας είναι η έξυπνη ιδέα της, η πανέμορφη Σοφί Μαρσό και η φροντισμένη παραγωγή. Τα μειονεκτήματά της είναι η άνευρη σκηνοθεσία, τα κλισέ τρικ και η αδιάφορη εξέλιξη της ιστορίας. Το θρίλερ εποχής "Solomon Kane" μπορεί να βασίζεται στον ήρωα που έφτιαξε ο μυθιστοριογράφος του "Κόναν ο βάρβαρος", μπορεί να είναι κάπως παλιομοδίτικο (καλό αυτό) και κλασικό στην κινηματογράφησή του, όμως, και κούφια ιστορία έχει και φτηνιάρικα εφέ και κακή διανομή ρόλων. Μια και μιλάμε για φτηνιάρικα εφέ, άντε να σου πω για τον Γουές Κρέιβεν, τον βασιλιά του νεανικού θρίλερ, ο οποίος επανέρχεται με την ταινία "Κλέφτης ψυχών". Για να σωθεί, μάλιστα, η ταινία από τον όλεθρο προβάλλεται και σε 3D μπας και προσελκύσει κάνα πιτσιρικά, που θέλει να καφρίσει κάποιο βράδυ του. Αν και η ιστορία κλασική νεανική, η ταινία πάσχει από όλα τ’ άλλα, και κυρίως από έλλειψη τρόμου. Άργησε λίγο αλλά τελικά προβάλλεται κι εδώ μια ακόμη κινηματογραφική μεταφορά του δημοφιλούς κόμικ "Λούκι Λουκ". Γαλλικής παραγωγής, πιάνει και το πνεύμα και την ατμόσφαιρα της κλασικής ιστορίας που μας μεγάλωσε, αλλά τόσο η απροσδιόριστη κινηματογράφησή της όσο και οι επιτηδευμένες ερμηνείες που διαθέτει σε αφήνουν κάπως μετέωρο.

Το γράμμα που άλλαξε τη ζωή μου (5/10)

Μια feelgood ταινία προσπάθησε να γυρίσει ο Γιαν Σαμουέλ, μέσα από τις ανθρώπινες παραδοξότητες, τυχαιότητες και ανατροπές, που συμβαίνουν καθημερινά και γύρω μας. Ο σκηνοθέτης του "Αγάπα με αν τολμάς", που μου εκμυστηρεύτηκε ότι «ουσιαστικά η ταινία είναι μια ανοιχτή πρόσκληση προς όλους να επανεξετάσουν τη ζωή τους» στη συνέντευξη που μου παραχώρησε, στα σίγουρα επεδίωξε να μπλέξει και πάλι την παιδική ηλικία με τον κόσμο των μεγάλων και να εξάγει το απόσταγμα της ζωής. Η ταινία αυτή και συγκινεί και είναι μπανάλ. Και θαμπώνεσαι από την ομορφιά και τη χάρη της Σοφί Μαρσό και ξεφυσάς από τα κλισέ, που σου πετάει ένθεν κακείθεν ο Σαμουέλ. Και συμπάσχεις με τη Μαρσό για το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται, αλλά και μένεις στην απόσταση όταν τα πράγματα σοβαρεύουν απότομα και άνευ λόγου. Τέλοσπαντων, η ταινία αυτή η γαλλική ταιριάζει ταμάμ στις γιορτινές αυτές μέρες, πιθανότατα όμως θα έχει μια καλύτερη τύχη στο dvd ή και στην τηλεόραση.

Solomon Kane (4/10)

Ο απόλυτα κακός που τρώει τη φλασιά και γίνεται ο απόλυτα καλός. Και μετά η κοινωνία δεν τον αφήνει ν’ αγιάσει και θα το παλέψει μέσα του, γιατί θέλει και δε θέλει να ξαναγίνει κακός. Υπέρ-απλουστευμένη εκδοχή της -έτσι κι αλλιώς- κούφιας ιστορίας του "Solomon Kane", που ο ήρωας του σχεδιάστηκε από τον Χάουαρντ του "Κόναν ο βάρβαρος". Και να σου πω την αλήθεια μου, ενώ η ταινία στην αρχή σαν να πήγε να μ’ εντυπωσιάσει μετά μου τα χάλασε. Αυτή η παλιομοδίτικη, σκοτεινή, γοτθικού στυλ, κινηματογράφηση του Μπασέτ μου άρεσε, γιατί ταιριάζει γάντι σε θρίλερ εποχής και κυρίως περιόδου γύρω στον 16ο αιώνα. Και η μη εκτεταμένη χρήση ψηφιακών εφέ μου άρεσε αν και όσο περνούσε η ώρα στην ταινία όλο και αυξάνονταν όλο και αυξάνονταν. Και στο τέλος φαίνονται και φτηνιάρικα. Όπως και να έχει, τα σημαντικότερα προβλήματα της ταινίας είναι οι εντελώς αδιάφορες ερμηνείες της και η χιλιοειπωμένη, τετριμμένη ιστορία της. Γιατί τα υπόλοιπα τρώγονται και μπορούν να προσελκύσουν και κόσμο.

Kλέφτης ψυχών (3/10)

Ο λύκος κι αν εγέρασε μυαλό δεν πρόκειται να βάλει. Κι αν οι ταινίες του Γουές Κρέιβεν ήταν σαν τις "Ο εφιάλτης στο δρόμο με τις λεύκες", "Τελευταίο σπίτι αριστερά", "Scream", τότε εντάξει. Έλα, όμως, που δεν είναι και το, βασικότερο, δεν το βλέπω να ξαναγίνονται τέτοιες από τον 71χρονο σκηνοθέτη. Ο βασιλιάς του νεανικού θρίλερ σκηνοθετεί μια ακόμη ιστορία για εφήβους, που τους διακατέχει ο φόβος από την αναβίωση ενός παλιού φονιά που ξαναβγήκε παγανιά. Εντάξει, ποτέ από τις ιστορίες του Κρέιβεν δεν περίμενες πολλά. Περίμενες, όμως, από το ψαχνό, δηλαδή την αισθητική του τρόμου, που έρχεται μέσα από την κινηματογράφηση του Κρέιβεν (σκηνοθεσία, φωτογραφία). Με αυτό τον τρόπο βγάζει και από τους εφήβους του, τον καλύτερο εαυτό τους ερμηνευτικά. Στην ταινία "Κλέφτης ψυχών", δυστυχώς, δεν υπάρχει τίποτε από τα παραπάνω. Και μια και απουσιάζει ο τρόμος -το σημαντικότερο δηλαδή- δεν ξέρω αν χρειάζεται να ασχοληθείς περαιτέρω. Βγαίνει και σε 3D, μια απόφαση που δείχνει ότι θέλει να μαζέψει τα ασυμμάζευτα.

Λούκυ Λουκ (3/10)

Έκατσα και είδα με όρεξη τον "Λούκι Λουκ", γιατί το κόμικ του με μεγάλωσε (όπως φαντάζομαι και αρκετούς από εσάς). Την είχα βέβαια την απορία μου γιατί άργησε να προβληθεί στη χώρα μας, μια απορία που μου έφυγε πολύ γρήγορα. Η κινηματογραφική μεταφορά του "Λούκι Λουκ" παρουσιάζει σημαντικά προβλήματα αφήγησης. Η ποπ κινηματογράφησή της αντί να της δίνει το κάτι παραπάνω αντιθέτως τη μπουρδουκλώνει, την αποσυντονίζει από το στόχο της, που δεν είναι άλλος παρά το ειρωνικό της σχόλιο στην Άγρια Δύση και η έμμεση αναφορά στο σπαγγέτι γουέστερν. Επίσης, μου φάνηκαν πολύ επιτηδευμένες και οι ερμηνείες στην ταινία. Σαν να θέλανε να δώσουν το κάτι παραπάνω οι ηθοποιοί από αυτό που ζητούσε η ιστορία. Εν ολίγοις, ακόμη και αν πιάνει την ατμόσφαιρα και το στυλ του "Λούκι Λουκ", αυτή η γαλλική παραγωγή μοιάζει πολύ λίγη, πολύ μικρή, γι’ αυτό που θέλω να δω στην οθόνη.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (30-12-10).